Bölüm 9 - Barutun Son Sözü Görseli
Bölüm 9 - Barutun Son Sözü

Demirci Ocağında 13’e Karşı Bir

4. Sahne 23 dk okuma 16 okunma
On Üç Taşın Gölgesi
On Üç Taşın Gölgesi
Tarhun’un Ağzındaki Eski Emir
Tarhun’un Ağzındaki Eski Emir

4. Sahne — Demirci Ocağında 13’e Karşı Bir

Sabah, Tralleis’in üstüne ışıkla birlikte bir sayı da çökmüştü. Tünel çıkışında duyduğu silah sesini Serdar susturamamıştı. Bu ses artık meydanda değildi; insanların yarım bıraktığı cümlelerde, kapı aralıklarında duraksayan bakışlarda ve çocuklarını içeri çağıran annelerin telaşında dolaşıyordu. Morkos’un bir kez ateş etmiş olması, şehrin her taşını ikinci bir atışın gölgesine sokmaya yetmişti.

Serdar, Tarhun’un demirci ocağına gelirken sokağın açık yerlerinden kaçınmış değildi; fakat her kavşakta yavaşlamış, çevresinde kimlerin bulunduğunu görmeden ilerlememişti. İnsanlar da onu tanıyıp önünü kesmemiş, yalnızca susarak bakmışlardı. O bakışların içinde cevap bekleyen tek bir soru vardı: Bundan sonra ne olacak? Serdar bu soruya o sokakta cevap veremezdi.

Ocağın kapısında durdu. Önce içerideki ateşin soluk kızıllığına, sonra kendi ellerine baktı. Halat yanıkları hâlâ açıktı; parmaklarını tam kapatınca derisi geriliyordu. 2005’in yağmuru saçlarından damlamıyordu ama derisinin altında kalmış gibiydi. Her nefesinde Aydın’ın ıslak betonu ile Tralleis’in yanık kömürü birbirine karışıyordu. Serdar, Leya’nın kendisine baktırmasını istediğini Nikos’tan duymuştu. Birazdan döneceğine söz vermiş, sonra sözünü ertelemişti. Bu ertelemenin iyi bir gerekçesi yoktu.

Tarhun örsün başında değildi. Bu bile başlı başına tuhaftı. Demirci ocağında demircinin örsten uzak durması, savaş alanında askerin kılıcını yere bırakması gibi görünürdü. Ama Tarhun taş masanın başında bekliyordu. Masanın üzerinde kalkan parçaları, zeytin kütükleri, kırık mermer levhalar ve küçük taşlar vardı.

Tam on üç taş.

On Üç Taşın Gölgesi

On Üç Taşın Gölgesi

Serdar onları görünce durdu.

Tarhun, Serdar’ın bakışının taşlara kilitlendiğini fark etti.

“Saydım,” dedi.

Serdar yavaşça içeri girdi. Ocağın dumanı yüzüne vurdu. Ateşin sıcaklığı, tünelin soğuğunu bir an için geriye itti ama içindeki üşümeyi söndüremedi.

“Saydığını nereden biliyorsun?” diye sordu Serdar.

Tarhun, taşlardan gözünü ayırmadan cevap verdi.

“Sen söyledin. Şifa evine doğru yola çıkmadan önce. On dört vardı; Morkos birini harcadı.”

Serdar o konuşmayı hatırladı: meydandaki kalabalık dağılmaya çalışırken Tarhun ona yetişmiş, Serdar da kelimeleri aceleyle, yalnızca bilmesi gereken kadarını söylemişti. Tarhun’un şimdi masaya taş dizmesinin sebebi gizli bir hesap ya da olağanüstü bir sezgi değildi. Serdar’ın verdiği bilgiyi elinden geldiğince görünür kılmıştı.

Tarhun’un yüzü sertleşti.

“On üç kaldı.”

Bu cümle ocağın içinde ağırlaştı. Çünkü sayı artık basit bir hesap değildi. On üç, önlerindeki güne ve daha ötesine uzanan on üç karar ihtimaliydi. On üç kere nefes tutulmasıydı. On üç kere bir insanın, bir duvarın, bir kapının, bir kalabalığın hedef seçilebilmesi demekti.

Serdar taşlardan birini eline aldı. Küçüktü. Sıradan bir dere taşı. Avucunda ağırlığı yok denecek kadar azdı. Ama o taşı tutarken, Morkos’un elindeki modern merminin soğuk anlamını düşündü. Küçük şeyler bazen en büyük kararları taşırdı.

“Bu silahın gücü,” dedi Serdar, “kılıç gibi yaklaşmak zorunda olmamasında.”

Tarhun sessizce dinledi.

“Bir kılıç seni çağırır,” diye devam etti Serdar. “Adam yaklaşır. Kolunu görürsün. Omzunu görürsün. Niyetini, adımını, öfkesini okursun. Bir ok havada gelirken sana bir an verir. Bir taş fırlatıldığında yönünü anlarsın. Ama bu…”

Taşı masaya bıraktı.

“Bu, mesafeyi yalan söyletir.”

Tarhun’un kaşları çatıldı.

“Mesafe artık korumuyor.”

Serdar başını salladı.

“Her zaman değil.”

Tarhun’un eli istemsizce çekicine gitti. Çekicini eline almak istedi ama almadı. Ocağın kızıllığında parmakları sapın üzerinde bir an durdu, sonra geri çekildi. Bu, Tarhun için küçük bir hareket değildi. Serdar bunu gördü. Tarhun’un bütün bedeni saldırmak, ezmek, kırmak üzere kurulmuştu. Ama artık bedeninin içinde başka bir hafıza uyanıyordu. Beklemeyi, saklanmayı, hattı korumayı bilen bir hafıza.

Yılmaz.

Serdar bu adı yüksek sesle söylemedi.

Henüz değil.

Tarhun masadaki taşlara baktı.

“On üç can mı?” diye sordu.

Serdar’ın cevabı hemen geldi.

“Hayır. On üç karar.”

Tarhun başını kaldırdı.

“Farkı ne?”

“Can, yalnız hedef olur,” dedi Serdar. “Karar, hikâye kurar. Morkos bu taşların her birini sadece öldürmek için kullanmayacak. Birini halkın dizini kırmak için harcayacak. Birini Leya’nın şifasına gölge düşürmek için. Birini senin sadakatini kırmak için. Birini zeytinlikleri susturmak için. Birini de kendi korkusunu bastırmak için.”

Tarhun’un yüzünden kısa bir gölge geçti.

“Kendi korkusu mu?”

“Evet.”

Serdar ocağın başına döndü. Közlerin arasında çatlayan küçük bir ses duyuldu.

“Morkos o silahı anlamıyor. Anlamadığı için ona tapıyor. Ama aynı zamanda korkuyor. Çünkü her kullandığında azalıyor. Bir kılıcı yeniden bileyebilirsin. Bir oku yeniden yontabilirsin. Bir mühür kırılırsa yenisini basarsın. Para eksilirse toplarsın. Ama bunun içindeki ateşi yeniden doğuramaz.”

Tarhun yavaşça nefes verdi.

“Biriktiremeyeceği bir güce sahip oldu.”

“Ve Morkos için bundan daha korkunç çok az şey vardır.”

Tarhun taşlardan birini parmaklarıyla çevirdi.

“Çünkü sahip olduğu şey tükeniyor.”

“Evet.”

Serdar’ın sesi sertleşti.

“Bizim savaşımız o ateşi söndürmek değil. Henüz değil. Bizim savaşımız, o ateşin yazmak istediği hikâyeyi boşa düşürmek.”

Tarhun ona baktı.

Serdar masadaki taşların yanına kırık bir mermer parçası koydu.

“Birinci taş gitti. Sütuna harcadı. Halk ne gördü?”

“Tanrı gazabı sandı.”

“Evet. Morkos’un istediği buydu. Bir taş değil, akıl vurdu. Mermerdeki delik halkın zihnine açıldı.”

Tarhun’un yüzü daha da sertleşti.

“Leya onu kapatır.”

Serdar kısa bir an sustu. Leya’nın şifa evinde, modern yaranın karşısında donan yüzünü düşündü. “Yere yat” diye bağıran sesi hâlâ zihnindeydi. Aylin’in sesi Leya’nın içinden çıkmıştı; ama tam olarak Aylin değildi. İkisinin arasında bir yerden gelmişti. Bu yüzden daha sarsıcıydı.

“Evet,” dedi Serdar. “Leya yarayı kapatır. Ama bizim de Morkos’un açtığı korku yolunu kapatmamız gerekiyor.”

Tarhun taşları masanın ortasına çekti.

“Nasıl?”

Serdar üç parmağını masaya koydu.

“Üç ayak.”

Tarhun dikkatle eğildi.

Serdar, masanın üzerindeki nesneleri bir an için şehir haritası gibi gördü. Kırık mermer, meydanın açık ve göz önündeki yerleriydi; kalkan parçaları, bir kapının dar ağzı; zeytin kütüğü ise taşıyıp yerini değiştirebilecekleri bir engeldi. Bu benzetmeler kusursuz değildi. Harita dediği şey birkaç eşyanın gölgesinden ibaretti. Ama karar verirken her şeyi zihninde tutmak yerine masada görmesi gerekiyordu. Avuçlarını masaya koymak istedi; yanıklar sızlayınca yalnızca parmak uçlarını dayadı.

“Bunu anlatırken bana meydanı soracaksın,” dedi. “Nereden girilir, kim görür, insanlar nereye kaçmaya çalışır… Ama tek başına taşlara bakıp bir sokağı güvenli ilan etmeyeceğiz.”

Tarhun başını kaldırdı. “Sokağı bilenleri dinleriz.”

“Evet. Şifa evinde kimin çalıştığını Leya bilir. Çocukların hangi avluda toplandığını anneleri bilir. Kapıların hangisi dışarı açılır, hangisinin arkasında başka aile vardır; bunu orada yaşayanlar bilir. Bizim görevimiz onlar adına hüküm vermek değil, önlerine seçenek koymak.”

Tarhun bir an sustu. Onun dünyasında emir vermek kolay, emrin başkasına nasıl çarpacağını düşünmek daha zordu. “Ya herkes aynı yere gitmek isterse?”

“Kalabalığı tek kapıya yığmayız. Önceden haber veren kişiler olur. Yaşlıya eşlik eden olur. Şifa evine su taşıyanla yaralı taşıyan aynı yolu kullanmaz. Bir de durma işareti belirleriz; insanlar anlamadıkları bir bağırışın peşinden koşmasın.”

Tarhun taşlardan ikisini yan yana koydu. “Küçük işler.”

“İnsanları hayatta tutan şey çoğu zaman küçük işlerin zamanında yapılmasıdır.”

Serdar, masanın kenarında duran küçük taşları işaret etti. “Bu sayıyı halka bağırmayacağız.”

Tarhun’ın bakışı sertleşti. “Saklayalım mı?”

“Hayır. Ama sayıyı bir tehdit gibi dolaşıma sokmayalım. On üç sözü, insanların gözünde on üç ayrı saldırıya dönüşür. Morkos zaten onların aklını o tarafa çekmeye çalışıyor. Bizim söyleyeceğimiz şu: bir kez ateş etti, geriye kalanını kimse bilmiyor; açık yerde toplanmayın, birbirinizi habersiz bırakmayın, ihtiyaç olursa şifa evine şu kişiyi gönderin.”

“Gerçeği eksiltmek de korkuyu büyütür.”

“Onu eksiltmeyeceğiz. Bildiğimizi söyleyeceğiz, bilmediğimizi de uydurmayacağız.” Serdar, taşlardan birini bırakınca elinin titrediğini fark etti. Bu titreme korkudan mı yorgunluktan mı geliyordu, ayıramadı. “Bir insan bize gelip kaç mermisi kaldığını sorarsa, yalan söylemeyeceğiz. Ama çocukların önünde taş sayıp her birine bir ölüm payı vermeyeceğiz.”

Tarhun, taşları masanın üzerinde küçük bir örtüyle kapattı. Hareketi sanki kararı kabul ettiğini değil, onu başkalarına nasıl taşıyacağını düşündüğünü gösteriyordu. “Sözü kim götürecek?”

“İnsanların zaten tanıdığı kişiler. Senin demircilerin, Leya’nın yardımcıları, mahallelerde sözü geçenler. Hiç kimseyi yeni bir makam sahibi gibi göstermeyelim. Şehir bir emri değil, birbirini tanıyan yüzleri duymalı.”

Tarhun örtünün ucunu düzeltti. “Yine de biri yanlış aktaracak.”

“Evet.”

“Biri ‘kalkan mermiyi tutar’ diyecek.”

“Düzelteceğiz. O yüzden bunu herkese aynı cümlelerle anlatacağız: kalkan siper değildir. İnsanları açıkta tutmak için hiçbir yem kullanılmayacak. Sahte gövde ancak kimse onun arkasında değilken denenecek.”

Tarhun’ın yüzü karanlıklaştı. “Peki gerçekten işe yarayıp yaramadığını nasıl anlayacağız?”

“Şimdilik anlamayacağız. Bunu bir başarı sözüne çevirmeyeceğiz.”

Bu cevap Tarhun’ı tatmin etmedi, fakat öfkesini Serdar’a yöneltmedi. O, kesinliğin yokluğuna öfkeleniyordu; yine de elini örse götürmek yerine örtüyü masaya bıraktı. “Önce insanları sayacağız,” dedi. “Nesneleri değil.”

Serdar başıyla onayladı. Bunun planın en önemli kuralı olabileceğini düşündü. Morkos’un saydığı şeyler tükenebilirdi. Şehirde yaşayanlarıysa taş gibi sıraya dizip yalnızca hedef kabul edemezlerdi. Her birinin adı, bağı, kendi kararı vardı. Birini korumak için ötekini gözden çıkarmak üzere kurulmuş hiçbir hesap bu masadan kalkmayacaktı.

“Birincisi,” dedi Serdar, “Morkos’u ateş etmeye mecbur bırakacağız. Ama hedefi biz seçeceğiz.”

Tarhun’un gözleri kısıldı.

“Yem.”

“Evet. İnsan değil. Gölge. Kalkan. Pelerin. Taşınan yük. Ona Serdar’ı ya da Tarhun’u gördüğünü sandıracak şeyler.”

Tarhun masanın kenarındaki ağır kalkanı çekti. Üzerinde eski darbelerin izi vardı. Kalkanın ortasına zeytin ağacından kalın bir parça dayadı.

“Bunu insan gibi gösterebiliriz.”

“Gösteririz,” dedi Serdar. “Ama unutma, amaç onu durdurmak değil.”

Tarhun kaşlarını kaldırdı.

“Durdurmayacak mı?”

“Güvenme. Hiçbir şeye güvenme. Kalkan, mermer, ağaç… Bunlar kesin duvar değil. Biz bu nesneleri mermiyi yenmek için değil, Morkos’un gözünü yenmek için kullanacağız.”

Tarhun yavaşça başını salladı.

“Demir değil, zaman kazanacağız.”

Serdar, kalkanın kenarını kaldırıp altındaki kütüğe baktı. Eski demir, tahta ve taş ne kadar kalın olursa olsun, bunların hiçbirini merminin önüne insan koymak için bir teminat sayamazdı. Üstelik o malzemelerin işe yarayacağını halka söylemek, onları gereksiz bir cesarete sürüklemek olurdu.

“Bunu kimseye siper diye anlatma,” dedi. “Birinin arkasına geçip güvende olduğunu sanmasını istemiyorum. Bunlar uzaktan bakana şekil gösterebilir, gölgeyi bölebilir, bir an kazandırabilir. Koruma sözü vermez.”

Tarhun kalkanı masaya bıraktı. “O halde yem dediğin şey, birini kurtaracağımızı garanti etmiyor.”

“Hayır. Yalnızca Morkos’un seçimini etkileyebileceğimizi umuyoruz. Bizi aldatabilir; bizim kurduğumuz düzeni anlayabilir. Biz de onun ne yapacağını bilemeyiz.”

Tarhun’un yüzünde öfkeye benzeyen bir şey belirdi. “Belirsizlikten nefret ederim.”

“Ben de. Ama nefret ediyor olmamız onu ortadan kaldırmıyor.”

Serdar’ın yüzünde çok kısa bir memnuniyet belirdi.

“Aynen.”

İkinci parmağını masaya bastırdı.

“İkincisi: halk açık alanda kalmayacak.”

Serdar’ın aklından şifa evinin dar odası geçti. Orada herkes aynı anda hareket etseydi, korku kadar birbirleri de tehlike olurdu. Menandros’un annesi oğlunun başından ayrılmak istemeyecek, diğer hastalar kapıya yönelecek, Leya ise her birine yetişmeye çalışacaktı. Bir plan, onları tek bir yere toplayıp Morkos’un önüne koyuyorsa plan değildi.

“İnsanlar saklanacak diye birbirlerinden kopmayacak,” diye ekledi. “Bir kapı kapandığında içeride kim kaldığını bilen biri olacak. Dışarı çıkanın gideceği yer belli olacak. Haberi ulaştıran kişi, vardığını da haber verecek. Sessiz kalmak bazen dikkat çekmemektir; bazen de yardımın gelmeyeceği anlamına gelir. Hangisi olduğunu önceden kararlaştıracağız.”

Tarhun’un çenesi kasıldı. “Bunları Leya’yla konuşmalıyız.”

“Evet. Onun onayı olmadan şifa evinin düzenine dokunmayacağız.”

Tarhun’un ağzından istemsizce bir cümle çıktı.

“Açık alan ölüm bölgesidir.”

Tarhun’un Ağzındaki Eski Emir

Tarhun’un Ağzındaki Eski Emir

Ocağın içi bir an sessizleşti.

Tarhun kendi sesini duymuş gibi dondu. Sanki kelimeler ağzından değil, göğsünün derinliklerinde kilitli duran başka bir odadan çıkmıştı. Serdar başını kaldırdı.

Tarhun’un gözleri uzak bir yere bakıyordu.

Ateşin kızıllığı yüzünü aydınlatıyor, ama bakışlarında bambaşka bir ışık titreşiyordu. Yağmur. Eğitim alanı. Emir sesi. Sağ hat. Bu görüntüler Tarhun’un yüzünden geçip gidiyordu.

“Bunu ben mi söyledim?” diye sordu Tarhun.

Serdar yumuşak ama ağır bir sesle cevap verdi.

“Sen söyledin. Yılmaz hatırladı.”

Tarhun’un boğazı hareket etti. Bir şey söylemek istedi ama kelime bulamadı. Sonunda yalnızca masaya baktı.

“Yılmaz…”

Ad, ocağın içinde başka bir metal gibi çınladı.

Tarhun bu adı artık ilk kez duymuyordu. Önce bir yankıydı. Sonra rüya. Sonra savaş alanında ağzından çıkan yanlış kelime. Şimdi ise Serdar’ın karşısında, taşların ve közlerin arasında, neredeyse bir kimliğe dönüşüyordu.

Serdar, Tarhun’un bu ağırlığın altında ezilmesine izin vermedi.

“Hatırlamak zorunda değilsin,” dedi. “Şimdilik hissetmen yeter.”

Tarhun başını kaldırdı.

“Neyi?”

“Mesafeyi. Açığı. Korunağı. Beklemeyi.”

Tarhun’un elleri masaya kapandı.

“Beklemek en zoru.”

“Biliyorum.”

“Hayır,” dedi Tarhun. “Sen biliyorsun ama ben bedenimde taşıyorum. Morkos’un boğazı önümde dururken beklemek… bu, çekici kızgın demire indirmemek gibi. Demir yanıyor, şekil istiyor, sen bakıyorsun.”

Serdar bir an onu sessizce izledi.

“Bazen demire hemen vurursan çatlatırsın,” dedi.

Tarhun’un gözlerinde kısa bir an saygı belirdi.

“Bunu demirciye demen cesaret.”

“Komutana da sabır gerek.”

Tarhun çok hafif gülümsedi. Bu gülümseme yorgundu ama gerçekti.

Serdar üçüncü parmağını masaya koydu.

“Üçüncüsü: halk, bu silahın tanrı olmadığını görecek.”

Tarhun’un yüzündeki gülümseme kayboldu.

“Bunu nasıl göstereceğiz?”

“Yanıldığını göstererek.”

“Silah mı yanılacak?”

“Silah değil,” dedi Serdar. “Morkos.”

Bu ayrım Tarhun’un hoşuna gitti. Çünkü Morkos’un kurmak istediği anlatının tam kalbine vuruyordu. Eğer yıldırım yanılırsa, o artık tanrı olmazdı. Eğer Morkos yanlış hedefe hüküm verirse, hükmün kutsallığı bozulurdu.

Tarhun masadaki kalkanı yeniden inceledi.

“Pelerin gerekli,” dedi. “Uzaktan insan gibi durmalı.”

“Evet.”

“Yük taşıyor gibi görünmeli. Serdar gibi mi?”

Serdar durdu.

Tarhun onun yüzündeki ifadeyi fark etti.

“Olmaz mı?”

“Olur,” dedi Serdar. “Hatta Morkos en çok beni vurmak ister.”

Tarhun’un sesi sertleşti.

“Bu yüzden sen yem olmayacaksın.”

Serdar ona baktı.

“Ben hedefim zaten.”

“Başka şey hedef gibi gösterilecek.”

Serdar karşı çıkmadı. Çünkü Tarhun haklıydı. Serdar’ın ölümü Morkos için yalnız bir zafer değil, bölümün bütün korku mimarisinin kapanışı olurdu. Serdar’ın hedef olması gerekiyordu, ama gövdesinin değil; gölgesinin.

Serdar, parmaklarındaki sızıyı bastırmak için elini gövdesine yaklaştırdı. Tarhun fark etmişti; yine de hemen koluna uzanmadı. “Yaranı göstermen gerek,” dedi.

“Birazdan.”

“Birazdan dediğin her seferinde iş büyüyor.”

“Leya da aynı şeyi söyledi.”

“Demek ki ikimiz de haklıyız.”

Serdar, Tarhun’un yüzünde az önce beliren sertliğin altındaki kaygıyı gördü. Ona teşekkür etmeye kalksa Tarhun bunu reddederdi. Bu yüzden yalnızca “Dönerken gideceğim,” dedi. Tarhun bu sözü aldı, ama inanmış gibi görünmedi.

Tarhun, zeytin kütüklerinden birini kaldırıp kalkanın arkasına yerleştirdi. Sonra eski bir pelerin aldı ve kabaca üzerine attı. Kızıl közlerin ışığında, masanın yanında bir insan silueti belirdi.

Serdar ona baktı.

“Uzaktan yeter.”

Tarhun başını salladı.

“Yakından olmaz.”

“Morkos yakından bakmak istemeyecek. Öfkelendiğinde uzaktan hüküm vermeyi seçecek.”

Tarhun’un gözlerinde anlayış parladı.

“Onu acele ettireceğiz.”

“Hayır,” dedi Serdar. “Acele ettiğini sanmasını sağlayacağız.”

Tarhun bu farkı sindirdi.

Dışarıda uzak bir köpek havladı. Sonra yeniden sessizlik. Ocağın içinde ateş, kendi kendine konuşur gibi çıtırdadı.

Serdar taşları iki gruba ayırmaya başladı.

Tarhun izledi.

“Bunlar?”

“Harcatmayı umduklarımız.”

Serdar üç taşı kenara aldı.

“Bunlar?”

“Kullanmayacağını düşündüklerim. Şimdilik.”

Tarhun kalan taşlara baktı.

“Niye hepsini harcatmaya çalışmıyoruz?”

“Çünkü Morkos aptal değil.”

Tarhun içini çekti.

“Keşke olsaydı.”

“Olmadığı için tehlikeli. İlk yanılgısından öğrenir. İkincisinden daha hızlı öğrenir. Üçüncüden sonra hedef değiştirebilir.”

“Canlı hedef.”

Serdar sustu.

Tarhun cevabı yüzünden okudu.

“Leya.”

Ocağın havası ağırlaştı.

Serdar’ın eli bir taşın üzerinde durdu.

“Henüz değil,” dedi.

Tarhun’un sesi sertti.

“Bunu düşünüyorsan, o da düşünür.”

Serdar başını kaldırdı. Tarhun’un içinde yalnız demircinin kaba sezgisi yoktu artık. Yılmaz’ın saha okuyuşu, Tarhun’un halk bilgisiyle birleşiyordu. Bu iyi haberdi. Aynı zamanda korkutucuydu.

“Bu yüzden hızlı olacağız,” dedi Serdar. “Ama acele etmeyeceğiz.”

Tarhun alay etmeden sordu:

“Bu ikisi nasıl aynı anda olur?”

“Plan hızlı işler. İnsan yavaş davranır.”

Tarhun kısa bir süre düşündü.

“Yani taşlar önce hazırlanacak. İnsanlar son anda hareket edecek.”

“Evet. Haber ağı sessiz olacak. Aris zeytinlikten haber taşıyacak. Nikos şifa evini uyaracak. Sen duvar hatlarını kuracaksın. Ben Morkos’un gözünün nereye bakacağını belirlemeye çalışacağım.”

Tarhun’un cevabı hemen geldi.

“Ben senin yanında gelirim.”

“Hayır.”

“Komutanım—”

Serdar’ın gözleri sertleşti.

Bu kelime, ocağın içindeki bütün ateşi bir an durdurdu.

Komutanım.

Tarhun da söylediğini fark etti. Yüzü değişti. İtiraz etmeyi unuttu. Sanki kendi ağzından çıkan hitap, onu bir anda başka bir sıraya sokmuştu.

Serdar çok yavaş konuştu.

“Benim yanımda gelmek istiyorsun çünkü beni korumak istiyorsun.”

Tarhun cevap vermedi.

“Ama bu kez beni korumanın yolu yanımda durmak değil.”

Tarhun’un gözleri Serdar’a kilitlendi.

“Ne?”

“Sağ hattı tutmak.”

Tarhun’un nefesi değişti.

Serdar bilerek devam etti.

“Leya şifa hattı. Aris haber hattı. Nikos geçiş hattı. Halk duvar hattı. Sen sağ hat.”

Tarhun’un gözlerinde yağmur parladı sanki. Ocağın içinde yağmur yoktu ama Tarhun bir an ıslanmış gibi göründü.

“Sağ hat…” diye mırıldandı.

“Evet.”

“Ben orada mıydım?”

Serdar cevap vermekte zorlandı.

Çünkü “evet” derse bir kapı daha açılacaktı. “Hayır” derse yalan söylemiş olacaktı. İkisinin arasında, şu an için doğru olacak tek cümleyi seçti.

“Hâlâ oradasın.”

Tarhun başını eğdi.

Bu cümle onu kırmadı.

Yerine oturttu.

Kısa bir sessizlikten sonra Tarhun, masadaki taşlara yeniden baktı. Elleri artık daha sakindi.

“On üç karar,” dedi.

“Evet.”

“Birini boşa harcatırsak…”

“Bir can değil, bir hüküm eksilir.”

“İkisini harcatırsak?”

“Morkos’un tanrısı ikinci kez yanılır.”

“Üçünü?”

Serdar’ın sesi alçaldı.

“O zaman halk, yıldırımın sayılabildiğini anlamaya başlar.”

Tarhun’un yüzünde ağır bir kavrayış belirdi.

“Sayılabilen şeyden korku azalır.”

“Tamamen değil,” dedi Serdar. “Ama mutlaklığı kırılır.”

Tarhun başını salladı.

“Mutlak olmayan tanrı, tanrı değildir.”

Serdar ona baktı.

“Bunu halka sen söyleme.”

“Niye?”

“Çünkü hemen inanmazlar. Önce görmeleri gerek.”

Tarhun ocağın kızıllığına baktı.

“Demir de böyledir,” dedi. “Sözle yumuşamaz. Ateşi görmesi gerekir.”

Serdar’ın yüzünde kısa bir yorgun gülümseme belirdi.

“İşte bu yüzden buradayız.”

İkisi bir süre konuşmadan çalıştı.

Tarhun kalkanları ayırdı. Hangisinin uzaktan insan gövdesi gibi durabileceğini, hangisinin gölgede daha ikna edici olacağını inceledi. Zeytin kütüklerini ölçtü. Pelerinlerin rengini seçti. Ağır olanları değil, rüzgârda insan hareketi verecek kadar hafif olanları ayırdı. Bu iş bir silah yapmaya benzemiyordu ama yine de zanaat istiyordu. Yanlış bağlanan bir pelerin, Morkos’un gözünü kandıramazdı. Fazla sağlam duran bir yem, cansız olduğunu ele verirdi. Fazla kırılgan olan ise ilk bakışta şüphe yaratırdı.

Serdar ise taşları, yolları ve insanları düşünüyordu.

Bir mermi, bir karar.

Bir karar, bir hikâye.

Bir hikâye, bir şehir.

Morkos’un asıl gücü elindeki silahta değildi. O silahtan çıkaracağı anlamdaydı. Serdar’ın yapması gereken, anlamı hedefinden önce parçalamaktı.

“Mermiyi durduramam,” dedi birden.

Tarhun çalışmayı bıraktı.

Serdar taşı elinde çevirdi.

“Ama Morkos’un o mermiyle yazmak istediği hikâyeyi durdurabilirim.”

Tarhun bu cümleyi yavaşça içine aldı.

“Bu savaş böyle mi kazanılır?”

“Bu savaşta evet.”

“Benim bildiğim savaşta adam yere düşer.”

“Burada önce yalan düşmeli.”

Tarhun çekicini aldı, ama bu kez saldırmak için değil. Kalkanın arkasındaki zeytin kütüğünü sabitleyen çivileri sıkıştırmak için kullandı. Her darbe ocağın içinde tok bir yankı verdi. Bu yankı, Morkos’un silah sesine benzemiyordu. Daha eskiydi. Daha insaniydi. Emek sesi. Direnç sesi. Korkunun karşısına kurulmuş küçük, sabırlı bir hazırlığın sesi.

Serdar bu sesi dinlerken içinden Aydın’ın telsiz cızırtısı geçti.

İpi sakın bırakma.

Daha duymamıştı belki. Ya da hep duymuştu.

Bilmiyordu.

Ama artık ipin yalnız çukurda olmadığını biliyordu. Bugün ip, demirci ocağının taş masasında on üç küçük taşa bağlanmıştı. Leya’nın şifa evindeki iğneye bağlanmıştı. Tarhun’un beklemeyi öğrenen kaslarına bağlanmıştı. Aris’in zeytinlik yollarında taşıdığı habere bağlanmıştı.

Bir uçta Morkos’un ateşi vardı.

Diğer uçta insanların birbirine verdiği küçük görevler.

Tarhun son çiviyi yerine oturttu.

“Hazır,” dedi.

Serdar yem hedefe baktı. Köz ışığında, eski bir pelerinle örtülmüş kalkan ve zeytin kütüğü, gerçekten de uzaktan diz çökmüş bir insan gövdesini andırıyordu. Kusursuz değildi. Ama korku ve kibir, kusurları tamamlayan iki güçlü yalancıydı.

“Morkos bunu görmek isteyecek,” dedi Serdar.

Tarhun sordu:

“Ya görmezse?”

“Başka bir şey görmesini sağlarız.”

“Ya ateş etmezse?”

Serdar masadaki taşlardan birini parmaklarının arasına aldı.

“O zaman hâlâ on üç kararı vardır. Ve biz hâlâ onu karar vermeye zorlamak zorundayız.”

Tarhun derin bir nefes aldı.

“Sıfırıncı Gün…” dedi.

Serdar irkildi.

Bu söz, ocağın içinde aniden açılmış bir kapı gibiydi.

“Ne dedin?”

Tarhun da şaşırdı.

“Bilmiyorum.”

“Sıfırıncı Gün dedin.”

Tarhun kaşlarını çattı. Kelimeyi tekrar etmek istedi ama sanki ağzı onu tutamadı.

“Sıfırıncı…”

Cümlenin devamı gelmedi.

Serdar’ın içi soğudu.

Bu kelime henüz tam zamanı gelmemiş bir şeydi. Gelecek bölümün, gelecek kırılmanın, daha derin bir hafıza kapısının işaretiydi. Tarhun’un içindeki Yılmaz yalnız savaş reflekslerini değil, başka bir protokolün gölgesini de yüzeye itmeye başlamıştı.

Serdar bunu şimdilik kapatmak zorunda olduğunu anladı.

“Şimdi değil,” dedi.

Tarhun ona baktı.

“Ne şimdi değil?”

“Hatırlamanın tamamı.”

Tarhun’un yüzü ağırlaştı.

“Korkmalı mıyım?”

Serdar dürüst cevap verdi.

“Evet.”

Tarhun bu cevabı beklemiyordu ama hoşuna gitti. Çünkü Serdar yalan söylememişti.

“Peki durmalı mıyım?”

“Hayır.”

Tarhun başını salladı.

“Güzel.”

Bu tek kelime, Tarhun’un bütün yapısını özetliyordu. Korkulacaksa korkulur, ama durulmazdı. Serdar bu adamın neden her çağda sağ hattı tutacağını bir kez daha anladı.

Masadaki taşları son kez düzenledi.

Üç taş kenardaydı.

On taş ortada.

Ama bu kesin bir gelecek değildi. Yalnız bir umut planıydı.

Tarhun taşlara baktı.

“Üçünü harcatmak istiyorsun.”

“Şimdilik.”

“On kalır.”

Serdar başını iki yana salladı.

“Belki on bir. Belki daha fazla. Plan sayıya dayanır ama hayat sayıya uymaz.”

Tarhun bu cümleyi sevmedi.

“Ben net sayı isterim.”

“Ben de isterim.”

“Vermiyor mu?”

“Zaman hiçbir zaman tam sayı vermez.”

Ocağın içinde sessizlik oldu.

Sonra Tarhun yavaşça konuştu:

“Yine de sayacağız.”

Serdar başını salladı.

“Evet. Sayacağız. Çünkü saymak, korkunun sonsuz olmadığını hatırlatır.”

Tarhun taşlardan birini eline aldı.

“Bu küçük şeylerden biri Leya’ya giderse?”

Serdar’ın yüzü değişmedi ama gözleri karardı.

“O zaman bütün plan değişir.”

“Değişsin.”

“Değişecek.”

Tarhun, Serdar’ın cevabındaki sessiz yemin tonunu duydu. Fazla konuşmadı. Bazen bir adamın hangi cümleyi söylemediğini duymak, söylediğini duymaktan daha önemliydi.

Dışarıdan bir kapının sürtünerek kapandığı, ardından bir çocuğun annesine seslendiği duyuldu. Ses hemen kesildi; kimse ocağın önünde durmadı. Şehir geceyi geride bırakmıştı, fakat gecenin korkusu sokaklardan çekilmemişti.

Tarhun ocağın kapısına baktı.

“Halk bugün uyuyamaz.”

“Uyuyamasın,” dedi Serdar. “Ama korkuyu tek başına büyütmesin. Gözcüler sırayla dolaşsın. Her evde yapılacak bir iş olsun. Su kaynatmak, bez hazırlamak, çocukları iç odada tutmak, kapı önünde kalabalık yapmamak.”

Tarhun kaşlarını kaldırdı.

“Bu da savaş mı?”

“En önemlisi.”

“Çünkü?”

“Çünkü Morkos’un istediği, insanların yalnız kalması. Yalnız kalan insan, kendi korkusunu tanrı sanır.”

Tarhun’un yüzü sertleşti.

“O zaman kimse yalnız kalmayacak.”

“Evet.”

Tarhun dışarıdaki gençlerden birini çağırdı. Ona meydanda emir yağdırmadı; önce bu işleri bilen birkaç kişiyi bulmasını, her mahallede sözü dinlenen birer kişiyi ocağa davet etmesini istedi. Hangi evlerde yaşlıların yaşadığını, şifa evine suyu hangi kapıdan ulaştırabileceklerini ve zeytinlikten gelen haberin kime verileceğini onlarla birlikte belirleyeceklerdi. Serdar, planın ilk hâlinin halkın diline çevrilmesi gerektiğini biliyordu. Bir saha emrini, kimsenin anlayamayacağı biçimde tekrarlamak düzen değil, yeni bir korku yaratırdı. Bunları söylerken sesinde ne demircinin kaba öfkesi ne de eski bir dostun telaşı vardı. Başka bir tondu bu. Nizamî. Net. Kararları küçük parçalara bölen bir saha sesi.

Serdar onu dinledi.

Yılmaz hatırlıyordu.

Ama Tarhun da seçiyordu.

Bu ikisi arasındaki fark önemliydi.

Sadece geçmişin gölgesiyle hareket etmiyordu artık. Kendi çağında, kendi halkı için, kendi iradesiyle o gölgeyi kullanıyordu.

Genç adam çıktıktan sonra Tarhun Serdar’a döndü.

“Komutanım…”

Bu kez kelimeyi fark ederek söyledi.

Serdar sessiz kaldı.

Tarhun devam etti:

“Bu kılıç değil.”

“Hayır.”

“Kılıç adamı çağırır. Bu adamı olduğu yerde buluyor.”

Serdar’ın içinden soğuk bir ürperti geçti.

Cümle eksikti belki, ama öz doğruydu. Tarhun, silahın teknik bilgisini bilmiyordu. Ama savaş mantığını kavramıştı.

“Bu yüzden,” dedi Serdar, “adam yerinde kalmayacak. Halk yerinde kalmayacak. Hedef yerinde kalmayacak. Sadece Morkos yerinde kaldığını sanacak.”

Tarhun’un yüzünde ağır bir gülümseme belirdi.

“Güzel.”

Serdar masadaki on üç taşa son kez baktı.

Onlar artık yalnız mermi değildi.

Birer saat taşıydı.

Birer ölüm ihtimali.

Birer yalan tohumu.

Ama aynı zamanda her biri Morkos’un tükenen gücünün kanıtıydı. Serdar bunu halkın görmesini sağlayabilirse, Rolpa’nın Yıldırımı ilk kez tanrı katından yere inecekti.

Ocağın ateşi biraz daha harlandı.

Tarhun örsün yanına geçti. O anda kılıç ya da mızrak üretmeye girişmedi; önce hangi parçaların gerekli olduğunu ve kimin neyi taşıyabileceğini not etti. Kalkanların arkasına eklenecek destekler, sahte gövdelerin ağırlığı ve pelerinlerin rüzgârda nasıl duracağı ancak deneme sırasında anlaşılabilirdi. Bunun bir silah üretimi olmadığı açıktı. Yine de bir yanıltma düzeninin kurulması emek ve ihtiyat istiyordu. Tarhun, bir şeyi yapabilecek olmasının onu yapmak zorunda kılmadığını anladı. Önce Serdar’ın ve şehrin bilgisine ihtiyaç vardı.

Serdar kapıya doğru yürüdü.

Tarhun onu durdurdu.

“Serdar.”

Serdar döndü.

“Leya’ya haber verecek misin?”

Serdar’ın yüzü bir an karardı.

“Vereceğim.”

“Bütününü?”

Serdar cevap vermedi.

Tarhun’un sesi yumuşamadı.

“O kadın savaşın dışında değil.”

“Biliyorum.”

“Hayır,” dedi Tarhun. “Bildiğini biliyorum. Ama kalbin hâlâ onu saklamak istiyor.”

Bu cümle Serdar’a beklemediği yerden vurdu.

Tarhun devam etti:

“Sakladığın şey hedef olur.”

Serdar, Tarhun’a uzun süre baktı.

Bu cümle Yılmaz’dan mı gelmişti, Tarhun’dan mı?

Fark etmezdi.

Doğruydu.

Serdar yavaşça başını salladı.

“Haklısın.”

Tarhun başka bir şey söylemedi.

Serdar ocağın kapısından çıkmadan önce masadaki taşlara son kez baktı. On üç taş, köz ışığında küçük gölgeler düşürüyordu. Gölgeler taşlardan daha büyük görünüyordu. Tıpkı Morkos’un elindeki silah gibi. Asıl olan küçük, korkusu büyüktü.

Serdar içinden saydı.

On üç.

Ve sonra kendi kendine düzeltti:

On üç ölüm değil.

On üç karar.

On üç yalan ihtimali.

On üç defa halkın aklına doğrultulacak bir namlu.

Kapıdan çıktı.

Dışarıda Tralleis sabahın içine uyanmaya çalışıyordu. Şehir, kendi nefesini dinler gibi temkinliydi. Sokağın ilerisinde şifa evinin kapısı görünmüyordu; taş duvarların ardında Leya ile Nikos, Menandros’un başında kalmıştı. Leya oradaydı. Aylin’in sesi onun içinde bir kapıyı zorluyordu. Morkos’un elinde on üç mermi kaldığını Serdar biliyordu; bundan sonrasını yalnızca tahmin edebilirdi. Tarhun ocağında beklemeyi silaha çeviriyordu.

Serdar dar sokağın aydınlanan taşlarına baktı.

Bu savaşta modern ateşi geçmişin demiri yenmeyecekti.

Onu, geçmişin sabrı tüketecekti.

O sabah demirci ocağında kurulan plan bir silah yapma planı değildi; geleceğin ateşini, geçmişin sabrıyla tüketme planıydı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.