Bölüm 10 - Sıfırıncı Gün Protokolü Görseli
Bölüm 10 - Sıfırıncı Gün Protokolü

Büyük Kaçış: Arka Hattan

6. Sahne 21 dk okuma 17 okunma
Arka hattan kontrollü çıkış
Arka hattan kontrollü çıkış
Duvar gölgesinden gözlem
Duvar gölgesinden gözlem

Serdar, Tarhun’un elini indirdiğini gördükten sonra ilk kez derin bir nefes aldı.

Bu nefes rahatlama değildi. Rahatlamak için elindeki nedenler fazla eksikti. Aylin kendi adını bulmuştu ama anılarının tamamına ulaşamamıştı. Tarhun bir selam vermiş, bir rütbeyi ağzından çıkarmıştı; fakat kendisini hâlâ Tarhun olarak tanıyordu. Şifa evinin sokağında beliren yabancının niyeti bilinmiyordu. Morkos ise köşkünde, silahı ve on bir mermisiyle birlikteydi. Serdar’ın göğsündeki düğüm gevşemiş olabilirdi; hattın kendisi hâlâ kopmamıştı.

Şifa evinin kapısında günün işleri sürüyordu. Bir kadın su getirmiş, genç yardımcı boş kapları saymış, Damon’un odasından yeni bir ses gelmemişti. Burası bir karargâh değildi. İçeri girenlerin çoğu hasta, yakını ya da yardım eden komşulardı. Serdar, kapının her açılışını tehdit sayıp evi kendi korkusuna göre düzenleyemezdi. Bunu yaparsa, Morkos’un gölgesi orada olmasa bile evin içini onun buyruğuna çevirmiş olurdu.

“Yolun karşısındaki adamı yeniden gördüm,” dedi.

Aylin, kapının yanında tahta kayda yeni bir işaret koyuyordu. “Aynı kişi mi?”

“Büyük olasılıkla. Yüzünü seçmedim. Ama duvara aynı taraftan yaslandı, kapıya baktı, sonra pazar yoluna döndü.”

Tarhun’un başı hemen dışarıya çevrildi. “Şimdi orada mı?”

“Hayır. Biraz önce gitti.”

“Peşinden gitseydik—”

“Dün de bunu konuştuk,” dedi Aylin. “Görmek başka, niyetini bilmek başka.”

Serdar, “Bir insanın yalnızca tesadüfen iki kez aynı yerde durması mümkündür,” dedi. “Ama aynı noktayı seçiyor, kapıya bakıyor, sonra biri kaybolunca bir başkası geliyorsa, bu artık bir alışkanlık gibi görünür.”

“Bir gözlem olabilir,” dedi Aylin. “Yine de kimin adına yaptığını bilmiyoruz.”

“Morkos’un adamları olabilir.”

“Olabilir.”

Aylin’in bu sözü, Serdar’ın kaygısını küçümsemiyordu. Onu kanıttan ayırıyordu. Serdar, aralarındaki farkı artık daha iyi görüyordu: Bir tehlikeyi erken fark etmek gerekiyordu; onu gerçekmiş gibi ilan etmek değil. Aylin’in hafızası dönünce her şeyin çözüleceğini sanmıştı belki. Oysa gelen yeni şey, cevaplardan çok yöntemdi.

Serdar, uzun yıllar boyunca kanıttan önce davranmanın bedelini de, geç kalmanın bedelini de görmüştü. Bazı gecelerde kararı çabuk vermek hayat kurtarırdı; bazen aynı hız, yanlış insanı yanlış yere gönderirdi. Zamanın kendisi değişmiş olsa bile kararın ağırlığı değişmiyordu. Aylin’in karşısında artık tek başına karar veren komutan değildi. Bu, yetkisini yitirmek değildi. Sorumluluğu başkasına duyulur kılmaktı.

“Morkos’un adamları olabilir,” diye tekrarladı Serdar. “Ama yalnızca olabilir.”

Aylin başını salladı. “Bu cümleyi kayıtta böyle tutalım.”

“Bir ihtimal olarak.”

“Evet. Sonra gördüğümüz şey değişirse, fikrimizi de değiştiririz.”

Tarhun, “Bir adamı iki kez görmek, üçüncü kez göreceğimiz anlamına gelmez,” dedi.

Serdar ona baktı. “Doğru.”

“Ama iki kez aynı yere dönmesi, onu hatırlamamızı gerektirir.”

“Bu da doğru.”

Tarhun’un sözlerinde, hafızası açılmadan önce bile biriken gözlem gücü vardı. Serdar, onun yalnızca eski askerî kimliğini görmemeye çalıştı. Bu değerlendirmeyi yapan kişi, şifa evinin kapısını onaran, dar geçidi ölçen ve kimin içeri girip çıktığını aklında tutan Tarhun’du. Bir bakış, iki farklı hayatın ortak becerisi olabilirdi.

“Ön kapıyı kullanmayı bırakmayalım,” dedi Aylin. “İnsanlar buraya gelmeye devam etsin. Ama biz bu odada, pencerelerin önünde durmayalım. Hastalarımızı da yerinden oynatmayalım.”

Serdar, “Arka hattan kısa süreliğine çıkabiliriz,” dedi.

“Nereye?”

“Zeytin yoluna açılan servis geçidine. Orada kalmamız gerekmiyor. Önce bir gözlem yaparız. Aynı kişi geri dönerse onu iki ayrı açıdan görürüz. Sonra şifa evinin arka odasına geçeriz.”

“Dışarıdaki hareketi görmek için evi terk etmemiz gerekmiyor.”

“Pencere bizi de gösteriyor.”

Aylin bu itirazı düşündü. “Kısa süre. Hastaların bakımı aksamayacak. Damon’un yanında iki yetişkin kalacak. Yardımcılar kapı ve geçidi takip edecek, ama kimse kimseyi durdurmayacak. Bir şey değişirse döneriz.”

Serdar başını salladı. “Öyle yapalım.”

Tarhun kapı takozunu elinde çevirdi. “Ben arka geçitten önce giderim.”

“Hayır,” dedi Serdar. “Birlikte çıkacağız.”

Tarhun’un bakışında eski bir direnç yükseldi. “Önden gitmek daha güvenli olabilir.”

“Biz burada düşman mevzisine girmiyoruz. Birinin nereye baktığını anlamaya çalışıyoruz.”

“Biri oradaysa, kapıyı tutacak kişi gerekir.”

“Kapı içeride kalacak. Sen de bizimle olacaksın.”

Tarhun çenesini sıktı. Kuvvetini bir işe koşmak ona kolay geliyordu. Bir şeyin önünde durmak, birini arkada bırakmamak, dar yeri kendi gövdesiyle kapatmak. Bunlar ona kendisini yararlı hissettiriyordu. Serdar’ın sözüyse ondan başka bir şey istiyordu: kendi başına ileri gitmemek, görevin sınırını kabul etmek.

Aylin, “Tarhun, senin burada kalmanı istemiyorum,” dedi. “Ama önden gidip bilmediğimiz bir riski tek başına üstlenmeni de istemiyorum.”

Tarhun gözlerini ona çevirdi. “Ben bunu alışkanlıkla yapıyorum.”

“Biliyorum.”

“Bu da benden önce öğrenilmiş bir şey olabilir.”

“Olabilir. Ama bugünkü karar yine senin.”

Tarhun bir süre sustu. “Birlikte çıkarız,” dedi sonunda.

Serdar, Aylin’in yüzünde yorgunluğun altına yerleşen bir takdir gördü. Bunu dile getirmedi. Tarhun’u övmek, onun kararını bir sınavın doğru cevabına çevirebilirdi. Bazen birinin kendi sınırını seçmesine izin vermek, “iyi yaptın” demekten daha değerliydi.

“Önce Damon,” dedi Aylin. “Ben onu görmeden çıkmıyorum.”

Serdar itiraz etmedi. “Yanında kalacak kişiler kim?”

“Saba ve yaşlı Eleni. İkisi de dünden beri yanında. Yardımcı su çizelgesini tutacak. Ben döndüğümde yeniden kontrol edeceğim.”

“Baş dönmesi geçti mi?”

“Azaldı. Sargısı yerinde. Şu an acil bir işaret yok.”

“Onu arka tarafa taşısak?”

“Gerek yok. Taşımak, yarar sağlamadan ağrısını artırabilir. Olduğu yerde kalsın. Ona ne zaman dönmemiz gerektiğini açıkça söylerim.”

Serdar, planı kafasında kurdu. Saba ve Eleni yetişkindi, Damon’un durumunu biliyordu, yardımcının kaydı vardı. Bu, bir hastayı terk etmek değildi. Şifa evinin düzeni, Aylin’in yokluğunda da birkaç saat çalışabilecek şekilde kuruluyordu. Serdar’ın yıllardır kendisine yüklediği alışkanlık, her şeyi tek başına gözetlemekti. Aylin ise güvenliği, sorumluluğu dağıtarak kuruyordu.

“Ben onunla konuşayım,” dedi Aylin.

Serdar, “Sana eşlik edeyim mi?” diye sordu.

“Hayır. Sen dış kapıdan arka geçide kadar olan yolu kontrol et. Tarhun da içerideki kapıyı açık tutacak. Kimseyi korkutmayın.”

Tarhun başını salladı.

Serdar, “Emredersiniz,” dedi; kelimeyi şakaya çevirmedi ama ağırlığını da büyütmedi.

Aylin, Damon’un odasına girdi. Serdar, geçidin başında kaldı. Kapı aralığından konuşmaları duyabiliyordu ama içeri bakmadı.

“Bir süreliğine arka avluya çıkmam gerekecek,” dedi Aylin. “Yanında Saba ve Eleni kalacak. Yardımcı da su içtiğin saati kaydedecek. Baş dönmen artarsa, nefesin daralırsa ya da omzundaki ağrı değişirse haber vereceksin.”

Damon, “Nereye gidiyorsun?” diye sordu.

“Şifa evinin çevresine bakacağım. Kısa sürecek.”

“Tehlike mi var?”

Aylin cevap vermeden önce bir an durdu. “Birini gördük. Kim olduğunu bilmiyoruz. Bu yüzden ne olduğunu anlamaya çalışacağız. Şu anda burada kalman, taşınmandan daha güvenli.”

“Ya geri dönmezsen?”

“Saba ve Eleni yanında olacak. Serdar kapıda. Yardımcı da iki odayı gözetliyor. Tek bir kişiye bağlı kalmayacaksın.”

Damon, “Sen dönene kadar.”

“Evet. Ben dönene kadar.”

Bu cevap bir güvenceydi ama mucize vaat etmiyordu. Damon başını yastığa bıraktı. “O zaman git.”

Aylin, onun omzundaki sargıyı uzaktan kontrol etti. “Birazdan döneceğim.”

“Leya.”

“Buradayım.”

“Aylin diye çağırmamı istemediğini biliyorum.”

Aylin, başını hafifçe eğdi. “Bunu sorman yeter.”

“Dönünce sana su hazırlatayım mı?”

“Önce sen dinlen.”

Damon’un yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. “Emredersin, Leya.”

Aylin de gülümsedi. “İyi.”

Serdar, kapıdan uzaklaşınca Aylin’in adımlarını duydu. Kadın yardımcılara son kez neler yapacaklarını söyledi, tahta kaydı gösterdi ve Damon’un yanındaki suyu tazeledi. Sonra koridora çıktı.

“Hazırız,” dedi.

“Nereye kadar?” diye sordu Serdar.

“Arka geçidin çıkışına. Oradan gördüğümüzü kaydederiz. Şüpheli bir hareket olursa içeri dönüp kapıyı kapatırız. Bu, kaçış değil; kısa bir yer değişikliği.”

Serdar, “Her geri çekilme kaçış sayılmaz,” dedi.

“Bazen adını koymak, ne yaptığımızı unutturur.”

“Ne yaptığımızı biliyoruz.”

“Biliyoruz mu, yoksa biliyor gibi mi davranıyoruz?”

Serdar bu soruya gülmedi. “İkisi arasındaki farkı görmek için çıkıyoruz.”

Aylin başını salladı. “O halde çıkalım.”

Tarhun en son hazırlandı. Çekiç atölyedeki yerine bırakılmıştı. Yanına silah almadı. Serdar da pelerininin iç cebini kontrol edip elini boş bıraktı. Kılıçları ve bıçakları vardı; fakat bugün bunların amacı birine saldırmak değildi. Eğer karşılarına biri çıkarsa, önce onu tanımlamaları, sonra nasıl davranacaklarına karar vermeleri gerekiyordu.

“Birlikte yürüyeceğiz,” dedi Serdar. “İki adım önde ya da geride kalmak yok. Tarhun, geçit daralırsa sağa çekil. Aylin, ortada olmak zorunda değilsin; nerede rahat yürüyorsan orada dur. Ben önden gideceğim.”

Aylin, “Kimseyi ortada tutmak zorunda değiliz,” dedi.

“Doğru.” Serdar hemen düzeltti. “O zaman sırayı sen seç.”

“Önce sen. Tarhun arkanda, ben son sırada olacağım. Böylece iki tarafı da görürüm.”

Tarhun, “Ben arkayı kapatırım,” dedi.

Aylin, “Arkayı gözetirsin. Kapatmazsın. Çıkış açık kalacak.”

Tarhun bu farkı kabul etti. “Arkayı gözetirim.”

“Arka geçide çıkarken birbirimizi görmeye devam edeceğiz,” dedi Serdar. “Kimse tek başına köşeyi dönmeyecek. Dönüş yolunu da açık tutacağız.”

“Bir tehlike görürsek?” diye sordu Tarhun.

“İçeri döneriz.”

“Ya içeri girmek daha tehlikeliyse?”

“O zaman arka zeytin yoluna iner, duvar hattında kalırız. Ama bunu yalnızca görürsek yapacağız. Şimdiden kaçış planını olmuş gibi anlatmayacağız.”

Aylin, “Dışarı çıkınca birbirimizden kopmayacağız. Birimiz bir işaret verirse ötekiler onu gördüğünü gösterecek. Seslenmek zorunda kalırsak kısa konuşacağız.”

Tarhun, “İşaret ne?” diye sordu.

Serdar bir an düşündü. “Elini omuz hizasına kaldırıp indir. Bir kez. Bu, dur demek. İki kez, geri dön demek.”

Aylin, “Bunu hastalar görürse?”

“Görmesinler diye arka hatta yapacağız.”

“Yine de görünür bir işaret. Daha doğal bir şey seçelim. Birimiz su isteyebilir. Bu evde herkes su istiyor.”

Tarhun hafifçe başını eğdi. “Su sözü herkesin içinde kaybolur.”

“Öyleyse su istediğimizde, kabı kimin tuttuğuna bakacağız. Serdar, suyu benden alırsa devam ederiz. Tarhun alırsa geri döneriz. Ben alırsam dururuz.”

Serdar, Aylin’in kurduğu küçük yöntemi tarttı. “Birbirimize işaret verip yine de gündelik görünmek.”

“Evet. Dışarıdaki kişiler bizim birbirimizi nasıl uyardığımızı bilmesin.”

“Bunu yapabiliriz.”

Tarhun, su tasını alıp Serdar’a uzatıyormuş gibi yaptı. “Ben alırsam geri döneriz.”

Aylin, “Evet.”

“Benim elim tası tutarken titrerse?”

“O zaman zaten geri dönmeliyiz.”

Serdar ilk kez kısa bir gülüş çıkardı. “Bu işaret, düşündüğümüzden daha fazla işe yarayacak.”

Hazırlık, korkuyu ortadan kaldırmıyordu. Yalnız korku geldiğinde herkesin aynı şeyi yapmasını sağlıyordu. Serdar bunun değerini biliyordu. Yine de kurdukları düzen bir askerî tatbikat değildi. Şifa evinde yaşayan insanlar, bir gün içinde nöbetçi ya da gözcü olmaya zorlanamazdı. Üç kişi kendi hareketini eşleştirebilirdi; diğerlerinin gündelik hayatını bu plana göre eğip bükemezdi.

Ön kapıdan kimse çıkmadı. Şifa evinin içindeki günlük akış sürdü. Bir kadın tasını doldurmak için dışarı gitti; genç yardımcı onu kapıdan uğurladı. Aylin, bu olağan hareketi izledi. Görünürlüklerini birden kesmek, dışarıdaki gözlemciye bir şey değiştiğini bildirirdi. Bir evin düzeni, ansızın kapanan kapıyla değil, işlerin aynı görünmesiyle korunurdu.

Serdar, avlunun arka kapısına yöneldi.

Arka hattan kontrollü çıkış

Arka hattan kontrollü çıkış

Kapı, yıllardır malzeme ve su taşımak için kullanılıyordu. Taş sövesinin dibinde ince bir yarık vardı; oradan dışarıdaki yolun yalnızca bir parçası görünüyordu. Serdar önce kendisi çıktı, sağa ve sola baktı. Kimse yoktu. Aylin’i işaret etti. Tarhun kapıyı ardında kapatmadı; takozu aldı, fakat elinde tuttu. Çıkış gerektiğinde kapı kapanmayacaktı.

Arka hat, şifa evinin iki duvarı arasından geçip zeytin yoluna bağlanıyordu. Güneş, dar aralığın üstüne düşmüyor; yalnızca taşların üst kenarını aydınlatıyordu. Bir kenarda eski küpler, diğerinde kullanılmayan tahta kasalar duruyordu. Serdar, önceki gün bu yolun genişliğini ölçmemişti. Şimdi her daralma, bir ihtimaldi. Her dönüş, görüşün ne zaman kaybolacağını belirliyordu.

“Buradan pazara kaç adım var?” diye sordu Aylin.

“Düz yoldan kırk kadar,” dedi Tarhun. “Ama iki dönüş var.”

“Arka zeytinliğe?”

“Daha kısa. Dar.”

“Dar olması iyi mi?”

“Bir kişi geçer. Kalabalık geçemez.”

“O zaman kaçış hattı değil, gözlem hattı.”

Tarhun’un yüzünde hafif bir onay belirdi. “Öyle.”

Serdar onları eski taş duvarın gölgesine kadar götürdü. Buradan ana sokağın bir bölümü ve şifa evinin karşısındaki köşe görülebiliyordu. Kendileri ise yoldan doğrudan bakıldığında seçilmiyordu. Aylin, “Burada kalalım,” dedi. “Önce beş dakika. Sonra geri döneriz.”

“Biri gelirse?” diye sordu Tarhun.

“Yaklaşmasına izin vermeyeceğiz. Önce gözleyeceğiz.”

“Ya bizi görürse?”

“Görünmek, yakalanmak değil. Ama ona kendimizi göstermek için de neden yok.”

Serdar, taş duvarın köşesinden sokağa baktı. Pazarın sesi artmıştı. İnsanlar çuvallar taşıyor, tezgâh kuruyor, sabahın ilk alışverişini yapıyordu. Bir kadın, evinin önüne su kabı koydu. Genç bir adam, iki kez aynı yöne gidip geri döndü; yük taşıyordu. Sonra dün gördükleri kişi ortaya çıktı.

Adam, yolun karşısındaki duvara yaslandı.

Serdar’ın göğsündeki kaslar gerildi. Aylin’in eli duvara değdi; Tarhun’un nefesi değişti. Üçü de onu tanımaya yetecek kadar görmüştü. Aynı dış giysi, aynı duruş, başını kısa aralıklarla kapı ve ara sokağa çevirme alışkanlığı. Adam bu kez tek başına değildi.

Bir süre sonra başka biri pazar tarafından yürüdü. Elinde boş bir sepet vardı. Duvarın yanındaki adamla konuşmadı; yalnızca onun durduğu noktada kısa süre bekledi, sonra köşeye yöneldi. İlk adam, yeni geleni gördükten sonra sokağın öteki ucuna doğru yürüyüp uzaklaştı.

Duvar gölgesinden gözlem

Duvar gölgesinden gözlem

Aralarındaki mesafe, sıradan bir karşılaşmada konuşmak için fazla uzaktı. Yine de sepetli adamın gelişi, diğerinin ayrılışıyla aynı ana denk gelmişti. İkisi birbirine bakmış, fakat selam vermemişti. Serdar bunun bilinçli bir işaret olup olmadığını anlayamadı. Sokağın karşısındaki insanların hepsi birbirini tanıyor olabilirdi. Birinin ötekine göz ucuyla bakması, tek başına bir haberleşme sayılmazdı.

İlk adam sokağın köşesinde durdu. Bir kadının testisini taşımasına yardım etti; sonra elini eteğine silip yürümeye devam etti. Yardım hareketi kısa ve doğal görünüyordu. Sepetli olan, bir süre sonra yolun başka bir tarafına geçti. İki adam aynı yerde kalmadı, aynı anda ayrılmadı. Birbirlerinin yerini almış gibi duruyorlardı ama bunun başka açıklamaları da olabilirdi. Serdar bunları sırayla aklında tuttu. Birinin kendisine baktığını düşündüğünde gözlerini kaçırmadı; fakat ona da işaret vermedi.

Pazarın hareketi aralarına girip adamları bir an için örttü. Serdar, o aralıkta ikisinin de kaybolabileceğini fark etti. Bu yüzden gözünü yalnızca yüzlerine dikmedi; ayakkabılarını, yürüyüş hızlarını, hangi eliyle sepet taşıdıklarını, duvarın hangi tarafını seçtiklerini de not etti. Birini yüzünden tanımak kolay değildi. Aynı pelerin ya da aynı saç biçimi başka birine ait olabilirdi. Hareketlerin tekrarı daha anlamlıydı.

Serdar başını Aylin’e çevirdi. “Nöbet değiştiriyor olabilirler.”

Aylin, “Olabilir,” dedi. “Bunu da kaydedeceğiz. Hâlâ ne aradıklarını bilmiyoruz.”

Tarhun’un parmakları takozun kenarına bastı. “İkisi de kapıya baktı.”

“Evet,” dedi Serdar.

“Biri ötekinin geldiğini görmeden gitmedi.”

“Evet.”

Aylin, “Aynı noktayı izliyorlar. Bu, bir planları olduğunu düşündürür; ama hedeflerinin biz olduğumuzu kanıtlamaz.”

“Bizi gördüler,” dedi Serdar.

“Meydanda gördüler. Bunu biliyoruz. Şifa evinin çevresinde dolaşmaları, bizi aradıklarını düşündürüyor. Ama bunun dışında ne istediklerini bilmiyoruz.”

Serdar onun ölçüsünü kabul etti. “O zaman hedefin kim olduğunu anlamaya çalışacağız.”

“İnsanların akışını izleyerek. Kime bakıyorlar, kimin ardından gidiyorlar, hangi kapı açılınca hareket ediyorlar.”

“Ne kadar süre?”

“Bugünlük, vardiya değişimini anlayana kadar.”

Tarhun, “Birinin doğrudan şifa evine yaklaşmasını bekleyecek miyiz?” diye sordu.

“Hayır. Yaklaşırsa kendimizi gösteririz ama onu içeri almayız. Önce kiminle konuştuğunu ve ne istediğini sorarız.”

Serdar, “Eğer silah taşıyorsa?”

“O zaman içerideki herkesin güvenliğini önceleyeceğiz. Ama şimdi ortada silah yok.”

Bu konuşmada kaçışın gerçek anlamı netleşti. Onlar yoldan kaybolmak için değil, başkalarının kurduğu gözün içinden çıkmak için arka hatta gelmişlerdi. Şifa evinin ön cephesi, gündelik hayatın sürdüğü yer olarak kalacaktı. Gözlemcilerin baktığı kapıyı kapatıp herkesi korkutmayacak, fakat kendilerini o kapının önünde gereksiz yere göstermeyeceklerdi.

Serdar, bunu yaparken aynı hattı her seferinde kullanmanın yeni bir alışkanlık yaratacağını düşündü. Bugün arka kapıya çıkmışlardı; yarın başka bir kapıdan dönmeleri gerekebilirdi. Ancak seçenekleri çoğaltmakla rastgele hareket etmek aynı şey değildi. Bir yolun nerede daraldığını öğrenmek, onu her durumda kullanma sözü vermek anlamına gelmiyordu. Aylin’in kayıt dediği şey, yalnız gördüklerini yazmak değil, kararlarının da izini tutmaktı: Neden buradan çıktılar? Ne gördüler? Neden geri döndüler? Sonraki sefer neyi değiştirecekler?

Bu soruların cevapları henüz yoktu. Yine de ilk denemeleri, şifa evinin günlük akışını bozmadan yapılmıştı. Damon odasında kalmış, bakım sürmüş, hiçbir hasta gereksiz yere taşınmamıştı. Dışarıdaki iki kişinin kimliği hâlâ bilinmiyordu ama Serdar artık onların yerini tahmin etmek zorunda değildi; gördüğü hareketi tarif edebiliyordu. Bu, büyük bir güvence değildi. Fakat karanlıkta atılan her adımı, biraz daha ölçülebilir hâle getiriyordu.

Serdar, “Bu bir geri çekilme,” dedi.

Aylin, “Kısa süreli ve kontrollü,” diye ekledi.

Tarhun, “Hattı terk etmiyoruz.”

“Hayır,” dedi Serdar. “Yalnızca görünür yerini değiştiriyoruz.”

Duvarın dışında ikinci adam köşeden kayboldu. İlk adam geri dönmedi. Serdar, onların arkasından gitmek için ayağa kalkmadı. Birini izlemek, onun kendisini nereye götüreceğini kabul etmek olurdu. Onlar burada kalıp hareketin tekrarını görmeyi seçmişlerdi.

Bir süre sonra pazara giden bir kadın, şifa evinin önünde durdu. İçeri girmedi. Kapının önündeki su kabına baktı, sonra yola devam etti. Gözlemcilerden hiçbiri ona yönelmedi. Serdar bunun olağan bir akış olabileceğini düşündü.

“Şimdi geri dönelim,” dedi Aylin. “Damon’u yeniden kontrol edeceğim.”

“Daha beş dakika olmadı.”

“Bu kadarını gördük. Fazlası için evin içindeki nöbeti zayıflatmaya gerek yok.”

Serdar başını salladı. Arka kapıya aynı sırayla döndüler. Tarhun en son yürüdü ama kapıyı kapatmadı. İçeri girince önce geçidin takozunu yerine koydu, sonra eliyle kapının ağırlığını kontrol etti. Bu kez hareketi, bellekteki bir emrin tekrarı değildi. Verdiği sözü tutuyordu.

Şifa evinin içi değişmemişti. Yardımcı çizelgeye işaret koymuş, Saba Damon’un yanında kalmış, Eleni su tasını temizlemişti. Aylin hastaya girdi ve onu kısa bir muayeneden geçirdi. Baş dönmesi dönmemişti. Nabzı sakinleşmiş, ağrısı artmamıştı. Aylin, “Biraz daha dinlen,” dedi. “Bir süre sonra tekrar bakacağım.”

Damon, “Gittin mi?” diye sordu.

“Kısa süreliğine.”

“Geri döndün.”

“Evet.”

“O zaman kayda bunu da yazın.”

Aylin’in yüzüne gülümseme geldi. “Neyi?”

“Leya gitti, Aylin geri döndü.”

Aylin’in gülümsemesi yavaşça duruldu. “Ben ikisiydim. İkisi de döndü.”

Damon gözlerini kapadı. “Bunu da yaz.”

Aylin onun sözünü gerçek bir sağlık kaydına eklemedi. Ama zihninde tuttu. İnsanların ona verdiği ad, bakımın bir parçasıydı; kim olduğunu onların yerine kararlaştırmıyordu.

Saba, kapının eşiğinde onları bekliyordu. “Dışarıda iki kişi vardı,” dedi. “Onları tanıyor musunuz?”

“Hayır,” dedi Serdar.

“Bizi mi gözetliyorlar?”

Aylin, “Bunu bilmiyoruz,” dedi. “Bugün için gördüğümüz şey şu: İki yetişkin aynı sokak köşesinde farklı zamanlarda durdu. Şifa evinin kapısına baktılar. Biri gidince öteki geldi. Başka bir şey görmedik.”

Saba, “Ya geri gelirlerse?”

“Bize haber verebilirsin. Ama peşlerinden gitme. Çocuklara da haber taşıtma. Her zamanki işini sürdür.”

“Ben de kapıda durayım mı?”

“Hayır. Kapıda durman gerekmez. Damon’un yanında olman daha yararlı.”

Serdar, “Bizim hareketimizi de kimseye anlatmana gerek yok,” dedi. “Birileri sorarsa gördüğünü söyle; görmediğin şeyi ekleme.”

“Bir şey saklamamı istiyor musun?”

Aylin, “Hayır. Yalnızca bilmediğimizi biliyormuş gibi söylemeyelim.”

Saba, bu cevabı tarttı. Şifa evinde yaşayanlar, uzun zamandır Morkos’un adamlarının talepleriyle, vergileriyle, emirleriyle uğraşıyordu. Bir bilgi saklamak bazen insanı korurdu; bazen de bir başkasını hedef hâline getirirdi. Aylin ondan casusluk istemiyordu. Yalnızca günlük bakımın sürmesine yardım etmesini istiyordu.

“Damon’un yanında kalırım,” dedi Saba. “Kapıdan bir şey olursa Eleni’ye söylerim.”

“Yalnız gördüğünü söyle,” dedi Aylin.

“Yalnız gördüğümü.”

Tarhun, kapının takozunu bir kez daha kontrol etti. “Geçit açık kalacak. Ağır bir şey taşınırsa ben burada olurum.”

“Bütün gün burada durmayacaksın,” dedi Aylin. “İşin olursa yap. Yardım gerektiğinde çağırırız.”

“Kapının nerede olduğunu bilirim.”

“Biz de seni nerede bulacağımızı biliriz,” dedi Serdar.

Tarhun başını salladı. Bu, sürekli nöbet tutma sözü değildi. Yalnızca bir yolun açık kalacağını ve gerektiğinde birbirlerini bulabileceklerini söylüyordu.

Serdar, kapıda beklerken kendi ellerine baktı. Sargıların altındaki eski halat izleri sızlıyordu. Kaçış, bu kez dumanla başlamamıştı. Bir hattı terk etmeden görünür yerini değiştirmek, kendi korkunu da başkasınınkinden ayırmak, hastaları korurken onları hareketin parçası yapmamak… Bunların hiçbirinde gürültü yoktu. Ama bazen insanı sağ çıkaran şey, gürültü çıkarmadan alınan karardı.

Geçen sefer barut dumanı onlara birkaç saniye kazandırmıştı. O birkaç saniye, kalabalığın ezilmeden dağılması ve Aylin’in namlu hattından çıkması için yeterli olmuştu. Ama duman bir yöntem değil, bir istisnaydı. Aynı araca yeniden güvenemezdi; hele bunu şifa evinin kapısında kullanmak, korumaya çalıştıkları insanları tehlikenin ortasına sürüklemek olurdu. Bugünkü geri çekilme daha küçük görünüyordu. Yine de Serdar, bunun önemini biliyordu: Düşmanın bakışını dağıtmak için önce kendi hareketlerini gelişigüzel kılmamak gerekiyordu.

On bir mermiyi saymanın ona verdiği güven, bu sabah işe yaramazdı. Morkos’un kaç mermisi kaldığını biliyordu, ama bu sayı dışarıdaki her gölgeyi düşman yapmıyordu. Bir hattı korumak, bazen ateş gücünü hesaba katmaktan çok, kimin yanında kalacağını ve kimin bakımını kime emanet edebileceğini bilmekti.

“Dışarıdaki iki kişiyi not ettik,” dedi Aylin.

“Evet.”

“Birbirlerini tanıyor gibi davranmadılar.”

“Ama yer değiştirdiler.”

“Bu yeterli değil.”

“Yeterli değil,” diye kabul etti Serdar. “Ama yeni bir işaret.”

Tarhun kapının yanında durdu. “Yarın da gelirlerse?”

“Gözleriz,” dedi Aylin. “Bize yaklaşmadıkça hayatı durdurmayız.”

“Yaklaşırlarsa?”

“Önce ne istediklerini sorarız.”

Serdar’ın aklında Morkos’un köşkü belirdi. Elindeki on bir mermi. Sesi yakalama buyruğu. Şifa evinin çevresinde gözlem. Bu iki adamın onun emriyle orada olduğunu kesin olarak bilmiyordu. Ama Morkos’un onları göndermiş olabileceği ihtimali artık daha güçlüydü.

“Morkos bizi arıyor olabilir,” dedi.

Aylin, “Arıyor olabilir,” diye düzeltti. “Bunu da varsayım olarak tutalım.”

Serdar, “Bir gün ona bir cevap vermek zorunda kalacağız,” dedi.

“Belki. Ama cevap verme zamanını o seçmeyecek.”

“Sen mi seçeceksin?”

“Biz, bildiklerimize göre seçeceğiz.”

Bu “biz”, Aylin’in ağzında eski birlikten kalmış bir zamir gibi değil, o sabah kurulmuş yeni bir anlaşma gibi durdu. Serdar, onunla aynı geçmişi paylaştığını biliyordu; fakat bugünkü “biz”in, geçmişin otomatik uzantısı olmasına izin vermemeliydi. Birlikte çalışacaklarsa bunu yeniden kurmaları gerekiyordu.

“Ben şimdi Morkos’un köşküne gitmek istesem,” dedi Serdar, “bu iki kişiyi kendime çevirmiş olurum.”

Aylin, “Evet,” dedi. “Ayrıca onlara ne aradığını gösterirsin.”

“Hiç gitmemek de onun istediği şey olabilir.”

“Olabilir.”

Tarhun, “O halde ne zaman gideceğiz?” diye sordu.

“Bir sorumuz olduğunda,” dedi Aylin. “Şu an yalnızca bir ihtimalimiz var. İhtimal, tek başına yüzleşme sebebi değil.”

Serdar, Morkos’un silahını düşündü. On bir mermi, bir kapı gibi onun elindeydi. Morkos’un insanları gözletmesi, silahın yerini değiştirmiyordu; fakat onların nerede durduğunu öğrenmesine yardım edebilirdi. Serdar hemen harekete geçse, Morkos’un aradığı cevabı kendi davranışıyla vermiş olabilirdi. Beklemek de bir karardı; ama bu bekleyiş kör değildi. Gördüklerini kaydediyor, hastaları gözetiyor, arka geçidi açık tutuyorlardı.

“Bugün köşke gitmiyorum,” dedi.

Aylin başını salladı. “Bugün gördüğümüz şeye göre karar veriyoruz.”

Tarhun, “Yarın gördüğümüz şey değişirse?”

“O zaman karar da değişebilir.”

“O halde sıradaki işimiz kayıt,” dedi.

Tarhun, “Sonra soru,” diye ekledi.

Aylin, “Sonra hareket,” dedi.

Üçü bu sıralamayı artık aynı anlamda söylemiyordu belki. Serdar için kayıt, hayatta kalmak adına bilgi tutmaktı. Aylin için hastanın ve çevrenin durumunu birbirinden ayırmaktı. Tarhun içinse kapının yerini ve kendi duruşunu seçmekti. Ama bu farklı anlamlar birbiriyle çatışmıyordu. Aralarında yeni bir çalışma hattı açıyordu.

Şifa evinin ön kapısından bir hasta yakını daha girdi. Arkasında dışarıdaki pazarın olağan sesleri vardı. Yardımcı onu karşıladı. Eleni su verdi. Damon kendi yatağında dinlenmeye devam etti. Aylin odalar arasında yeniden dolaşmaya başladı. Serdar kapı ve pencere arasındaki görünürlüğü gözetti. Tarhun, arka geçidi açık tutacak takozun yerinde olup olmadığını kontrol etti.

Onlar kimseyi geride bırakmamıştı. Evi terk etmemişlerdi. Birbirlerini de Morkos’un görebileceği tek bir noktaya bağlamamışlardı.

Sabahın daha görünür cephesinde şifa evi eskisi gibi çalışıyordu. Arka hatta ise üç kişi, dışarıdaki bakışın yerini anlamak için yeni bir düzen kurmuştu. Bu kaçışın sesi yoktu. Ne barut vardı ne alev ne de düşen biri. Yalnızca bir kapının açık tutulması, bir hastanın olduğu yerde bırakılması, bir gözlemcinin hareketinin kaydedilmesi ve gerektiğinde yeniden çekilebilecek bir yol vardı.

Serdar, Aylin’in pencereden uzak durduğunu gördü. Tarhun’un da kapıda kendiliğinden duvar kesilmediğini fark etti. İkisi de görevlerini yapıyordu; fakat bu kez kimse diğerinin kim olacağına karar vermiyordu.

“Şimdilik güvendeyiz,” dedi Serdar.

Aylin ona baktı. “Güvende olduğumuzu bilmiyoruz.”

“Şimdilik buradayız,” diye düzeltti Serdar.

“Bu doğru.”

Tarhun, “Kapı da açık,” dedi.

“O da doğru.”

Serdar’ın yüzündeki gerginlik azalmadı; yalnız daha işe yarar bir biçime girdi. Dışarıdaki adamların kim olduğunu bilmiyorlardı. Morkos’un onları gerçekten izleyip izlemediğini de. Fakat şifa evinin içinde bir hasta gözleniyor, çevredeki hareket kaydediliyor ve arka hat açık tutuluyordu. Şimdilik ellerindeki buydu.

Kaçış, bazen bir yerden uzaklaşmak değildi.

Bazen seni görenlerin bildiği tek yolu kullanmayı reddetmekti.

Serdar, sabah ışığının taş duvara vurmasını izledi. Morkos’un silahından tek bir ses gelmedi. On bir mermi hâlâ köşkte bekliyordu. Telsiz sustu. Şifa evi çalışmayı sürdürdü.

Ve görünmeden yer değiştiren üç kişi, arka hattın ağzında birbirini saydı: Serdar, Aylin, Tarhun.

Kimse eksik değildi.

Henüz.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.