Bölüm 10 - Sıfırıncı Gün Protokolü Görseli
Bölüm 10 - Sıfırıncı Gün Protokolü

Frekansın Ötesi

1. Sahne 22 dk okuma 25 okunma
Avuçta tutulan işaret
Avuçta tutulan işaret
İsmin eşiğinde
İsmin eşiğinde

Şafak, şifa evinin dar penceresine henüz ulaşmamıştı. Taş duvarların üstünde geceyle sabah arasındaki o renksiz saat duruyor; odanın içindeki her şey, ne bütünüyle karanlık ne de seçilebilecek kadar aydınlık görünüyordu. Bronz kâsedeki suyun yüzeyi kıpırtısızdı. Dışarıdaki nöbetçilerden biri yer değiştirdiğinde çizmesinin tabanı taş zeminde kısa bir ses çıkardı. Sonra yine sessizlik oldu.

Leya ayakta duruyordu. Duvara yaslanmış, bir eliyle dengesini korurken öteki elinde gümüş kolyeyi tutuyordu. Az önce söylediği kelime hâlâ odanın içinde asılıydı: frekans. Sözcüğün anlamı zihninde bir bütün değildi. Bir yerden öğrenilmiş, uzun süre kullanılmadan beklemiş, şimdi de doğru kapıyı bulmuş bir anahtar gibi avucuna düşmüştü. Anahtarın hangi kilide uyduğunu bilmiyordu. Yine de onu bırakmak istemiyordu.

Serdar kapının yakınında durmuş, ona alan bırakıyordu. Gözleri Leya’nın yüzünden kolyeye, oradan da penceredeki dar karanlık çizgiye gidip geliyordu. Bir subayın alışkanlığıyla odanın çıkışını ve dışarıdaki hareketi kontrol ediyor; bir insanın korkusuyla Leya’nın nefesini dinliyordu. İkisinden hangisinin kendisini daha çok yorduğunu ayıramadı. Avuçlarındaki eski halat yanıkları sızlıyor, parmaklarını her kapatışında ip lifleri derisinin altından yeniden geçiyormuş gibi oluyordu.

“O kelimeyi nereden biliyorum?” diye sordu Leya.

Serdar hemen cevap vermedi. “Bildiğini nasıl anladın?” diye sormak istedi, ama sorunun onun zihninde bir sınav gibi duyulmasından çekindi. “Çünkü doğru geliyor,” dedi sonunda. “Bir hatla ilgili. Bir sesin nereden geldiğini, nasıl taşındığını anlamaya yarayan bir şey.”

Leya kaşlarını çattı. “Bunu açıklayabiliyorsun.”

“Kelimeyi açıklayabiliyorum. Senin onu neden söylediğini değil.”

Bu ayrım Leya’nın omuzlarındaki gerginliği az da olsa çözdü. Serdar onun ağzından çıkan tek bir sözü alıp bütün geçmişini yerine koymaya çalışmıyordu. Bir an için, elindeki kolyenin soğuk kenarını başparmağıyla yokladı. Metalin çizgileri tanıdık geliyordu ama tanıdıklık bir anının kapısını açmıyordu. Kolyenin biçimini biliyor, onun kimden kaldığını bilmiyordu. Göğsünün ortasında, eksik cevabın çevresinde ince bir ağrı dolaştı.

“Ses de tanıdık geliyor mu?” diye sordu Serdar.

Leya gözlerini kapadı. Odayı dinledi: taş duvarın ötesindeki öksürüğü, dışarıdaki nöbetçinin ağırlık değiştirmesini, kâsedeki suyun hiç çıkarmadığı sesi. Sonra bunların altında başka bir şey aradı. Önce bulamadı. Bulamayınca rahatlamadı; tersine, aradığı şeyin çoktan orada olduğunu ve kendisinin onu seçemediğini düşündü.

Serdar, kelimeleri dikkatle seçti. “Meydandaki ses bir kez daha geldi. Sen de duydun. Sonra buraya döndük. Sonrasını hatırlıyor musun?”

“Bazı parçaları.” Leya gözlerini açtı. “Sana Aydın’ı sordum. Sen cevap verdin. Bir kolye vardı. Bir de yara hakkında söylediğim bir söz.”

“Hatırladığın kadarıyla.”

“Bazı yaralar dikiş tutmaz.” Leya bunu söylerken yüzünde bir acı değil, bir ölçme ifadesi vardı; cümlenin kendisine mi yoksa Serdar’ın tepkisine mi ait olduğunu tartıyordu. “Sen devamını biliyordun.”

“Sadece kabuk bağlar.”

Leya başını hafifçe eğdi. “Bunu ben mi söylemiştim?”

“Evet.”

“Ne zaman?”

Serdar, o sorunun peşinden açılacak yolu gördü. Revirin bahçesini, plastik bardaklardaki acı çayı, yağmurla ağırlaşmış üniformayı ve yıllar önce söyleyemediği cümleleri anlatabilirdi. Fakat bunlar Leya’nın hafızasına dışarıdan yerleştirilecek parçalar olurdu. Onun kendisine ait bir şeyi başkasının anlatımıyla hatırladığını sanmasını istemedi. “Aydın’da,” dedi. “Bir gece. Ayrıntıları benden dinleyebilirsin ama önce senin neyi kendin hatırladığını bulalım.”

“Benden sakladığın bir şey mi var?”

“Var. Ama şu an saklamamın nedeni seni korumak değil. Hatırlamadığın bir şeyi hatırlıyormuş gibi kabul ettirmemek.”

Leya bu cevaba güvenip güvenemeyeceğine karar vermedi. Serdar’ın yüzündeki yorgunluğu inceledi. Orada suçluluk vardı; ama suçluluğun yanına saklanmış bir üstünlük ya da onu yönlendirme isteği görmedi. Serdar ne bildiğini anlatmaya hazırdı, neyi bilmediğini de gizlemiyordu. Bu, odada tutunabileceği az sayıdaki sağlam şeyden biriydi.

“Peki ses?” dedi. “Onu benden önce tanıdın.”

“Bir askerin sesini tanıdım. Selçuk.”

İsim odanın içinde hemen bir yere oturmadı. Leya için Selçuk önce yalnızca bir sesti: kesilen, araya hışırtı giren, bir şeyin düşmesini önlemeye çalışır gibi telaşlı bir erkek sesi. Ama isim duyulunca göğsünün içinde küçük bir kasılma belirdi. Yüz yoktu. Rütbe yoktu. Yalnızca bir elin karanlıkta uzandığı izlenimi vardı; parmaklar görünmüyor, avuç bir şeyi kavramaya çalışıyordu.

Leya’nın eli kolyenin üzerinde kapandı. “Beni tanıyor muydu?”

“Seni de tanıyordu.”

“Nereden?”

Serdar bir nefes aldı. “Aydın’daki birlikten. 2005’te.”

Leya bu kez gözlerini kaçırdı. O sayı, Aydın kelimesiyle yan yana geldiğinde zihninde kuru bir klik sesi çıkardı; eski bir kilidin dişleri birbirine değmiş ama dönmemişti. 2005. Bir takvim yaprağı, koyu mavi kalemle yazılmış bir tarih, yağmurun altında parlayan bir nizamiye lambası. Üçü de bir an belirdi, sonra görüntü suyun gerisine çekildi.

“İki bin beş,” diye tekrarladı.

“Evet.”

“Kaç yıl önce?”

“Yirmi bir.”

Leya’nın yüzünde şaşkınlık değil, sayıların bedene verdiği tepki belirdi. Yirmi bir yıl, hafızasındaki boşluğun ölçüsü olamayacak kadar büyük; Serdar’ın gözlerindeki yorgunluğu açıklayamayacak kadar küçüktü. O, kendi içinde yalnızca birkaç parçanın yer değiştirdiğini sanmıştı. Serdar ise bir ömrün yükünü taşıyor gibiydi.

“Sen burada ne kadar zamandır…” Cümlesini tamamlayamadı.

“Burada, Tralleis’te mi?”

Leya başını salladı.

“Bilmiyorum. Benim için de zaman düz bir çizgi olmadı.” Serdar, daha kesin bir cevap uydurmadı. “Ama seninle aynı yerden geliyoruz. Aynı geceden değil belki; aynı olaydan.”

Leya, onun “aynı gece” sözünü düzeltmemesine dikkat etti. Serdar’ın hafızasında da eksikler vardı. Bir olayı hatırlamak, her ayrıntıyı bilmek anlamına gelmiyordu. Belki bu yüzden aralarında konuşulmayan boşluklar vardı; Serdar onları kendi bildikleriyle doldurmak yerine sınırlarını koruyordu.

“Meydandaki ses Selçuk’tan geldiyse,” dedi Leya, “buraya kadar nasıl ulaştı?”

Serdar pencereden dışarı baktı. Şafak öncesi karanlığında şifa evinin avlusu seçilmiyor, yalnızca kapının yanında bekleyen iki nöbetçinin silueti görünüyordu. “Bilmiyorum. Telsizden geldiğini düşünüyorum.”

“Telsiz dediğin şey… sesi taşıyan bir araç mı?”

“Evet. Uzakta olan iki kişinin konuşmasını sağlar. Görünmeyen bir hat gibi.”

“Ama burada telsiz yok.”

“Bildiğim kadarıyla yok.”

Leya onun cevabındaki dikkati fark etti. “Bildiğin kadarıyla.”

“Sesin kendisi, bildiğimiz araçların dışında bir yerden geldi. Bir cihaz gördüğümü söyleyemem. Sadece sesin şeklini tanıyorum.”

“Şekli?”

“Parazit. Kesilmeler. Sözlerin araya girip çıkması. Telsizle konuşurken duyduğun şeyler.”

Leya odanın sessizliğine yeniden kulak verdi. Şimdi neyi aradığını biliyordu: bir ses değil, sesin gelme biçimi. Taş odadaki sıradan gürültülerin hepsi yakın ve yerliydi. Dışarıdaki adım, kapıdan geçip duvara çarpıyordu. Bir hastanın öksürüğü koridorun içinde kayboluyordu. Telsiz paraziti ise bunlardan hiçbirine benzemiyordu. Sanki havanın üstüne ince bir çizik atıyor, sonra o çizikten başka bir zamanın sesi sızıyordu.

Serdar, onun yüzündeki değişimi izledi. “Bir şey mi duydun?”

“Hayır.” Leya kısa bir süre düşündü. “Ama duymayı bekliyorum. Sanki her sessizlikte aynı yere kulak veriyorum.”

“Bu seni yorabilir.”

“Zaten yoruldum.”

“O zaman durabiliriz.”

“Durmakla dinlenmek aynı şey değil.”

Serdar bu cevaba karşılık vermedi. Leya’nın devam etmesini istemiyordu; ama onun kararını kendi korkusuyla bastırmanın da doğru olmadığını biliyordu. “Ne kadarını yapacağına sen karar ver,” dedi. “Bir belirti artarsa bırakırız.”

Leya, onun yüzünde bir komutanın verdiği emri değil, kendini sınırlayan bir adamın çabasını gördü. “Bırakmak için önce ne yaptığımızı bilmemiz gerekir.”

Bir an için, Serdar’ın ağzının kenarında beliren ifade gülümsemeye yaklaşır gibi oldu. Sonra yorgunluk onu geri çekti. “İlk kez aynı fikirdeyiz demeyeceğim. Bunu hatırladığını bilmiyorum.”

“Ben de hatırladığımı söylemedim.”

O kısa cevapta Leya’nın eski keskinliği mi vardı, yoksa yeni bir savunma mı, Serdar ayırt edemedi. Belki ikisi de. Kolyeyi avucunda tutan eli titredi. Leya kolyeyi avucuna kapattı. Başparmağının altındaki küçük çıkıntılar bir an için bir dal, sonra bir düğüm, sonra da bir işaret gibi hissettirdi. Metal soğuktu. Fakat eli onu bırakmadı.

Avuçta tutulan işaret

Avuçta tutulan işaret

“Bunu bana kim verdi?”

Serdar’ın bakışları kolyeye indi. “Şu an kesin olarak söyleyemem.”

“Ama bir tahminin var.”

“Var.”

“Söyle.”

“Önce senin hatırlamanı beklemek istiyorum.”

“Bu da beni korumak için mi?”

“Hayır. Kendimi korumak için.”

Leya gözlerini ona çevirdi. Serdar’ın cevabı itiraf kadar yalındı. “Bir şeyi yanlış hatırlarsam,” diye sürdürdü, “sana anlatırken kendi istediğim biçimi gerçekmiş gibi sunabilirim. Bunu istemiyorum.”

“İstediğin biçim ne?”

Serdar, sorunun açık kapısını gördü. “Seni kaybetmediğim bir biçim,” dedi. “Ama o, gerçeğin ne olduğu anlamına gelmez.”

Leya uzun süre konuşmadı. Cümle bir aşk itirafı gibi değildi; Serdar onu o biçimde kurmamıştı. İçinde yirmi bir yıllık yokluk vardı ama Leya’nın üzerine bir borç bırakmıyordu. O, Serdar’ın kendi kaybını söylüyordu. Leya bunu duyabiliyor, yine de o kaybın kendisine ne yüklediğini bilmiyordu.

“Ben sana cevap veremem,” dedi.

“Cevap istemedim.”

“Henüz.”

“Henüz değil.”

Bu kez sessizlik ikisinin arasında daha az keskin durdu. Dışarıda biri kapıya yaklaşıp alçak sesle nöbet değişimi haberini verdi. Serdar kapıyı açmadı; yalnızca içeriden kısa bir cevap verdi. Şifa evinin düzeni sürüyordu. Yaralılar uyuyor, nöbetçiler yer değiştiriyor, şehir geceden kalan korkuyu sabaha taşımaya hazırlanıyordu. Dünyanın geri kalanı onların hafızasını beklemiyordu.

Leya bunu ilk fark edenin kendisi olmasına şaşırdı. “Nikos uyuyor mu?” diye sordu.

“En son gördüğümde hastaların yanındaydı.”

“Meydanda korkmuştu.”

“Hepimiz korktuk.”

“O yine de orada kaldı.”

“Evet.”

Leya gözlerini kapının yönüne çevirdi. Adını bilmediği ya da ancak parçalı biçimde tanıdığı bir adamın korkusu, kendisininkinden daha görünür gelmişti. Bu, onun için tanıdık bir şeydi. Bir yaralıya bakarken kendi acısını ertelemek; önce nefesini, kanını, çevresini değerlendirmek. Yıllarca Leya bunu içgüdü saymıştı. Şimdi Serdar’ın “Aydın” ve “2005” sözleriyle birlikte, bu içgüdünün bir yerden öğrenilmiş olabileceği ihtimali açılıyordu.

“Ben burada ne iş yapıyordum?” diye sordu.

“Şifa veriyordun.”

“Yalnızca burada mı?”

Serdar sorunun neyi aradığını anladı. “Bunu henüz bilmiyorum.”

Leya ellerine baktı. Parmaklarının arasında otların, merhemlerin ve suyun kokusu kalmıştı. Ama avuçlarının içinde başka bir his de vardı: eldivenin sıkılığı, bir turnikenin kumaşı, bezin altından kayıp gitmek isteyen kanın sıcaklığı. Görüntü belirmedi; yalnızca eylem bilgisi. Beden, bir işi nasıl yapacağını hatırlıyor, o işi nerede öğrendiğini saklıyordu.

“Birinin yarasına dokunurken önce çevresine bakmam gerektiğini biliyorum,” dedi. “Kapıyı, ışığı, suyu. Bunun bana kim öğrettiğini bilmiyorum.”

“Belki sen öğrendin.”

“Ne zaman?”

“Belki de birazdan hatırlarsın. Belki hatırlamazsın.”

Leya’nın bakışları sertleşti. “Bana umut satma.”

“Satmıyorum.”

“İyi.”

“Sana yalnızca bildiğimi söyleyeceğim. Bilmediğimi de.”

“O zaman başla. Selçuk kim?”

Serdar, kelimenin etrafında tuttuğu sessizliği bıraktı. “Aydın’da görevli bir askerdi. O gece bizimleydi. Telsizi taşıyordu. Sesini duyduğumda önce kim olduğunu değil, ne söylediğini anladım.”

“İpi sakın bırakma.”

“Evet.”

“Bu söz bana mıydı?”

“Bana söyledi.”

“İpi sen mi tutuyordun?”

Serdar avuçlarını açıp kapadı. Halatın yakmadığı yerlerde bile derisi o eski basıncı hatırlıyordu. “Evet.”

Bu kez görüntü daha keskin geldi: yağmurda parlayan kalın bir ip, iki yana eğilmiş bedenler, karanlıkta dibe inmeyen bir çukur. Leya’nın göğsü aniden daraldı. Elindeki kolye avucuna battı. Düşmemek için sedirin kenarına tutundu.

Serdar hemen yaklaştı ama ona dokunmadı. “Leya.”

“Gördüm.”

“Neyi?”

“Bir ip. Belki halat. Biri çekiyordu, biri aşağıdaydı.”

“Yüz gördün mü?”

“Hayır.”

“Bana mı aitti?”

“Bilmiyorum.”

“Senin?”

Serdar bu kez cevap vermeden önce bir an durdu. “Evet.”

Leya, bunun kendisini rahatlatmasını beklemiş olabilir; rahatlamadı. Serdar’ın eline ait bir ip, onu geçmişe bağlayan bir işaret olmalıydı. Ama görüntünün geri kalanı karanlıktı. “Nereye gidiyordu?” diye sordu.

“Bir çukura.”

“Neden?”

“Bunu da hatırlamıyorum.”

Leya onun yüzünde kaçamak aradı. “Sen de unuttun.”

“Bazı bölümleri.”

“O zaman ben tek başıma kayıp değilim.”

“Hayır.”

Serdar bunu söylerken acısını gizlemeye çalışmadı. Leya onun gözlerinde, aynı olayın iki ayrı boşluk bırakmış olabileceğini gördü. Biri anıları kaybetmişti; öteki, anıların çevresinde yaşayıp cevabı bulamamıştı. İki kayıp birbirine benzemiyordu ama aynı noktada kesişiyordu.

“Selçuk hâlâ orada mı?” diye sordu.

Serdar’ın yüzü değişti. “Ses öyle geliyor.”

“Sen bunun canlı bir ses olduğunu mu düşünüyorsun?”

“Kayıt gibi gelmedi. Bir cümlenin ortasında nefes aldı. Sonra parazit girdi. Ama bu, onun şimdi orada olduğunu kanıtlamaz.”

“Ya da bizim şimdi burada olduğumuzu.”

“Evet.”

Bu ihtimalin adı konduğunda odadaki taş duvarlar yerlerinden oynamadı. Kâsedeki su titremedi. Yine de dünya, ikisinin gözünde biraz kaydı. Serdar, yıllardır açıklamaya çalıştığı şeyin yalnızca zamanda yolculuk olmadığını biliyordu. Geri dönmek de değildi. İki nokta arasındaki mesafe bazen kısalıyor, bazen bir sesin geçebileceği kadar daralıyordu. Nedenini bilmiyordu. Bir kapının nasıl açıldığını bilmeden önünde nöbet tutmuştu.

Leya, “Frekansın ötesinde bir hat,” dedi. Sözcükleri seçerken ağzı kendi kararını vermiş gibiydi. “Ses sadece geçmişten sızmıyor. Bir şeyin içinden geçiyor.”

Serdar’ın bakışları keskinleşti. “Bunu nereden çıkardın?”

“Bilmiyorum.”

“Bir hat olduğunu neye dayanarak söylüyorsun?”

“Parazit yalnızca duyduğumuz bir şey değil. Geldiğinde odadaki sessizlik değişiyor. Göğsümde…” Elini göğsünün ortasına koydu. “Burada bir yön hissediyorum. Sanki bir şey, iki uç arasında gerili.”

Serdar bu açıklamayı not eder gibi aklında tuttu. Onu delil saymadı; fakat küçümsemedi de. “İp gibi mi?”

Leya gözlerini kapadı. “Belki. Ama ipin kendisi değil. İpin taşıdığı gerilim.”

Bu söz Serdar’ın zihninde, 2005’te halatın üzerinden geçen ağırlığı uyandırdı. Bir ucunda kendisi, öbür ucunda görünmeyen bir çaba vardı. İpin lifleri ıslak ve ağırdı; her sarsıntıda avuçlarının içine daha derin gömülüyordu. Halat yalnızca insanları bağlamıyor, aralarındaki kararları da taşıyordu. Birinin bırakması ötekini düşürürdü. Bazen tutmak kurtarmıyordu; yalnızca düşüşün kime ait olacağını erteliyordu.

“Bir daha duyarsak,” dedi Serdar, “hemen cevap vermeyeceğiz.”

Leya ona baktı. “Neden?”

“Çünkü sesin kimden geldiğini biliyor olmam, karşı tarafta ne olduğunu bildiğim anlamına gelmiyor. Hatta kimin dinlediğini de bilmiyoruz.”

“Morkos.”

İsim odanın içindeki havayı değiştirdi. Morkos burada değildi; silahı da burada değildi. Ama elinde tuttuğu on bir mermi, şehirle birlikte onların uyanık kalmasını da zorluyordu. Leya, metalin şakağına değdiği anı hatırlıyordu; hatırladığı şey tam bir görüntüden çok, teninde kalmış soğuk bir çizgiydi.

“Silahı hâlâ onda,” dedi.

“Evet.”

“On bir mermi.”

“Evet. Son sayımda on birdi.”

“Bir atış daha yapmadı.”

“Yapmadı.”

Serdar mermi sayısını tekrar ederken onu bir teselliye çevirmek istemedi. On bir mermi, küçük bir sayı değildi. Morkos’un bunları nerede kullanacağı ya da kime çevireceği belli değildi. Üstelik artık onun için silah yalnızca bir silah değildi; Morkos gördüğü her bilinmeyene kendi inancının biçimini veriyordu. Telsiz sesi de bu yeni inancın içine girmişti.

“O, bu sesi de duymuştu,” dedi Leya.

“Evet.”

“Ne sandı?”

“Kendisini çağıran bir şey.”

“Yanıldı.”

“Evet.”

“Yanıldığını söylemek onu durdurmaz.”

“Hayır.”

Leya, duvara yaslandığı yerden ayrılıp iki küçük adım attı. Dizleri yeniden titredi; bu kez düşecek gibi olmadı. Serdar eliyle ona destek olmayı düşündü ama bekledi. Leya kendi ağırlığını toparladı, omuzlarını duvardan çekti. “Morkos sesin peşine düşerse onu bulmaya çalışır,” dedi. “Bulamazsa ona bir anlam verir. Bulduğunu sanırsa da…”

“Kendi anlamını herkese kabul ettirmeye çalışır.”

“İnsanları o anlamın içine sokar.”

Serdar başını salladı. “Bu yüzden frekansı bulmak istiyorsun.”

“Frekansın ne olduğunu bile tam bilmiyorum.”

“Ama bu, araştırmaya başlayamayacağımız anlamına gelmez.”

“Başlamak için neye ihtiyacımız var?”

Serdar odaya baktı. Bir bronz kâse, taş sedir, keten bezler, kapı, pencere ve uykudaki hastalar. Modern bir cihaz yoktu. Ölçü aleti yoktu. Aynı sesi yeniden çağıracak bir düğme yoktu. “Önce ne zaman geldiğini kaydetmemiz gerekir,” dedi. “Kim vardı, ne duyuldu, ne değişti. Aynı koşullarda tekrar ediyor mu, bunu anlamamız gerekir.”

“Kâğıt ve mürekkep.”

“Varsa.”

“Nikos bulur.”

“Ona her şeyi anlatmadan.”

Leya kaşını kaldırdı.

“Bilmeye hakkı var,” dedi Serdar. “Ama henüz doğrulanmamış bir şeyi kesin bilgi diye veremeyiz. Önce kendimiz ne bildiğimizi ayıralım.”

“Yine önce alan.”

Serdar, “Evet,” dedi.

Leya’nın yüzünde bir an için şaşkınlık belirdi. “Bunu ben mi söylerdim?”

“Çoğu zaman.”

“Aydın’da da mı?”

“Evet.”

“Bana anlatma,” dedi Leya. “Şimdilik.”

Serdar başını salladı. “Anlatmayacağım.”

“Yalnızca söylediğim şeyi yaz. Hangi söz nereden geldi, hangi parça bende, hangisi sende. Birbirine karıştırma.”

“Bunu yapabilirim.”

“Ve benim hatırlamadığım şeyi benim adıma tamamlamayacaksın.”

“Tamamlamayacağım.”

Leya bu kez Serdar’ın yüzünü daha uzun inceledi. Sanki sözün kendisinden çok, o sözü tutabilecek kadar sabit durup durmadığını ölçüyordu. Sonra başını eğdi. “İyi. Ben de bildiğimi sandığım şeyi kesinmiş gibi söylemeyeceğim.”

İkisi de konuşmayı bitirdiğinde, odada yeniden sessizlik kaldı. Ama bu, önceki sessizlik değildi. Artık içine bir yöntem konmuştu. Ne olduklarını bilmiyorlardı; yine de neyi gözlemleyeceklerini seçmişlerdi. Bir ses geldiğinde, önce zamanı ve yeri not edeceklerdi. Hangi sözcüklerin anlaşıldığını, hangi parçaların parazitte kaldığını ayıracaklardı. Cevap vermeden önce hattın yönünü bulmaya çalışacaklardı. Bu bir protokol değildi henüz. Yalnızca korkunun içine çizilmiş ince bir sınırdı.

Serdar, bu sınırın neden gerekli olduğunu düşündü. Yıllar önce bir emir duyduğunda ilk işi emri veren kişiyi ve bulunduğu hattı doğrulamaktı. Ses tanıdık diye güvenilir olmazdı; tanımadığı bir ses de mutlaka düşman sayılmazdı. Arada bir alan vardı ve karar, o alanı yok sayınca ölümcül olabilirdi. Morkos’un tehlikesi de buydu: Bilmediği şeyi bilmediğini kabul etmek yerine, ona hemen bir ad ve irade veriyordu. Tanrı derse buyruğa dönüşür, buyruğa dönüşürse başkalarının hayatı onun yorumuna bağlanırdı.

Leya da odadaki eşyaları yeniden saydı. Kâse, sedir, keten, dar pencere, kapı. Bunlar sesin kaynağı değildi; ama işaretleri karşılaştıracakları sabitlerdi. Parazit yeniden gelirse su yüzeyinde bir değişiklik olacak mıydı? Pencereden gelen rüzgâr mı değişecekti, yoksa ses dışarıdaki insanlardan bağımsız mı duyulacaktı? Soruların hiçbiri henüz cevap değildi. Yine de soru sormanın kendisi, paniğin yerini ölçülebilir bir meraka bırakıyordu.

“Bir de saati bilmemiz gerekir,” dedi.

“Burada saat yok.”

“Güneşin nerede olduğunu, nöbetin ne zaman değiştiğini yazarız. Bir olayın öncesinde ne yaptığımızı da.”

“Bunlar aynı saati vermez.”

“Ama tekrar olup olmadığını gösterir.”

Serdar başını salladı. Leya yalnızca kaybolmuş bir bilginin kırıntılarını toplamıyordu. Eksik araçlarla nasıl çalışılacağını da kuruyordu. Bu düşünce onu hem rahatlattı hem korkuttu. Çünkü bu yöntem, Leya’nın içinden başka bir hayatın yükseldiğine dair işaretti; fakat o hayatın nerede bittiğini ve burada neye mal olacağını bilmiyordu.

Leya kâseye yaklaşıp içindeki suya baktı. Yüzeyinde kendi yansıması vardı: yorgun bir kadın, koyu saçlarının arasına düşmüş birkaç tel, dudaklarının kenarında kurumuş bir çatlak. Kâsenin suyu bir an için beyaz tavan ışığı taşıdı. Oysa odada böyle bir ışık yoktu. Görüntü göz kırpması kadar kısa sürdü.

GATA koridoru.

Görüntü, anıdan çok bedenin sakladığı bir sıraya benziyordu. Önce ışık: tepeden vuran, gölgeyi bile silen beyaz ışık. Sonra zeminin soğukluğu, ince tabanlı ayakkabının altından ayağa çıkan sertlik. Bir kapının aralığında metal tepsinin parlaması. Birinin aceleyle söylediği, ama kelimeleri seçilemeyen kısa bir çağrı. Leya o görüntünün içine giremedi; eşiğinde durdu. Sanki odanın ötesinde biri onu bekliyor, ama adını söylemeden yaklaşmasına izin vermiyordu.

Bu beyaz yer, şifa evine benzemiyordu. Burada taş duvarların nemi, kaynatılmış otların acı kokusu, kül ve sabun vardı. Öteki yerde her şey daha keskin ve daha düz görünüyordu. Bir insanın yatabileceği dar bir sedye, üzerine serilmiş temiz bir örtü, duvar boyunca uzanan ışıklı bir çizgi. Leya bunların hiçbirinin ne işe yaradığını hatırlamadı. Yalnızca bir yaralıya yaklaşırken önce çevresini kontrol etmesi gerektiğini bildi. Görüntünün kenarında kendi eli vardı; eldivenli, bilekten sıkıca kapanmış.

Sonra bir sayı geldi. Üç müydü, beş mi? Birinin nefesini dinlediği aralık kadar kısa bir sayı. Leya onu tutmaya çalışınca kayboldu. Bedeninin içinde bir isim belirecek sandı; yerine sadece bir düzen duygusu kaldı. Birinin konuşmasını beklemek, cevabı duymak, sonra karar vermek. Bu sıralama, düşünceden önce gelmişti.

“O yerde ben ne yapıyordum?” diye sormadı. Soru, Serdar’a sorması hâlinde onun cevabıyla dolacak ve kendisinin bulduğu boşluğu kapatacaktı. Şimdilik görüntüyü olduğu gibi bırakmak istedi. Beyaz bir koridor. Keskin koku. Eldivenli bir el. Bir çağrı. Bunlar bir hikâye değildi. Ama rastgele de değildi.

İsim henüz gelmedi. Yalnızca ayakkabı tabanlarının parlak zeminde çıkardığı tok ses, soğuk bir kapı kolu, uzaktan gelen anonsun boğuk uğultusu. Ardından görüntü sönüp gitti. Leya kâsenin kenarına tutundu.

“Ne oldu?”

“Beyaz bir yer gördüm.”

“Neresi?”

“Bilmiyorum. Taş değildi. Zemin parlaktı. Bir kapı vardı. Ses…” Leya kelimeyi aradı. “Birileri yürüyordu.”

Serdar hemen “GATA” demedi. Bu anının nereye ait olduğunu tahmin edebilirdi. Fakat Leya’nın kendisinin bulmasına izin verdi. “Başka ne?” diye sordu.

“Temiz bir koku. Keskin. Burnumun arkasını yaktı.”

“Dezenfektan olabilir.”

“Olabilir.”

“Görüntü ne kadar sürdü?”

“Bir nefes bile değil.”

“Sonra?”

“Sonra buradaydım.”

“Baş dönmesi?”

“Biraz.”

Serdar, onun tekrar sedire oturmasını önermedi. “Bir süre dinlenmek istersen—”

“İstemiyorum.”

“Peki.”

“Ama ayakta daha fazla kalmayacağım.” Leya sedirin kenarına oturdu. “Bu benim kararım.”

“Biliyorum.”

Oturduğunda kolyeyi iki avucu arasına aldı. Metalin üzerindeki ince çizgiler artık yalnızca yabancı biçimler değildi. Küçük ağacın dalları bir yere doğru uzanıyor, kökleri kendi içlerinde dolanıyordu. Leya gözlerini kapayınca, aynı çizgilerin başka bir yüzeyde de durduğunu gördü: üniformanın düğmesinde mi, bir kolye ucunda mı, yoksa bir duvarın üstüne çizilmiş işarette mi? Anı seçilemeden dağıldı.

“Bunu daha önce gördüm,” dedi.

“Kolyeyi mi?”

“Hayır. İşareti. Belki.”

“Nerede?”

“Bilmiyorum.”

“Bir şey geldi mi?”

Leya başını iki yana salladı. “Bir görüntünün kenarı. Ortası yok.”

Serdar, hafızanın bu küçük aralığını kapatacak bir açıklama sunmadı. Odada bulunan her şeyi isimlendirmeye, her görüntüyü yerine koymaya çalışmak onları yanlış bir kesinliğe götürebilirdi. Leya’nın belleği kapalı bir sandık değildi; kırılmış cam parçaları gibiydi. Her parçaya hızla dokunmak, elini kesebilirdi. Üstelik bazı parçalar, dokunuldukça başka bir şekil alıyordu.

“Bir gün bunu sana kimin verdiğini hatırlayabilirsin,” dedi.

“Ya hatırlamazsam?”

“O zaman bilmediğimizi kabul ederiz.”

Leya başını kaldırdı. “Senin için bu kolay mı?”

“Hayır.”

“Yine de yapacak mısın?”

“Evet.”

Bu cevap ikna edici olduğu için değil, bedeli belli olduğu için Leya’nın içinde bir yere oturdu. Serdar’ın, bilmediği şeyi doldurmanın ona ne kazandıracağını bildiği hâlde bunu yapmamayı seçtiğini anladı. Bu seçim bir güven sözü değildi. Ama güvenin kurulabileceği ilk taş olabilirdi.

Leya’nın zihninde yeniden bir ses belirdi. Bu kez dışarıdan gelmedi. Kendi içinde, başka bir zamandan yankılanan, bir komuta benzemeyen bir çağrıydı. İki kısa hece, ardından silinen bir isim. Kadın gözlerini açtı ve doğrudan Serdar’a baktı.

“Serdar,” dedi.

Sesindeki titreşim korkudan değildi. Kelimeyi daha önce söylemişti; yine de şimdi ağzında başka bir ağırlık taşıyordu. Serdar, onun kendisini tanıyıp tanımadığını anlamaya çalışmadı. “Buradayım,” dedi.

Leya’nın bakışı bir an için uzaklaştı. Sanki bu cevap, başka bir yerde, yağmurun ve telsiz parazitinin içinde duyulmuştu. “Bir isim vardı,” diye fısıldadı. “Benim ismim.”

İsmin eşiğinde

İsmin eşiğinde

Serdar yerinden kıpırdamadı. “Hatırlıyor musun?”

“Hayır.” Leya kolyeyi göğsüne yakın tuttu. “Ama Leya’dan önce de vardım.”

Bu söz, onun kim olduğunu çözmedi. Leya’yı da silmedi. Yalnızca iki hayatın arasına, henüz geçilemeyen bir eşik koydu. Serdar o eşiğin arkasında hangi adın durduğunu biliyordu; ama onu söylemek için henüz doğru an değildi. Söylerse, Leya’nın kendi ağzından bulacağı ilk cevabı elinden alabilirdi.

Pencerenin dışındaki karanlık biraz inceldi. Şifa evinin avlusunda nöbet değişimi tamamlandı. Bir hasta su istedi; uzaktaki görevli ona cevap verdi. Şehir, yavaşça sabahın seslerine dönüyordu. Leya ise gözlerini kapatıp yeniden dinledi. Bu kez frekansı değil, kendisinde açılan aralığı.

“Ses tekrar gelirse,” dedi, “kimin konuştuğunu hemen söyleme.”

Serdar başını salladı.

“Önce ne duyduğumu sor.”

“Soracağım.”

“Sonra nerede olduğumu.”

“Tamam.”

“Ve eğer bir şey hatırlarsam, bana ait olup olmadığını birlikte kontrol ederiz.”

“Birlikte.”

Leya’nın parmakları kolyenin dallarını izledi. “Frekansın ötesinde bir şey var. Ama adını bilmiyorum.”

“Henüz bilmiyoruz.”

“Henüz,” diye tekrarladı.

Oda, sabahın ilk soluk ışığını içine alırken hiçbir kapı açılmadı. Hiçbir ses onlara yeni bir emir vermedi. Hafıza bir anda geri dönmedi; geçmiş, bugünün içine dökülmedi. Yalnızca uzakta gerilmiş bir hattın varlığı hissedildi. Bir ucunda Serdar’ın bildiği Selçuk, öbür ucunda Leya’nın henüz adlandıramadığı bir kadın vardı. Arada, zamandan daha kalın bir sessizlik duruyordu.

Serdar ilk kez o sessizliği tek başına taşımadığını düşündü. Bu, yükün hafiflemesi değildi. Leya’yı yeniden aynı savaşa sokmak zorunda kalabileceğini bilmek, omuzlarına başka bir ağırlık koyuyordu. Ama şimdi karşısında yalnızca kurtarılması gereken biri yoktu. Kendi sorularını soran, sınırını belirleyen, işaretleri ayırmaya çalışan biriydi. Leya, hafızasının eksik parçalarına rağmen karar verebiliyordu.

Kapının ötesinde Tarhun’un ağır adımları duyuldu. Adımlar eşiğe kadar geldi, sonra durdu. Serdar kapıya yönelirken Leya kolyeyi avucunda tuttu. Bir an için, pencereden düşen soluk ışık gümüş yüzeyin üzerinde iki ayrı çizgi gibi kırıldı; sanki tek bir dal, iki farklı yöne uzanıyordu.

“Bir adım daha,” dedi Leya, daha çok kendine.

Serdar dönüp ona baktı.

“İsme doğru,” diye ekledi Leya. “Ama bu sabah değil.”

Serdar başını eğdi. “Bu sabah değil.”

Kapı açıldığında dışarıdan giren hava, taş odanın içindeki rutubeti dağıtmadı. Yalnızca geceyle sabah arasındaki soğuğu getirdi. Tarhun içeri girmeden önce ikisinin yüzüne baktı; ne olduğunu sormadı. Leya’nın elindeki kolyeyi, Serdar’ın sargılı avuçlarını ve odanın değişen sessizliğini gördü. Bir şeylerin başladığını anladı ama ne olduğunu henüz bilmiyordu.

Leya başını ona çevirdi. “Birazdan anlatacağım.”

Tarhun, bu cümlenin içindeki kararı duydu ve kapı yanında bekledi. Serdar ise şifa evinin penceresinden sızan ilk gri ışığa baktı. Frekansı hâlâ bulamamışlardı. Hattın öteki ucundaki kişiyle konuşmamışlardı. Aylin adı hâlâ söylenmemişti. Ama artık bir şey kesindi: geçmiş, onlara yalnızca bir anı olarak dönmüyordu. Bir çağrı gönderiyor, karşılığında dikkat istiyordu.

Ve bu kez, o çağrıya kimin cevap vereceğine Leya da karar verecekti.

—


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.