Bölüm 10 - Sıfırıncı Gün Protokolü Görseli
Bölüm 10 - Sıfırıncı Gün Protokolü

Mühürlü Odaya Dönüş

11. Sahne 21 dk okuma 15 okunma
Üç kişinin mühürlü odaya inişi
Üç kişinin mühürlü odaya inişi
Balmumunun altındaki metal kapsül
Balmumunun altındaki metal kapsül

Günün ilerleyen saatlerinde, şifa evinin arka geçidinde hava ağırlaşmıştı. Sabahın serinliği avludan çekilmiş, taş duvarlar güneşin ısısını toplamaya başlamıştı. Aylin, Damon’un su içebildiğini ve baş dönmesinin yeniden başlamadığını gördükten sonra bakım notunu Saba’ya bıraktı. Eleni içerideki sedyelerin çevresini toplamış, Ariston yatakların arasındaki geçişi açık tutmuştu. Kimseye gözcülük ya da haber taşıma görevi verilmedi. Çocuklar hastaların bulunduğu odadan uzak tutulmuş, şifa evinin gündelik işi kendi düzeninde sürüyordu.

Aylin çantasını omzuna aldı. İçine temiz bez, küçük bir su kabı, not kâğıdı, kalem ve ince saplı muayene aletlerini koymuştu. Mühürlü odaya ineceklerini kimseye ayrıntısıyla anlatmamıştı; yalnızca kısa süreliğine dışarı çıkacağını söylemiş, Serdar’ın da yanında olacağını belirtmişti. Serdar, arka geçidin menteşesini bir kez yokladı. Tarhun’un taktığı takoz kapının kapanmasını önlüyor, kanat rüzgârla savrulmadan açık duruyordu.

Tarhun ocağından geçide geldiğinde elinde çekiç yoktu. Tezgâhtaki çakıyı da almamıştı. Yalnızca iş görebilecek küçük bir demir çubuk taşıyordu; bunu bir silah gibi değil, sıkışmış bir taş kapağı kaldırmaya yarayabilecek bir alet gibi tuttuğunu söyledi.

“İnmek istediğinden emin misin?” diye sordu Aylin.

“Emin değilim,” dedi Tarhun. “Ama gitmeyi ben seçiyorum. Bu ikisi aynı şey değil.”

“Doğru,” dedi Aylin. “İnerken durmak istersen dururuz. Geri dönmek istersen geri döneriz.”

Serdar kapıdan sokağı gözledi. Karşı kaldırımda sabah gördüğü satıcı tezgâhını topluyordu. Daha önce iki yetişkinin beklediği yer boş görünüyordu. Boşluk, gözetlenmediklerini kanıtlamıyordu; ama o anda takip edildiklerine dair yeni bir belirti de yoktu. Serdar bunu not etti ve kimseyi arayıp sorgulamaya girişmedi.

“Önce şifa evine döneceğiz,” dedi. “Aşağıda ne bulursak bulalım, hastaların bakım düzeni aksamayacak. Bir şey ters giderse işareti bırakıp çıkarız.”

“Anlaşıldı,” dedi Tarhun. Ardından kaşlarını çattı. “Bu da emir mi?”

“Hayır. Güvenlik önerisi.”

“Ben de aynı fikirdeyim.”

Aylin küçük defterini açıp üç kısa madde yazdı: giriş ve çıkış yolu açık tutulacak; bulunan nesne zorlanmayacak; hiçbir ses, tek başına talimat sayılmayacak. Son satırın yanına “kaynağı doğrula” ekledi. Bu not bir protokolün son hâli değildi; henüz yalnızca üç kişinin aynı yerde durmak için üzerinde anlaştığı sınırdı.

Serdar, “Telsiz yok,” dedi. “Burada yeni bir aktarım beklemiyoruz.”

“Beklemiyoruz,” diye karşılık verdi Aylin. “Ama bir şey duyarsak, önce gerçekten dışarıdan mı geldiğini ayıracağız.”

Tarhun, “Ya ayıramazsak?” diye sordu.

“Bu durumda hemen cevap vermemek, cevap vermekten daha güvenli olabilir,” dedi Aylin. “Ama bunu da her koşulda geçerli bir kural sayamayız.”

Serdar başını salladı. “Gördüğümüzü yazacağız. Anlamını sonra tartışacağız.”

Üçü arka geçitten demirci ocağına geçti. Ocak sönmüştü ama taşları hâlâ sıcaktı. Tezgâhtaki menteşe, Tarhun’un yarım bıraktığı iş olarak duruyordu. Kısa süre önce üçü mermer şemanın önünde durmuş, alt kenardaki çentiği olası bir kayıt işareti diye not etmişti. Şimdi o işaretin karşılık geldiği eski taş kavşağa ineceklerdi. Kayıt orada olmayabilirdi. Şema yanlış okunmuş olabilirdi. Yine de aşağıya gitmek, bir varsayımı doğrulamak değil, onu sınamak için seçilmişti.

Arka odanın kapısı dışarıdan sıradan bir taş duvar parçası gibi görünüyordu. Serdar’ın gösterdiği noktada, levhanın altında kalan kısa bir yarık vardı. Tarhun elini taşın kenarına koydu. Daha önce oradan geçmişti ama kapının nasıl açıldığını bilmiyordu. Serdar, bir taş çıkıntıyı içeri bastırdı; ardından levha ağır ağır yana kaydı. Taşın sürtünme sesi odanın içinde yayıldı.

“Daha önce buraya tek başına indin mi?” diye sordu Aylin.

“Hayır,” dedi Tarhun.

“Ben de,” dedi Aylin.

Serdar, “Ben daha önce geldim. Ama bu kez başka bir şey arıyoruz.”

“Öyleyse daha önce gördüklerini kesin bilgi, bugünkü yorumunu da kanıt sayma,” dedi Aylin.

Serdar ona baktı. “Bunu bana mı söylüyorsun?”

“Üçümüze.”

Geçidin ağzında serin ve nemli bir hava yüzlerine vurdu. Serdar meşaleyi yaktı; alev önce kısa bir duman çıkardı, sonra sabit bir ışığa döndü. İkinci bir ışık kaynağını Aylin taşıdı. Tarhun, meşalenin ardında kalmak istemedi; girişe yakın hatta yerleşti. Serdar önde yürüdü. Aylin ortada, Tarhun arkada ilerledi. Bu diziliş görev dağılımı değildi; dar geçitte birbirlerini görebilmek için seçilmiş geçici bir düzendi.

Üç kişinin mühürlü odaya inişi

Üç kişinin mühürlü odaya inişi

İlk basamaklar alçaktı. Taş duvarların arasından sızan su, zeminde ince bir çizgi bırakmıştı. Yukarıdan gelen şehir sesleri birkaç adım sonra boğuklaştı. Çarşıdaki kasaların çarpması, eşeğin sesi ve su taşıyanların ayak sesleri duvarların gerisinde kaldı. Geride kalan seslerin yerini damlaların düzensiz vuruşu aldı.

Aylin duvara dokunmadı; önce gözleriyle yüzeydeki çizgileri izledi. “Buradaki aralıklar mermer şemadakilerle aynı olabilir,” dedi. “Kesin ölçemiyorum. Ama yön değişimleri benziyor.”

“Birinin aynı planı iki yerde kullanmış olması mümkün,” dedi Serdar.

“Ya da şema bu geçidin üstüne sonradan aktarılmıştır.”

“Hangisi daha olası?”

“Şu anda bilmiyoruz.”

Tarhun, arkaya bakarak, “Bu geçidin sonunu biliyor musun?” diye sordu.

“Bir bölümünü,” dedi Serdar. “Mühürlü odaya kadar.”

“Ötesini?”

“Hayır.”

“Öyleyse ‘sonunu biliyorum’ deme.”

Serdar durdu. “Haklısın. Yalnızca önceki gittiğim yere kadarını biliyorum.”

Tarhun başını salladı. Bu düzeltme önemsiz görünüyordu; ama yürüyüşün geri kalanında kimsenin bilmediği kısmı bildiğini iddia etmemesi için gerekliydi.

Aşağı indikçe tünelin tavanı alçaldı. Meşalenin ışığı duvarda uzayan gölgeler oluşturdu. Aylin’in nefesi bir an kısa kesildi. Beton bir koridor görüntüsü zihninde açılıp kapandı; beyaz ışık, metal bir sedye, yağmurun sert zemine vurması. Görüntü tamamlanmadı. Aylin durdu, elini göğsüne koydu ve nefesini saydı. Serdar ona yaklaşmadı.

“İyi misin?”

“İyi değilim,” dedi Aylin. “Ama devam edebilirim. Biraz bekleyin.”

Üçü yerinde kaldı. Aylin dört yavaş nefes aldı. Dördüncüde omuzlarındaki gerginlik biraz çözüldü. “Bu tüneldeki koku, revirin altındaki eski havaya benziyor. Bu, gördüğüm şeyin burada yaşandığını kanıtlamaz.”

“Not edelim mi?” diye sordu Serdar.

“Evet. Koku ve kısa görüntü. Olayın kendisi değil.”

Serdar not defterini çıkardı, fakat kalemi Aylin’e uzattı. Aylin kendi kelimelerini yazdı: “Nemli taş kokusunda beton ve yağmur çağrışımı; görüntü kısa ve tamamlanmamış; yer doğrulanmadı.” Sonra defteri kapattı.

Tarhun, “Bende de bir şey var,” dedi. “Ama onu şimdi söylemek istemiyorum.”

“Peki,” dedi Aylin. “Sonra da söylemek zorunda değilsin.”

“Bunu kayda geçmek istiyorum. İçimde bir şey hareket etti, ama ne olduğunu anlatmayacağım.”

Serdar not aldı. “Tarhun, tünelde belirsiz bir anı tepkisi fark etti; paylaşmamayı seçti.”

Tarhun, “Böyle yaz,” dedi.

Bir süre daha ilerlediler. Tünelin zeminindeki taşlar düzensizleşti. Bir yerde su birikintisinin üzerinden geçmek için dar bir kuru çıkıntı vardı. Serdar önce ayağını bastı, taşı ağırlıkla sınadı. Sonra Aylin geçti. Tarhun en son geçti ve arkasındaki suya baktı. Bir an için elinin bir halatı kavradığını sandı; parmakları kendiliğinden kapanıp açıldı. Halat yoktu. Bu kez kimse o harekete bir isim vermedi.

“İpin sürtünme izi,” dedi Serdar, duvarın altındaki soluk aşınmayı görünce. “Önceki gelişimde de fark etmiştim.”

Aylin, “Ne kadar eski olduğunu biliyor musun?” diye sordu.

“Hayır.”

“Taşın yaşıyla izin yaşı aynı olmayabilir.”

“Biliyorum.”

Tarhun çömelip izi uzaktan inceledi. “Aynı yerden defalarca geçilmiş olabilir. Bir kez çekilmiş olsa iz bu kadar geniş olmazdı.”

“Bu bir gözlem,” dedi Aylin. “Ama neyin çekildiğini bilmiyoruz.”

“Halat olabilir,” dedi Tarhun. “Yük de olabilir.”

“İkisini de olasılık olarak yazalım.”

Kayıt defterine ikinci not eklendi. Serdar, daha önce tuttuğu kendi notlarında bu ayrımın bulunmadığını fark etti. O zamanlar her yeni izin, bir cevaba benzediği için onu hızla anlamlandırmıştı. Aylin’in soruları, gerçeği kolaylaştırmıyordu; aksine aradaki boşlukları daha belirgin kılıyordu. Serdar bundan rahatsızlık duymadı. Boşlukların saklanmasındansa görünür kalması daha güvenliydi.

Mühürlü odaya yaklaşırken, tünelin içindeki hava daha soğuk oldu. Serdar daha önce bu eşiğe geldiği geceyi hatırladı. Künye yerdeydi; pası, meşale ışığında mat bir kırmızı gibi görünmüştü. O metal parçasının üzerinde kendi adı vardı. Şimdi künye Morkos’un elindeydi. Morkos’un onu ne amaçla tuttuğunu bilmiyordu; fakat kaybın kendisi, odadaki boşlukta duruyordu.

Kapının önünde durdu. “Burada künye vardı.”

Aylin bunu biliyordu. Yine de başını salladı. “Morkos’ta.”

“Evet.”

“Onu geri almaya mı geldin?”

“Hayır. Künye için değil.”

“Peki?”

Serdar, kapının üzerindeki aşınmış çizgilere baktı. “Ne zaman benim adımı taşıdığını öğrendiğimi anlamaya. O zaman bunu geçmişin kanıtı sandım. Şimdi Morkos’un elinde. Bir nesne, sahibinden ayrılınca sahibini açıklamıyor. Yalnızca birinin onu aldığı gerçeğini gösteriyor.”

Tarhun, “O zaman içeri girince ne arıyoruz?” diye sordu.

“Çentiğin karşılığını. Başka bir şey çıkarsa da onu olduğu gibi kaydedeceğiz.”

Aylin ekledi: “Bir işareti görürsek, yazının anlamını önceden biliyormuş gibi davranmayacağız. Hiçbir şey bulamazsak, bu da sonuç.”

Tarhun omzunu kapıya verdi. Taş kapı önce kıpırdamadı. Demir çubuğu kenardaki dar aralığa yerleştirdi, ama bastırmadan önce Serdar’a baktı.

“Yardım etmemi ister misin?” diye sordu Serdar.

“Evet. Ben kaldıracağım; sen altına destek ver.”

Aylin meşaleyi kapının yanındaki taş yuvaya tuttu. İkisi birlikte yükü yavaşça oynattı. Kapı, içeriden uzun zamandır tutulmuş bir nefesi bırakır gibi ağır ağır açıldı. Odanın havası rutubet, eski balmumu ve taş tozuyla yüzlerine geldi.

Serdar ilk adımı attı, ardından durdu. “Işıkla birlikte girin. Zeminde gevşek taş olabilir.”

Oda, önceki seferki gibi küçüktü ama karanlık, meşalenin çevresinde daralıyordu. Duvarlardaki ölçü çizgileri daha yakından seçiliyordu. Zeminde dairesel aşınmalar, köşelerde küçük işaretler vardı. Ortadaki boşluk, bir şeyin kaldırılmış olabileceğini düşündürüyordu. Bu boşluğun ne zaman oluştuğunu kimse bilmiyordu.

Aylin hemen ortaya yönelmedi. Önce girişten başlayarak duvarları gözle taradı. “Yere dokunmadan önce çevreyi görelim. Sonra her birimiz bir duvarı inceleyebiliriz.”

“Ben sağ tarafı alırım,” dedi Tarhun.

“Tamam. Ben arka duvarı,” dedi Aylin.

Serdar sol duvarı ve zeminin girişe yakın kısmını inceledi. Duvardaki işaretler bir ölçü çizelgesini andırıyordu. Bazılarının boyu aynıydı; bazılarının yanına daha ince çentikler eklenmişti. Aylin bir çizginin yanına eğildi.

“Bunlar dönemsel kayıt olabilir,” dedi. “Ama tıbbi takip olduğunu söylemek için erken. Aralıklar düzenli. Belki su seviyesi, belki yükseklik, belki de insanların geçiş sayısı.”

“Zaman kaydı olabilir mi?” diye sordu Serdar.

“Olabilir. Ama elimizde ölçek yok.”

Tarhun duvarın sağ tarafında uzanan geniş, soluk izi gösterdi. “Buradan bir şey çekilmiş. Halat olabilir. Taşın yüzeyi çevresinden daha pürüzsüz.”

Aylin yaklaştı, ama yüzeye dokunmadı. “Önce fotoğraf çekemeyiz. O hâlde çizerek ve kelimelerle kaydedeceğiz. İz, alt duvarda ve yaklaşık göğüs hizasının altında. Hangi nesnenin bıraktığını bilmiyoruz.”

“Yine halat ihtimali,” dedi Serdar.

“Evet. Ama önceki gözlemle birleştirince kesinleşmiyor.”

Serdar duvarın alt köşesinde, mermer şemadaki küçük çentiğe benzeyen işareti gördü. Aylin de aynı anda fark etti. Çentik, taşın doğal çatlağına karışacak kadar küçüktü. Çevresinde balmumu kalıntısı vardı; kalıntı taşın içine doğru uzanan bir yuvayı örtüyordu.

“Bu olabilir,” dedi Aylin. “Ama oyuğun içine girmeden önce çevresini kaydedelim.”

Serdar defteri açtı. Aylin çentiğin yerini, duvarın alt köşesine olan uzaklığını ve çevresindeki balmumu izlerini tarif etti. Tarhun, meşale ışığını sabit tuttu. Kimse taşın üzerine ağırlık vermedi.

Balmumunun kenarı kolayca ayrılmıyordu. Aylin, “Zorlamayalım. Isıtmak da istemiyorum; içeride ne olduğunu bilmiyoruz,” dedi. Çantasından ince muayene aletini çıkardı. Aletin ucuyla yalnızca balmumunun gevşek kenarını kaldırdı. Serdar ışığı daha yakına tuttu. Bir süre sonra balmumunun altından dar metal bir yuva göründü.

Odadaki sessizlik yoğunlaştı. Tarhun’un eli, boşta dururken bile çalışma pozisyonu almıştı. Serdar nefesini tuttuğunu fark edip bıraktı. Aylin, yuvanın çevresini yeniden kontrol etti.

“İçinde bir şey olabilir,” dedi. “Ya da yalnızca kilit yuvasıdır.”

“Nasıl açacağız?” diye sordu Serdar.

“Önce çekmeden bakacağım. İçeride basınç ya da kırılgan bir kap varsa ani hareket zarar verebilir.”

Tarhun, “İzin ver,” dedi. Metal çubuğu Aylin’e uzatmadı; yalnızca yakında tuttu. “Sıkışırsa kullanabiliriz.”

“Şimdilik elimizde kalsın.”

Aylin aletini metal yuvanın kenarına yerleştirip çok hafifçe yokladı. Yuvası hareket etmiyordu. Serdar, “Benim elim daha güçlü,” diyecek oldu; sonra sustu. Güç, bu işte avantaj olmayabilirdi. Aylin işi sürdürdü. Birkaç dakika sonra yuvanın içindeki parça, neredeyse duyulmayan bir tıkırtıyla gevşedi.

İçinden taşla güçlendirilmiş küçük bir kapsül çıktı. Aylin onu iki avucuyla tuttu. Kapsülün ağzı ince balmumu ve kumaşla kapatılmıştı. Üzerinde yazı ya da işaret görünmüyordu.

Balmumunun altındaki metal kapsül

Balmumunun altındaki metal kapsül

“Bulduğumuz nesne,” dedi Aylin. “İçeriğinin ne olduğunu açmadan bilmiyoruz.”

Serdar başını salladı. “Kayıt noktası ihtimali güçlendi. Ama içindekinin ne olduğu ayrı mesele.”

Tarhun kapıya baktı. “Dışarıda hareket var mı, kontrol etmeliyim.”

“Git,” dedi Serdar. “Ama tek başına uzaklaşma.”

Tarhun eşikte durdu. “Yakınında kalacağım. Kapıyı kapatmayacağım.”

Aylin, “Bir şey görürsen seslen. Görmediğin şeyi de uydurma,” dedi.

“Biliyorum.”

Tarhun kapının hemen dışında kaldı; geçidin ağzına kadar gitmedi. Serdar kapsülün çevresindeki balmumunu not etti. Aylin, kumaşı yırtmadan açmaya çalıştı. Lifler kırılgandı. Her kıvrımı kaldırdıkça altından başka bir katman çıktı. Kumaşın içine sarılmış çok ince bir metal levha ve küçük, sertleşmiş bir kayıt parçası vardı.

Levhanın üzerinde antik harfleri andıran işaretler sıralanmıştı. Fakat Aylin’in dikkatini çeken, harflerden çok aralıkların düzeniydi. Satırlar aynı boyda, cümleler kısa, aralarındaki duraklar ölçülüydü. Bir metin gibi görünüyordu; ama bir talimat listesi gibi de okunabilirdi.

“Bunu çevirebilir misin?” diye sordu Serdar.

Aylin, “Bazı parçaları. Ama önce kopyasını çıkaralım.”

“Burada mı?”

“En azından gördüğümüz düzeni. Sonra anlamı üzerinde çalışırız.”

Serdar meşaleyi sabit tuttu. Aylin işaretleri kâğıda aktarmaya başladı. Bazılarını seslendirmedi; önce şekillerini çizdi. Tarhun kapının dışından, “Bir ses duymadım. Geçitte hareket yok,” dedi.

“Teşekkür ederim,” diye yanıtladı Aylin.

Serdar metal levhayı ışığa çevirdi. İşaretlerin arasında daha tanıdık bir şekil tekrar ediyordu: kısa bir çizgi, ardından iki nokta gibi duran küçük vuruşlar. Onun içinde telsiz paraziti çağrıştı; ama bu yalnızca kendi belleğinin bağlantısı olabilirdi.

Aylin, “Burada bir ifade tekrarlanıyor,” dedi. “Aynı işaret dizisi iki ayrı satırın başında.”

“Ne anlama geliyor?”

“Henüz bilmiyorum. Belki bir başlık, belki bölüm işareti.”

Aylin levhanın kenarındaki oyukları da not etti. Bazı çizgiler keskin, bazıları balmumuyla dolmuştu. Yazının bir bölümü aynı elden çıkmış gibi görünüyordu; başka bir bölümde vuruşlar daha sığdı. Fakat ışık açısı, metalin eğriliği ve yüzyılların bıraktığı aşınma, el farkı varmış gibi gösterebilirdi. Bu ayrımı güvenle yapacak araçları yoktu.

“Yazı sonradan eklenmiş olabilir mi?” diye sordu Serdar.

“Olabilir. Ama bunu yalnız çizgilerin derinliğinden çıkaramam. İki ayrı zaman ya da iki ayrı kişi ihtimali var; ikisi de kanıtlanmış değil.”

Tarhun, “Birisi önce yazıp sonra başka biri düzeltmiş olabilir,” dedi.

“Evet. Ya da aynı kişi iki farklı alet kullanmıştır.”

Aylin çizimi levhanın yanına koydu. “Bunu aktarırken işaretleri düzeltmeyeceğim. Ne gördüysem öyle kalacak. Bir harf eksik görünüyorsa, eksik bırakacağım. Okunmayan bir yeri tamamlamak, sonra herkesin o tamamlamayı gerçek sanmasına yol açar.”

Serdar, “Bunu yıllar önce öğrenseydim…” dedi ve cümlesini bitirmedi.

Aylin ona baktı. “Şimdi öğreniyorsun.”

“Geç kalmış olabilir.”

“Olabilir. Ama şu anki kaydı daha dikkatli tutmamıza engel değil.”

Tarhun, odanın taş duvarlarına baktı. “Yazı burada uzun süre kaldıysa, birileri bulunmasını istemiş olabilir. Ama bulunma zamanı bizim kararımız olmayabilir.”

“Doğru,” dedi Aylin. “Nesnenin saklanmış olması, onu bulan kişinin her emri uygulaması gerektiğini göstermez.”

Serdar levhayı yeniden ışığa tuttu. “Belki yazan, bulunacağı zamana güvenmedi.”

“Ya da güvenmediği için seçenek bırakmak istedi,” dedi Aylin. “Bir talimatı tek başına bırakmak yerine, onu sorgulayacak işaretler koymuş olabilir.”

Bu düşünce, metnin kısa ve sert dilini başka türlü gösterdi. Levha onları itaate çağırmıyor olabilirdi. Belki yalnızca karar anında yavaşlamalarını, çevrelerine bakmalarını ve kendilerine söylenen şeyi sınamalarını istiyordu. Ama bu da henüz bir okuma biçimiydi; taşın üzerinde açıkça yazan bir açıklama değildi.

Serdar, “Sıfırıncı Gün?” dedi.

“Olabilir,” dedi Aylin. “Ama bu bizim koyduğumuz isim. Levhada o sözcüğü okuduğumuzu söyleyemem.”

Küçük kayıt parçası, kumaşın altından çıktı. Balmumuna işlenmiş gibi duruyordu; üstünde tek satır vardı. Serdar onu görünce, avuç içlerinin eski halat izleri yeniden yanmaya başladı. Dışarıdan bir ses gelmedi. Tünelde yalnızca su damlıyordu. Yine de zihninde kısa bir parazit yükseldi. Ardından bir kelime belirdi: “İpi…”

Serdar gözlerini yumdu. Kelimeyi tamamlamadı.

Aylin onun yüzündeki değişikliği fark etti. “Ne oldu?”

“Bir çağrışım. Dışarıdan gelmedi.”

“Ne duydun?”

“İpi. Yalnızca o parça.”

“Bunu da ayrı kaydedeceğiz. Levhadaki yazıyla karıştırmadan.”

Serdar nefesini düzenledi. “Tamam.”

Aylin metal levhayı değil, balmumu parçasını meşaleye yaklaştırmadan kendi elinde tuttu. Yazı işaretlerini yavaşça okudu. Bazı şekiller eski dille, bazıları ise birbiri ardına eklenmiş kısa buyruklarla ilgiliydi. Aylin her kelimenin tam karşılığını bilmiyordu; ancak düzen ve birkaç tanıdık işaret, anlamı ihtiyatla çıkarmasına yardım etti.

“İlk satırda ‘iz’i takip etmekle ilgili bir fiil var,” dedi. “Sonraki satırda ‘tutmak’ ya da ‘sabit tutmak’ anlamına gelebilecek bir kelime. İki eylem karşı karşıya konmuş.”

Serdar, “İpi takip etme. İpi tut,” dedi.

“Bunu levhadan okuyamıyoruz,” dedi Aylin. “Ama senin çağrışımın olabilir. Bir de burada tekrar eden ‘ses’ işareti var.”

Tarhun eşiğin dışında kaldığı yerden, “Sonraki satır?” diye sordu.

“Bir ses gelirse… cevap vermeme ya da karşılık vermeme anlamına gelebilir. Kesin değil.”

Serdar, “Sesin sahibini değil, emrin yönünü bul,” dedi.

Aylin’in bakışı ona döndü. “Bu cümle nereden geldi?”

“Bilmiyorum. Levhadaki parçalardan ve şimdi duyduğum çağrışımdan.”

“Çağrışım, yazı değil.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse ikisini birleştirip kesin metin diye kaydetmeyeceğiz.”

“Birleştirmeyeceğiz.”

Aylin önce levhadaki görünen işaretleri aynen kopyaladı. Ardından ikinci bir satır açıp, olası çeviriyi soru işaretiyle yazdı. Serdar’ın zihninde beliren ifadeyi ise üçüncü bir bölümde “kişisel çağrışım” diye kaydetti. Tarhun kapı eşiğinden içeri baktı ama yaklaşmadı.

“Bu kayıt bizi uyarıyor olabilir,” dedi Serdar. “Ama tam olarak neye karşı, bilmiyoruz.”

“Sesin kendisine karşı değil belki,” dedi Aylin. “Yanlış kaynağa itaat etmeye karşı. Bir sesin varlığı, içeriğinin doğru olduğunu kanıtlamaz. Ama bu da yalnızca olası bir okuma.”

Tarhun, “Komutanlık sesi gibi duyulması yeterli olmaz,” dedi.

Serdar ona baktı. “Bunu nereden biliyorsun?”

Tarhun’ın yüzü gerildi. Sonra soruyu kendi içinde tarttı. “Bir şey hatırladığımı söylemiyorum. Ama bir emir duyulduğunda kaynağı ve yönü belli olmazsa hat karışır. Bu bana doğru geliyor.”

“Öyleyse bugünkü cümlen olarak kayda geçirebiliriz,” dedi Aylin. “Hatırladığın bir anı gibi değil.”

“Evet. Bugünkü cümlem.”

Serdar metal levhaya yeniden baktı. El yazısına benzeyen işaretlerin arasında, bir harfin kenarı diğerlerinden daha derin kazınmıştı. O küçük çizik, onun kendi kalem tutuşunu anımsattı. Aylin’in de bunu fark ettiğini gördü.

“Serdar,” dedi Aylin, “bu yazı biçimi sana tanıdık geliyor mu?”

“Evet. Ama tanıdık olması benim yazdığımı kanıtlamaz.”

“Cümlelerin düzeni de sana benziyor. Kısa, açıklamasız, emir kipine yakın.”

“Ben yazmadım.”

Aylin hemen karşılık vermedi. “Bunu hatırlamıyor musun, yoksa yazmadığını mı biliyorsun?”

Serdar metal levhayı masaya bırakmadı. “Şu ana kadar yazmadım. Bunu ilk kez görüyorum.”

“Bu, levhanın kim tarafından yazıldığını çözmüyor.”

“Hayır.”

“Gelecekte sen yazmış olabilirsin. Başka biri senin biçimini taklit etmiş olabilir. Ya da bu benzerlik, bizim aradığımız şeyi görmeye çalışmamızdan kaynaklanıyordur.”

Serdar’ın boğazı kurudu. “Bunu da bilmiyoruz.”

“Bilmiyoruz.”

Tarhun, “Bir kayıt, bizi yazarı olduğumuza inandırmak için bırakılmış olabilir mi?” diye sordu.

Aylin, “Olabilir. Bu yüzden içeriği doğru diye kabul etmeyeceğiz,” dedi.

Serdar, “Ama yok saymayacağız da.”

“Hayır. Onu sınayacağız.”

Kayıt parçasının arka yüzünde lif benzeri küçük bir parça kalmıştı. Aylin onu cımbızla değil, temiz bir bezin köşesiyle kaldırdı. Lif kuru ve sertti. Tarhun, meşale ışığını yaklaştırdı. “Halat lifi olabilir.”

“Olabilir,” dedi Aylin. “Ya da kumaşın kendi lifi. Ayrıştırmadan ad koyamayız.”

Serdar, “Bu kapsül, metni korumak için kapatılmış. Lif de birlikte saklanmış olabilir,” diye ekledi.

“Bu da bir yorum,” dedi Aylin. “Gözlem kısmına kumaş ve lif diye yazacağım. Halat ihtimalini yorum bölümüne.”

Kapsülün içindeki her şeyi tekrar yerleştirmediler. Metal levhanın ve balmumu parçasının birer çizimini çıkardılar. Aylin, kumaş katmanlarını aynı sırayla geri koydu, kapsülün ağzını kapatmadan önce bir kez daha saydı: kapsül, metal levha, balmumu parçası, kumaş ve lif. Her parça yerindeydi. Kapsülün kendisini yanlarına alıp almamayı tartıştılar.

“Buradan çıkarırsak, daha iyi koruyabiliriz,” dedi Aylin. “Ama bu, ileride aynı kapsülün burada bulunacağı varsayımını bozar.”

“Bırakırsak da zarar görebilir,” dedi Serdar.

Tarhun, “İçindeki metni kopyaladık. Kapsülü almak için yeni bir sebep var mı?” diye sordu.

Aylin başını salladı. “Şu anda yok. Kopya ve çizimler yanımızda olacak. Kapsülü yuvaya geri koyup çevresini kapatmadan bırakabiliriz; sonra koruma için daha hazırlıklı döneriz.”

Serdar itiraz etmedi. Kapsül geri yerleştirildi, yuva zorlanmadan kapatıldı. Balmumu parçalarının hepsini eski yerine basmadılar; Aylin bu kez daha sonra açıldığını belli edecek kadar küçük bir işaret bıraktı. Böylece sonraki gelişlerinde kimin dokunduğunu anlayabileceklerdi. Bu, güvenlik sağlamıyordu ama değişikliği gizlemiyordu.

Dışarıdaki geçitten hafif bir taş sesi geldi. Tarhun hemen eşikte dikildi, ancak elindeki çubuğu kaldırmadı. Üçü de dinledi. Ses tekrarlanmadı. Bir su damlası tünelin tabanına düşüp yankı yaptı. Başka belirti yoktu.

“Bu yeni bir hareket mi?” diye sordu Aylin.

“Bilmiyorum,” dedi Tarhun. “Bir kez duydum. Kaynağını görmedim.”

“Öyleyse yalnızca bir ses,” dedi Serdar. “Bir talimat değil.”

Tarhun başını salladı. “Çıkalım.”

Mühürlü odadan geriye doğru çıktılar. Serdar kapının önünde son kez durdu. İçeride buldukları kayıt, onun geçmişten beklediği kesin cevabı vermemişti. Yine de bir şey değişmişti: Sıfırıncı Gün, yalnızca Serdar’ın yıllardır kullandığı bir isim olmaktan çıkmış; taşta, balmumunda ve eksik bir çeviride karşılarına somut bir iz olarak gelmişti. Bunun neyi kanıtladığını henüz bilmiyorlardı.

Aylin kapıyı çekmeden önce kapsülün bulunduğu yuvayı bir kez daha kontrol etti. “Buradan aldığımız şey, kesin bir emir değil. Gördüğümüz işaretler ve olası çeviriler.”

“Not ettik,” dedi Serdar.

“Bir de senin çağrışımın.”

“Onu da ayırdık.”

Tarhun kapının önünde bekliyordu. Serdar ona, “Sağ hattı tut,” demedi. Tarhun da kendiliğinden böyle bir rapor vermedi. Geçidin genişliğine göre geride kaldı; bu, o an seçtiği yerdi. Kapı ağır ağır kapanırken elini taşın üzerinde tuttu. Yüzünde kısa bir gerginlik belirdi, sonra geçti.

“Bir şey oldu mu?” diye sordu Aylin.

“Bir kelime geldi. Söylemek istemiyorum.”

“Tamam.”

“Bunu da kayda almayın.”

“Almayız.”

Serdar kapının mekanizmasını yerine oturttu. “İçeriğini bilmeden bıraktığımız bir kayıt, bizi yönetemez.”

Aylin, “Ama bizi etkileyebilir,” dedi. “O yüzden tekrar inceleyeceğiz.”

“Ve doğrulayacağız,” diye ekledi Tarhun.

Yukarı çıktıklarında ocağın sıcaklığı daha yoğun geldi. Gün ışığı artık dar pencerelerden değil, arka kapının açık aralığından da içeri vuruyordu. Serdar not defterini kapatmadan önce her birine kendi gözlemini bir cümleyle yazdırdı. Aylin, “İşaretlenmiş metal yuva içinde yazılı levha ve balmumu kaydı bulduk; çeviri kesin değil,” diye yazdı. Tarhun, “Duvarlarda tekrarlı ölçüler ve sürtünme izleri var; nesne ve amaç bilinmiyor,” dedi. Serdar da “Metnin bir kısmı bana tanıdık geliyor; yazarı olduğumu doğrulayamıyorum,” diye ekledi.

Aylin sayfanın altına tarih ve yaklaşık saati koydu. “Üç ayrı tanıklık. Birbirinin yerine geçmesin.”

“Geçmeyecek,” dedi Serdar.

“Şifa evine dönelim,” dedi Tarhun. “Ben menteşeyi bitireceğim.”

“Ben de Damon’u yeniden göreceğim,” dedi Aylin.

Serdar, “Sonra bu kaydı birlikte okuyacağız,” diye ekledi. “Kimse tek başına karar vermeyecek.”

Tarhun kapı takozunu kontrol etti. “Bunu ben seçtim. Menteşe de benim işim. Bana emir vermeniz gerekmiyor.”

Serdar durdu. “Haklısın. Düzeltiyorum: Sen menteşeyi bitireceksin. Aylin hastalara bakacak. Ben de notların bir kopyasını çıkaracağım.”

Tarhun’ın yüzündeki sertlik azaldı. “Böyle daha doğru.”

Şifa evine doğru yürürlerken şehir, yukarıda olağan sesleriyle sürüyordu. Çarşıda alışveriş edenler vardı; hastaların odasında su isteniyor, avluda bezler havalanıyordu. Dışarıdaki iki yetişkinin kim olduğunu hâlâ bilmiyorlardı. Morkos’tan yeni bir haber yoktu. Telsiz sessizdi. Onun elindeki on bir merminin sayısı değişmemişti; hiçbir atış duyulmamıştı.

Serdar, odada buldukları cümle parçalarını zihninde yeniden tarttı. “İpi takip etme. İpi tut. Ses gelirse cevap verme. Sesin sahibini değil, emrin yönünü bul.” Bu, kesin çeviri değildi. Belki gelecekte yazılacak bir kaydın parçalarıydı; belki geçmişteki birinin yanlış anlaşılmaya karşı bıraktığı temkinli notlardı. Belki de onların zihni, dağınık işaretleri kendi korkularına göre tamamlıyordu. Serdar hiçbir ihtimali kapatmadı.

Aylin, “Bu kayıt bizi çağırmıyor,” dedi. “Yalnızca neye dikkat etmemiz gerektiğini düşündürüyor.”

“Ya yanlış okuyorsak?”

“Bunu kayda yazdık.”

Tarhun, “O zaman bir sonraki adım, tek başına aşağı inmek değil. Üçümüzün de gördüğünü karşılaştırmak.”

“Evet,” dedi Serdar. “Ve Morkos’un ne yapacağını bildiğimizi varsaymamak.”

Şifa evinin arka kapısına vardıklarında Aylin içeri girdi. Serdar kapının açık kalmasını sağladı. Tarhun, menteşeyi bitirmek için ocağına döndü. Hiçbiri birdenbire geçmişindeki bütün görüntüleri hatırlamamıştı. Aylin’in adı ve mesleği yerinde duruyor, Leya’yla yaşadığı hayat silinmiyordu. Tarhun bugünkü adıyla kalıyor, içinden yükselen Yılmaz’a ait olabilecek sözlerin sahipliğini hemen üstlenmiyordu. Serdar da levhanın yazarı olup olmadığını bilmiyordu.

Mühürlü oda, taşın altında kapanmıştı. İçindeki kapsül yerinde kaldı. Dışarıya taşıdıkları şey, bir kehanet değil; işaretlerin kopyası, üç ayrı tanıklık ve henüz doğrulanmamış birkaç cümleydi. Sıfırıncı Gün’ün gerçek kaydı bulunmuş olabilir, fakat bunun ne zaman ve kim tarafından bırakıldığını henüz bilmiyorlardı.

Serdar şifa evinin eşiğinde bir an durdu. Yıllardır bir cümleyi cevap sanmış, şimdi o cümlenin kendisini de sorgulamak zorunda kalmıştı. Eğer bir ses gelecekse, yalnızca ne söylediğine değil, nereden geldiğine bakacaktı. Bu kez cevap vermek için acele etmeyecekti. Bu kez ipi tutmanın, başkasının yerine karar vermek olmadığını öğrenmesi gerekecekti.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.