Bölüm 9 - Barutun Son Sözü Görseli
Bölüm 9 - Barutun Son Sözü

Namlunun Altındaki Şifa

12. Sahne 21 dk okuma 16 okunma
Namlunun altındaki şifa
Namlunun altındaki şifa
Serdar meydanın ışığında
Serdar meydanın ışığında

Siyah metal bu kez bütünüyle meşale ışığına çıktığında Serdar meydanın kıyısına ulaşmıştı. Nikos’un yetişkin bir habercisi, demirci ocağına giden ana yolu kullanmadan ona yetişmiş, Leya’nın sözlerini değiştirmeden aktarmıştı: Morkos onu çağırmış, şifa evinin kapısını ve içerideki hastaları baskı aracı yapmış, şimdi liman meydanına götürüyordu. Leya sağdı. Serdar’a kalabalık toplamasını değil, gerçeği bilmesini söylemişti.

Serdar, habercinin son kelimesini duyduktan sonra koşmamıştı. Koşmak, meydanın girişinde onu gören muhafızlara kendi kararını ilan etmek olurdu. Arka sokaktan ilerlemiş, liman duvarının gölgesinde durup önce kalabalığın yerini, sonra yüksek taş kaideyi ve onun yanındaki iki kişiyi görmüştü. Leya dimdik duruyordu. Morkos bir elini pelerininin altından çıkarmıştı. O elin hareketi yavaş ama kararlıydı.

Meydanda Rolpa mührü koyu bir bezin üzerinde, Serdar’ın paslı künyesi rüzgârda hafifçe sallanıyordu. Gün içinde kırılmış küpten kalan yağ, taş aralarındaki ince suyla karışıp birkaç yerde parlıyordu. Morkos bütün bu nesneleri tek bir görüntüde toplamıştı: hüküm, isim ve ateş. Serdar’ın gözleri bunlarda oyalanmadı. Leya’nın çevresindeki mesafeyi, muhafızların ayaklarını ve Morkos’un silah tutan bileğini izledi.

Morkos siyah metali pelerininin altından bütünüyle çıkardı. Serdar’ın gördüğü kadarıyla önce namluyu yere dönük tuttu; sonra Leya’nın şakağına kaldırdı. Aradaki hareket bir nefes kadar sürdü. Serdar ileri atılmak istedi ama kendini durdurdu. Birden fazla kişi kıpırdasa, Morkos’un elindeki karar daha da daralırdı. Serdar, meydanın kıyısındaki gölgede kaldı; henüz onun varlığını herkes fark etmemişti.

Meydanın nefesi kesildi.

Serdar, kıyıdaki gölgede meydanın küçük seslerini birbirinden ayırmaya çalıştı. Bir annenin boğazında kalan çığlık, taş zeminde kayan bir sandalet, rıhtım halatının gıcırtısı. İnsanlar hareket etmek istiyor ama nereye gideceklerini bilmiyordu. Kalabalık dağınık değildi; yine de tek bir dalgayla ileri yığılacak kadar yakındı. Böyle bir dalga Leya’yı korumaz, yalnız Morkos’un eline daha çok beden verirdi.

Serdar kendine insanların korkusunu yönetemeyeceğini söyledi. Yapabileceği şey, kendi bedeninin onlara ne anlattığını seçmekti. Omuzlarını gerdiğinde saldıracak sanabilirlerdi; yere baktığında teslim olduğunu düşünebilirlerdi. Nefesini yavaşlattı. Morkos’un dikkatinin henüz kendisine dönmediğini gördü. Leya’nın yanındaki muhafızlardan biri ayağını geriye almış, öteki elini kemerine götürmüştü. İkisinin de kılıcı çekili değildi. Bu ayrıntı güvence değildi; sadece o anda kimsenin saldırıya başlamadığını gösteriyordu.

Bir annenin ağzından yarım kalmış bir çığlık çıktı. Bir çocuk ağlamaya başlayacak gibi oldu ama annesi elini çocuğun ağzına kapattı. Liman işçilerinden biri yere bakmaya başladı; sanki görmezse olay gerçek olmayacaktı. Aris kalabalığın arkasında yumruklarını sıktı. Nikos, meydanın gölge tarafında, Leya’ya verdiği sözü yerine getirmiş olmanın acısıyla, Serdar’ın gelmesini bekliyordu.

Leya ise gözlerini kapatmadı.

Soğuk metal tenine değdiğinde, bedeninden bir ürperti geçti. Bunu saklamadı. Korkuyordu. Korkmamak aptallık olurdu. Ama korkunun onu sahiplenmesine izin vermedi.

Tenindeki soğukluk, zihninde beklenmedik bir kapıyı araladı.

Beyaz ışık.

Uzun bir koridor.

Islak bot izleri.

Bir sedyenin teker sesi.

Bir erkek sesi: “Yaralı hazır mı?”

Başka bir ses: “Basıncı düşüyor.”

Leya’nın nefesi çok kısa bir an için değişti.

Şakağındaki namlu, sadece ölüm tehdidi değildi artık. Bir hafıza anahtarıydı. Morkos onu korkutmak için silahı tenine bastırmıştı; fakat bu temas, Leya’nın içinde gömülü duran başka bir dünyayı uyandırıyordu. O dünyada da metal soğuktu. O dünyada da kan sıcaktı. O dünyada da insanların ölüme karşı yapabildiği tek şey, titremeyen ellerle zaman kazanmaktı.

Leya, Morkos’un bu bağı fark etmediğini düşündü.

Kendini muayene edemezdi; başının çevresindeki kasılmayı ya da nabzındaki hızlanmayı saymak, namlunun orada olduğu gerçeğini değiştirmeyecekti. Bu yüzden dikkatini dışarı çevirdi. Meşalenin fitili düzensiz yanıyordu. Bir adamın yüzü gölgede kalmıştı. Meydanın arka sırasındaki yaşlı kadın, sanki bir yaralıya seslenir gibi Leya’nın adını ağzında tutuyordu.

Leya o bakışların hiçbirine bir kurtuluş vaadi yüklemedi. İnsanlar onun dimdik durduğunu görebilirdi; ama bu duruş onları silahlardan korumazdı. Serdar’ın ne zaman meydana gireceğini de bilemezdi. Kendisine düşen, bir sonraki sözü söylerken neyi amaçladığını bilmektir. Morkos’un “yabancı şifacı” diye sunduğu şeyi kabul etmeyecek, kendisini tanrılara karşı sınanan bir mucize gibi göstermeyecekti. Yaralı bir insan olarak duracak, başka insanlara yardım etmiş olmasının hesabını kendi diliyle verecekti.

Bu ayrım küçüktü ama önemliydi. Eğer korkusunu bir işaret ya da kutsallık gibi gösterirse, Morkos’un sahnesine başka bir masal eklemiş olurdu. Şifa, onun için el, su, bez, dikkat ve doğru sıraydı. Şimdi bunların hiçbirini yanında taşımıyor olsa da ne olduklarını unutmuş değildi. Onun dikkati meydandaki insanlarda ve onların yüzlerinde geziniyordu; kendi zihninde açılan kapıyı göremezdi.

Kalabalığa döndü. Sesini yükseltti. Tiranların sesi, meydanı doldururken her zaman biraz tiyatroya benzer; çünkü tiran, yalnız hükmetmek değil, hükmettiği anı izletmek ister.

“Bakın!” dedi Morkos. “Yabancının şifacısı da yıldırımdan korkar mı, görelim!”

Meydan kıpırdamadı.

“Bu kadın,” diye devam etti, “günlerdir size yaralarınızın insan işi olduğunu söylüyor. Yıldırımın tanrı olmadığını söylüyor. Kanın ve korkunun mühür tanımadığını söylüyor. Şimdi göreceğiz. Eğer tanrıların merhametine sahipse, Rolpa’nın yıldırımı ona dokunamaz.”

Namlu Leya’nın şakağına biraz daha bastı.

Leya’nın çenesi sertleşti.

Morkos’un sesi karardı.

“Ama eğer sadece bir ölümlüyse, bu ateş onun şifasını da, hikayesini de, size verdiği cesareti de küle çevirecek.”

Kalabalıkta bazıları başını eğdi. Bazıları Morkos’un sözlerini anlamaktan çok, namlunun Leya’nın teninde duruşunu izliyordu. Korku, sözcüklerden önce görüntüye inanırdı. Morkos da bunu biliyordu.

Leya, Morkos’un onu orada öldürmeyeceğini bilemezdi. Yine de adamın bekleyişinde, bu anı yalnız bir infaz gibi görmediğine dair bir şey seziyordu. Morkos’un amacı kalabalığın önünde korkuyu sergilemek, Serdar’a bir seçim dayatmak ve her nefesi kendi buyruğuna bağlamaktı. Mermilerinin azaldığını o da biliyordu; bu yüzden namluyu ateşlemeden tutmak, ateş etmek kadar işe yarayabilirdi.

Leya başını çok az çevirdi.

Namlu hareketine izin verdiği kadar.

Morkos’a baktı.

“Beni öldürürsen,” dedi, “yaralarının adını kim koyacak Morkos?”

Meydanın sessizliği değişti.

Bu kez korkunun sessizliği değil, beklenmedik bir cümlenin açtığı boşluktu.

Morkos’un gözleri kısıldı.

Leya’nın sesi, şifa evinde bir yaraya eğildiği andaki berraklıktaydı. Ne meydandaki kalabalığa yalvarıyordu ne de Morkos’a meydan okumanın sarhoşluğuna kapılmıştı. Cümlesi keskin, temiz ve işlevseldi. Bir neşter gibi.

“Açtığın deliklere ne ad vereceksin?” diye sordu Leya. “Döktüğün kanın neden aktığını kim söyleyecek? Sen buna yıldırım diyebilirsin. Gazap diyebilirsin. Rolpa’nın buyruğu diyebilirsin. Ama ben yaraya bakınca ne olduğunu görürüm.”

Morkos’un yüzü sertleşti.

Leya devam etti:

“Sen yarayı açarsın. Ama adını koyamazsın.”

Bir uğultu yükseldi meydanda.

Hemen bastırıldı.

Morkos namluyu Leya’nın şakağına daha sert bastırdı.

Namlunun altındaki şifa

Namlunun altındaki şifa

“Ben yarayı açarım,” dedi. “Adını da ben veririm.”

Leya’nın gözleri bir an bile kaçmadı.

“Hayır,” dedi. “Sen sadece kanatırsın.”

Leya bu sözden sonra kalabalığın içindeki hareketi göz ucuyla seçti. Birkaç kişi ileri değil, geriye doğru çekilmişti; bu, meydanı boşaltmak için yapılmış düzenli bir hareket değildi ama çığlık ve itişme başlamamıştı. Aris hâlâ yumruklarını sıkıyor, Nikos gölgede gözünü Serdar’ın geleceği yöne dikiyordu. Leya onlardan bir hamle beklemiyordu. Böyle bir girişim, Morkos’un elindeki silahı daha da kararsız hâle getirebilirdi.

Kendi sözlerinin ne kadar ileri gideceğini de seçmeliydi. Morkos’u öfkelendirmek için değil, onun kurduğu adlandırmayı bozmak için konuşuyordu. “Yıldırım” dediğinde halkın gözünde korkuyu kutsal bir şeye bağlıyordu. “Yara” dediğinde ise onu tekrar bir bedenin başına gelen, görülebilen ve tedavi edilmesi gereken bir şeye indiriyordu. Leya’nın elinde ne bez vardı ne su. Yine de dili, yaralıyı görünmez kılan hikâyeye karşı kullanabileceği son araçtı.

Bu cümle, meydandaki meşalelerden daha güçlü yandı.

Aris’in gözleri parladı. Nikos’un boğazı düğümlendi. Kalabalığın içindeki yaşlı kadınlardan biri, Leya’nın adını fısıldadı. Bu fısıltı hemen sustu ama tamamen ölmedi. İnsanların içinde dolaşmaya başladı.

Morkos bunu hissetti.

Şifacı ölmeden de direnebiliyordu.

Daha kötüsü, korku altındayken bile Morkos’un kelimelerini geri çeviriyordu.

Morkos’un öfkesi kabardı; fakat öfkesini hemen göstermedi. Serdar’ı bekliyordu.

Çünkü bu sahnenin asıl izleyicisi halk değildi.

Serdar’dı.

Ve Serdar, kalabalığın arka hattından meydana girdi.

Önce Nikos onu gördü.

Sonra Aris.

Sonra Leya.

Morkos en son döndü; çünkü onun Serdar’ın geleceğinden emin olan bir tarafı vardı. Bir insan, sevdiği ya da sorumlu olduğu şeyin boynuna namlu dayandığında gelir. Morkos, Serdar’ı bulmak için artık tünelleri aramasına gerek olmadığını anlamıştı. Leya’yı merkeze koymuştu. Serdar zaten gelecekti.

Serdar meydanın ışığına çıktığında üzerinde hâlâ geçişlerin, taş tozunun ve yorgunluğun izi vardı.

Serdar meydanın ışığında

Serdar meydanın ışığında

Serdar’ın üstündeki yorgunluk, arka sokaklardan beri taşıdığı dikkatle birleşmişti. Meydanın arka hattında Tarhun’u göremediğinde onun demirhaneden verilen görevi tuttuğunu düşündü. Bu doğruysa şehirdeki diğer geçitler boş değildi. Şimdi Tarhun’u çağırmak, onun tuttuğu hattı bırakmasına neden olabilirdi.

Morkos’la arasındaki on beş adımı kısaltmak silahın açısını değiştirebilirdi; fazla yaklaşmaksa Morkos’a Serdar’ı da aynı çizgiye alacağı bir fırsat verebilirdi. Geriye çekilmek Leya’yı yalnız bırakmak gibi görünürdü. Leya’nın yanından geçecek güvenli bir yol yoktu. Onu çekip almak için hamle yapmak, bir mermiyi önlemekten daha çok risk yaratabilirdi. Morkos’un elindeki on bir merminin hiçbirini durdurmaya yarayacak bir taş, kalkan ya da kahramanca atılış bulunmuyordu.

Bu hesabın içinde tek kesinlik, silahın henüz ateşlenmemiş olmasıydı. Serdar bunu güvence gibi değil, zamanı hâlâ kullanabileceği kısa bir aralık olarak gördü. Morkos’un konuşmaya devam etmesini sağlaması gerekiyordu; ama Leya’nın başındaki baskıyı uzatmanın bedelini de biliyordu. Söyleyeceği her söz bu iki şeyi aynı anda tartmalıydı. 2005’in yağmuru tamamen kurumamıştı ama artık kokusu zayıflamıştı. Yerini Tralleis’in tuzlu, tozlu, ağır havasına bırakıyordu. Yine de Leya onu gördüğünde, bir an burnuna o eski koku geldi.

Mazot.

Yağmur.

Revir.

“Üsteğmen…”

Kelime zihninde yükseldi ama ağzına gelmedi.

Serdar durdu.

Mesafeyi ölçtü.

On beş adım.

Belki biraz daha az.

Morkos’un konumu yüksek. Leya sağ tarafında. Kalabalık çok yakın. Tarhun yok. Ya da görünmüyor. Bu iyi olabilirdi. Tarhun görevini tutuyor demekti. Nikos kalabalıkta. Aris sol hatta. Morkos’un muhafızları iki yanda. Sessiz Avcı gölgede; yerini özellikle göstermiyor.

Silah Morkos’un elinde.

Namlu Leya’nın şakağında.

Morkos’un elinde on bir mermi var.

Serdar’ın zihninde taş masadaki on bir küçük taş belirdi.

Demirhanedeki taşlar yalnız sayıyı değil, Serdar’ın kendine verdiği sözleri de hatırlattı. Morkos’u ateş etmeye zorlamak uğruna kimseyi yem yapmayacaktı. Bir insanı gölgeye yerleştirip tehlikenin yönünü saptırmayacaktı. Leya’yı susturup onu daha kolay korunur bir nesneye çevirmeyecekti. Şimdi, namlunun önünde dururken bu sözlerin her biri ayrı bir imtihana dönüşüyordu.

Serdar’ın gözleri bir an Leya’nınkilerle buluştu. Ondan işaret beklemedi; Leya da ondan bir kurtarıcı hamlesi istemedi. Bakışlarının içinde yalnızca tanıma vardı: birbirlerinin orada olduğunu biliyorlardı. Bunun üzerine Serdar öne çıkıp çıkmaması gerektiğini yeniden tarttı. Leya’nın başını çevirmesini ya da gözlerini kapamasını beklemeyecekti. Morkos onu izlerken, kendi korkusunu meydanın en büyük hareketine dönüştürmemeliydi.

Her biri bir karar.

Her biri bir hüküm.

Her biri geri alınamayacak bir boşluk.

Fakat o on bir kararın tamamı şimdi tek bir noktada birleşmişti: Leya’nın şakağı.

Serdar’ın boğazı kurudu.

Bunu belli etmedi.

Çünkü Morkos’un görmek istediği şey tam da buydu.

“Geldin,” dedi Morkos.

Serdar’ın sesi sakin çıktı.

“Beni çağırdın.”

“Hayır,” dedi Morkos. “Ben seni çağırmadım. Seni neyin getireceğini gösterdim.”

Serdar cevap vermedi.

Morkos gülümsedi.

“Artık gölgeleri vurmuyorum Serdar. Boş kalkanları, zeytin küplerini, pelerinleri… Bunlar küçük oyunlardı. Sen bana mermi saymayı öğrettin. Ben de sana bir şey öğrendiğimi göstereceğim.”

Namlu Leya’nın teninde kaldı.

“Hikayenin kalbini hedef alıyorum.”

Kalabalıkta bir kıpırdanma oldu.

Morkos devam etti:

“Şimdi söyle. O demir dünyada bu yıldırımı kimler dövüyor? Rolpa’nın gerçek dili nerede saklı? Kapı nasıl açılıyor? Bu ateşi nasıl çoğaltacağımı söyle.”

Serdar, Morkos’un gözlerine baktı.

“Çoğaltamazsın.”

Morkos’un yüzü kaskatı kesildi.

Bu tek kelime meydanın havasını değiştirdi.

Çoğaltamazsın.

Morkos’un en büyük korkusunu halkın önünde adlandırmıştı.

Morkos namluyu bir an için daha sert bastırdı. Leya’nın derisi beyazladı. Serdar’ın bütün bedeni ileri atılmak istedi. Ama atılmadı. Elleri yanlarında kaldı.

Leya da Serdar’ın bu iç savaşını gördü.

Bir an için kendisi konuştu:

“Serdar.”

Bu yalnız bir uyarı değildi.

Kendini kaybetme demekti.

Beni kurtarmak için herkesi kaybetme demekti.

Serdar, Leya’nın sesindeki anlamı aldı.

Morkos da aldı.

“Ne kadar güzel,” dedi. “Şifacı kendi ölümünün altındayken bile sana emir veriyor. Ya da yalvarıyor. Hangisi?”

Leya’nın cevabı sertti:

“Hatırlatıyor.”

Morkos ona baktı.

“Neyi?”

Leya bir an sustu.

Neyi hatırlattığını kendisi de tam bilmiyordu.

Ama içinde bir görüntü vardı.

Yağmur altında bir adam.

Bir halat.

“İpi bırakma.”

Bir sedye.

“Yaralı stabil mi?”

Bir kapı.

Aydın.

Leya o kelimeyi henüz söylemedi. Ama kelime zihninde kıpırdadı. Kapıya dayanan biri gibi.

Serdar, Morkos’un dikkatini Leya’dan çekmek için konuştu.

“Silahı anlamadın Morkos.”

“Sen de beni anlamadın,” dedi Morkos. “Sen mermileri saydın. Ben insanları saydım.”

Bu cevap Serdar’ın içine saplandı.

Doğruydu.

Morkos silahı teknik olarak anlamamıştı. Ama Serdar’ı anlamıştı. Onun kimi koruyacağını, nerede duracağını, hangi bağın onu hesap dışına itebileceğini görmüştü. Mermilerin sayısı azaldıkça Morkos’un hedefleri daha dikkatli seçilecekti. Artık güç gösterisi yapmıyordu. Rehin alıyordu.

Serdar ağır ağır ellerini yanlara açtı.

Kalabalık bunu teslimiyet sandı.

Morkos da öyle sanmak istedi.

Ama bu bir teslimiyet değildi.

Serdar ellerini görünür kılarak Morkos’un kibrini besliyor, onun konuşmasını uzatıyor, zaman satın alıyordu. Her saniye, meydanın başka bir köşesinde bir ihtimal büyüyebilirdi. Tarhun bir hattı kapatabilir. Aris kalabalığı dağıtabilir. Nikos doğru kişiye ulaşabilir. Leya nefesini dengeleyebilir.

Bazen ellerini kaldırmak teslimiyet değildi.

Bazen düşmanın kendini galip sanmasını sağlamak için kurulan en eski tuzaktı.

“İstediğin benim,” dedi Serdar.

Morkos güldü.

“Hayır. İstediğim senin bildiğin.”

“Bildiğim şeyi sana veremem.”

“Verirsin.”

“Veremem.”

Morkos’un sesi alçaldı.

“Bunu onun önünde de söyleyebilecek misin?”

Namlu Leya’nın şakağında çok küçük bir açı değiştirdi. Leya bu hareketi hissetti. Bedeni, ölümün çizgisindeki değişimi algıladı. Zihninde kelimeler yanıp söndü.

Giriş.

Basınç.

Kafa travması.

Hayır.

Bunları düşünme.

Nefes al.

Nefesi tutma.

Panik yok.

Korkuyu böl.

Leya, sanki kendi kendine değil de bir ameliyathanedeki ekibe talimat veriyormuş gibi içinden konuştu. Bu onu ayakta tuttu.

Sonra Morkos’a baktı.

“Beni öldürürsen halk iyileşmeyi senden değil, benden hatırlayacak.”

Leya bu cümleyi söylerken kendi sesindeki titremeyi saklamaya çalışmadı. Titreme vardı; onu duymamak mümkün değildi. Ama sesinin yönü Morkos’a, sözü de halka gidiyordu. Korkmadığını iddia etse, meydandaki insanlar bunu görebilirdi. Korkusunu kabul edip yine konuşabilirse, o görüntü Morkos’un kurmak istediği “şifacı yıldırımdan korktu” hikâyesini değiştirebilirdi.

Morkos onu susturmak için namluyu biraz bastırdı. Leya’nın kulağının çevresindeki deri gerildi. Bu basıncın ne kadar süreceğini bilmiyordu. Serdar’ın gelmesi, muhafızların varlığı, halkın nefesini tutması; hiçbiri ona güvenli bir sonuç vaat etmiyordu. Yine de Morkos’un kelimelerini kabul etmemek için başka silahı yoktu. Onun elindeki ateşin adını “yıldırım” diye anarsa, kendi gördüğü yarayı silmiş olacaktı.

Morkos’un yüzü gerildi.

Leya devam etti:

“Beni yaşatırsan, yaralarının adını koymaya devam edeceğim. Beni susturursan, susturduğun şifa olur. Hangisini seçersen seç, yalanın kanayacak.”

Bu cümle meydanda küçük bir dalga yarattı. Leya birkaç kişinin nefesini yeniden aldığını, bir başkasının bakışını yerden kaldırdığını gördü. O dalganın büyüyüp büyümeyeceğini bilmiyordu.

Morkos’un yüzü, cevabın kendisinden çok kalabalığın ona verdiği karşılığı tartıyor gibiydi. Leya onun ne düşündüğünü kesin olarak bilemezdi; fakat namlunun kendisinden Serdar’a çevrilmediğini, ateş edilmediğini ve Morkos’un konuşmayı sürdürdüğünü görüyordu. Bu, ona ancak birkaç saniyelik bir alan bırakıyordu.

“Öyleyse konuş Serdar,” dedi. “Bu kadının yaşaması, senin diline bağlı.”

Serdar’ın sesi çok alçak çıktı:

“Hayır.”

Morkos’un kaşları kalktı.

“Hayır mı?”

“Onun yaşaması senin merhametine bağlı değil.”

Serdar, bunu söylerken Leya’yı kendi malı gibi savunmak istemedi. Morkos’un cümlesi, kadının yaşamasını iki erkeğin arasında kurulacak bir pazarlığın konusu hâline getirmişti. “Senin merhametin” derse, Morkos’un karar hakkını kabul etmiş olacaktı; “benim kararım” derse, Leya’nın iradesini yine kendi sözüyle kapatacaktı. Serdar’ın reddettiği şey buydu.

Leya, yaralarının adını koymaya devam edecekti; bunu onun adına garanti edemezdi. Morkos’un tetiği çekmeyeceğini de söyleyemezdi. Yalnızca bu tehdidin arkasında saklanan yalanı açık edebilirdi: Bir insanın hayatını namlunun ucuna koymak, onu merhametli ya da haklı yapmazdı. Kalabalık bunu duyarsa Morkos’un kurduğu görüntüde küçük bir çatlak açılabilirdi. Serdar’ın umduğu, bu çatlağın Morkos’u durdurması değil; ona kararını tek başına, tartışmasız bir hüküm gibi sunmasını zorlaştırmasıydı.

Morkos güldü.

“Şakağındaki namlu aksini söylüyor.”

“Namlu yaşamakla ölmek arasına girer,” dedi Serdar. “Merhametle yalan arasına değil.”

Morkos’un yüzü karardı.

Serdar devam etti:

“Sen Leya’yı öldürürsen, halk senden korkar. Ama sana inanmaz. Senin istediğin korkudan daha fazlası. Sen inanç istiyorsun. O yüzden tetiği çekmekte acele etmiyorsun.”

Morkos’un gözlerinde kısa bir gölge belirdi.

Serdar doğru yere basmıştı.

Morkos’un parmağı hazırdı ama iradesi hâlâ gösterinin içindeydi.

Serdar Morkos’un parmağındaki gerilimi uzaktan seçebiliyordu; bunun ne kadar süreceğini ya da hangi hareketin tetiği çektireceğini bilemezdi. Leya’nın yanında bir muhafız kıpırdasa da silahın yönü değişebilirdi. Kalabalığın içinden bir ses yükselse, Morkos bunu itaatsizlik sayabilirdi. Serdar bu yüzden meydanı tek bir kişinin iradesine indirgemedi. Burada korkan, öfkelenen, susan, bir adım atmaya hazırlanan onlarca insan vardı. Her birinin hareketi silahın çevresindeki havayı değiştirebilirdi.

Morkos’un konuşmak istemesini kendi lehine çevirebilirdi; ama onu küçümsemek için değil. Morkos’un her cümlesi zaman kazandırıyor, aynı zamanda Leya’nın başındaki baskıyı da uzatıyordu. Serdar bir pazarlığı uzatmanın Leya’ya bedel ödetebileceğini biliyordu. Söyleyeceği her sözü hem Morkos’un dikkatini kendine çekmek hem de onun gururunu taşırmamak için tartıyordu. Bir yanlış cümle, gerçeği ortaya çıkarmak yerine namlunun basıncını artırabilirdi. Bu yalnız infaz olsaydı çoktan biterdi. Morkos konuşuyordu çünkü ateş etmeden önce anlamı kazanmak istiyordu.

Serdar bunu halkın duymasını istedi.

“Bakın,” dedi kalabalığa dönmeden, gözlerini Morkos’tan ayırmadan. “O bu ateşi kullanmıyor. Bu ateşle pazarlık ediyor. Çünkü sayısı az. Çünkü her yanışı eksiltiyor. Çünkü tanrı dediği şey, harcandıkça tükenen bir insan nesnesi.”

Meydan dondu.

Morkos’un yüzündeki öfke çıplaklaştı.

“Sus.”

Serdar susmadı.

“Bu yüzden Leya’yı seçti. Çünkü gölgelere ateş ettiğinde yanıldı. Zeytini vurduğunda halkın karnını hedef aldı. Şimdi şifayı hedef alıyor. Güçlü olduğu için değil. Azaldığı için.”

Kalabalıkta bir uğultu yükseldi.

Morkos namluyu çok az hareket ettirdi.

Leya’nın nefesi kesildi ama yüzü değişmedi.

“Bir kelime daha,” dedi Morkos, “ve bu meydan şifacısız kalır.”

Serdar bu tehdidi duyduğunda, Leya’nın yüzündeki değişimi aradı. Bir adım atmadı. Morkos’un parmağı tetiğin üzerinde olduğu sürece meydandaki hiç kimsenin ne kadar cesur göründüğü önemli değildi; yanlış bir hareket herkese bedel ödetebilirdi. Serdar, kendi sözlerinin Leya’yı koruduğunu varsaymak istemedi. Az önce silahı ve mermileri halkın önünde adlandırmıştı. Şimdi susması, Leya’nın tek başına kaldığı anlamına gelmemeliydi.

Aris’in durduğu yeri yeniden buldu. Kalabalığın yan hattındaki birkaç kişi onunla göz göze gelmiş, fakat hiçbiri yaklaşmamıştı. Bu iyi bir işaret sayılmazdı; yalnızca kontrolün henüz kopmadığını gösteriyordu. Nikos’un haberinin başka birine ulaşıp ulaşmadığını da bilmiyordu. Tarhun’un göremediği yerde kalarak görevini sürdürüyor olması, Serdar’ın önündeki seçenekleri azaltıyor ama şehirdeki diğer insanları koruyordu. Burada tek başına çözüm bulma iddiasına kapılmamalıydı.

Serdar sustu.

Bu kez gerçekten.

Çünkü Morkos’un eşiğe geldiğini gördü.

Meydanın bütün sesleri ağırlaştı. Denizin kıyıya vuruşu büyüdü. Meşalelerin çıtırtısı uzaklaştı. Kalabalığın nefesi bir sis gibi taşların üzerinde asılı kaldı. Leya’nın şakağındaki namlu, Serdar’ın zihninde on bir merminin tamamını kendine çekti.

On bir.

Ama o anda sayı anlamını yitirdi.

Çünkü bazen on bir ölüm emri, tek bir sevilen insanın şakağında birleşince sonsuz kadar ağır olurdu.

Serdar’ın içinde Aylin’in yağmurlu sesi yankılandı.

Gitme.

Ardından Leya’nın sesi:

Hatırlatıyor.

Ardından Yılmaz’ın sesi:

Sağ hat bende Komutanım.

Serdar, bütün bu seslerin arasında kendi nefesini buldu.

Nefesini düzene sokunca zihnindeki diğer sesler de birbirinden ayrıldı. Aylin’in yağmurlu sesi geçmişten geliyordu; Leya’nın “Hatırlatıyor” deyişi bu meydandaydı; Tarhun’un “Sağ hat bende Komutanım” sözü ise ocağın kapısında verilmiş görevin yankısıydı. Serdar bu seslerden birini seçip diğerlerini susturamazdı. Yalnız hepsinin arasında kendi kararını bulabilirdi.

Morkos bilgi istiyordu: Rolpa’nın gerçekte ne olduğunu, silahın nereden geldiğini, nasıl çoğaltılacağını. Serdar ona bilmediği bir şeyi uydurup söylemeyecekti. Ama yalnız “bilmiyorum” demek de Morkos’un elini rahatlatabilirdi. Serdar’ın amacı bilgi vermek değil, Morkos’un anlatısını çatlatmaktı. Bu yüzden cevabı, Morkos’un sahip olma arzusunun kendisine çevirdi: Rolpa, isteyenin elinde kapanır. Bir muamma gibi görünse de, Serdar onun bu nesneleri mülk sayan anlayışını reddediyordu.

Morkos’un amacı, onu ya bilgi vermeye ya da paniğe zorlamaktı. İkisi de teslimiyetti. Serdar üçüncü yolu bulmak zorundaydı: zaman kazanmak.

“Bana bak Morkos,” dedi.

Morkos’un gözleri Serdar’a döndü.

“Zaten bakıyorum.”

“Hayır. Ona bakarak beni izliyorsun. Bana bak.”

Morkos’un yüzünde memnun bir ifade belirdi.

Serdar’ın Leya için korktuğunu görmek hoşuna gidiyordu. Namluyu kaldırmadan, yalnız bakışını Serdar’a sabitledi.

Serdar bunu istedi.

Bir saniye.

Belki iki.

Meydandaki en küçük zaman kırıntısı bile değerliydi.

“Rolpa’yı istiyorsun,” dedi Serdar.

Morkos’un gözleri parladı.

“Evet.”

“Rolpa bir yer değil yalnız.”

Morkos dikkat kesildi.

Leya da.

Tarhun görünmüyordu ama Serdar onun bir yerlerde hattı tuttuğunu biliyordu.

Morkos fısıldadı:

“Devam et.”

Serdar yavaşça konuştu:

“Rolpa, sahip olmak isteyenlerin elinde kapanır.”

Serdar, bu sözü bir bilmece gibi bırakmak istememişti. Rolpa’nın ne olduğunu biliyormuş gibi davranmak ya da Morkos’a geleceğin kapısını açacak bir yanıt uydurmak, herkesin hayatını bir kez daha onun eline bırakırdı. Silahı getiren dünyanın düzeni, başka bir zamana ait olabilirdi; ama onu tutan elin açgözlülüğü tanıdıktı. Morkos her şeyi bir anahtara, mühüre, sahip olunacak bir bilgiye çevirmek istiyordu.

Serdar onun elindeki namluyu, göğsünde taşıdığı künyeyi ve arkasındaki mührü aynı karede gördü. Morkos, bir insanın adını, bir şehrin kapısını ve bir silahın ihtimalini aynı iktidarın parçaları sayıyordu. Serdar’ın cevabı teknik değildi; tam da bu yüzden Morkos’u kızdırabilirdi. Rolpa bir yer, bir sır, bir güç kaynağı olarak sunuldukça onu ele geçirmek isteyenler çoğalacaktı. Bu meydana bir bilgi vermek için değil, sahip olma arzusunun sonuçlarını göstermek için gelmişti.

Leya ona bakarken Serdar, onun vereceği tepkiye göre plan kurmadı. Birbirlerini tanıyorlardı; bu, birbirlerinin zihnini okuyabildikleri anlamına gelmezdi. Leya’nın karşısında kendi kararını vermesi gerekiyordu. Onun bir sonraki sözünü duymak için bekledi; namluya yaklaşmadı, kalabalığa da dönmedi.

Morkos’un yüzündeki beklenti öfkeye döndü.

“Bilmece istemiyorum.”

“Çünkü cevap sandığın şeyler hep mülk.”

Morkos’un parmağı gerildi.

Leya bunu hissetti.

Serdar da.

Meydan da.

Kimse hareket etmedi. Bu hareketsizlik bir anlaşma değildi. Aris’in kasılmış çenesi, Nikos’un gölgede bekleyen yüzü, Serdar’ın görünür elleri, Leya’nın namludan kaçmayan bakışı aynı anda meydanda duruyordu. Herkes kendi korkusunu taşıyor, bir başkasının hareketini bekliyordu.

Leya, şakağındaki basıncı ölçmekten vazgeçti. Bunu bir ölçüye çevirmek ona denetim sağlamazdı. Onun yerine Morkos’un parmağını, bileğini, nefes aralığını izledi. Tetiğin ne zaman çekileceğini anlayabilecek bir işaret arıyordu; böyle bir işaret bulacağına dair güvencesi yoktu. Yine de bakışını yere indirirse, Morkos’un ve kalabalığın onun için kurduğu görüntüye kendi eliyle katılmış olacaktı. Başını dik tuttu.

Serdar, bu sessizliği bir zafer saymadı. Morkos’un tetiğe yarım basması, silahın çalışmayacağı ya da adamın vazgeçeceği anlamına gelmiyordu. Yalnızca kararın henüz tamamlanmadığı anlamına geliyordu. Bu aralıkta kimseyi kahramanlığa çağırmayacak, bir hamle sözü vermeyecekti. Söyleyeceği son sözün ne işe yaradığını bile garanti edemezdi.

O an Tralleis’in bütün sesleri sustu; deniz, meşaleler ve kalabalık bekleyişin içinde dondu. Morkos’un parmağı tetiğe yarım basmıştı. Hiçbir atış olmadı; on bir mermi hâlâ silahın içindeydi. Serdar’ın zihninde kalan on bir ihtimal, Leya’nın şakağındaki tek namluda birleşti.

Serdar ne elini Morkos’a uzattı ne de Leya’ya bir söz verdi. Ona şimdi verilecek bir söz, gerçekleşeceği belli olmayan bir kurtuluş vaadine dönüşebilirdi. Leya’nın nefesi hâlâ duyuluyordu. Morkos’un eli hâlâ tetiğin üzerindeydi. Kalabalık, bir sonraki hareketin kendilerinden çıkmamasını bekliyordu. Serdar kendi içindeki sesleri susturamadı; yalnızca hiçbirinin onun yerine karar vermesine izin vermedi.

Meydandaki bekleyiş bir an daha uzadı. Saniye, kararını açıklamadan geçti; ardından bir tane daha geldi. Kimse bu aralığın ne kadar süreceğini bilmiyordu. Leya gözünü kapatmadı. Serdar kıpırdamadı. Morkos’un parmağı yarım basılı kaldı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.