Rüzgarın Hafızası II

Yirmi bir yıl önce Aydın Jandarma Eğitim Taburu'nda yaşanan gizemli bir olayda silah arkadaşları Yılmaz Demir ve Tabip Üsteğmen Aylin Ersoy'u kaybeden emekli asker Serdar Yalın, geçmişiyle yüzleşmek için eski taburuna geri döner. Baştabiplik odasında eski dostu Albay Selçuk ile bir araya gelen Serdar, olayın resmi kayıtlara korkakça "firar" olarak geçirildiğini; ancak gerçekte manyetik sapmaların, zaman uyumsuzluklarının ve dibi bulunamayan 50 metrelik bir çukurun örtbas edildiğini gösteren gayriresmi tutanakları inceler. İnceleme sırasında Aylin'e ait "hayat ağacı" motifli gümüş kolyeyi gören Serdar, yıllardır bastırdığı suçluluk ve dile getiremediği sevgi duygularıyla kolyeyi gizlice ceketinin iç cebine alır. Gecenin ilerleyen saatlerinde konağından çıkıp revir binasının önüne gittiğinde yağmur damlalarının havada asılı kalması, pusula ve saatlerin bozulması, telsiz parazitlerinin duyulması gibi doğaüstü anomalilerle karşılaşır. Yağmurun altında, 2005 yılında arkadaşlarını yutan çukur betonun ortasında sessizce yeniden açılır. Geri dönme şansı olmasına ve tüm askeri hayatta kalma reflekslerine rağmen bunu reddeden Serdar, boynundaki kolyenin de ısınmasıyla bu durumu "gecikmiş bir görev emri" olarak kabul eder ve kendi iradesiyle açılan karanlığın içine atlar. Düşüşü sırasında 2005 yılındaki sarı halatı gören ve Aylin ile Yılmaz'ın geçmişten gelen yankılı seslerini duyan Serdar, nemli yağmur kokusunun yerini mermer tozu, kızgın demir ve kuru toprağın almasıyla birlikte antik Tralleis kentine doğru zamanın ötesine geçiş yapar.

Serdar, 2005 yılındaki o karanlık çukurdan düşerken fiziksel bir yaralanmanın ötesine geçer ve kendini, antik Tralleis kentinin mermer tozları arasında, zamanın ve mekânın büküldüğü bir "yabancı çağda" bulur. Yaralı, silahsız ve bu yeni düzenin kurallarını bilmeyen bir yabancı olarak, şehrin "leşçi" kalabalığının saldırısına uğrasa da, sahip olduğu askeri refleksler ve eski eğitimin getirdiği soğukkanlılık sayesinde hayatta kalmayı başarır. Onu bu saldırıdan kurtaran demirci Tarhun'un, aslında 2005’ten bu yana "Tarhun" kimliğine bürünmüş, hafızası mühürlenmiş Yılmaz Demir olduğunu; adamın kılıç tutuşundaki, savunma hattındaki ve olayları okuyuşundaki o tanıdık, kusursuz askeri disiplinden anlar. Tarhun, Serdar’ı şehrin "yara bilen" şifacısı Leya’ya götürür. Leya, modern bir hekimin teknik disipliniyle, antik dönemin sınırlı imkânlarını birleştiren; ancak Morkos adlı zorba bir otoritenin baskısı altında yaşayan bir kadındır. Leya'nın Serdar’ın yarasını dikerken kullandığı teknikler ve soğukkanlı otoritesi, Serdar’a 2005’teki Aylin’i hatırlatır. Serdar, Leya'nın aslında Aylin olduğunu hisseder, ancak Leya kendisini hatırlamaz; zihni Morkos’un yarattığı baskı ve "unutma" mekanizması tarafından mühürlenmiştir. Bölümün kırılma anı, Serdar’ın ceketinden düşen gümüş "hayat ağacı" kolyesinin, Leya’nın zihninde yirmi bir yıllık sessizliği yıkan beyaz ışıklı bir yarık açmasıyla gerçekleşir. Morkos’un adamlarının şifa evini basıp baskı kurmaya çalışması, Serdar'ın Tralleis’te yalnızca bir "yabancı" değil, eski bir görevin takipçisi ve "firar" yalanını bozacak bir tanık olduğunu netleştirir. Serdar, dostlarının bedenlerini bulsa da ruhlarını kaybettiklerini fark eder; ancak Tarhun ve Leya ile kurduğu bu gerilimli ilişki, artık hem bir arayışın hem de şehri saran Morkos düzenine karşı başlayacak sessiz bir direnişin ilk adımı olur.

Barut denemesinin yankısı Tralleis’e yayılır ve Morkos’un muhafızları Tarhun’un demirci dükkânına baskın yapar. Serdar ve Tarhun, kanıtları gizleyerek sorguyu atlatır. Patlamanın sarsıntısıyla dükkân zemininde gizli bir mermer şema açığa çıkar; Serdar bu şemanın 2005’teki revir binası ve 50 metrelik hiçlik çukuruyla bağlantılı olduğunu fark eder. Leya, Morkos’un kilit altında tuttuğu şifalı bitkiler yüzünden halkın hastalıkla kırılacağını anlatır. Serdar, tüccar kılığında limana iner, Morkos’un zeytin ve Anadolu florası üzerindeki sömürü düzenini görür ve Morkos’la ilk kez göz göze gelir. Aris’in aşağılanması Serdar’ın kararını kesinleştirir. Gece yapılan operasyonda barut yıkım için değil, sis perdesi olarak kullanılır. Muhafızlar panikle limanın yanlış tarafına çekilirken Serdar, Tarhun ve Leya’nın halk ağı flora depolarındaki şifalı malzemeleri sessizce halka dağıtır. Morkos ilk kez kendi limanında kontrolü kaybeder. Bölüm sonunda üçlü demirci dükkânına döndüğünde mermer şemanın üzerinde taze kan ve Serdar’ın el yazısına benzeyen şu notu bulur: “İpi takip etme, ipi sen tut.”