Bölüm 10 - Sıfırıncı Gün Protokolü Görseli
Bölüm 10 - Sıfırıncı Gün Protokolü

Tarhun’un Selamı

5. Sahne 21 dk okuma 16 okunma
Takozun başında beden hafızası
Takozun başında beden hafızası
Eksik ama gerçek selam
Eksik ama gerçek selam

Tarhun tahta takozu elinde evirip çevirdi.

Parça, demirci ocağında kullanılacak türden bir şey değildi. Ne ateşte biçim almıştı ne de ağırlık taşımak için kesilmişti. Kaba bir tahtaydı; kapının altına girecek kadar dar, kapıyı çizmeden duracak kadar yumuşak. Yine de onu ölçerken parmakları, sanki alışık olduğu bir iş yapıyormuş gibi doğru kenarları bulmuştu. Bir şeyi yerinde tutmak, yalnızca ona kuvvet uygulamak değildi. Basıncı nereye vereceğini, yükün hangi taraftan geleceğini bilmek gerekirdi.

Şifa evinin kapısı yarı açıktı. İçerideki hava, kaynatılmış bezin, ıslak taşın ve otların kokusunu taşıyordu. Arka odalardan birinde Damon dinleniyordu. Diğerinde bir kadın su taslarını dizmişti. Koridorda Aylin, yardımcıya sabah kaydında hangi işaretin ne anlama geldiğini gösteriyordu. Serdar pencereye yakın duruyor, dışarıdaki yolu gözetlerken içerdeki hareketi de izliyordu.

Tarhun bu görüntüdeki yerini anlamaya çalıştı. Yıllardır kapıdan içeri girdiğinde insanlar ya ona bir şey taşımak ya da bir şeyi onarmak için seslenirdi. Çoğu, kapının nereden sarktığını, kilidin neden tutmadığını, yatağın ayağının nasıl sağlamlaştırılacağını söylerdi. Şifa evinde ise ondan yalnızca kuvvet beklemiyorlardı. Bir ölçü almasını, geçidin genişliğini düşünmesini, kendiliğinden kapanan kapının bir hastayı ürkütüp ürkütmeyeceğini görmesini istiyorlardı. Aylin onun bedenini bir duvar gibi kullanmıyor; aklını da işin içine katıyordu.

Bu fark küçük görünüyordu ama Tarhun için yeniydi. İnsanlar onun güçlü olmasına alışmıştı. Güç, kolayca görev diye verilir; taşı, yükü, yaralıyı kaldır, kapıyı tut, önüne geç. Oysa bu sabah, bir şeyi tutmamasını da ondan istemişlerdi. Kapının önünü kapatma. Hastanın yanında dikilme. Tehdidi kanıt olmadan adlandırma. Kuvvetini göstermeden alan aç. Bu emirler değildi. Yine de kendisinden dikkat istiyordu.

Belki Yılmaz adı, bu dikkatle ilgiliydi. Bunu bilmiyordu. Yalnızca bedeni, “sağ hat” sözünü duyunca nasıl yerleşeceğini biliyor gibiydi. Tarhun, bir an önce cevaba ulaşmak istemedi. Cevap, insanın elindeki soruyu ortadan kaldırabilir; ama yanlış cevap, doğru bir hayatı silmeye kalkabilirdi.

Tarhun’un elinde kapı takozu vardı. Ona verilen işi yapmıştı: geçidin genişliğini ölçmüş, kapının kendiliğinden kapanma yönünü anlamış, tahta parçanın kapıyı zorlamadan tutup tutmadığını denemişti. İş tamamlanmış sayılabilirdi. Fakat eli takozu bırakmıyordu.

Bir an için tahta parçası başka bir şeye dönüştü.

Islak halat liflerine. Yağmurda ağırlaşmış, avuç içini yakan, bir ağırlığı karanlığın üstünde tutan kalın bir ipe. Görüntü çok kısa sürdü. Tarhun’un eli kapanıp açıldı. Parmaklarının içinde, tahtanın yüzeyinden gelmeyen bir yanma kaldı.

O, halatı görmemişti. Yalnızca elinin onu bildiğini düşündü.

Bu düşünce artık yabancı değildi; ama alışılmış da değildi. Birkaç saat önce Aylin, ona Yılmaz Demir adını söylemişti. Ad, Tarhun’un zihninde bir oda açmamış; yalnızca kapının ardında bir şey olduğunu göstermişti. Bedeni ise o ismi duyunca omuzlarını toplamış, eli havaya yükselmişti. Sanki yıllardır beklediği bir işaret gelmiş, ama hangi işe çağrıldığını unutuvermişti.

Tarhun takozu yere bıraktı. Elini kendi beline bastırıp parmaklarını ovuşturdu. “Buradasın,” dedi sessizce. Kime söylediğini bilmiyordu. Kendisine mi, yoksa elinde durmayan o halatın öteki ucundaki birine mi?

Şifa evinin içinden Aylin’in sesi geldi. “Tarhun, sağ hattı gözleyebilir misin?”

Soru sakindi. Bir emir gibi keskinleşmemişti. Aylin, ondan duvara yaslanmasını ya da birini durdurmasını istemiyordu; geçidin sağ yanındaki hareketi izlemesini istiyordu. Damon’un odasına girip çıkanların yolunu açık tutmak, taşıma sırasında kapının kapanmasını önlemek, kimsenin hasta yatağının önünde beklememesini sağlamak. Basit bir işti.

Yine de “sağ hat” sözleri Tarhun’un içinde bir yere çarptı.

Önce boğazı daraldı. Sonra ayakları kendiliğinden ayrıldı; sağ ayağı yarım adım geriye gitti, gövdesi geçidin açıklığını görecek bir açıyla döndü. Sol eli kapı pervazına uzandı. Sağ eli ise, elinde tahta takoz olmadığı hâlde, göğsünün önünde kısa bir duraksama yaşadı. Bileği döndü. Omzu geriye alındı.

Tarhun hareketin yarısını yaptıktan sonra durdu.

Elini yüzüne götürmemişti. Bir selama da başlamamıştı. Ama bedeninin kurduğu duruş, demirci ocağında öğrendiği bir şey değildi. Ocağın başında ağırlık ayaklara eşit dağılır, kollar işi taşırdı. Burada ağırlık, bir hattı açık tutacak biçimde yerleşmişti. Önü görüyordu. Yan geçidi de. Kapının arkasındaki odaları da.

“Tarhun?” Aylin bu kez daha yakından seslendi.

“Duydum.”

“İstersen kapıdan biraz uzak dur. Gelenleri sıkıştırmayalım.”

“Uzak durabilirim.”

Tarhun olduğu yerde kalmıştı. Aylin bunu fark etti ama ona doğru yürümedi. “Ne oldu?” diye sordu.

“Söylediğin kelime…”

“Sağ hat mı?”

Tarhun başını salladı. “Ben onu burada başka türlü kullanıyorum.”

“Biliyorum. Şifa evinin sağ tarafını kastettim.”

“Bedenim de bunu biliyor.”

“Peki?”

“Ama aynı anda başka bir şeyi de biliyor.”

Aylin bir an sustu. Tarhun, onun yüzünde bir şeyin yerine oturmaya çalıştığını gördü. O bakışta tanıma vardı, ama Tarhun’u başka birine dönüştürme isteği yoktu. “Seni zorlamamı ister misin?” diye sordu.

Tarhun, “Hayır,” dedi.

“O zaman zorlamayacağım.”

“Ama ne olduğunu bilmek istiyorum.”

“Ben de.”

Bu cevap Tarhun’u rahatlattı. Aylin her şeyi biliyormuş gibi konuşsaydı, içindeki yabancı his daha da büyürdü. Onun bilmediğini açıkça söylemesi, odada ikisine de yer açıyordu.

Tarhun takozu tekrar eline aldı.

Tahta parçası kapının altına yerleşirken bileği, yükün yönünü yeniden hesapladı. Önce sol köşeyi koydu; olmadı. Çıkardı, parçayı çevirdi, bu kez sağ ucu biraz daha içeri itti. Kapı, hafifçe sallandı ve durdu. Menteşe üzerindeki baskı azalmıştı. Bunu görür görmez zihninde, kapı yerine başka bir görüntünün kenarı belirdi: taş değil beton, menteşe değil metal çerçeve; yağmurun sesini alan bir giriş ve gece ışığında görünen bir yol çizgisi.

Takozun başında beden hafızası

Takozun başında beden hafızası

Tarhun’un kaşları çatıldı.

Görüntü tam açılmadı. Kendisini orada göremedi. Sadece bir sağ taraf vardı. Birinin “Ben tutuyorum,” dediği bir ses. Ardından sesin geldiği yönde açılan boşluk. Tarhun, bu parçanın ona ait olup olmadığını anlayamadı. Sesin ağırlığı ise tanıdıktı.

“Bu takozu böyle bırakacağım,” dedi.

Aylin yaklaşmadan kapıya baktı. “Açılınca yerinden oynamıyor.”

“Menteşeyi de zorlamıyor.”

“Güzel.”

Tarhun, onun sözüne neden dikkat kesildiğini anlamadı. “Güzel” kelimesi, övgüden daha fazlası değildi. Ama göğsünde, komutanının bir işi onayladığını duyan askerin rahatlığına benzeyen bir şey bıraktı. Aynı anda, Leya’nın yıllar önce yaptığı gibi ona güvenen kadının sıcaklığı da oradaydı. Bu duygular birbirini silmedi. Yan yana durdu.

O anda Tarhun, bütün hayatının iki ayrı kişiye bölündüğünü düşünmek istemedi. O, Tarhun’du. Demirciydi. Şifa evinin kapısını onaran, Serdar’a yardım eden, insanları korumaya çalışan adamdı. Bir başka adın, bedeninde yankılanması bu hayatı elinden alamazdı.

Ama başka adın yankısını da inkâr edemiyordu.

Bu iki gerçeği yan yana tutmak, Tarhun’un şimdiye dek bildiği alışkanlıklara benzemiyordu. Bir eşyayı ya kullanır ya da kenara kaldırırdı; bir kapı ya açıktı ya kapalı. İnsanlar ise böyle değildi. Bir insana verilen yeni bir ad, eskisini söküp atmazdı. Tarhun, Leya’nın Aylin olduğunu öğrendiğinde onun hastalara baktığı yılların bir anda yok olmadığını görmüştü. Belki kendi içinde de aynı şey olacaktı. Yılmaz’ı hatırlasa bile örs başında geçirdiği yıllar silinmeyecekti. Bu düşünce rahatlatıcıydı ama kesin değildi. Yine de onu denemeye değer buldu.

O, hafızasının bütün kapılarını birden açmak istemiyordu. Bazı kapılar açılırsa, arkasından ne çıkacağını bilmediğini artık biliyordu. Sadece bir adı duyduğu için, bir görüntü geldi diye ya da eli bir selam verdi diye bütün hayatını o görüntüye teslim etmeyecekti. Bugün için bir küçük adım seçebilirdi: Tarhun olarak kapının yanında durmak, Yılmaz’a ait olabilecek refleksi de inkâr etmemek.

“Beni Yılmaz diye çağırdığında,” dedi, “sanki omuzlarımın üstüne bir yük değil, bir yerleşim geldi.”

Aylin dinledi. “Nasıl bir yerleşim?”

“Nereye duracağımı biliyordum. Önümdeki yolu değil, yanımdaki insanları da görebiliyordum. Sağımda kim vardı bilmiyorum. Ama sağ tarafı boş bırakamayacağımı biliyordum.”

“Bu, bir hafıza parçası olabilir.”

“Ya da yalnızca adın sende uyandırdığı bir şey.”

“Evet. İkisi de mümkün.”

“Bilmiyor musun?”

“Bilmiyorum.”

Tarhun, bu belirsizliği içinde tarttı. Bir zamanlar demiri döverken, kızgınlığının ne kadar sürdüğünü bilirdi. Metalin rengi değişir, vuruşun sesi kalınlaşır, malzeme ne istediğini belli ederdi. İnsan ise böyle değildi. Bir isim, bir el hareketi ya da tek bir kelime; aynı anda hem doğru hem eksik olabilirdi.

“O zaman neden bana o adı söyledin?”

“Çünkü seni tanıdığımı hatırladım.”

“Beni mi?”

“Sende taşıdığın başka bir hayatı. Ama bunu söylemem, senin kim olduğuna benim karar verebileceğim anlamına gelmiyor.”

Tarhun ona baktı. “O halde benim kararım ne?”

“Onu sen vereceksin. Ne hatırlamak istediğini, hangi adla seslenilmesini istediğini, ne zaman konuşacağını.”

“Bir şeyi istemeden hatırlarsam?”

“O zaman önce ne olduğunu anlayacağız. Hemen peşinden gitmeyeceğiz.”

“İnsan bir şeyin peşinden gitmemeyi nasıl başarır?”

“Bazen durarak. Bazen yanında birinin durmasına izin vererek.”

Tarhun, “Yanımda kim duracak?” diye sormadı. Cevabın odada olduğunu biliyordu: Aylin, Serdar, şifa evindeki insanlar. Ancak bu kişilerin varlığı, içinde beliriveren başka sese ait boşluğu doldurmuyordu. Belki boşluk doldurulacak bir şey değildi. Belki yalnızca çevresinde durmayı öğrenmek gerekiyordu.

İç odadan kadın yardımcının sesi geldi. “Leya, Damon uyandı.”

Aylin ona dönmeden yanıt verdi. “Birazdan bakacağım. Önce su saatini kaydettik mi?”

“Evet.”

“Baş dönmesi?”

“Azaldı.”

“Güzel. Birazdan yeniden kontrol edelim.”

Tarhun bu kısa konuşmaları dinledi. Aylin’in sesi aynı anda iki ayrı tını taşıyordu. Biri burada yaşayan, hastaların adlarını bilen, yardımcılara nasıl yaklaşacağını öğrenmiş kadındı. Öteki, sözcüklerin arasına ölçü koyan, neyin önce yapılacağını belirleyen kişiydi. Tarhun bu ikinci sesi duyunca yeniden doğrulmak istedi. Bedenindeki düzen, ondan emir bekliyordu.

Sonra Aylin’in adı geldi aklına.

Leya değildi, dedi zihnindeki bir parça. Aylin’di.

Hayır, ikisi de aynı bedendeydi. Bunu o kendisi söylemişti. Tarhun’un da aynı şeyi yapması gerekmiyor muydu? Tarhun ve Yılmaz. İki ad, bir beden. Ama bu benzetme onu ürküttü. Aylin’in iki hayatını kabul etmesi, Tarhun’un da aynı yolu seçmek zorunda olduğu anlamına gelmiyordu.

“Sana bir soru soracağım,” dedi Tarhun.

Aylin onun yüzüne döndü. “Sor.”

“Benim içimde Yılmaz varsa, Tarhun nereye gidecek?”

Aylin’in yüzü yumuşadı. “Hiçbir yere.”

“Bunu nereden biliyorsun?”

“Çünkü sen buradasın. Yılmaz adını duyduğunda bile senin hayatın silinmedi. Demirci ocağını, bu kapıyı, kimin sana güvendiğini hatırlıyorsun. Bedeninde başka bir görev uyandı diye bunlar yok olmadı.”

Tarhun’un boğazı gerildi. “Bazen insanlar bir adın içinden çıkamaz.”

“Bazen de iki adın arasında kalırlar.”

“Bu kolay değil.”

“Kolay olduğunu söylemedim.”

Tarhun, onun sözlerinde teselli aramadı. Aylin ona bir çıkış değil, gerçek bir sınır veriyordu. Eski ad gelmişti. Nereye kadar gideceğini zaman gösterecekti.

Serdar, pencereden ayrılıp geçide geldi. “İçeri biri girecek,” dedi. “Hasta yakını. Elinde su var.”

“Tanıyor musun?” diye sordu Aylin.

“Hayır. Ama yaşı ve taşıdığı kap, olağan görünüyor.”

Tarhun kapının önünden çekildi. “Ben kenarda durayım.”

Aylin başını salladı. “Sağ hattı açık tut. Ama yolu kapatma.”

Serdar’ın bakışı, Tarhun’un yüzünde bir an durdu. Aylin’in kullandığı ifade ona başka bir zamanı hatırlatmış olabilirdi. Tarhun bunu bilemezdi. Bildiği, Serdar’ın bu kez onun yerine konuşmadığıydı.

Kapıdan içeri yaşlı bir adam girdi. Elindeki testiyi yere bırakmak üzere eğildi. Tarhun içgüdüyle öne çıktı; sonra kendini durdurdu. Adamı korkutmadan testiyi almak, yolunu açmak gerekiyordu. “Buraya koyabilirsin,” dedi ve duvar dibindeki boş yeri gösterdi.

Adam testiyi bıraktı. “Bunu şifa evine gönderdiler.”

“Teşekkür ederiz.”

Tarhun, adamın geçitten rahatça dönebilmesi için yana çekildi. Dar yolun iki kişiyi sıkıştırdığını söylediği anı hatırladı. Şimdi kendi gövdesini kapı aralığına dikmek yerine, insanın geçeceği kadar alan bırakmıştı. Bu hareket, yeni bir emirden değil, yaptığı ölçümden geliyordu.

Yaşlı adam çıkınca Aylin, “İyi tuttun,” dedi.

Tarhun’un omuzları yeniden dikleşti. Bu kez elini kaldırmadı. “Geçit dardı.”

“Sen bunu fark ettin.”

“Ben ölçtüm.”

“Evet.”

“Bu benim yaptığım iş.”

“Öyle.”

Tarhun o kısa onayda, kendisinin burada durmasına izin verildiğini hissetti. Bir görevli olarak değil, yalnızca bir askerin gölgesi olarak da değil. Kendi becerisiyle, kendi seçimiyle.

Ardından Aylin ona döndü. “Biraz dışarı çıkıp kapının önünü kontrol eder misin? Serdar pencereden yolu gözlüyor. Sen de meydan tarafına kısa bir bak. Kimseyi durdurma. Sadece gör.”

“Anlaşıldı.”

Kelime ağzından düşünmeden çıktı.

Serdar’ın kaşı hafifçe oynadı. Aylin’in bakışında bir değişim oldu ama ikisi de bu sözcüğü büyütmedi. Tarhun kapıdan çıktı, avlunun taşlarına bastı. Dışarısı daha aydınlıktı. Güneş henüz duvarların üstüne çıkmamıştı, ama gökyüzünün rengi geceden ayrılmıştı. Şifa evinin yanındaki sokakta iki kadın konuşuyordu. Bir çocuk duvara tebeşir benzeri açık renkli bir taşla çizgi çekiyordu. Uzakta, pazarın ilk tezgâhları kuruluyordu.

Meydan tarafında kimse koşmuyordu. Bir araba ağır ağır ilerliyordu. Sütunların gölgesi kısalmaya başlamıştı. Tarhun, bu sıradan görüntüyü izlerken bedenini sağa döndürdü. Geniş caddeyi ve dar ara yolu aynı anda görecek şekilde durdu. Aklında bir görev yoktu; yine de duruş kendiliğinden kurulmuştu.

Sola baktı. Sonra sağa.

Birinin sesini beklediğini fark etti.

Bu bekleyişin içinde korku yoktu. Daha çok, bir sonraki adımın kimden geleceğini bilme isteği. Tarhun, bu isteği de kendisine ait saydı. İnsan, başkasının emrini bekleyebilir ama kendi kararını da verebilirdi. Şimdi ona söylenmiş olan, yalnızca görmesiydi. Sokağı gördü. Kapıyı gördü. İnsanların akışını gördü. Bir tehdit görmedi.

İçeri dönerken sağ eli göğsünün yanında yeniden gerildi.

Aylin avlunun kapısında duruyordu. Elinde temiz bir bez vardı. Tarhun, onun koridordan kendisini izlediğini fark etmemişti.

“Bir şey var mı?” diye sordu.

“Hayır. Olağan hareket.”

“İyi.”

“Bunu da yazalım mı?”

Aylin kısa bir süre düşündü. “Evet. Gördüğünü yaz. ‘Tehdit yok’ deme. Yalnızca ne gördüğünü.”

“İki kadın konuşuyor, bir çocuk duvara çizgi çekiyor, araba pazara gidiyor.”

“Tam olarak.”

Tarhun içeri girdi. Aylin bezleri teslim etmek için döndü. O anda, koridorun dar ışığında yüzü başka bir yüze benzemedi; yine de Tarhun’un zihni bir kez daha aynı kelimeyi buldu: Üsteğmenim.

Bu kez o kelimeyi yüksek sesle söylemedi.

Onun yerine, “Sana bir şey danışabilir miyim?” dedi.

“Elbette.”

“Şu sağ taraf… Sağ hat. Birinin orada durması gerektiğini nereden biliyorum?”

Aylin ona bakarken, sanki soruyu ilk kez kendisine soruyormuş gibi acele etmedi. “Bilmiyorsun belki. Bedenin bir düzen tanıyor olabilir. Ama bu, her zaman doğru yerde durduğun anlamına gelmez. Şimdi burada sağ tarafı tutman, geçidin açık kalmasına yardım ediyor. Yarın başka bir yerde aynı şeyi yapman gerekmeyebilir.”

“Demek eski görev yeni yere uymayabilir.”

“Evet.”

“Peki ya görev geri gelirse?”

“O zaman önce görevin ne olduğunu öğreniriz. Hangi zamanda olduğunu, kime verildiğini, hâlâ geçerli olup olmadığını.”

“Emirler böyle sorgulanır mı?”

“Emirlerin kimin için verildiğini anlamadan uygulanması bazen insanları tehlikeye sokar.”

Tarhun bu sözün onda yarattığı huzursuzluğu anlamaya çalıştı. Demirci olarak da her emri sorgulamazdı ama demiri işleyenin ne yapmak istediğini bilmeden, malzemeye vurarak onu kırabilirdi. Görev ve zanaat birbirinden uzak görünüyordu. İkisinde de önce neyin önünde durduğunu anlamak gerekiyordu.

“Senin için bir görev hâlâ var mı?” diye sordu.

Aylin’in yüzü ciddileşti. “Benim için burada bir görev var. Damon’un durumunu izlemek. Şifa evinin düzenini korumak. Telsiz sesinin ne olduğunu, nereden geldiğini öğrenmek. Ama 2005’teki görevimle bugünkü işim aynı olmayabilir.”

“Sen Aylin’sin.”

“Evet.”

“Ama Leya da sensin.”

“Evet.”

“O zaman ben de Tarhun’um.”

Aylin’in gözleri parladı; bu kez duygusunu saklamadı. “Evet.”

Tarhun, adını onun ağzından duymayı istediğini fark etti. Bu istek, Yılmaz adından kaçmak değildi. Kendi yerini de duymaktı. “Bana Tarhun diye seslen,” dedi.

“Sesleniyorum.”

“Bundan sonra da.”

“Sen başka türlü istemedikçe.”

“Ben istersem söylerim.”

“Tamam.”

Bu anlaşma, ne kadar basit görünse de Tarhun’un içinde bir düğümü gevşetti. Yılmaz adı içeride kalabilirdi. Kendi adı dışarıda durabilirdi. İkisi arasındaki kapının ne zaman açılacağına başkası karar vermeyecekti.

İç odadan Damon’un sesi duyuldu. Bu kez daha sakin konuşuyordu. “Leya, başım dönmüyor.”

Aylin, “Güzel. Yine de yalnız kalkma,” diye karşılık verdi.

Tarhun, “Kapı açık kalmalı mı?” diye sordu.

“Biraz daha.”

Tarhun takozu kontrol etti. Yerinde duruyordu. Kapının ağırlığını taşıyor ama geçidi daraltmıyordu. Aylin, iç odaya gitmeden önce durup ona baktı. “Tarhun, sağ tarafı bir süre daha gözler misin?”

Bu kez sözün anlamı açıktı. Sağdaki geçidi, kapının hareketini, girip çıkanları. Bir başka zamanda taşıdığı görevi değil.

Yine de Tarhun’un omuzları doğruldu. Sağ eli yükseldi.

Hareketi bu kez yarıda kesmedi.

Avucu alnına ulaşmadı; parmakları doğru çizgiyi bulmakta tereddüt etti. Bileği bir an eğri kaldı. Selam, kusursuz değildi. Fakat hareketin içindeki saygı ve disiplin gerçekti. Tarhun, elinin niçin kalktığını bilmiyordu. Aylin’in rütbesini, kendi eski görevinin tamamını, bu hareketin ilk kez ne zaman yapıldığını hatırlamıyordu. Yalnızca bedeninin bir cevabı vardı.

Aylin’in yüzü bir an için değişti. Serdar kapının yanından onlara baktı; elindeki sargılı avuçlar açılıp kapandı. O, Tarhun’un başka bir şey hatırlamaya başlamasını bekliyordu belki, ama onu çağırmadı. Bir kelimeyle bu anı mühürlemeye çalışmadı.

Tarhun’un dudakları aralandı.

Eksik ama gerçek selam

Eksik ama gerçek selam

“Emredin…” dedi.

Ses, onun kendi sesiydi. Ama içinde, daha önce duymadığı bir yorgunluk taşıyordu.

Bir nefes aldı. Kelimeyi tamamlamak zorunda olmadığını düşündü. Yine de ağzından, “Üsteğmenim,” çıktı.

Bu hitapla birlikte bir görüntü belirdi: yağmurlu bir yolun kenarı, uzakta parlayan beyaz farlar ve omzunun üzerinden kendisine bakan genç bir kadın. Görüntü bir nefes kadar sürdü. Kadının yüzünü seçemedi. Sonra oda yeniden önüne geldi. Taş duvar, tahta takoz, kapı ve Aylin’in gözleri.

Tarhun’un eli havada kalmıştı.

Aylin yavaşça konuştu. “Tarhun.”

Adı duymak, hareketi tamamlamaktan daha güçlüydü. Tarhun’un eli ağır ağır indi. “Ben Tarhun’um,” dedi. Sözü meydan okuma gibi çıkmadı. Kendisine hatırlatmak için söylenmişti.

“Biliyorum,” dedi Aylin.

“İçimde başka biri varsa, onun ne olduğunu bilmiyorum.”

“Bilmiyoruz.”

“Ama sen onu tanıyorsun.”

“Bir yanını tanıyorum. Hepsini değil.”

“O zaman bana anlatma.”

Aylin başını salladı. “Sen sormadıkça anlatmayacağım.”

“İyi.”

Tarhun ellerine baktı. Parmaklarında demir tozu hâlâ vardı. Selam veren el, örsü tutan eldi. Biri ötekini geçersiz kılmıyordu. “Bunu yaptığımda, kendimden vazgeçmiş gibi hissettim,” dedi.

“Sonra?”

“Adımı duyunca geri geldim.”

Aylin’in gözleri doldu ama yaş düşmedi. “O halde adını yanında tut.”

“Sen de ikisini tutuyorsun.”

“Evet.”

Serdar bu kez konuştu. “Tarhun, sana bir şey söyleyebilir miyim?”

Tarhun ona döndü. “Söyle.”

Serdar bir süre sustu. Bu sessizlik, doğru kelimeyi seçmeye çalıştığından değil, söyleyeceği şeyin onun üzerindeki hakkını bilmediğinden doğmuştu. “Bir zamanlar sağ hattı tutan bir adam vardı,” dedi. “Yılmaz. Onun ne kadarını hatırladığını bilmiyorum. Ama o zaman da yanında durmayı seçmişti.”

Tarhun, “Ben şimdi de burada duruyorum,” dedi.

“Evet.”

“Bunu o yüzden yapıyorum sanma.”

Serdar başını salladı. “Sanmıyorum.”

Tarhun’un içinde küçük, keskin bir rahatlama belirdi. Serdar ona geçmişi borç gibi yüklememişti. Onu bir kaybın yerine koymamıştı. Aylin de aynı şeyi yapmıştı. İkisi onun karar verebilmesine izin veriyordu.

“Benim hatırladığım şeyler, sizin için önemli olabilir,” dedi Tarhun. “Ama benim için hepsi şu an birer ses.”

“Biliyoruz,” dedi Aylin.

“Belki bazılarını sonra hatırlarım. Belki hatırlamam.”

“Bunu da biliyoruz.”

“Öyleyse şimdilik kapıyı tutayım.”

Aylin’in yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. “Şimdilik kapıyı tut.”

Tarhun yeniden kapının yanına geçti. Bu kez duruşunu kendi seçti. Ağırlığını iki ayağına eşit dağıttı, sağ yan geçidi görebileceği kadar döndü, ama içeri girenlerin yolunu kapatmadı. Elini kaldırmadı. Selamın izi, kolunda hafif bir ağırlık gibi kaldı.

Şifa evinin içindeki işler devam etti. Bir tas su taşındı. Damon’un durumu yeniden soruldu. Yardımcı, tahtaya küçük bir işaret koydu. Serdar pencereye döndü. Aylin hastasının yanına gitti. Hiç kimse Tarhun’dan yeniden selam vermesini istemedi. Hiç kimse ona Yılmaz diye seslenmedi.

Tarhun kapı aralığından dışarı baktı. Gün ışığı duvara vurmuştu. Sokak, sabahın olağan gürültüsüyle doluyordu. Bir çocuk koştu, bir adam onu yavaşlaması için çağırdı. Uzakta bir eşek anırdı. Bu seslerin hiçbiri ona 2005’i getirmedi.

Bir süre sonra Aylin geri döndü. “Nasıl?” diye sordu.

Tarhun koluna baktı. “Selam mı?”

“Hayır. Sen.”

Bu soruya yanıt vermek daha zordu. “Buradayım.”

“Yeterli.”

“Şimdilik.”

“Şimdilik.”

Tarhun bunu bir söz gibi değil, kendisine bırakılmış bir alan gibi duydu. Geçmişin kapısı açılmıştı ama içeri girmesi gerekmiyordu. Eşiğin önünde durabilir, çevresine bakabilir, kendi adıyla geri dönebilirdi. Bedeninin hatırlaması, zihnini zorlamasını gerektirmiyordu.

Serdar, “Hazır kıta değiliz,” dedi. Sesinde alay yoktu; yalnızca eski bir cümlenin kıyısında duran ölçülü bir sıcaklık vardı.

Tarhun ona baktı. “Bu ne demek?”

“Bir zamanlar kurulmuş bir düzen. Birlikte çalışmaya hazır bekleyen insanlar.”

“Ben hazır mıyım?”

Serdar hemen cevap vermedi. Aylin de onun yerine yanıtlamadı. Bu kez kararı Tarhun verdi. “Bir işi yapabilirim,” dedi. “Ama geçmişin tamamını hatırladığımı söyleyemem.”

“Bunu söylemen gerekmiyor,” dedi Aylin.

“Peki.”

Tarhun’un sesi daha sağlam çıktı. “O halde buradaki işimi yapacağım.”

Bu, bir askerin aldığı emir değildi. Bir demircinin verdiği söz de değildi. Tarhun’un kendi seçimiyle kurduğu bir cümleydi.

Kendi seçimi olması, onu daha hafif kılmıyordu. Aksine, taşıdığı şeyin sorumluluğunu artırıyordu. Bir emir geldiğinde, insan bazen yalnızca uygulayıp uygulamayacağını düşünürdü. Kendi sözünü verdiğinde ise neden orada durduğunu da bilmesi gerekirdi. Tarhun’un cevabı basitti: Şifa evinin kapısından girenlerin yolunu açık tutmak istiyordu. Damon’un dinlenmesini, yardımcının suyu dökmeden taşımasını, Aylin’in bir işi yaparken çevresini kollamak zorunda kalmamasını istiyordu. Bu isteklerin hiçbiri geçmişten gelmiyordu. Hepsi şimdiye aitti.

Belki geçmişte de böyle istemişti. Belki sağ hattı bu yüzden tutmuştu. Ama benzerlik, kanıt değildi. Tarhun, bir gün bu anıyı gerçekten hatırlarsa kendi sözüyle o günkü sözü arasındaki bağı kurabilirdi. Şimdi ise yalnız bugünkü niyetini biliyordu. Onu küçümsemek istemedi. Bir insanın kendi hayatında seçtiği küçük görev, başkasının büyük hikâyesinden daha az gerçek değildi.

Aylin, “Sağ taraf sende,” dedi.

Tarhun başını salladı. “Sağ taraf bende.”

Söz, belleğinin içindeki yağmurlu gecenin kenarına dokundu. Tarhun bu kez görüntünün peşinden gitmedi. Kapı pervazındaki çatlağı, takozun ahşap liflerini, koridordan gelen ayak seslerini dinledi. Bir hastanın kapısı açıldı. Yardımcı, boş tası aldı. Serdar pencereye doğru yürüdü. Herkes kendi işine devam etti. Bu sıradan hareketler, Tarhun’u şimdiki zamana bağladı.

Bir önceki hayattan kaldığını düşündüğü görev hissi, onu buradaki işinden uzaklaştırmak zorunda değildi. Sağ tarafı tutmak, yalnızca bir savaş alanında yapılacak bir şey değildi. Şimdi sağ taraf, Damon’un odasına giden dar geçitti. Birkaç adım ötede, biri su taşırken yolu boş bırakmak gerekiyordu. Tarhun, aynı duruşun başka bir anlam taşıyabileceğini gördü. Beden, eski bir hareketi saklayabilirdi; ama her yeni yerde o hareketi yeniden yorumlamak insana kalıyordu.

“Birlikte yürümek nasıl bir şeydi?” diye sordu.

Serdar ona döndü. “Kiminle?”

“Seninle. Aylin’le. Yılmaz’la.”

Serdar’ın gözleri bir an dalıp gitti. “Aynı yöne bakmak değildi yalnız. Bazen aynı şeyi görüp başka kararlar verirdik. Önemli olan, ötekinin neden öyle düşündüğünü sormaktı.”

“Yani her zaman aynı fikirde değildiniz.”

“Hayır.”

“O zaman neden sana itaat ediyordu?”

“Her zaman etmiyordu.”

Tarhun, bu cevaba şaşırdı. “Az önce benden emir beklediğim gibi hissettim.”

“Belki rütbeyi hatırladın. Ama rütbe, düşünmeyi bırak demek değildi.”

“Peki bana şimdi emir verir misin?”

“Birlikte çalıştığımız bir an olursa, ne gerektiğini söylerim. Sen de bunun doğru olup olmadığını tartarsın.”

Tarhun’un ağzında hafif bir gülümseme belirdi. “Bu emir gibi görünmüyor.”

“Olması gerekmiyor.”

Aylin de konuşmaya katıldı. “Bir görev dağılımı, insanların birbirini dinlemesini kaldırmaz. Tam tersine, dinlemediğimizde görev yanlış yere gider.”

Tarhun’un zihninde “yanlış yere giden görev” sözü ağırlaştı. Çukurun görüntüsü yeniden yükselmek istedi; bu kez yağmur sesi, nefes ve kopan bir halat hissiyle geldi. Kime ait olduğunu bilmiyordu. Düşüşün sonunda ne olduğunu da. Göğsüne bir baskı oturdu.

Aylin bunu fark etti. “Şimdi odada mısın?” diye sordu.

Tarhun gözlerini kapatıp açtı. “Evet. Şifa evindeyim. Kapının yanındayım. Elimde takoz yok.”

“Güzel. Ne hissediyorsun?”

“Göğsüm sıkıştı.”

“Nefesin nasıl?”

Tarhun dikkat etti. Nefes alabiliyordu. Baş dönmesi yoktu. “Düzensiz ama geçiyor.”

“O zaman oturmak ister misin?”

“Hayır.”

“Peki. İstersen fikrini değiştirebilirsin.”

Bu konuşma, ona bir anının içine girmeden de bedenini duyabileceğini gösterdi. Aylin onu korumak için geçmişi kapatmamıştı; yalnızca şimdinin de orada olduğunu hatırlatmıştı. Tarhun bir kere daha ayaklarını yere bastı. Taş soğuktu. Kapı açıktı. İnsanlar geçip gidiyordu.

“Yılmaz da böyle mi yapardı?” diye sordu.

Aylin cevap verirken dikkatliydi. “Bazen. Ama bu hareketin sana ait kısmı da var. Yılmaz adını duyduğunda senin bedeninde neyin uyandığını henüz ayıramıyoruz.”

“Ayırmak zorunda mıyız?”

“Hayır. Şimdilik yalnızca fark edebiliriz.”

Tarhun başını salladı. Fark etmek, sahiplenmekten daha az korkutucuydu. Belki bir gün hatırladığı şeyin hangi hayata ait olduğunu öğrenecekti. Belki de iki hayat, tek bir çizgiye ayrılmayacaktı. Şimdilik elini indirdiğini, adını söylediğini ve kapının yanında durmayı seçtiğini biliyordu.

Yağmurlu gecenin görüntüsü belleğinin kıyısında kaldı; bu kez büyümedi. Tarhun onu olduğu yerde bıraktı. Kapının yanında durdu. Yolu açık tuttu. Bir hastanın geçişini izledi. Aylin’in sesini duyduğunda başını çevirdi; görevini yaptığında yeniden yerine döndü.

Selamın anlamını henüz bilmiyordu.

Ama elini indirdiğinde hâlâ Tarhun’du.

Şifa evinin kapısında, iki adın arasında değil, kendi seçtiği yerde durdu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.