Bölüm 9 - Barutun Son Sözü Görseli
Bölüm 9 - Barutun Son Sözü

Şifa Evinde 9 Milimetrelik Hafıza

3. Sahne 23 dk okuma 17 okunma
Şifa Evinde İnsan Eli
Şifa Evinde İnsan Eli
Kapıdaki İsimler
Kapıdaki İsimler

Şifa evinin kapısına vardıklarında Menandros’un sandaleti çıktı. Nikos durup almaya yeltendi; hamalın ağırlığı öteki tarafa kayınca Leya sağlam kolunu daha sıkı tuttu. Adamın başı bir an omzuna değdi. Tünelden beri ilk kez gözlerini kapatmıştı.

“Sandalet kalabilir,” dedi Leya. “Kapıyı aç.”

Nikos ayağıyla kapının altına vurdu. İçeriden sürgü sesi geldi. Yardımcı kız onları görünce elindeki bezleri sekiye bıraktı, eşiğin önündeki su kabını çekti. Leya, Menandros’u basamaktan geçirirken kendi eteğinin taşa takıldığını hissetti. Kumaş yırtıldı. Durmadı.

“Boş yatağa. Pencerenin önündekine değil.”

İçeride iki kişi doğruldu. Leya’nın çıkmadan önce sargısını kontrol ettiği çiftçi, iyi omzunu duvara vererek oturdu. Dionis arka taraftaki döşekten başını kaldırdı; sarılı kolunu göğsünde tutuyordu. Leya çocuğa baktığında onun tünelden gelen sesi de duyduğunu anladı. Gözleri yeniden kapıya yerleşmişti. Birkaç saat önce kolundan çıkarılan metalin ağırlığı, şimdi Menandros’un omzunda içeri giriyordu.

Hamalı alçak yatağa oturttular. Menandros, taşımaya yardım eden eller bırakılınca düşeceğini sanmış gibi Nikos’un tuniğine tutundu. Leya, tünelde yaraya koyduğu bezin yerinden oynamadığını gördü. Yeni katın kenarı kızarmıştı. Adamın yüzündeki solgunluk kapıdan girerken gördüğünden daha belirgindi.

“Buradayız,” dedi. “Beni duyuyor musun?”

Menandros başını salladı.

“Yükü…”

“Yük burada değil.”

Adam bunu anlamak için gözlerini yatağın çevresinde gezdirdi. Çıplak ayağına baktı. Sandaletinin düşmesi, omzundaki yaradan daha anlaşılır bir kayıp gibi görünüyordu. Ayağını altına çekmek istedi. Leya elini dizine koyup durdurdu.

“Nikos, burada kal.”

Genç adam hastanın başucuna çöktü. Kapıya baktığı her seferde Menandros’un parmakları tuniğini biraz daha çekiyordu. Leya yardımcısından temiz bez istedi. Söylediği şeyi ikinci kez söylemek zorunda kalınca başını kaldırdı. Kız, kendi ellerindeki kırmızılığa bakıyordu; Leya’nın eteğinden mi, hastadan mı bulaştığını anlamaya çalışır gibiydi.

“Önce şu kabı getir.”

Yardımcı kabı getirdi. Leya ona sonraki işi ancak bunu yerine koyduğunda söyledi. Korkmuş birine aynı anda beş şey vermek, hiçbirini yapmamasına neden olabilirdi. Kız suya uzandı, sonra lambayı biraz yaklaştırdı. Odadaki öteki eller de hareket etmeye başladı. Çiftçi yatağın yoluna düşen tabureyi kenara aldı. Dionis’in annesi bezlerin durduğu sekinin önünü boşalttı.

Leya, Menandros’un yüzüne eğildi.

“Adını senden duymak istiyorum.”

“Menandros.”

“Seni ne diye çağırayım?”

Adam soruyu beklemiyordu. Omzuna baktı, sonra Leya’ya döndü.

“Evde de öyle derler.”

Leya başıyla onayladı. Bir liman işçisi, şafakta işe yetişemeyen bir adam, Morkos’un gösterisini seyredenlerden biri olmaktan önce bir adı vardı. Nikos o adı tünelin dışında öğrenmişti. Leya şimdi hastanın kendi sesini duymak istemişti. Ses zayıftı ama cümleyi tamamlayabiliyordu.

“Menandros, sana dokunacağım. Acı artarsa söyle.”

Adam gözlerini kapatmadı. Leya bezin çevresindeki kumaşı ayırırken dişlerini sıktı. Omzunun bir yanında tuniğe yapışmış ince mermer tozu vardı. Tünelde gördüğü küçük açıklık, ışık altında da küçük görünüyordu. Fakat bu küçüklük Leya’yı rahatlatmadı. Dionis’in kolunda da ilk bakışın insana verdiği güveni hatırlıyordu. Derinin üzerinde gördüğü şey, içeride olup biteni bütünüyle anlatmıyordu.

Lamba yatağın yanına getirildiğinde aletlerden biri kâsenin kenarına değdi. Kısa bir metal sesi çıktı. Menandros irkildi. Leya’nın omuzları da istemsizce gerildi; elini hastanın üzerinden çekmedi. Tüneldeki patlama kulaklarının içinde yeniden büyüdü. Dışarıda yeni bir atış olmamıştı. Pencerenin önünde aynı aydınlık, kapıda aynı ayak sesleri vardı. Yine de bedeni biraz önceki sesin ardından nasıl durduğunu unutmamıştı.

Künyeye kapanan el. Siyah metalin kısa hareketi. Mermerin beyaz yüzünden kopan parça. Serdar’ın kanlı avucunu duvara bastırışı. Leya bunları sırayla hatırlamak istiyordu; görüntüler birbirinin üzerine geliyordu. Tünelde bir yaralıya ulaşmak için mızrağın çekilmesini beklemişti. Burada önünde mızrak yoktu. Eli yine de bir an izin bekler gibi durdu.

Bu duraklamaya öfkelendi.

“Işığı burada tut,” dedi yardımcısına.

Lambanın altında başka bir ışık belirdi. Taş duvara ait değildi. Uzun, beyaz bir tavandan aşağı iniyordu. Leya gözlerini kırpınca görüntü daraldı; parlak bir masanın kenarı, üstüne serilmiş yeşil bir örtü kaldı. Birinin aceleyle yaklaştığını duydu. Ayak sesinin odada hangi taraftan geldiğini aradı. Nikos hâlâ başucunda çömelmişti. Yardımcı kız elinde lambayla bekliyordu.

Görüntü çekildi. Menandros nefesini dişlerinin arasından bırakıyordu.

Leya su kabının yanında duran aleti aldı. Parmağının sap üzerinde bulduğu yer, bir an gördüğü masadaki aletin yeriyle aynıydı. Bu benzerlik artık ilk kez karşılaştığı bir şaşkınlık değildi. Dionis’in yarasında da beyaz oda gelmiş, tünelde Serdar’a baktığında başka bir ses kendi ağzından çıkmıştı. Her seferinde buraya dönebiliyordu. Döndüğünde bir sonraki işi daha az düşünerek yapıyordu. Bilginin nereden geldiğini sormaya ayırdığı zaman, ellerinin bildiği zamanı geriden izliyordu.

Kapıdan bir kadın sesi geldi.

“Menandros!”

Hamalın gözleri açıldı. Nikos doğrulmak üzereyken Leya başıyla kapıyı gösterdi. Genç adam tuniğini hastanın elinden yavaşça kurtardı. İçeri alınan kadın, kucağında küçük bir ekmek bohçası tutuyordu. Saçının bir yanı örtünün dışına çıkmıştı. Yatağa yaklaşınca Leya’yı itmeden geçecek bir yer aradı; geçemeyince durdu.

“Annesiyim,” dedi. “Bana tünelde dediler. Sonra buraya…”

Sesi kesildi. Leya bohçayı kadının elinden almadı. Elini bir şeye dayayabilmesi için tabureyi yaklaştırdı.

“Oturabilirsin. Yüzünü görecek.”

Kadın oturmak istemedi. Menandros’un saçını düzeltti, sağlam tarafına geçti. Leya buna engel olmadı. Korkuyu yenmek için herkesten aynı hareketi bekleyemezdi. Kadın ayakta durabilecekse, oğlunun yanında ayakta durması da işe yarardı.

“Nasıl oldu?” diye sordu kadın. “Taş mı düştü?”

“Sütundan bir parça koptu,” dedi Nikos.

“Ama taş böyle…”

Kadın cümleyi bitirmedi. Omuzdaki kanı gördükçe bohçanın ağzını sıkıyordu. Leya, onun Morkos’un adını söylemek üzere birkaç kez nefes aldığını fark etti. Adı söylerse odada bir şey değişecekmiş gibi duruyordu. Tünelden buraya kadar insanların gözlerinde aynı bekleyişi görmüştü. Ses bitmişti; insanlar hâlâ sesin sahibinden gelecek bir işaret bekliyordu.

“Menandros bana bakacak,” dedi Leya. “Sen de burada olacaksın.”

Kadın başını salladı.

“Dün de taş taşıdı,” dedi. “Omzu zaten ağrıyordu. Bana söylemedi. Tuniğini çıkarırken gördüm.”

Leya kadının gösterdiği yere baktı. Yaranın dışında kalan deride eski yüklerin izleri vardı. Yeni kan, o izlerin üstüne gelmişti. Menandros’un annesi kendi anlattığı şeyi geri alacakmış gibi sustu; sanki omzunun daha önce de ağrımış olması, oğlunun bugün olanı hak ettiğine bir neden olabilirdi.

“Bundan söz etmen iyi oldu,” dedi Leya.

Kadının gözleri ona döndü.

“Kendisi sağlamım der. Hep öyle der. Bir iş bulununca…”

Menandros başını çevirmek istedi. Annesi cümlesini onun yanında bitirmedi. Leya ikisinin bakışını da gördü. Adamın acısını sakladığı yer, kadının korkusunu sakladığı yerle aynıydı. Şifa evine girdiklerinde bu alışkanlıkları kapıda bırakamamışlardı.

“Şimdi sağlam olduğunu söylemesine ihtiyacım yok,” dedi. “Neresi acıyor, onu söylesin.”

Menandros bir süre annesine baktı. Sonra omzunu değil, boynuna yakın bir yeri gösterdi. Leya oraya dokunmadan önce ne zamandır böyle hissettiğini sordu. Hamalın sesi biraz uzadı. İlk kez depoda bekleyen yükten söz etmeden kendi bedenini anlatıyordu. Kadın oğlunun anlatabildiğini görünce ekmek bohçasını tabureye bıraktı.

Kapının dışından bir başkası, işçilerin bugün köşke çağrılacağını söylüyordu. Leya bunun bir haber mi, bir tahmin mi olduğunu bilmiyordu. Menandros da duymuştu. Sözü yarıda kesip doğrulmaya çalıştı. Nikos omzuna uzanmadı; yatağın kenarında yere basacağı boşluğu kapattı.

“Ben haber veririm,” dedi.

“Ya beklemezlerse?”

Nikos cevap ararken Leya hastanın yüzüne döndü.

“Bana anlattığın yerden devam et.”

Menandros gözünü kapıya kaldırdı, sonra yeniden boynuna yakın yeri gösterdi. Dışarıdaki ses başka bir konuşmaya karıştı. Leya onu dinlemeyi bıraktı. Bir habere yetişmekle, önündeki insanın sözünü tamamlamasına izin vermek arasında seçim yapması gerekmişti. Hastanın cümlesi bitene kadar odaya başka bir şey almayacaktı.

Leya yaraya döndü. Kanın ve kumaşın altında kalan yeri görmeye çalışırken zihninden bir sözcük geçti. Dionis’in başında da gelmişti. O zaman biçimi olmayan bir ses gibi duymuştu. Şimdi harfleri kendi içinde yerlerine oturuyordu.

Balistik.

Sözcükle birlikte bir eğitim alanı göründü. Leya’nın başının iki yanında kulağını sıkıştıran sert şeyler vardı. Bir yüz karşısına dönüyor, bir el ileriyi gösteriyordu. Elin kime ait olduğunu seçemedi. Daha genç bir Serdar görmüş olabileceğini düşündü; yüzü hatırlamak istediğinde görüntü dağıldı. Yerine bir hedefin siyah halkaları kaldı.

Poligon. Emniyet hattı. Dokuz milimetre.

Sonuncusu tüneldeki sesin içinden ölçülmüş bir bilgi olarak gelmedi. Eskiden işitilmiş, bir nesnenin yanında söylenmiş bir ad gibiydi. Leya sesin ne olduğunu bütünüyle açıklayamıyordu. O sesten sonra açılan yarayı görebiliyor, elindeki aletin neye yetip neye yetmediğini ayırt edebiliyordu. Şimdilik buna tutundu. Zihninden geçen sözcükleri odadakilere verirse, onların soracağı şeylere verecek cevabı yoktu.

Menandros inledi.

“Beni duydun mu?” diye sordu Leya.

“Duydum.”

“İyi. Ben de seni duyuyorum.”

Leya yardımcısına baktı. Kızın tuttuğu lamba ağırlaşmış olmalıydı; dirseği aşağı iniyordu. Çiftçi ayağa kalkmadan elini uzattı. Leya başıyla başka bir yeri gösterdi. Adam lambayı oraya koydu, kız iki elini de kullanabilecek hâle geldi. Odanın içindeki küçük değişiklikler, Leya’nın gördüğü beyaz odanın kusursuz düzenine benzemiyordu. Burada bir ışık için insanın kolu yoruluyor, bir kap temiz su gelene kadar bir başkası bekliyordu.

İçindeki bilgi, bunları yok saymasını istiyormuş gibi gelmedi. Tam tersine, olmayan şeyi daha açık gösteriyordu. Daha iyi bir ışığı, yanında duracak başka bir eli, içerideki hasarı görmesini sağlayacak bir imkânı istiyordu. Hiçbiri bir anının içinden buraya taşınmıyordu. Leya aynı taş yatağın yanında kalıyor, sahip olduğu şeylerle karar veriyordu.

“Korkuyor musun?” diye sordu Menandros.

Leya başını kaldırdı.

“Evet.”

Hamalın yüzü değişti. Böyle bir cevap beklememişti.

“Ama işimi bırakmıyorum,” dedi Leya.

Menandros sağlam elini yatağın kenarına koydu. Annesi bohçayı tabureye bırakıp o eli tuttu. Leya’nın yalan söylememesi kadını rahatlatmış görünmüyordu. Yine de bir soru daha sormadı. Gözünü oğlunun yüzünden ayırmadan durdu.

Şifa Evinde İnsan Eli

Şifa Evinde İnsan Eli

Yaranın yakınında serbest kalmış küçük bir kırıntı, kanlı bezin üstünde belirdi. Leya onu ayırıp kâseye bıraktı. Beyazdı. Tünelin sütunundan gelmiş olabilirdi. Az sonra onun yanında daha koyu, yassı bir parça durdu. Işık vurunca bir yüzü donukça parladı. Leya aletini kaldırıp onu uzun süre incelemedi. Menandros’un yüzündeki gerilmeye baktı, omzunun çevresindeki kumaşı yeniden düzenledi.

Kâsenin içinde iki ayrı iz vardı. Bunlar yaranın bütün yolunu söylemiyordu. Siyah metalden çıkan şeyin kendisi mi, mermerle birlikte sürüklediği bir kırıntı mı olduğunu yalnız onlara bakarak kesinleştiremezdi. Dionis’ten kalan parçayla sonradan karşılaştırabilirdi. Şimdi daha fazlasını öğrenmek uğruna hastayı bekletmek istemedi.

Kapıda bir adam sesini yükseltti.

“İçeride yıldırımın parçası varmış.”

Nikos döndü. Yardımcı kızın eli yine durdu. Leya adamı görmüyordu; kapı ağzında birkaç kişi birbirinin önüne geçmişti. Sözcük odanın içine girdiğinde Menandros’un annesi oğlunun elini daha sıkı tuttu.

“Dokunmayın,” dedi kadın. “Gazapsa yeniden…”

Leya elini geri çekmedi.

“Oğluna bakıyorum.”

“Sana da geçerse?”

Leya bu kez kadının yüzüne döndü. Onun korkusunu ayıplamak kolaydı. Kendi zihninde de bir sesin ardından açılan, açıklayamadığı görüntüler vardı. Fakat kadının korkusu elini hastadan çekmesini isterse, o korkuya bir cevap vermesi gerekiyordu.

“Ben tüneldeydim,” dedi. “Ses, Morkos’un elindeki nesneden çıktı. Taşa vurdu. Menandros yaralandı. Gördüğüm bu.”

Kapıdaki adam homurdandı. Leya sözünü uzatmadı.

“Bu insan işi. Yaralıya dokunmak onu yapan adama hizmet etmek değil.”

Menandros’un annesi Leya’nın eline baktı. Sonra oğlunun parmaklarını avucunda düzeltti. Gazabın yeniden geçmesinden söz etmedi. Yardımcı kız bezini aldı. Kapıda ise Nikos, öne geçen adamın yanına gidip bir şey söyledi. Adam geri çekilince pencerenin altındaki boşluk yeniden açıldı.

Leya’nın boğazı kurumuştu. İğneyi eline aldığında kendi bileğinin gerginliğini hissetti. Bir an için aynı bileğin üstünde beyaz bir kumaşın kenarı göründü. Parmaklarında burada bulunmayan ince bir örtü vardı. Biri omzunun üzerinden eğildi.

“Üsteğmenim…”

Hitap yarıda kaldı. Leya cevap vermeye hazırlanmıştı. Ağzını açınca odadaki herkesin ona baktığını gördü. Kimse az önce işittiği sözcüğü söylememişti. Nikos kapının yanından dönüyordu. Yardımcı kız iğnenin geçeceği yeri görebilmesi için lambaya eğilmişti.

Leya dudaklarını kapattı. Kendisine seslenilmiş olduğunu biliyordu. Hangi odada, hangi gün olduğunu bilmiyordu. GATA adı, beyaz masanın üzerindeki ışıkla birlikte geldi; kısa süre önce Dionis’in yanında beliren aynı harflerdi. Bu kez harflerin ardında bir düzen olduğunu hissetti. İçinde öğrenilmiş hareketler, beklemeyi reddeden bir ses, duyguyu bir sonraki işe kadar kenara koyabilen biri vardı.

Aylin.

İsmi içinden geçirdi. Serdar’ın anlattığı bir kadını düşündüğünü sanmıştı önce. Şimdi, az önceki hitaba cevap vermek isteyen ağız kendi ağzıydı. Bundan nasıl bir anlam çıkarması gerektiğini bilmiyordu. Menandros’un omzu altında kasıldı. Leya onu adıyla çağırdı, elindeki işi sürdürdü.

Hasta başında kendisini çözmeye çalışmayacaktı.

Yardımcı kız yeni bir bez getirirken alçak sesle bir şey sordu. Leya ilk sözcüğü duymadı. Kız soruyu tekrarladı; kendi elini nereye koyacağını öğrenmek istiyordu. Leya gösterdi. Gösterirken kıza dokunmak üzere kaldırdığı el, bir an başka bir elin altında kaldı. Belleğindeki kişi parmaklarının yerini değiştiriyordu. Yüzü yoktu. Yalnız bir kolun beyaz kenarı ve ağırlaşmış, sabırlı bir ses vardı.

“Önündekini gör.”

Leya’nın gördüğü masa, hatırlamak için zorladığında uzaklaşıyor; işine döndüğünde kendiliğinden beliriyordu. Bunun peşinden nasıl gidileceğini bilmiyordu. Kızın elini kendisi gibi tutmasını istemedi. Ona yalnız yapacağı işi gösterdi. Genç kadın bir hareketi yerine getirdikten sonra Leya’dan ikinci bir bakış beklemeden devam edebildi.

Bu küçük rahatlık, Leya’nın içindeki görüntüyü geri itti. Öğrenilmiş olan şey yalnız kendi parmaklarında değildi. Bir başkasına aktarılabiliyordu. Dionis’in annesi su getiriyor, çiftçi lambanın önünde duran kabı kenara alıyordu. Beyaz odanın ışığını getirememişti; buradaki insanları kendi etrafında işe çağırabilmişti.

Birden yağmur kokusu aldı. Taş duvar ıslanmamıştı. Eşiğin dışındaki sabah kuruydu. Kokunun ardında genç bir adamın kolundan süzülen su göründü. Adam bir kapının altında durmuş, içeri girmek için kendisinden gelecek sözü bekliyordu. Serdar olduğunu düşündü. Ona yaklaşmak istediğinde göğsündeki küçük gümüş ağırlığı hissetti. Gerçek odada Menandros’un annesi oğlunun saçını geriye çekiyordu.

Görüntüdeki adamın yüzüne ulaşamadı. Parmakları göğsüne gitmedi. Kolyeyi tutarsa anının devam edeceğine inanmak istiyordu; fakat bu inancı elinde hiçbir şey doğrulamıyordu. Dokunmayı sonraya bıraktı. Eksik görüntünün ardına bakmak için hastasının yanından ayrılması gerekecekse, şimdilik eksik kalmasını kabul edecekti.

Menandros bu sırada gözlerini kapattı. Leya onu çağırdı. Adam hemen cevap verdi. Leya beklediği sesin ne olduğunu bir kez daha hatırladı; burada duyması gereken ad Menandros’tu. Öteki isim kendi içinde yerini arayabilirdi.

“Biraz daha,” dedi.

“Sonra gidebilir miyim?”

“Bugün burada kalacaksın.”

Menandros annesine baktı. Kadın cevap verecekmiş gibi oldu, sonra gözlerini indirdi. Leya o bakışların arasında yaradan bağımsız bir hesabın sürdüğünü gördü. İşe gitmeyen bir adamın getiremeyeceği ekmek, başucundaki küçük bohçadan daha büyük bir meseleydi. Tünelde de aynı şey olmuştu. Morkos’un karşısında omzundan kan akarken bile hamal, yetişemediği yükü düşünüyordu.

“Hangi depoya gidecektin?” diye sordu Nikos.

Menandros söyledi. Nikos başını eğdi; adı tanıyordu.

“Yaralandığını bildireceğim.”

“Kendisi duymuş mudur?”

Leya, hamalın kimin adını kullanmadan sorduğunu anladı. Nikos’un cevap vermekte geciktiğini de gördü.

“Oradaydı,” dedi Menandros. “Baktı.”

Annesi yüzünü çevirdi. Leya iğnenin ucuna bakarak bir an bekledi. Morkos yaralıyı görmüştü. Görmesi, onun işe gelemeyeceğini anlayacağı anlamına gelmiyordu. Bunu hastanın başında çözecek gücü yoktu. Ama çözemediği şeyi, sargı tamamlanınca unutmasına da izin veremezdi.

“Nikos haber verecek,” dedi. “Senin gidip anlatmana gerek yok.”

Hamal bir süre sustu. Sağlam elindeki sıkılık azaldı. Leya önündeki işi tamamlayıp sargıyı yerleştirdiğinde pencereden gelen çizgi yatağın başına ulaşmıştı. Sabah ilerliyordu. Menandros hâlâ solgundu; odadaki konuşmaları takip edebiliyordu. Bu, her şeyin bittiği anlamına gelmiyordu. Leya onu gözünün önünde tutmak istiyordu.

Yardımcı kız, yatağın çevresinden kirli bezleri topladı. Leya, kâseye elini uzattığında kızın irkildiğini gördü.

“O ikisini ayrı bırak,” dedi.

“Saklayacak mısın?”

“Evet.”

“Ne için?”

Leya kâseyi sekiye koydu. Dionis’in yarasından çıkan metal, öteki tarafta bir beze sarılı duruyordu. Onun yerini değiştirmedi. İki hastanın hangi parçanın sahibi olduğunu sonra hatırlamaya güvenmek istemiyordu.

“Ne olduğunu anlamak için.”

Kız başıyla onayladı. Kâseye bir daha dokunmadı. Leya onu korkutmuş olabileceğini düşündü. Kendi bilgisi, nereden geldiğini bilmediği için daha da büyük görünüyordu. Bir şeyi incelemek istemesi bile çevresindeki insanlara bir sır gibi geliyordu. Morkos’un elindeki nesneyi büyüttüğü gibi, insanlar onun elindeki aleti de büyütebilirdi. Aynı yere varmalarını istemiyordu.

Nikos, Menandros’un ayağının yanına sandaleti bıraktı. Kapıda bekleyenlerden biri getirip vermişti. Hamal onu görünce ilk kez omzundan başka bir yere uzun süre baktı. Sandaletin kayışında tünelin beyaz tozu vardı.

“Onu almaya dönmedik,” dedi Nikos.

Menandros zayıfça gülümsedi.

“İyi ki.”

Leya hastanın annesine tabureyi yeniden gösterdi. Kadın bu kez oturdu. Bohçayı açıp ekmeği çıkaracak gibi oldu; oğluna bakınca durdu, yeniden sardı. Leya, onun ağzına gelen soruyu bekledi.

“Yaşıyor,” dedi kadın. Kendi söylediğine inanmak ister gibiydi.

“Yaşıyor.”

“Sen…”

Kadın Leya’nın eteğine doğru elini uzattı. Leya elini tuttu. Ne söylemek istediğini biliyordu; Dionis’in annesi de benzer bir teşekkürün önünde eğilmişti. Şimdi Menandros’un annesinin belini bükerek yere inmeye çalışmasını görünce onu daha sıkı tuttu.

“Yanında otur. Elini senden çekmesin.”

Kadın doğruldu. Oğlunun elini yeniden aldı. Leya ayağının altındaki yırtık eteği düzeltirken kadının yüzüne bakmadı. Bir teşekkürden mahrum bırakmış gibi hissetmesini istemiyordu. Yatağın başında kalması yeterliydi.

Nikos onu su kabının yanına kadar takip etti.

“Dışarıdakiler ne söyleyeceğimi soruyor.”

Leya ellerine dökülen suya baktı. İlk akış koyuydu. Parmağının arasında kalan kırmızılığı gidermek için yavaş davrandı. Tünelde Serdar’ın avuçlarına bakmış, sonra Menandros’un kanamasına dönmüştü. Serdar’a uzanacak boş bir eli olmamıştı. Şimdi elleri boştu; Serdar burada değildi.

“Yaralıya baktığımızı söyle,” dedi.

“Yıldırım olmadığını da.”

“Onlara ne gördüğünü anlat.”

Nikos kabın kenarına baktı. Leya onun kendi sözüyle konuşmak yerine daha güçlü bir cümle aradığını hissetti. Morkos bir ad söylemişti. O adın karşısına aynı büyüklükte bir ad koymak istiyordu.

“Mucize derlerse?”

“Su taşıyanı, ışığı tutanı da söyle. Senin onu buraya getirdiğini söyle.”

Nikos’un parmaklarında tuniğini sıkan hastanın izi vardı. Elini açıp kapattı.

“Bana inanmazlar.”

“Bir kişiye anlat.”

Nikos kapıya yönelmedi. Leya, onun söyleyeceği başka bir şey olduğunu görünce bekledi. Genç adam avucunu açtı. Menandros’u taşırken tırnağının yanında deri kalkmıştı. Bir insanın ağırlığının, yalnız kanayan tarafta iz bırakmadığını Leya o küçük yerde yeniden gördü.

“Orada çantayı açamadım,” dedi Nikos.

“Sonra açtın.”

“Sen göstermeseydin…”

Leya bezi kabın kenarına koydu. Nikos hastanın başında işini yapmış, kapıdaki insanlarla konuşmuştu. Şimdi geride kalan birkaç nefesi, sabahın tamamının ölçüsü gibi elinde tutuyordu.

“Morkos bana baktı,” dedi. “Elimi yanlış yere götürürsem ne yapacağını düşündüm. Düğümü bile…”

Cümlesini tamamlamadı. Leya onu dinlerken kendi elinin burada da bir an izin beklediğini hatırladı. Nikos’un korkusu yalnız ona ait değildi. Kendisine bu kadar dikkatle anlatabilmesi, tünelde henüz bulamadığı bir çıkıştı.

“Çanta hâlâ burada,” dedi Leya. “Menandros da burada.”

Nikos gözünü yatağa kaldırdı.

“Bunu mu söyleyeyim?”

“Bunu söyleyebilirsin.”

Genç adam bir süre düşündü. Kendisine verilmiş büyük bir söz yoktu. Bir düğümü açmış, bir insanı taşımıştı. Leya, bunu küçümsememeyi öğrenmesinin de zaman alacağını biliyordu. Ona bir iş daha vermedi. Şimdilik kendi gördüğünü anlatmaya gidecekti. Nikos elini tuniğine silmedi; yanında duran sudan biraz alıp yavaşça temizledi.

Genç adam kapıya döndü. Bir süre eşiği geçmeden durdu. Leya su kabını bıraktığında onun dışarıda Menandros’un komşusuyla konuştuğunu duydu. Sesi bütün sokağa yayılmıyordu. Adam, hamalın burada kaldığını ve işe gidemeyeceğini anlayınca sorusunu değiştirdi. Yükü kimin taşıyacağını sordu. Nikos bunu bilmediğini söyledi. Leya bu dürüst cevabı duyunca bir an omuzlarını indirdi. Korku ilk kez gündelik bir soruyla aynı yerde durabiliyordu.

Yardımcı kız temiz bir bez uzattı. Leya elini kurularken titrediğini fark etti. Önceden de titriyor muydu, hastanın yanında mı başlamıştı, ayırt edemedi. Beyaz odadaki ses geri gelmedi. Bunun yerine tünelin soğuğu, Morkos’un eline kayan bakışı ve Serdar’ın duvara dayanışı kaldı.

“Sen de otur,” dedi kız.

Leya başını kaldırdı. Yardımcısının ona emir vermesi hoşuna gitmeliydi. Gülümseyemedi; yine de sekiye oturdu. Ayağının altındaki yırtık kumaşı bu kez tamamen kurtardı. Avucunu dizine koyduğunda parmakları hâlâ hafifçe oynuyordu. İşini yapmış olması, korkmadığını göstermiyordu. Menandros’a bunu söylemişti. Kendisine söylemek daha zordu.

Arka taraftan Dionis seslendi.

“Bir daha olur mu?”

Leya çocuğun yanına gitti. Kolunun sargısına dokunmadı. Başucundaki kabı biraz uzağa aldı; Dionis gözünü ona kaldırdı.

“Bilmiyorum.”

“Menandros da benim gibi mi?”

“O da yaralı. Onun da yanında kalacağız.”

Dionis gözünü yeni yatağa çevirdi. Kendisine benzeyen bir yarayı görmek onu rahatlatmış değildi. Yalnız olmadığını anlamakla, aynı şeyin tekrar yapılabildiğini anlamak birbirine karışıyordu. Leya çocuğun bunu bir anda ayırmasını beklemedi. Menandros’un annesi yatağın kenarındaki sandaleti düzeltiyordu. Dionis o küçük hareketi izlerken sağlam elini annesine uzattı.

Kapıda Nikos’un sesi değişti. Leya başını çevirdiğinde genç adamın karşısında köşkün hizmetçilerinden birinin durduğunu gördü. Adamın kuşağında küçük bir levha vardı. İçeri girmek için Nikos’un çekilmesini bekliyordu.

“İsimleri istediler,” dedi hizmetçi.

“Kimlerin?” diye sordu Leya.

Adam ona döndü.

“Buradakilerin. Şifa evine gelenlerin.”

Leya ayağa kalktı. Yeni bir mızrak kapıyı tutmuyordu, ama adamın elindeki levhanın neden gönderildiğini düşününce tünelde beklediği aralığı hatırladı. Morkos burada değildi. İnsanların adları onun yanına götürülecekti.

“Menandros yaralandı,” dedi. “Bugün iş göremez. Depoya da bunu bildireceğiz.”

Hizmetçi levhasını kaldırdı.

“Diğerlerini de…”

“Diğerleri yatıyor. Şimdi onları kaldırıp sana cevap verdirmeyeceğim.”

Adam odanın içine baktı. Leya yerinden çekilmedi. Kapıdan hastaları sayabilirdi. Kimin hangi yüzle burada bulunduğunu öğrenmek içinse yaklaşması gerekiyordu. Nikos kapının öteki yanında durdu. İkisi hizmetçiyi sıkıştırmıyor, fakat ona açılmış bir yol da vermiyordu.

Kapıdaki İsimler

Kapıdaki İsimler

“Emri ben vermedim,” dedi adam.

Leya yüzüne baktı. Yorgundu. Kuşağını bağlarken bir ucunu içeri kıvırmayı unutmuştu. Kendi sorumluluğunu küçültmek için söylediği sözün gerçeğe yakın olduğunu düşündü.

“Gördüğünü anlatabilirsin. Tedavi sürüyor.”

Hizmetçi levhayı indirip yeniden kaldırdı. Yazacak bir şey bulması gerekiyordu. Leya onun eli boş dönmek istemediğini gördü. Menandros’un annesi yatağın başında durmuş, adamın neyi öğrenerek gideceğini bekliyordu. Oğlunun adının bir kayda girmesi, işinden atılmasını önleyebilir veya ona başka bir borç çıkarabilirdi. Leya hangisinin olacağını bilmiyordu.

“Yardım göndermek için mi soruyor?” dedi.

Hizmetçi şaşırdı.

“Bunu söylemedi.”

“Yaralı burada kalacak. İşe gidemeyecek. Bunu söyledim.”

Adam başıyla onayladı. Leya, o baş hareketinin hangi cümleye verildiğini anlamak için bir süre yüzüne baktı. İsimleri öğrenemediğini mi, Menandros’un çalışamayacağını mı götürecekti? Aynı levhaya iki farklı şey yazılabilirdi. Morkos’un hangisini okumak isteyeceği, şifa evinden gönderilen sözcüklerden daha güçlüydü. Leya yine de gördüğü yarayı o kaydın dışında bırakmayacaktı.

“Bunu yaz,” dedi. “Yaralandı. Tedavi ediliyor.”

Hizmetçi sonunda kalemini çıkardı. Levhaya bakarken kaşlarını çattı; odadakiler onun elini izledi. Leya yazılanı bir mühürle karşılamadı, buna karşılık verecek bir gücü de yoktu. Yaralının gerçekten burada oluşu, söyleyebildiği sözün dayandığı tek yerdi. Kalem durunca adamın kapının içine bakışı biraz değişmişti. Artık yalnız sayacağı yüzler görmüyormuş gibi duruyordu.

Hizmetçi bir süre daha bekledi, sonra levhasını kuşağına geri koydu. Leya onun çıkışını bir zafer gibi izlemedi. Morkos başka birini gönderebilirdi. Hastaların adını öğrenmek için şifa evinin kapısını kullanması da gerekmeyebilirdi. Yalnız şu an odadaki insanları yataklarından kaldırmamıştı. Menandros bunu duymuş, yüzünü annesinin eline çevirmişti.

Adamın ardından kapıya yaklaşan kadın, boş bir kabı göğsüne bastırıyordu. İçeri su getirmek için gelmiş olmalıydı. Eşiğin önünde durunca kaba baktı, sonra Leya’nın ellerine.

“Kan geçti mi?” diye sordu.

“Ellerimi yıkadım.”

Kadın bu cevabın yeterli olmadığını düşündü. Dudaklarını oynattı. Leya, biraz önce Menandros’un annesinin sorduğu şeyi şimdi daha uzaktaki birinin sorduğunu anladı. Yıldırıma dokunanın üstünde kalacak, kapılardan içeri taşınacak bir kötülük arıyordu.

Leya elini uzatıp kabın ağırlığını aldı. Kadın bırakmadı; ikisi bir süre aynı kabı tuttu.

“İçeride su gerekiyor,” dedi Leya. “Getirmek ister misin?”

Kadının gözleri kapının ardına kaydı. Leya yolunu açınca Menandros’un annesini, hastanın başucundaki ekmeği ve yerde duran sandaleti görebildi. Bir lambanın yanında bekleyen kız, boş kabın dolu geleceğini sanıp uzandı. Kadın ona boş olduğunu gösterdi. Sıradan bir yanlış anlaşılma olmuştu; kız başıyla avluyu işaret etti.

“Şimdi dolduracağım,” dedi kadın.

Leya kabı bıraktı. Kadının yüzünden bütün korku çekilmemişti. Yine de elini geri almamış, su taşıyabileceği bir yer görmüştü. Kapının önünde bekleyen yaşlı adam Leya’ya, yaralının iyileşip iyileşmeyeceğini sordu.

“Onu izliyoruz,” dedi. “Sesin korkunç oluşu, elimizi çekmemiz için bir neden değil.”

Adam oğlanın annesine baktı. Sonra eşiği boşalttı. Leya kalabalığa daha uzun bir söz vermek istemedi. Biraz önce kendi elleri de titremişti. İnsanlardan korkularını hemen bırakmalarını isteyemezdi; yalnız kapıyı kapatmalarına gerek olmadığını gösterebilmişti.

Nikos eşiğin dışında biraz daha kaldı. Leya onu çağırdı.

“Depoya haber verince Tarhun’a da uğra.”

“Ne söyleyeyim?”

“Menandros burada. Serdar’a, onun avuçlarına da bakmam gerektiğini hatırlat.”

Nikos başını eğdi. Leya onun gitmesini isterken kapıda bir el daha eksilttiğini biliyordu. Yardımcı kız içeriden kapıyı açık tutuyordu; Dionis’in annesi su kabını doldurmaya kalkmıştı. Şifa evini tek bir insanın aynı anda her yerde durarak koruması mümkün değildi. Nikos’a güvenmek de yaptığı işin bir parçasıydı.

Genç adam çıktı. Sokaktan gelen konuşmalar bir süre birbirine karıştı, sonra uzaklaştı. Leya, Menandros’un yanına döndü. Hamalın gözleri açıktı. Bir şey sormak istiyor, yeni gelen adamın levhasını hatırladıkça susuyordu.

“Burada kalabilirsin,” dedi Leya.

“Borç olur mu?”

Leya cevap vermeden annesine baktı. Kadın taburenin üstündeki ekmek bohçasını eline almıştı.

“Şimdi omzuna bakıyorum,” dedi. “Ötekini sonra konuşacağız.”

Menandros başını salladı. Leya, bu cevabın adamı bütünüyle rahatlatmadığını gördü. Ona sahip olmadığı bir güveni veremezdi. Fakat şu an kendisinden istenen şeyin ayağa kalkıp gitmek olmadığını anlaması da önemliydi. Hamalın elini annesi tutuyordu. Sandaleti ayağının yanında duruyordu. Leya yatağın karşısına bir tabure çekti.

Kadın ekmeğin kenarından küçük bir parça ayırıp Leya’ya uzattı. Leya eline baktı. Kırıntılar kadının başparmağının yanında kalmış, kabuğun bir ucu ezilmişti. Ekmek, sabah işe gidecek bir adam için hazırlanmış olmalıydı. Şimdi başında duran insana uzatılıyordu.

“Sen yedin mi?” diye sordu kadın.

Leya hatırlamak için durdu. Şifa evinden tünele giderken bir şey yemiş miydi? Daha önce burada kim kalmış, hangi kabın yanından geçmişti? Hastaların sırasını hatırlayabiliyordu. Kendi sabahının o küçük yerinde ise boşluk vardı.

“Henüz değil.”

Kadın ekmeği temiz bir bezin üstüne bıraktı. Leya hemen almadı. Yardımcı kız geldiğinde gözü o parçaya takıldı; sonra kendi sekinin üzerindeki bohçayı açıp yanına bir parça daha koydu. İkisi de hiçbir şey söylemedi. Leya karşısındaki yatağa bakarken yemek için ayrılmış bir zamanın da kendisini beklediğini hissetti. Bu, işinin bittiği anlamına gelmiyordu. Yalnız odada onun da bir bedeni olduğunu gören insanlar vardı.

Kâsedeki kırıntılara uzanmadı. Onları incelemek için hâlâ vakit vardı. Menandros’un yüzüne bakarken tüneldeki sesin bıraktığı sözcük yeniden geldi. Ardında bu kez bir kapı, bir eğitim alanı veya genç bir yüz görünmedi. Yalnız kendi ellerini gördü. Biraz önce antik bir iğneyi tutmuş, eksik bir odada öğrenilmiş bir işi sürdürmüşlerdi.

Leya hastanın sargısını kontrol etti. İçinde yerini arayan kelime, artık ilk kez duyduğu bir yabancı gibi durmuyordu. Onu yüksek sesle söylemedi. Menandros başını çevirince adını söyleyip yanına biraz daha yaklaştı. Bir yaranın başında kalmayı biliyordu; kendi hafızasının başında nasıl kalacağını henüz öğrenmemişti.

Balistik.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.