Bölüm 9 - Barutun Son Sözü Görseli
Bölüm 9 - Barutun Son Sözü

Leya’nın Tedavi Ettiği Korku

7. Sahne 21 dk okuma 16 okunma
Leya yarayı okurken
Leya yarayı okurken
Tedavi sonrası nöbet
Tedavi sonrası nöbet

Şifa evinin içine, dışarıdaki patlamanın sesi değil, patlamadan sonra gelen sessizlik doldu.

Bu sessizlik normal bir suskunluk değildi. İnsanların korkudan konuşamadığı, kapıların eşiğinde ayak seslerinin yarım kaldığı, nefeslerin bile birbirine çarpmaktan çekindiği ağır bir boşluktu. Az önce liman depoları tarafında duyulan o kısa, keskin ve niyetli ses, şehrin üzerine görünmez bir örtü gibi serilmişti. Tralleis, taş kırılmasına, kılıç çarpmasına, hayvan çığlığına, yangın uğultusuna, fırtına gürültüsüne alışkındı. Ama bu ses başka bir yerden gelmişti. Sanki gökten değil, insanın niyetinden kopmuştu.

Leya, taş masanın yanında duruyordu.

İlk patlamanın ardından şifa evine iki haber ulaşmıştı: liman depolarındaki sahte hedef parçalanmış, o boş geçitte kimse olmadığı için yaralanan olmamıştı. Leya haberi duyunca rahatlamış, ama rahatlığını hemen bastırmıştı. Ses insanların bedenine değmese de korku kapıların önünde birikiyordu; üstelik Morkos’un sabah ilan ettiği yasalar yüzünden işini kaybetmekten korkanlar yaralarını saklayabilirdi.

Damon’un yarası o öğleden sonraki atıştan değildi. Gümrük kapısındaki demir kuşak sabah sökülürken açılmıştı. Küçük metal parça omzuna girmiş, ilk başta kanı bezle durdurmuş, sonra ağrı artınca çalışmayı bırakmak zorunda kalmıştı. Getirenler bunu özellikle belirttiler. Leya için bu ayrım önemliydi: sahipsiz yem kimsenin canını almamıştı; bu adamın yarası da o atışın sonucu gibi anlatılmamalıydı.

Elindeki bez hâlâ sıcaktı. Biraz önce kaynayan sudan çıkarılmış, sirke ve ezilmiş otların keskin kokusunu içine çekmişti. Şifa evinin içindeki hava rutubetli taş, ter, kan, kaynayan ot ve korku kokusuyla ağırlaşmıştı. Yaralıların inlemeleri, dışarıdaki sessizlikle birleşince daha da çıplak duyuluyordu.

Nikos kapının yanında bekliyor, dışarıyı dinliyordu. Yardımcı gençlerden biri ateşi harlıyor, diğeri içeri taşınacak yeni yaralı için masanın üzerindeki kanlı bezleri topluyordu. Herkes Leya'nın bir sonraki sözünü bekliyordu. Çünkü dışarıda insanlar Morkos'un yıldırımından söz etmeye başlamıştı. İçeride ise Leya, yıldırım denilen şeyin bıraktığı izleri görmek zorunda kalacaktı.

Kapı bir anda açıldı.

İki adam, kan içinde kalmış üçüncü bir adamı kollarından tutarak içeri taşıdı. Adamın ayakları taş zemine sürtünüyor, başı geriye düşüyor, ağzından boğuk bir inilti çıkıyordu. Üzerindeki tunik omuz ve yan taraflarından yırtılmış, kumaşın altından düzensiz kan lekeleri yayılmıştı. Kan çok hızlı akmıyordu; ama yaranın biçimi Leya'nın içini daha ilk bakışta rahatsız etti.

Bu yara kılıç yarası değildi.

Ok değildi.

Taş kesmesi gibi de durmuyordu.

Şifa evindeki başka yaralar kesik, ezik, yanık ya da eski bir okun izi olarak okunabiliyordu. Burada ise derinin girişindeki küçücük açıklıkla içerideki hasar birbirine uymuyordu. Metal kırıntısının yolu, gözle görünen yaranın söylediğinden daha derine uzanmış gibiydi. Kaynağı bir mermi değildi; fakat bedenin içinde bıraktığı belirsizlik, Leya’nın zihninde aynı soğuk kapıyı aralıyordu.

Bir yaranın dışarıdaki görüntüsüne bakıp içeride ne olduğunu bildiğini sanmak tehlikeliydi. Bu düşünceyi nereden öğrendiğini bilmiyordu. Bunu bilen birinin sesiyle hareket ediyor, sonra o sesi kendi içinden duyduğu için ürküyordu. Yaralının omzundaki küçük açıklık ona kesin cevap vermiyordu, yalnızca soru soruyordu: Ne kadar derine gitti? Kanama nerede? İçeride parça kaldı mı? Adamın nefesi nasıl? Cevapları birer birer araması gerekiyordu.

Leya yaralıya doğru eğildiğinde, elleri titremedi. Bu onu korkuttu.

Çünkü korkması gerekiyordu.

Bu çağın bir şifacısı, böyle bir yaraya ilk kez baktığında en azından bir an duraklardı. Ne olduğunu anlamaya çalışır, hangi otun işe yarayacağını, hangi dikişin tutacağını, kanamanın nereden geldiğini bulmak için gözle bakar, sonra elle yoklardı. Leya da bunları yaptı. Ama bunları yapış biçimi kendi bilgisine fazla düzenli, fazla soğukkanlı, fazla yabancı geldi.

Yaralının omzuna yakın yerde küçük gibi görünen bir açıklık vardı. Fakat çevresindeki doku ezilmiş, içeri doğru bozulmuştu. Derinin altında sert bir şey hissediliyordu. Leya parmaklarını yaranın kenarında gezdirirken zihninde kelimeler parladı.

Leya yarayı okurken

Leya yarayı okurken

Giriş.

Basınç.

İç kanama.

Doku bütünlüğü.

Temizle.

Durdur.

Bekle.

Kelimeler antik değildi. Tralleis'in şifa evinde öğrenilmiş değildi. Otları kaynatan kadınların, kırık saran yaşlıların, savaş sonrası yaraları dikmiş ustaların dili değildi bu. Daha soğuk bir yerden geliyordu. Beyaz ışıklı, metal kokulu, emirlerin kısa kesildiği bir yerden.

Leya gözlerini bir an kapattı.

Karanlığın içinde beyaz bir koridor açıldı.

Tekerlekli bir sedyenin sesi.

Birinin aceleyle söylediği bir cümle.

"Basıncı takip et."

Sonra başka bir ses.

"Üsteğmenim, yaralı stabil mi?"

Leya'nın gözleri açıldı.

Şifa evine döndü. Karşısında kan vardı, taş vardı, korku vardı. Ama o ses kulaklarının içinden gitmedi.

"Masayı boşaltın," dedi.

Sesi kendi kulağına bile değişik geldi. Eskisinden daha hızlıydı. Daha az açıklama taşıyordu. Şifa evindekiler ne demek istediğini anlamakta bir an gecikti.

Leya başını kaldırdı.

"Masayı boşaltın dedim. Sıcak su. Temiz bez. İnce iğne. Nikos, kapıyı kapat ama kimseyi kovma. Korkan içeride beklesin, bağıran dışarı çıksın. Burada panik istemiyorum."

Nikos’un bakışı Leya’nın yüzünde kaldı. Şifa evinin eski kuralı basitti: yaralı içeri alınır, şifacı bakar, çevresindekiler ne yapacağını bilmeden beklerdi. Leya şimdi bekleyenleri işe katıyor, kapıyı kapatırken bile kimseyi dışarı atmıyordu. Korkmuş biri sokakta daha fazla korku yayabilirdi; ama eline su kabı verilirse kendi korkusunu taşıyacak bir iş bulabilirdi.

“Kimseyi kovmam,” dedi Nikos. “Ama alanı açık tutarım.”

“Evet. Damon’un yanında yalnız gerekenler kalsın. Merak edenler kapının gerisinde dursun.”

Bu küçük ayrım odayı yeniden kurdu. Birkaç kişi geri çekildi. Bir kadın su kabını getirdi. Genç bir yardımcı temiz bezleri kirli olanlardan ayırdı. Leya bu düzeni kusursuzlaştırmaya çalışmadı; herkesin ne yapacağını bir kez daha söyledi ve yaralıya döndü.

Nikos hemen hareket etti.

Yaralı adam taş masaya yatırıldı. Adamın gözleri yarı açıktı. Dudakları kurumuştu. Nefesi sık ve yüzeyseldi. Leya elini adamın boynuna götürdü. Nabzı hızlıydı. Parmakları tanıdık bir hareketle bastırdı, saydı, bekledi. Bu kadar düzenli sayması yine kendi içinde bir kapıyı zorladı.

"Adı ne?" diye sordu.

Adamı getirenlerden biri cevap verdi:

"Damon. Liman deposunda çalışır. Bu öğleden sonra boş kalkanın olduğu geçitte değildi. Sabah, Morkos’un yeni emrini uygulayan görevliler gümrük kapısının eski demir kuşağını sökerken parça kopmuş; omzuna saplanmış. Yarasını bezle sarıp çalışmaya devam etmiş. Şimdi ağrısı artınca geldi. Dışarıda Rolpa’nın yıldırımı diyorlar; ama bu yara sabahki demirden."

Leya başını kaldırmadan konuştu:

"Tanrı işi olsaydı burada ne işi olurdu?"

Adam sustu.

Leya, yaralının omzundaki kumaşı kesti.

Kumaş açıldığında küçük metal parça loş ışıkta kısa bir parıltı verdi. Kadın derin bir nefes aldı. Nikos başını çevirmedi; o da bakmak zorundaydı. Leya parçayı hemen çekmedi. Önce çevresindeki dokunun durumuna baktı, aletleri sıraya koydu ve yaralının kolunu destekletti.

“Damon, beni duyabiliyor musun?”

Adam gözlerini araladı.

“Omzuna bakıyorum. Acıyacak. Elini eşinin elinde tut.”

Damon kadının elini yeniden kavradı. Bu kez parmakları daha az titriyordu.

Leya’nın zihninden kısa bir emir geçti: Bekle. Bir nefes daha. Sonra hareket.

Bu cümleler tamamlanmış bir anı gibi gelmiyordu. Parçalı, kesik, emir kipindeydiler. Onları bir araya getirince beyaz ışıklı bir oda beliriyor, sonra hemen dağılıyordu. Leya hatıranın peşine gitmedi. Damon’un yüzüne baktı, nefesini dinledi ve odadakilerin sessiz kalmasını sağladı. İçeriden düzensiz parçacıklar, mermer tozu ve kanla karışmış küçük sert kırıntılar göründü. Bunlardan biri ışığı yakalayınca metal gibi parladı. Leya'nın nefesi bir an durdu.

Balistik.

Kelime yine geldi.

Bu kez daha net.

Sanki biri zihnindeki kapıya dışarıdan değil, içeriden vuruyordu.

Leya kelimeyi yüksek sesle söylemedi. Söylerse gerçek olacaktı. Gerçek olursa, onun bu çağda olmaması gereken bir bilgiye sahip olduğu herkesin gözlerinin önüne serilecekti. Ama parmakları zaten o bilgiyle çalışıyordu. Yarayı sadece dikilecek bir kesik gibi değil, içeride yol almış bir kuvvetin bıraktığı bozulma gibi okuyordu.

"Bu yara dışarıdan küçük görünüyor," dedi yavaşça. "Ama içeride yolu büyüyor. Deriyi yalnız kesmemiş. İçeride dokuyu ezmiş, parçalamış."

“Demir parçası küçük,” dedi adamı getirenlerden biri. “Onu çekip çıkarırsak bitecek sandım.”

“Parçanın küçük olması, bıraktığı zararın da küçük olduğunu göstermez,” dedi Leya. “Ama ne olacağını da şimdiden bilemem. Önce temizleyeceğiz, kanamayı izleyeceğiz. Bu gece başında biri kalacak.”

“Bu kadar mı?”

“Bu kadar kolay değil. Fakat ne yaptığımızı bilmeden dua edip beklemek de değil.”

Sözleri kaba değildi; yine de adamın yüzünde bir sarsıntı yarattı. İnsanlar kesinlik duymak isterdi. Leya onlara iyileşme sözü veremezdi. Elindeki işi anlatabilirdi: bakmak, temizlemek, kanamayı kontrol etmek, değişen bir işaret olduğunda haber vermek. Belirsizlik içinde yapılacak iş bulmak onu ortadan kaldırmıyordu, ama insana ona teslim olmaktan alıkoyacak bir tutamak veriyordu.

Yardımcı kızlardan biri ürperdi.

"Bunu nasıl anlarsın?"

Leya cevap vermek istemedi.

Çünkü o da bilmiyordu.

Daha doğrusu, bilmemesi gereken bir şeyi biliyordu.

"Elim biliyor," dedi sonunda. "Şimdilik bu yeter."

Kapının önünde kalabalık birikmeye başlamıştı. Kimi sessizce ağlıyor, kimi "Morkos'un yıldırımı" diye fısıldıyor, kimi de başını yere eğerek dua ediyordu. Bir kadın, yaralının yakınlarından biri olmalıydı, kapı eşiğinde diz çökmeye çalıştı. Nikos onu tutup kaldırdı.

"Diz çökme," dedi Leya, bakmadan.

Kadın dondu.

"Ama..."

"Diz çökersen elin boş kalır. Elin boş kalırsa su taşıyamazsın. Su taşıyamazsan bu adam ölür."

Kadın bir an Leya'ya baktı. Sonra ayağa kalktı.

"Ne yapayım?"

"Suyu getir. Sonra sessiz dur."

Kadın koştu.

Bu küçük hareket, şifa evindeki havayı değiştirdi. Korku hâlâ vardı. Ama artık bir işi vardı. Leya bunu hissetti. İnsanlara görev vermek, korkunun boynuna tasma takmak gibiydi. Korkuyu yok etmiyordu; ama onu Morkos'un köpeği olmaktan çıkarıyordu.

Leya yaranın etrafını temizlemeye başladı.

Sıcak suyu önce yaranın çevresine döktü, sonra temiz bezi dikkatle kullandı. Yüzeyde biriken toz ve kurumuş kan açıldıkça metal kırıntısının çevresindeki şişmiş doku belirdi. Leya gereksiz yere derine gitmemesi gerektiğini biliyor gibiydi. “Gibi” sözcüğü zihnine takıldı. Bu bilgi miydi, sezgi miydi? Nereden geldiğine dair bir anısı yoktu; ama ne zaman acele etse bedenin başka bir yerinde yeni bir sorun çıkabileceğini hissediyordu.

Damon inlediğinde eşinin eli onun eline uzandı. Adam kadının bileğini sıktı. Leya, kadının korkuyla geri çekilmesine izin vermedi. “Burada kal. Onun duyacağı kadar sakin konuş. Ne olduğunu anlatma; yanında olduğunu söyle.”

Kadın yutkundu. “Damon, buradayım. Elini bırakmıyorum.”

“Güzel. Böyle sürdür.”

Leya yaralıyı yalnızca kendi elleriyle tutamayacağını biliyordu. Bir insanın bedenini sabit tutmak başka, onu tek başına iyileştirmek başkaydı. Çevresindekiler yardım ettikçe onun görebildiği ayrıntılar artıyordu: eşi nefesini, Nikos omzundaki kasılmayı, yardımcı kanamanın yönünü izliyordu. Kimse mucize değildi; birlikte dikkat ediyorlardı.

Damon inledi. Bedeni kıvrılmak istedi. Tarhun'un öğrencilerinden biri adamın omuzlarını tutmak için yaklaştı.

"Çok bastırma," dedi Leya. "Nefes almasına izin ver. Sadece dönmesini engelle."

"Ölecek mi?"

"Ben çalışırken bu soruyu sorma."

Genç adam sustu.

Leya, yaranın içindeki metal kırıntısını dikkatle ayırdı.

Damon’un omzunda mermer değil, yalnızca metal kırıntısı vardı. Leya iki şeyi birbirine karıştırmak istemedi. Kabın içindeki parça koyu ve düzensizdi. Tam olarak ne olduğunu söyleyemiyordu. Adını koyamadığı şeyi kesin bir adla çağırmak, onu daha iyi anlamış gibi davranmak olurdu.

“Bu demir mi?” diye sordu genç yardımcı.

“Metal gibi görünüyor.”

“Kurşun mu?”

Leya başını kaldırdı. “Bilmiyorum. Bu parça tek başına bunu kanıtlamaz.”

Cevabı bazılarını hayal kırıklığına uğrattı. Onlar Leya’nın her şeyi bildiğini duymak istiyordu. Bilmediğini söylemesi onu daha az değerli yapmıyordu; elindeki parçaya taşıyamayacağı bir anlam yüklemeyi reddediyordu.

“Bildiğimiz şey, Damon’un yaralandığı. Şimdi neye ihtiyacı olduğunu izleyeceğiz. Bilmediğimiz şey için aceleyle hüküm vermeyeceğiz.”

İçindeki ses yine konuştu:

Yolu izle.

Kanamayı durdur.

Derini acele kapatma.

Leya'nın eli bir an havada kaldı.

Bu ses Aylin'in miydi?

Aylin.

İsim zihninin içinde çok hafifçe parladı. Sonra söndü. Leya onu tutmaya çalışmadı. Çünkü tutarsa ameliyat masası, GATA koridoru, yağmur, Serdar'ın genç yüzü, hepsi birden üzerine çökecekti. Şimdi zamanı değildi. Önünde yaşayan bir adam vardı.

"Sıcak bez," dedi.

Yardımcı verdi.

"Daha temiz olanı."

"Bu temiz."

Leya'nın bakışı sertleşti.

"Daha temiz olanı."

Genç kız hemen başka bir bez getirdi.

Nikos kapıdan seslendi:

"Dışarıda halk toplanıyor. Bir adam Morkos'un tanrı adına ateş ettiğini söylüyor."

Leya, yaraya eğilmiş halde cevap verdi:

"O adamı içeri alma. Sesini de kapının önünden uzaklaştır."

"Nasıl?"

"Ona su taşıt."

Nikos kısa bir an Leya'ya baktı. Sonra anladı. Korku yayan adamın ağzını susturmanın en iyi yolu, elini meşgul etmekti.

Leya, Damon'un omzundaki derin bozulmayı temizlerken dışarıdan "Tanrı gazabı" sözleri hâlâ duyuluyordu. Her fısıltı, yaranın içine başka bir kir gibi düşüyordu. Leya bir an dayanamayıp başını kaldırdı.

"Tanrı gazabı değil!" dedi.

Şifa evi sustu.

Herkes ona baktı.

Leya'nın elleri kan içindeydi. Alnında ter vardı. Yüzü solgundu. Ama sesi hiç titremedi.

"Ben tanrının karşısında değilim," dedi. "Morkos'un yalanının karşısındayım. Yara insan işi. Şifa da insan eliyle olacak."

Kapıdaki kalabalığın içinden biri fısıldadı:

"Ama yıldırım..."

Leya onu kesti.

"Yıldırım ağaçları yakar. Bu yara yol seçmiş. İnsan niyetiyle açılmış. İnsan niyetiyle korkutmak için açılmış."

Bir başkası sordu:

"O zaman sen bu yarayı kapatırsan Morkos'un gücü biter mi?"

Leya'nın yüzü sertleşti.

"Hayır. Ama yalanı zayıflar."

Bu cümle, şifa evinde yankılandı.

Leya tekrar yaraya döndü.

Damon’un omzundaki son temizliği yaparken, Leya her hareketin nedenini kendine sessizce hatırlattı. Önce ne gördüğünü ayır: kan, şişlik, yabancı parça. Sonra ne bilmediğini kabul et: kırıntının tam olarak nereden geldiği, çevrede daha fazla hasar bırakıp bırakmadığı. En son, yapabileceğini yap: yarayı temiz tutmak, kanamayı izlemek, adamın nefesini ve rengini takip etmek. Bu sıra zihninin içine kendiliğinden dizilmişti. Leya sözcüklerin hepsini hatırlamasa da düzeni tanıyordu.

Yardımcı kızlardan biri kabın içine eğilince Leya onu durdurdu. “Bakabilirsin, ama dokunma. Sonra onu ayrı bir beze saracağız.”

“Neden saklıyoruz?”

Leya cevap vermeden önce bir an düşündü. “Çünkü ne olduğunu henüz bilmiyoruz. Sonra başka biri daha iyi anlayabilir. Şimdi atarsak, elimizde yalnızca tahmin kalır.”

Kız başını salladı. Parçayı bir ganimet gibi görmüyordu; Leya da öyle görmesini istemiyordu. Bu küçük metal, kimsenin önünde tanrısal bir simgeye dönüştürülmemeliydi. O yalnızca Damon’un yarasından çıkarılmış, henüz tanınmamış bir parçaydı.

Halkın gözünde mucize olmak istemiyordu. Çünkü bir yalanı başka bir yalanla yenmek, Morkos'un oyununu başka bir adla sürdürmek olurdu. Ona tanrısal ateş diyorsa, Leya'nın kendini tanrısal şifa diye sunması kolaydı. İnsanlar buna tutunurdu. Ama o zaman yine kimse insan emeğine, bilgiye, dikkatli ellere inanmazdı.

Leya bunun olmasına izin vermeyecekti.

"Bu adam yaşayacaksa," dedi, "su taşıyan kadının, bez veren kızın, onu sabit tutan adamın, sessiz kalan kalabalığın ve benim ellerimin işiyle yaşayacak. Kimse bunu mucize diye çalmayacak."

Nikos bu cümleyi duyunca başını eğdi.

Leya dikişe başlamadan önce bir an bekledi. Yaranın her yerinin hemen kapatılmaması gerektiğini içgüdüsel olarak biliyordu. Bazı yerler temizlenmeden kapanırsa içeride daha büyük kötülük bırakırdı. Bu düşünce ona daha önce de gelmişti.

Bazı yaralar dikiş tutmaz.

Cümle zihninde yankılandı.

Sonra ardına başka bir ses eklendi:

"Sadece kabuk bağlar."

Serdar'ın sesi miydi bu?

Genç Serdar mı?

Şimdiki Serdar mı?

Leya'nın eli bir an durdu.

Nikos bunu fark etti.

"Leya?"

"Devam ediyorum," dedi hemen.

Ama sesi bir anlık uzaklıktan dönmüş gibiydi.

Dikişe başladı.

Parmakları antik iğneyi tutuyordu, ama hareketlerinde modern bir disiplin vardı. Her düğüm ölçülüydü. Her bekleyiş bilinçliydi. Gereğinden fazla kapatmıyor, gereğinden az da bırakmıyordu. Yaralı adamın nefesi zaman zaman bozuluyor, Leya her bozulmada başını hafifçe eğip onu dinliyordu.

"Nefesini takip edin," dedi.

"Nasıl?" diye sordu genç yardımcı.

Leya cevap vermek için ağzını açtı.

O anda kulağında yine o hayalet cümle duyuldu:

"Üsteğmenim, yaralı stabil mi?"

Leya'nın göğsü sıkıştı.

Dudaklarından istemsizce çıktı:

"Stabil..."

Şifa evindeki herkes sustu.

Kelime havada yabancı bir taş gibi kaldı.

Nikos kaşlarını çattı.

"Ne dedin?"

Leya'nın yüzü soldu.

"Ben..."

Cümleyi tamamlayamadı.

Çünkü kelimeyi açıklayacak bir Tralleis karşılığı bulamadı. Dengede demek değildi yalnız. Yaşıyor demek de değildi. Tehlike geçti demek hiç değildi. Stabil, ölümle yaşam arasında sallanan bir bedenin bir an için aynı çizgide tutulması demekti. Bunu nasıl anlatacaktı?

"Şimdilik duruyor," dedi sonunda. "Ama gözünüz onda olacak."

Nikos kelimeyi tekrar etmedi.

Leya’nın yabancı kelimesi odadaki herkesin hafızasına başka türlü yerleşmişti. Kimisi anlamını sormaya çekiniyor, kimisi sessizce tekrarlıyordu. Nikos ise yalnızca Damon’un nefesini izledi. Leya ona göz ucuyla baktığında Nikos başını hafifçe eğdi: sözcüğün anlamını bilmiyordu, yine de görevini yapıyordu.

“Şimdilik duruyor,” cümlesi “stabil”in karşılığı değildi belki. Fakat şifa evindekilere şimdi ne yapmaları gerektiğini anlatıyordu. Damon’u yalnız bırakmayacaklardı. Bir değişiklik görürlerse haber vereceklerdi. Kimse yarayı merakından açmayacaktı. Bu, kesin bir kurtuluş sözü değil; birlikte sürdürülecek bir nöbetti.

Ama Leya'nın yüzündeki ifadeyi gördü.

Bu sıradan bir şifa sözü değildi. Leya'nın içinden, Leya'nın bile tanımadığı bir odadan çıkmıştı.

Yaralı adamın nefesi biraz düzeldi. Kanama azaldı.

Her düğümde aynı ölçüyü korumaya çalıştı. Çok sıkı çekse doku gerilecek, gevşek bıraksa kenarlar ayrılacaktı. Leya’nın parmakları bir ritmi hatırlıyordu: al, geçir, tut, bırak. Bu ritim şifa evinin eski iğnesiyle modern bir ameliyathanenin metal aleti arasında köprü kuruyordu. Araçlar değişmişti; yaşayan bedenin kırılganlığı değişmemişti.

Damon’un eşi elini bırakmadan su taşıyan kadına yer açtı. Genç yardımcı temiz bezleri hazır tutuyordu. Nikos kapının önünde kalabalığın nefesini düzenliyordu. Leya herkesi tek tek yönetmiyor, insanların yaptıklarını birbirine bağlayacak kadar konuşuyordu. Bazen bir kelime yeterliydi: “Bekle.” Bazen bir bakış. Bazen de sert bir “Hayır, o bez değil.”

Şifa evinin içindeki korku bütünüyle kaybolmadı. Ama artık birbirine bulaşıp büyüyen bir sis olmaktan çıkmıştı. Herkes yaralı adamın çevresinde ne yapacağını az çok biliyordu. Leya son düğümü attıktan sonra geri çekildi. Ellerindeki kanı yıkamak için su kabına uzandı. Suya dokunduğunda kırmızı bulut gibi dağılan kan, ona bir an GATA'nın beyaz lavabolarını gösterdi.

Paslanmaz çelik.

Parlak ışık.

Aceleci ayak sesleri.

Bir ses:

"Aylin, basıncı bırakma."

Leya'nın eli suyun içinde dondu.

Aylin.

Bu kez isim daha netti.

Birinin adı olarak değil, kendi omzuna dokunan bir el gibi.

Nikos ona yaklaştı.

"İyi misin?"

Leya elini sudan çıkardı.

"Hayır," dedi dürüstçe.

Nikos şaşırdı.

Leya başını kaldırdı.

"Ama işim var."

Bu cevap Nikos'un sormak istediği bütün soruları susturdu.

Damon'un yanına döndü. Adamın alnındaki teri temizledi. Nabzını tekrar kontrol etti. Göz kapaklarını kaldırıp baktı. Sonra yanındaki kadına seslendi:

"Yaşayabilir. Ama bu gece yalnız bırakılmayacak. Ateşi yükselirse bana haber verin. Su verilecek. Çok konuşturulmayacak. Yaraya kimse el sürmeyecek."

Kadın ağlamaya başladı.

"Yaşayacak mı?"

Leya ona baktı.

"Yaşaması için çalışacağız. Şimdilik gerçek bu."

Leya, kadının yüzünde umudun belirdiğini gördü; ama umudun da ölçüsü olmalıydı. “Kurtuldu” derse, gece ilerlediğinde beden başka türlü cevap verirse o sözü geri alamazdı. “Yaşayacak” demek, kadının başında beklemesine gerek olmadığı izlenimini verebilirdi. Leya gerçeğin yükünü hafifletmek için yalan söylemeyecekti.

Kadın gözlerini sildi. “O zaman yanında kalacağım.”

“Kal. Ama su iç. Kendini de ayakta tut.”

“Ya onu yalnız bırakırsam?”

“Biraz dinlenmen, onun yanından gitmen demek değil.”

Kadın başını salladı. Yardımcı kızlardan biri ona oturacak yer gösterdi, başkası sıcak su getirdi. Damon’un eşi ilk kez omuzlarını biraz indirdi. Yaralı kadar başındaki kişi de korkudan ve yorgunluktan tükenebilirdi; Leya onu da görmeye çalışıyordu.

Kadın Leya'nın eline kapanmak istedi.

Leya elini çekti.

"Elime kapanma. O ellerinle bez tutacaksın."

Kadın hıçkırarak başını salladı.

Kapıdaki kalabalık artık başka türlü bakıyordu. Biraz önce Morkos'un yıldırımından söz eden insanlar, şimdi Leya'nın kanlı ellerine bakıyordu. Onun ellerinde tanrısal bir parlaklık yoktu. Sadece yorgunluk, dikkat, bilgi ve inat vardı. Belki de insanları en çok sarsan buydu.

Morkos'un yıldırımı göklerden inmiş gibi anlatılıyordu.

Leya'nın cevabı ise su, bez, dikiş ve uykusuzluktu.

Bu daha az görkemliydi.

Ama daha gerçekti.

Kapının önünden yaşlı bir adamın sesi geldi:

"Morkos'un ateşi..."

Leya onu tamamladı:

"İnsan işi."

"Ama çok güçlü."

"Evet."

"O zaman nasıl karşı duracağız?"

Leya bir an sustu.

Bu sorunun cevabı yalnız şifa evinde değildi. Serdar'ın planında, Tarhun'un hattında, Aris'in zeytin ağında, halkın birbirine vereceği küçük görevlerdeydi. Ama kendi payına düşen cevabı biliyordu.

"Korkuyu tedavi ederek," dedi.

Yaşlı adam anlamadı.

Leya açıkladı:

"Korku da yara gibi yayılır. Temizlemezsen irin tutar. Adını doğru koymazsan büyür. Morkos buna tanrı diyor. Ben insan işi diyorum. Siz de bunu böyle söyleyeceksiniz."

Leya bu sözleri slogan olsun diye söylememişti. Kalabalığın bir anda cesaretle dolmasını istemiyordu; korku, insanları tedbirsizliğe iterse daha çok yaralı getirirdi. Onlara silaha yaklaşmalarını değil, gördüklerini doğru anlatmalarını söylüyordu. Bir insanın gördüğünü, korkudan daha büyük bir şeye çevirmeden aktarabilmesi de yardımdı.

“Biriniz Morkos’un ne dediğini anlatacaksa, yanında ne gördüğünü de söylesin,” dedi. “Bir yara varsa yarayı anlatın. Nerede olduğunu, ne zaman olduğunu. ‘Tanrı gazabı’ deyip bırakmayın.”

Yaşlı adam kapının yanında onu dinledi. “İnsanlar dinler mi?”

“Bilmiyorum.”

“Sen de bilmiyor musun?”

“Hayır. Ama birisi söylemeli.”

Bu cevap kalabalığın beklediği türden bir kehanet değildi. Leya geleceği anlatmadı; yalnızca bugünkü işi söyledi: su taşımak, kapıyı açık tutmak, yaralının adını unutmamak, Morkos’un her sözünü gerçek diye tekrarlamamak. Küçük işlerdi. Yine de bir düzen kuruyorlardı.

Kalabalıkta bir uğultu yükseldi.

İnsan işi.

Bu iki kelime, Morkos'un yıldırım anlatısının altına atılmış ilk gerçek dikişti.

Leya, metal kırıntısının durduğu küçük kaba baktı. Birini temiz bir beze sardı. Bunu saklayacaktı. Delil olarak mı, hafıza olarak mı, bilmiyordu. Ama o küçük parçanın bir gün Morkos'un yalanına karşı konuşacağını hissediyordu.

Kabı kapatırken zihninde kelime bir kez daha yükseldi:

Balistik.

Bu kez Leya onu susturmadı.

İçinden söyledi.

Balistik.

Kelime onu korkuttu.

Ama aynı zamanda yön verdi.

Bir yaranın adını bilmek, onu küçültmezdi. Fakat ona karşı nasıl durulacağını öğretirdi. Leya artık bunu anlıyordu. Morkos'un gücü, insanların yaraya isim koyamamasından besleniyordu. Leya isim koydukça, o güç biraz azalacaktı.

Nikos kapıyı kapatmadan önce dışarıya baktı.

Kapının eşiğinde birkaç kişi hâlâ bekliyordu. Leya, yarası olmayanları sırf korktular diye göndermedi. İçlerinden birine yaralı yakınlarının adını ve nerede olduklarını sordu. Bir başkası, sabah demir kuşak sökülürken orada bulunan işçilerin sayısını hatırladığını söyledi. Leya ondan isimleri tek tek söylemesini, emin olmadıklarını işaret etmesini istedi.

“Bunun tedaviyle ilgisi var mı?” diye sordu Nikos.

“Kimin eksik olduğunu bilmezsek, kimi arayacağımızı bilemeyiz.”

Nikos bu cevabı duyunca başını salladı. Yalnızca bedenlerin iyileşmesi için değil, korkunun kayıp ve söylentiyle büyümemesi için de kayıt tutmak gerekiyordu. Şifa evinde bir tahta levha bulup adları yazdı. Yazmayı bilmeyenlerden isimleri tekrar ettirdi; kimsenin yaralı yakınına dair sözü kalabalıkta kaybolmasın diye kapının yanında bekledi.

Leya bunu görünce kendi yükünün hafiflediğini hissetti. Her şey onun elinde olmak zorunda değildi. Birinin kapıyı tutması, birinin suyu kaynatması, birinin adı unutmaması gerekiyordu. Şifa, yalnızca iğnenin girdiği yerden ibaret değildi.

"Halk dağılıyor," dedi.

"Korktuğu için mi?"

"Hayır," dedi Nikos yavaşça. "Sanırım... ne yapacağını bildiği için."

Leya ilk kez o gün derin bir nefes alabildi.

Bu küçük bir zaferdi.

Damon hâlâ tehlikedeydi. Morkos'un silahı hâlâ dışarıdaydı. Serdar hâlâ ölüm sayacının peşindeydi. Tarhun hâlâ açık alanları boşaltmaya çalışıyordu. Leya'nın kendi zihni hâlâ iki çağ arasında kanayan bir kapıydı.

Ama şifa evi ayaktaydı.

Ve korku, ilk kez tedavi masasına yatırılmıştı.

Leya ellerini kuruladı. Sonra kapının önünde bekleyenlere döndü.

"Suyu kaynatmaya devam edin," dedi. "Bezleri ayırın. Yaralı gelirse önce adı sorulacak. Sonra yarası. Kimse 'tanrı gazabı' demeyecek. Duyarsam su taşıtırım."

Birkaç kişi istemsizce gülümsedi.

Bu küçük gülümseme, Morkos'un yıldırımından daha sessizdi.

Ama daha inatçıydı.

Leya bunu gördü.

Ve o an anladı: Halkın korkusu tamamen geçmemişti. Geçmeyecekti de. Ama korkunun içinden iş çıkarılabiliyorsa, Morkos o korkuya bütünüyle sahip olamazdı.

Şifa evinin taş duvarları arasında kaynayan su yeniden fokurdadı.

Damon'un nefesi biraz daha düzenli hâle geldi.

Tedavi sonrası nöbet

Tedavi sonrası nöbet

Kapının önündeki kalabalık yavaş yavaş görevlere dağıldı.

Leya küçük beze sarılı metal kırıntısını avucuna aldı.

İçindeki kelime hâlâ karanlıkta yanıyordu.

Balistik.

O gün Leya yalnız bir yarayı kapatmadı; Morkos'un tanrısal ateşine insan eliyle atılmış ilk dikişi attı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.