Bölüm 9 - Barutun Son Sözü Görseli
Bölüm 9 - Barutun Son Sözü

Final: İpin Sesi

16. Sahne 23 dk okuma 17 okunma
Avuca dönen kolye
Avuca dönen kolye
İpin iki ucunda
İpin iki ucunda

Şafağın ilk solgun ışığı Tralleis'in sütunları arasından sızarken, şifa evinin arka odasında zamanın sesi hâlâ susmamıştı.

Liman meydanındaki barut dumanı çoktan dağılmaya başlamıştı; ama dumanın bıraktığı ağırlık Leya'nın saçlarında, Serdar'ın avuçlarında, taş duvarların rutubetinde ve odanın alçak tavanına sinmiş karanlıkta kalmıştı. Dışarıda insanlar fısıltıyla konuşuyor, şifa evinin önündeki nöbetçiler birbirlerine kısa işaretlerle haber veriyor, uzak limandan gelen dalga sesi yorgun bir kalp atışı gibi duyuluyordu.

Ama arka odada başka bir sessizlik vardı.

Arka oda şifa evinin hasta koğuşundan bir perde ve alçak bir kapıyla ayrılıyordu. Kapı tam kapanmıyordu; içeridekiler dışarıdaki nöbetçinin adımlarını, dışarıdakiler de içeride birinin yardım isteyip istemediğini duyabilmeliydi. Yine de o an kimse eşiğe yaklaşmadı. Nikos, yaralıların yerini değiştiren yardımcılarla konuşuyor; Tarhun’un adamları geçişleri açık tutuyordu. Bütün bunlar odanın sessizliğini bozmak yerine ona sınır çiziyordu. Serdar ve Leya yalnızdılar, ama şehirden kopuk değillerdi. Duvarların ardından gelen her ses, başkalarının hâlâ yaşadığını ve şafağın henüz herkese eşit düşmediğini hatırlatıyordu.

Bu sessizlik, yenilmiş bir savaşın değil, henüz adı konmamış bir hakikatin sessizliğiydi.

Leya taş sedirin kenarında oturuyordu.

Leya’nın omzuna örtüyü örten yardımcı, kapıdan çıkmadan önce su bırakmıştı. Kâsenin kenarında birkaç damla, titreyen ışıkta gümüş gibi duruyordu. Leya suya uzanmadı. Önce ellerine baktı; parmaklarının ne zaman kapandığını, ne zaman açıldığını anlamaya çalışıyordu. Bedeni meydandan çıkmıştı ama sinirleri hâlâ oradaydı. Her ani ayak sesi omzunu geriyor, dışarıda biri konuşunca başı kapıya dönüyordu. Bu tepkiler ona yabancı değildi; en azından bedeninin bir parçası bunları biliyordu. Öteki parçası, nedenini henüz yerli yerine koyamıyordu. Omuzlarına atılan ince örtü kaymış, parmakları avucunun içinde kapanıp açılmıştı. Az önce ölümün soğuk ağzı şakağına dayanmıştı. Morkos'un siyah metali tenine değmiş, halkın nefesi onun korkusuna bağlanmış, bütün meydan bir kadının titreyip titremeyeceğini izlemek için susmuştu. Leya titrememişti. En azından dışarıdan bakanlar öyle görmüştü.

Şimdi titriyordu.

Leya bu titremeyi saklamaya çalıştı. Ellerini dizlerinin arasına alıp örtünün kenarını sıkıca tuttu. Serdar fark etti, ama hemen yaklaşmadı. Meydan boyunca herkes onun ne yapması gerektiğine karar vermişti: ayakta durmalı, korkusunu göstermemeli, doğru zamanda hareket etmeliydi. Bu odada ona yeni bir görev yüklemek istemiyordu. Leya’nın sessizliğine izin vermek, yardım etmenin bir biçimiydi. Serdar duvarın yanında kaldı ve onun kendi bedenini yeniden bulmasını bekledi. Leya sonunda kâseye uzandı, suyu yudumladı, sonra nefesini burnundan yavaşça verip boş kâseyi dizinin yanına bıraktı. Bu küçük hareket, geçmişi çözmedi; yalnızca şu anın odasına geri dönmesine yardım etti.

Ama bu titreme korkudan çok hatırlamanın titremesiydi.

Serdar kapının yanında duruyordu.

Serdar kapıya yakın duruşunu güvenlik için seçtiğini söyleyebilirdi. Arka geçidi görmek, dışarıdan biri geldiğinde önce kendisinin karşılaması, Leya’yı gereksiz bir kalabalıktan korumak… Hepsi doğruydu. Fakat kapının yanında kalmasının başka bir nedeni daha vardı: oturursa, bu konuşmanın gerçekten başladığını kabul etmesi gerekecekti. Ayakta kaldığında kendine hâlâ kaçış payı bırakabiliyordu. Avuçlarındaki sargılar nemlenmişti. Halat yanıklarının üstü yeniden sızlıyor, kurumuş barut kokusuna karışan eski yağmur anısını çağırıyordu. Serdar ellerini saklamadı, ama Leya’ya göstermeyi de seçmedi. O yaralar, cevap vermekten daha kolay bir şeydi. İçeri girdiğinden beri oturmamıştı. Sanki bedenini dinlenmeye bırakırsa geçmiş, şimdi ve gelecek aynı anda üzerine çökecekmiş gibi ayakta kalıyordu. Üniformasına benzeyen yıpranmış giysisinin omuzlarında hâlâ 2005'in kurumuş yağmur lekeleri vardı. Saç uçlarında kalmış birkaç nemli iz, şafağın solgun ışığında parladı. Avuçlarının içindeki halat yanıkları yeniden açılmıştı. Barutun, mermer tozunun ve kanın arasından bile Serdar kendi elinde hâlâ ipin kokusunu alıyordu.

İp bitmemişti.

Liman meydanında duyulan ses de bunu kanıtlamıştı.

...ipi... bırakma...

Ses artık yoktu.

Serdar’ın aklı, sessizlikte sesin nerede bittiğini aradı. Önce liman meydanında, herkesin duyabileceği kadar açık gelmişti; bu odada ise kimse dışında bir kaynaktan gelmiyordu. Tavandaki kirişlere, duvar aralarına, kapı pervazına baktı. Bir cihaz aramadı; burada böyle bir cihaz yoktu. Yine de aklı, 2005’te öğrendiği gibi, kaynağı belli olmayan bir sinyalin izini sürmeye çalışıyordu. Bu bir görev refleksiydi, ama aynı zamanda kendini oyalama yoluydu. Leya’nın yüzüne bakarsa, ondan sakladığı yıllar ve adlar kapının önünde bekleyecekti. Sesin yokluğu bu yükü hafifletmiyor, yalnızca ertelemesine izin veriyordu. Ama yokluğu bile duvara çarpıp geri dönen bir yankı gibi odada duruyordu.

Leya başını kaldırdı. Gözleri Serdar'a değdiğinde, Serdar bir an nefes almayı unuttu. Çünkü o bakışta yalnız Tralleis'in şifacısı yoktu. Leya'nın öfkesi, inadı, yorgunluğu ve merhameti duruyordu; ama onların arkasında başka bir ışık daha açılmıştı. Çok eski değil, çok uzak bir ışık. Beyaz koridorlardan, yağmurla ıslanmış betonlardan, telsiz parazitinden ve bir askerin beklemekten yorulmuş sesinden gelen bir ışık.

Aylin oradaydı.

Tam değil.

Bir kapının aralığından bakan, kendi adını henüz bütünüyle söyleyemeyen, ama artık inkâr edilemeyecek kadar yakın duran bir Aylin.

Leya dudaklarını araladı.

Sözcükleri seçmek için acele etmedi. Bir hekim, yaralıya soru sorarken cevabı onun yerine vermezdi; Leya bu bilgiyi kaynağını açıklayamasa da içinde taşıyor gibiydi. “Ben o sesi biliyorum” dediğinde sesini denedi, sanki sözü söylemek boğazında bir yeri yeniden açacak mı diye yokladı. Serdar başını hafifçe eğdi. Odanın içinde hemen bir açıklama patlatmadı. Leya’nın bildiği şeyin ne olduğunu henüz kendisi de tam bilmiyordu. Serdar yalnızca onun cümlesine yer açabilirdi. Bu gece ona göstereceği en önemli şey, gerçeği saklamadığı kadar, bilmediği yerleri de uydurmayacağıydı. İlk kelimeyi bulması uzun sürdü.

Ben o sesi biliyorum.

Serdar bunu bekliyordu. Yine de cümle göğsünün içine ağır bir taş gibi düştü.

Evet.

Leya gözlerini kıstı.

Kaşlarının arasındaki çizgi derinleşti. “Çok uzaktan değil de çok yakından” derken hangi yakınlığı kastettiğini anlayamıyordu. Sesin kulağına ulaştığı mesafeyi mi, yoksa içinde yıllardır duran bir yerden geldiğini mi? Bu ayrımın yanıtı yoktu. Leya gözlerini kapayınca yeniden yağmur göreceğinden korktu; açık tutunca da Serdar’ın yüzünde tanıdığı ama açıklayamadığı bir şeyle karşılaşıyordu. Kendini iki ihtimal arasında sıkışmış hissetti: ya o sesin kendisine ait bir hatırası vardı ya da korkusu hatıraya benzeyen bir görüntü üretiyordu. Serdar onun bakışından kaçmayınca Leya ilk kez bu iki ihtimalden birini hemen seçmek zorunda olmadığını düşündü. Sesini daha alçak çıkardı.

O sadece meydanda duyulan bir şey değildi. İçimde de duyuldu. Sanki biri... çok uzaktan değil de çok yakından konuştu.

Serdar yavaşça ona doğru yürüdü.

Her adımında Leya’nın yüzünü izledi. Geri çekilirse duracaktı. Aradaki mesafeyi kapatmak, ona güven verdiğini varsaymak için yeterli değildi; güven, bu odada da Leya’nın kendi kararı olmalıydı. Birkaç adım sonra sedirin karşısında durdu. Ne elini uzattı ne de omzuna dokundu. İkisi arasında kalan boşluk, aralarındaki zamanı ölçmüyordu. Yine de Serdar o boşluğu kapatmaya çalışırken 2005’in bir parçasını, Tralleis’in başka bir parçasını ve Leya’nın henüz hatırlamadığı bir ömrü aynı anda taşıdığını hissetti. Söyleyeceklerini artık yalnız kendisi için seçemezdi. Aralarındaki mesafe birkaç adımdı ama bu birkaç adımın içinde iki bin yıl, yirmi bir yıl ve bir insanın bütün kayıpları vardı.

Leya fısıldadı:

Aydın dedim.

Kelime odanın içine düştü.

Aydın.

Tralleis'in duvarları bu kelimeyi tanımıyordu. Şifa evindeki taş sedirler, küpler, ot demetleri, bronz kâseler bu kelimeye yabancıydı. Ama Serdar'ın bedeni tanıdı. Boynundan başlayıp sırtına inen eski bir ürpertiyle tanıdı. Aydın, onun için yalnız bir yer değildi. Bir yara, bir rapor, bir çukur, bir tabur, bir yağmur ve bir ömür boyu dinmeyen suçluluktu.

Leya tekrar sordu:

Soruyu sorarken sesi daha kararlı çıktı; yanıtın onu nasıl değiştireceğinden korkmasına rağmen soruyu geri çekmedi. Aydın, Serdar’ın söylediği gibi “düştükleri yer” idiyse, orada ne olmuştu? Hangi düşüşten söz ediyordu? Bir araçtan mı, bir görevden mi, yoksa zamanın içindeki o açıklıktan mı? Leya bunları sormadı. Soruların arkasında daha yalın bir ihtiyaç vardı: Serdar’ın onu o geçmişte yalnız bırakıp bırakmadığını bilmek. Serdar’ın cevabı geçmişin bütün ayrıntılarını anlatmayacaktı; ama yalan söyleyip söylemediğini Leya’nın yüzünden anlayacağını biliyordu. Bu kez onun hangi parçaya dayanabileceğine Leya karar verecekti.

Aydın neresi, Serdar?

Serdar cevap veremedi önce.

Serdar, geçmişin her ayrıntısını tek seferde anlatmanın dürüstlükle aynı şey olmadığını biliyordu. Bazı görüntüler, bağlamı olmadan insanın zihnine bırakıldığında yalnızca yeni bir korkuya dönüşürdü. Ama hiçbir şey söylememek de onu korumak değildi. 2005’te Aylin’le ilgili yaptığı seçimlerin yükü hâlâ avuçlarında, boğazında ve uykusuz gecelerinde duruyordu. Şimdi Leya’ya “hazır değilsin” deyip susarsa, kendi suçluluğunu onun adına karar verme hakkına çevirecekti. Bu yüzden önce en kısa hakikati söyledi: nerede düştüklerini. Sonra gerisini, Leya sordukça ve taşıyabildikçe anlatması gerektiğini kabul etti.

Çünkü bu soruya verilecek her cevap, Leya'nın içindeki kapıyı biraz daha açacaktı. Açılan kapının arkasında ne kadar acı olduğunu biliyordu. Aylin'in kayboluşu, Yılmaz'ın düşüşü, Selçuk'un suskunluğu, kendi çaresizliği, revirin beyaz duvarı, halatın avuç yakması, telsizin kopuk sesi... Bunların hiçbiri bir insana tek seferde verilecek şeyler değildi.

Ama artık saklamak korumuyordu.

Saklamak, yalnızca Morkos'a zaman kazandırıyordu.

Serdar gözlerini kaçırmadı.

Düştüğümüz yer, dedi.

Serdar cümleyi uzatmadı. “Düştüğümüz yer” bir şehir tarifinden fazlasıydı, ama hâlâ bir açıklama değildi. Leya onun yüzünde kaçamak aradı. Serdar gözlerini kaçırmadı. Ona kurtulduğunu, her şeyin geride kaldığını, hatırlamanın zararsız olacağını söylemedi. Bunların hiçbirini garanti edemezdi. Leya’nın da orada bulunduğunu kabul etmek, ikisinin arasında yeni bir anlaşma kurdu: Serdar artık geçmişi tek başına taşıyan kişi değildi; Leya ise neyi hatırlayacağına kendi hızıyla yaklaşacaktı. Bu anlaşma onları iyileştirmedi. Yalnızca gerçeğin iki kişinin arasında kalmasına izin verdi.

Leya'nın yüzünde önce anlamayan bir boşluk belirdi. Sonra kelimenin ağırlığı içine doğru çekildi. Dudakları aralandı.

Ben de mi?

Serdar'ın sesi çok yumuşak çıktı.

Evet. Sen de.

Serdar bu yanıtı verdikten sonra, Leya’nın yüzündeki en küçük değişimi bile izledi. Ona “neden” diye sorması için zaman tanıdı. Leya’nın Aydın’da bulunduğunu söylemek, orada neler yaşadığını açıklamak değildi; ikisinin de düştüğü yeri kabul etmekti. Serdar, kendi hatalarını bu kısa cevabın arkasına saklayamazdı. Bir gün Leya sorarsa, orada kimin hangi kararı verdiğini, hangi emri yanlış anladığını ve kendisinin neyi tutup neyi bırakamadığını anlatması gerekecekti. Bugün bütün ayrıntıları söylemedi; ama bu kez sessizliğini koruma diye adlandırmadı. Yalnızca konuşmanın devamını, Leya’nın sorularına ve o anki gücüne bıraktı.

Bu iki kelime Leya'nın üzerine bir hüküm gibi inmedi. Daha çok, çok uzun süredir kapalı duran bir odanın anahtarının sonunda kilide oturması gibiydi. Kapı açılmadı; ama kilit döndü.

Leya gözlerini kapadı.

Gözlerini kapattığında anılar görüntü sırasına girmedi. Beyaz ışık, yağmur, sedye tekeri, kolyeye uzanan el; hepsi birbirini kesen kısa kareler olarak belirdi. Leya bunları birbirine bağlayıp tek bir hikâyeye dönüştürmeye çalışmadı. Nefesinin hızlandığını fark etti. Avuçlarını dizlerinin üzerine bastırdı, ayaklarını taş zemine dayadı ve bulunduğu odadaki üç şeyi saydı: sedir, su kâsesi, kapının yanındaki kiriş. Yöntemi nereden bildiğini çıkaramadı, ama işe yaradığını hissetti. Görüntüler geri çekildiğinde tamamen kaybolmadılar. Leya onları adlandıramadığı için kendine kızmadı; bu da içeride yeni uyanan bir sabırdı.

Bir an için taş oda kayboldu.

Yağmur vardı.

Sarıya çalan beyaz ışıklar vardı.

Bir erkek sesi telsizde boğuluyordu.

Bir sedye tekeri ıslak zeminde hızla ilerliyordu.

Birinin eli kolyesine gidiyordu.

Birisi 'Üsteğmenim' diyordu.

Sonra her şey tekrar karardı.

Leya gözlerini açtığında nefesi düzensizdi. Elini boynuna götürdü. Orada olması gereken şeyi arar gibi parmakları çıplak teninde dolaştı.

Serdar bu hareketi gördü.

Serdar, Leya’nın boynunda kolye arayan parmaklarını izledi. Birkaç saat önce bu gümüş parça onun için geçmişin sessiz bir kanıtıydı. Şimdi onu çıkarmak, Leya’nın sorusuna yanıt vermekten daha doğrudan bir itiraf olacaktı. Pelerininin altındaki bez parçasını yokladı. Kolyeyi saklamak için değil, ona nasıl uzatacağını bilemediği için yanında taşımıştı. Eşyayı geri vermek, kaybolan hayatı geri vermek değildi. Belki de bu nesne Leya’da hiç tanımadığı bir acıyı uyandıracaktı. Serdar yine de karar verdi. Onu sunacak, fakat eline bırakıp nasıl hissetmesi gerektiğini söylemeyecekti.

O an artık bekleyemeyeceğini anladı.

Pelerininin altına uzandı. Küçük bir bez parçasına sarılı nesneyi çıkardı. Bir süre avucunun içinde tuttu. Bunu daha önce kaç kez hayal etmişti? Kolyeyi Leya'ya vereceği anı, Aylin'e iade edeceği anı, kaybı bir nesneyle onarabileceğini sandığı bütün o çaresiz geceleri... Ama hiçbir hayalde bu an bu kadar ağır olmamıştı.

Gümüş kolye şafağın ilk ışığında parladı.

Işık küçük halkada bir an durdu, sonra duvarın taşına ince bir yansıma bıraktı. Odanın geri kalanında büyük bir değişiklik olmadı. Şifa evinin kokusu, dışarıdaki ayak sesleri ve yorgun gecenin izleri yerinde kaldı. Yalnız Leya’nın bakışı kolyeye takıldığında, yüzündeki savunma gevşedi. Nesneyi tanıdığını söylemedi; parmaklarını uzatmadan önce nefesini tuttu. Serdar kolyeyi avucunda tutmaya devam etti. Leya’nın onu alıp almaması gerektiğine karar vermedi. İkisi de metalin aralarında bir köprü mü, yoksa yeni bir yara mı olacağını bilmiyordu.

Hayat ağacı.

Paslanmış değildi. Yıpranmıştı, ama direnmişti. Tıpkı Leya gibi. Tıpkı Aylin gibi. Zaman onu ezememiş, sadece rengini biraz karartmıştı.

Serdar kolyeyi uzattı.

Leya'nın eli havada kaldı. Parmakları titredi. Kolyeye yabancı bir nesneye bakar gibi bakmadı. Tam tersine, uzun zamandır kayıp olan bir organını görmüş gibi baktı.

Parmakları kolyenin üzerine kapanmadı. Önce kenarını yokladı, sonra gümüş ağacın biçimine dokundu. Tepkisi bir anda gelmedi. Gözlerindeki acı, şaşkınlık ve tanıma birbirini izledi; hiçbiri ötekini tamamen silmedi. Bu, açık bir hatıranın dönüşü değildi. Leya, kolyenin ne zaman takıldığını, kimin verdiğini ya da hangi gün kaybettiğini söyleyemedi. Yine de onu elinde tutmak yabancı bir nesneye sahip olmak gibi değildi. Sanki eli, zihninden önce bir şeyi hatırlamıştı. Kolyeyi avucunda çevirdiğinde başparmağı ağacın dallarını buldu ve orada kaldı. Sanki bu küçük gümüş parça onun bedeninden değil, hafızasından koparılmıştı ve şimdi geri çağrılıyordu.

Bu benim mi? diye sordu.

Serdar yutkundu.

Evet.

Leya kolyeyi aldı.

Avuca dönen kolye

Avuca dönen kolye

Metal avucuna değer değmez yüzü değişti.

Önce gözlerinde acı belirdi. Sonra şaşkınlık. Sonra bir anlığına öyle derin bir tanıma parıltısı geçti ki Serdar'ın dizleri zayıfladı. Leya kolyeyi avucunda sıktı ve sanki kendi sesinden değil, içindeki başka bir odadan gelen bir cümleyi duyuyormuş gibi fısıldadı:

Bazı yaralar dikiş tutmaz...

Serdar'ın göğsü daraldı.

Bu cümleyi duymak, Aylin'in adını duymaktan daha ağırdı. Çünkü bu cümle yalnız bir anı değildi; ikisinin de taşıdığı ortak yaraydı. 2005'te söylenmiş, Tralleis'te yankılanmış, şifa evinde kanın ve barutun arasından yeniden doğmuş bir cümleydi.

Serdar cümleyi tamamladı:

Serdar’ın sesi, Leya’nın cümlesini düzeltmek için değil, onunla aynı anıya dokunmak için geldi. “Sadece kabuk bağlar.” Bu söz, Morkos’un silahına, meydandaki dumanın ardında kalan korkuya ya da bir yaranın kapanmış görünmesine cevap değildi yalnız. Aralarındaki ilişkinin de üzerini örttükleri şeyle birlikte hâlâ orada durduğunu kabul ediyordu. Leya’nın yüzüne dikkatle baktı. Cümleyi tanımış olması, bütün geçmişi hatırladığı anlamına gelmiyordu. Serdar bunu kutlamadı. İkisi de sözün ardından susunca, o susuşta kayıp olanların adlarını zorla çağırmadılar.

Sadece kabuk bağlar.

İkisi de sustu.

Bu suskunlukta bir öpüşme, bir sarılma, bir itiraf yoktu.

Serdar bir an için Leya’nın elini tutmak istedi. Sonra bu isteğin kendi korkusundan doğduğunu fark etti: geçmişin yeniden açıldığı bu anda, onun kendisini tanımasını ve yanında kalmasını arzuluyordu. Leya’ya böyle bir yük bırakmaya hakkı yoktu. Elini uzatmadı. Leya da ondan yaklaşmasını istemedi. Aralarındaki bağın gerçek olması, hemen eski hâline dönmeleri gerektiği anlamına gelmiyordu. Aksine, bu bağı yeniden kuracaklarsa Leya’nın bugün bildiği her şeyi ve hatırlamadığı her boşluğu birlikte gözetmeleri gerekecekti. Sessizlik, aralarında hâlâ korunması gereken bir mesafenin bulunduğunu gösteriyordu. Daha derin bir şey vardı: aynı yaranın iki ucunda birbirini tanıyan iki insanın sessizliği.

Leya kolyeyi göğsüne bastırdı. Gözleri dolmadı; ama yüzünde bir şey çözüldü. Kendi içine sakladığı sertlik, kısa bir an için yerini korunaksız bir açıklığa bıraktı.

Ben kimim? diye sordu.

Serdar bu sorudan korkuyordu.

Çünkü cevabı tek değildi.

Sen Leya

Serdar’ın kullandığı ad, onun bugün yaşadığı hayatı küçültmek için değildi. Leya bu adı kendi emeğiyle, şifa evinde kurduğu ilişkilerle ve aldığı kararlarla doldurmuştu. Aylin’in geçmişi bu hayatın üstüne gölge gibi düşebilirdi; ama Leya’yı silip yerine başka birini koymamalıydı. Serdar bunu açıkça söylemek istedi. “Ve sen Aylin’sin” derken, bir kimliği ötekinin yerine geçirmedi. İki zamanın yarasını taşıdığını söyledi; çünkü onu bekleyen şey yalnızca eski bir adın geri dönmesi değil, birbirinden kopmuş parçaların nasıl yan yana yaşayacağını bulmaktı. Serdar’ın bu cevabı kesinlik vermedi. Leya’nın yanında duracağına dair bir söz verdi.'sın, dedi önce.

Leya'nın bakışı sertleşmedi. Bekledi.

Serdar devam etti:

Ve sen Aylin'sin. Ama biri diğerinin gölgesi değil. Sen iki zamanın da yarasını taşıyorsun.

Leya'nın dudakları titredi.

Serdar adını söyledikten sonra Leya’nın yüzünde ne bir tanıma tebessümü ne de tam bir reddediş belirdi. Daha çok, içinde iki kapı yan yana açılmış ve hangisinden geçeceğini henüz seçemeyen birinin şaşkınlığı vardı. “Aylin” kelimesini tekrarlamaması, onu duymadığı anlamına gelmiyordu. Serdar bu adı ona yeniden söyleyip durmadı. İsim, odaya bir kez girmişti; şimdi Leya’nın ne zaman ona dokunacağına kendisi karar vermeliydi. Leya’nın bugünkü hayatının da geçmiş kadar gerçek olduğunu ona davranışlarıyla göstermesi gerekiyordu. Bu, bir kimliği ötekine tercih etmek değil, ikisini de aceleyle tüketmemekti.

Aylin...

Ad, odada ilk kez bu kadar açık söylendi.

Leya bu adı tekrarlamadı. Ama onun ağırlığını yüzünde taşıdı. Bu isim ona tamamen ait değildi henüz; yine de yabancı da değildi. Bir çocukluk anısı gibi değil, derin bir ameliyat izi gibi duruyordu. Oradaydı. Üzerine deri kapanmıştı. Ama bastırınca acıyordu.

Dışarıdan Nikos

Sesin ardından kapının dışında kısa bir duraksama oldu. Nikos içeri girmedi; Leya’nın yalnız kalmak isteyip istemediğini sormak için bekledi. Serdar kapıya baktı, fakat onun yerine cevap vermedi. Leya örtüyü omzuna çekip “Birazdan” dedi. Nikos bunu duydu ve ayak sesleri uzaklaştı. Bu küçük alışveriş, Leya’nın hafızasının açıldığı kadar bugünkü iradesinin de yerinde olduğunu gösterdi. O, yalnızca geçmişten taşınan bir işaret değildi. Hastaların durumunu, şifa evinin nöbetini ve kendisine kimin yaklaşacağını hâlâ seçebiliyordu. Serdar için bu ayrıntı, Aylin adının ağırlığı kadar önemliydi.'un alçak sesi duyuldu. Yaralıların yerini değiştiriyordu. Bir çocuk ağladı. Bir kadın onu susturdu. Tarhun'un uzaktan verdiği kısa emirler duvara çarpıp geldi. Şehir hâlâ ayaktaydı. Dağılmamıştı.

Morkos'un elinde on bir mermi vardı.

Ama bu odada, onun anlayamayacağı başka bir sayaç başlamıştı.

Bu sayıyı Leya’nın yanında bir tehdit gibi telaffuz etmedi; ama odadaki ikisi de Morkos’un ne taşıdığını biliyordu. Barut meydanda birkaç saniye kazandırmıştı. Morkos’un silahı ise köşke, yeni bir inançla birlikte dönmüştü. Üç mermi önceki hedeflerde harcanmış, on bir mermi hâlâ kullanılmamıştı. Serdar, mermi sayısının sınırlı olmasının onları güvende kılmadığını öğrendi. Morkos artık her atışı yapmadan da korku kurabileceğini anlamıştı. Yeni savaşı yalnızca ateş sayarak kazanamazlardı. Leya bu gerçeği duyunca kolyeyi daha sıkı kavradı; o da tehdidi küçümsemedi.

Hatırlama.

Serdar, Leya'nın karşısına diz çöker gibi alçaldı. Onu hasta gibi değil, denk biri gibi görebilmek için göz hizasına indi.

Bana bak, dedi.

Leya baktı.

Şu an her şeyi hatırlamak zorunda değilsin.

Ya hatırlarsam?

O zaman birlikte taşırız.

Ya hatırladığım şey beni parçalar?

Serdar'ın sesi zor duyuldu.

Zaten parçalanmış olan şey, bazen adını bulunca dağılmaz. Birleşmeye başlar.

Leya kolyeyi daha sıkı tuttu.

Ben o sesle uyandım, dedi. Ama Morkos da uyandı. O sesi başka bir şey sandı.

Biliyorum.

Rolpa sandı.

Serdar'ın yüzü sertleşti.

Evet. Ve bu onu daha tehlikeli yapacak.

Çünkü artık sadece silaha değil, sese de sahip olmak isteyecek.

Serdar başını salladı.

Sese, sana, Tarhun'a... Hepimize. Bizi kapının parçaları sanacak.

Leya'nın bakışı keskinleşti. İçindeki şifacı, korkudan önce teşhis koymaya döndü.

Peki kapı gerçekten ne?

Serdar cevap vermedi hemen. Çünkü o da artık eski cevabından emin değildi. Çukur, portal, anomali, zaman yırtığı... Bunların hepsi doğruydu ama eksikti. Kapı yalnız taşın içinde açılan bir boşluk değildi. İnsanların bedeninde, hafızasında, adında ve suçunda da açılıyordu.

Kapı, dedi sonunda, bırakamadığımız yer.

Bu cevap, çukurun yerini tarif etmiyordu ve Serdar onu teknik bir açıklama gibi sunmadı. Kapı hakkında bildikleri, ne zaman açıldığını ya da neden belirli kişileri çağırdığını çözmeye yetmiyordu. Yine de bırakma emrinin iki ayrı zamanda yankılanması, onlar için bir ipucu olabilirdi. İp hem gerçekti hem bir anının yüküydü; geçmişe bağlayan, geleceğe çeken ve elini bıraktığında ne olacağını kimsenin bilmediği bir bağ. Serdar artık bunu tek başına taşımanın kendisini korumadığını görüyordu. Leya’nın yanında konuşurken her şeyi bilirmiş gibi davranmadı. Bilmediği yerleri açık bıraktı; belki de ilk defa, bu açıklık ona zayıflık gibi gelmedi.

Leya bu cevabı düşündü.

O yüzden ip var.

Serdar'ın gözleri ona döndü.

Evet.

O yüzden ses hâlâ geliyor.

Evet.

O yüzden ben Aydın dedim.

Serdar'ın boğazı düğümlendi.

Evet.

Tam o anda odanın içindeki hava değişti.

Önce çok hafif bir cızırtı duyuldu.

Cızırtı uzamadı ve hiçbir tam emir taşımadı. İki parçalı bir fısıltı gibi geldi, ardından odadaki seslere karışıp kayboldu. Serdar bunun kaynağını belirleyemedi. Dışarıda bir haberci telsiz taşımıyor, odada çağdaş bir alıcı bulunmuyordu. Bu kez ses, meydandaki gibi herkese duyulmamış olabilirdi; belki yalnız Serdar ve Leya’nın algısına sızmıştı, belki de şafak öncesi yorgunluğu ikisine aynı şeyi düşündürmüştü. Serdar Leya’ya bunun kesinlikle çukurdan geldiğini söylemedi. Leya da onu yalnız geçmişe ait saymadı. Belirsizlik, ikisinin arasında çözülmesi gereken bir soru olarak kaldı. Leya başını çevirdi. Serdar yerinden doğruldu. Ses, kapıdan değil, duvardan değil, çatıdan değil; sanki odanın içindeki boşluktan geliyordu. Kırık, metalik, yağmurlu bir parazit. Çok uzak ve çok yakın.

...ipi...

Leya'nın eli kolyede kasıldı.

...bırakma...

Serdar gözlerini kapattı.

Ses kısacıktı. Sonra kesildi.

Ama artık kimse bunun rastlantı olduğuna inanamazdı.

Leya fısıldadı:

Bu sadece geçmiş değil.

Hayır, dedi Serdar. Bu hâlâ devam eden bir hat.

Selçuk mu?

İsim aralarında kısa bir süre asılı kaldı. Serdar Selçuk’un o gece nerede olduğunu, sesin ona ait olup olmadığını bilmiyordu. Leya’nın duyduğu cızırtıdan tanıdığı bir ses çıkarıp çıkaramadığını sormadı; çünkü onun belleğinde eksik olan parçayı kendi beklentisiyle doldurmak istemiyordu. “Belki” cevabı Serdar’ın bildiği tek dürüst cevaptı. Çukur, eski bir telsiz kaydı, Selçuk’un sesi ya da zamanın kendisi; hepsi ihtimal olarak kalıyordu. Bu belirsizlik onları hareketsiz bırakmamalıydı, ama bir ihtimali kesin gerçek diye ilan etmek de Morkos’un yaptığına benzerdi. Serdar, bu kez sesin sahibinden önce ne söylediğini ve hangi bağları uyandırdığını anlamaya çalışacaktı.

Serdar'ın yüzü bir an değişti.

Belki. Belki Selçuk. Belki o gece. Belki çukurun kendisi. Ama biri hâlâ ipin başında.

Leya'nın gözleri büyüdü.

Ve biz de ipin bu ucundayız.

Serdar başını salladı.

Evet.

O zaman bunu sadece dinlemeyeceğiz, dedi Leya.

Bu kez Serdar şaşırdı.

Leya’nın “bunu sadece dinlemeyeceğiz” sözü, içinde yükselen bir korkuya rağmen kararını kendisinin verdiğini gösteriyordu. Serdar onu durdurup dinlenmesini söylemek istedi; bedeni bitkindi ve gördüğü parçalar onu sarsmıştı. Fakat Leya’nın yerine seçim yapmak, Morkos’un yaptığına başka bir biçimde yaklaşmak olurdu. Bunun yerine “Nasıl?” diye sordu. Leya hemen bir açıklama veremedi. “Frekans” kelimesi ağzından çıkınca bile ne anlama geldiğini tam çözemediğini kabul etti. Yine de kelime, içinde daha önce kullanılmış bir araç gibi yerini bulmuştu. Serdar bu parçalı bilgiyi emir saymadı; üzerinde birlikte çalışacakları bir başlangıç olarak tuttu.

Leya, biraz önce ölümün kıyısından çekilmiş, hafızası yarılmış, bedeni tükenmiş bir kadındı. Ama sesindeki ton değişmişti. Şifa evinin Leya'sı vardı orada; ama onun arkasında Üsteğmen Aylin Ersoy'un kriz anında karar veren sesi de yükseliyordu.

Ne yapacağız? diye sordu Serdar.

Leya kolyeyi avucunda tutarak ayağa kalktı.

Önce frekansı bulacağız.

Leya cümleyi söylerken ayağa kalktı ama hemen yürümeye başlamadı. Dizlerinde hâlâ meydandan kalan bir güçsüzlük vardı; kolyeyi kavrayan eli de zaman zaman kasılıyordu. Serdar ona oturmasını önermedi. Leya ayakta durup duvara yaslandı, nefesini iki kez düzenledi ve ardından kendi dengesini buldu. Bu, yeni bir protokolün başlaması değildi. Yalnızca bedeni izin verene kadar acele etmemeyi seçti. “Frekans” kelimesi, gelecekte yapacakları şeyler için bir başlangıç noktasıydı; onu tamamlanmış bir plan gibi sunmak ikisini de yanıltırdı. Yine de Leya’nın o kelimeyi söylemiş olması, Aylin’in bütün hafızasının dönmesinden daha somut bir işaretti: içinden bir bilgi yüzeye çıkmış ve kendi sesini bulmuştu.

Kelime dudaklarından çıktığında ikisi de sustu.

Frekans.

İpin iki ucunda

İpin iki ucunda

Leya kelimeyi anlamış mıydı? Tam olarak hayır. Ama bedeninin bir yeri anlamıştı. Serdar'ın gözlerinde yeni bir kıvılcım yandı.

Frekansın ötesinde bir hat vardı.

Serdar bu sözü duyunca 2005’teki telsiz nöbetlerini düşündü; kanalların birbirine karıştığı, parazitin emirle gürültüyü ayırmayı zorlaştırdığı geceleri. Ama Leya’nın ağzından çıkan teknik kelimeyi, onun artık her şeyi hatırladığına kanıt saymadı. Belki eski bir bilgi, bedenin derininde kalmış bir alışkanlık gibi yüzeye çıkmıştı. Belki de yalnızca bir tahmindi. Yine de bu, ikisinin önünde yeni bir çalışma yönü açıyordu: kapının nerede olduğunu hemen ilan etmek yerine, sesin ne zaman ve hangi koşulda belirdiğini takip etmek. Leya protokolü henüz adlandırmamıştı. Serdar da onu tamamlamadı. Sıfırıncı Gün’e giden şey, şimdilik bir başlık değil, birlikte izlenecek bir soruydu.

Ve o hat, onları 10. bölümün karanlık eşiğine çağırıyordu.

Şafak sökerken Leya kolyeyi avucunda tuttu,

Şifa evinin dışındaki gökyüzü griyle mavinin arasında açılıyordu. Nöbet değişimi için gelenler seslerini alçalttı; içeride yatan hastalardan biri uykusunda inledi, sonra yeniden sustu. Leya kolyeyi avucunda tuttu ama onu boynuna takmadı. Henüz neyi hatırladığını, hangi adı taşıyacağını veya Serdar’a ne zaman daha fazlasını soracağını bilmiyordu. Serdar da bu sessizliği bir uzlaşma ya da affedilme saymadı. Önlerinde hem Morkos’un yeni tehdidi hem de kendi geçmişleri vardı. Şafak, hiçbirini çözmedi. Yalnızca artık karanlıkta saklayamayacakları kadarını görünür kıldı. Serdar ise uzaklardan gelen o kırık telsiz sesini dinledi; artık savaş Morkos'un elindeki on bir mermiyle değil, ipin iki ucunda uyanan hafızayla devam edecekti.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.