Bölüm 7 - Zamanın Külleri Görseli
Bölüm 7 - Zamanın Külleri

Morkos’un Yeni Yemini

15. Sahne 16 dk okuma 15 okunma
Gece boyunca çukurun başında kurulan meşaleler hâlâ sönmemişti; fakat alevleri artık hükmeden kırmızı bir parıltı yaymıy
Gece boyunca çukurun başında kurulan meşaleler hâlâ sönmemişti; fakat alevleri artık hükmeden kırmızı bir parıltı yaymıy
Sonra kutuyu kapattı.
Sonra kutuyu kapattı.

Şafak, Tralleis’in üzerine bir bağış gibi değil, bir sorgu ışığı gibi doğdu.

Gece boyunca çukurun başında kurulan meşaleler hâlâ sönmemişti; fakat alevleri artık hükmeden kırmızı bir parıltı yaymıyordu. Solgun sabah ışığı, onların ziftli dillerini küçültmüş, gece boyunca tanrı işareti sanılan gölgeleri yorgun ve kirli lekelere çevirmişti. Karanlık çekildikçe, Morkos’un kurdurduğu o büyük iniş düzeninin görkemi de çekiliyor; geride yalnızca kırılmış tahta, kopmuş halat, ezilmiş taş, çamura bulanmış izler ve korkudan sesi kısılmış adamlar kalıyordu.

Gece boyunca çukurun başında kurulan meşaleler hâlâ sönmemişti; fakat alevleri artık hükmeden kırmızı bir parıltı yaymıy

Çukurun ağzındaki alan bir savaş meydanından çok, yarım kalmış bir ayinin enkazına benziyordu.

Devasa meşe vinçlerden biri ortasından yarılmıştı. Ana kolu çukurun kenarına devrilmiş, kırılan kısmı sanki bir hayvanın parçalanmış kaburgası gibi yukarı doğru açılmıştı. Makara dişlerinden biri yerinden çıkmış, taş zemine düşerken yanındaki kayıtçının masasını parçalamıştı. İniş sepetlerinden biri boş hâlde çukur duvarına çarpa çarpa yukarı çekilmiş, kenarları kırılmış, demir halkaları bükülmüştü. Kalın kenevir halatlardan ikisinin ucu karanlığın içine sarkıyor, rüzgârla hafif hafif sallanıyordu.

Artık hiçbir asker o halatlara güvenmiyordu.

Hiçbir işçi o vinçlere yaklaşmak istemiyordu.

Hiçbir kayıtçı, gördüklerini düzgün cümlelere dökebilecek kadar emin değildi.

Halkın uzak bölümünde toplananlar dağılmamıştı; ama bekleyişleri değişmişti. Gece başında gördükleri şey bir fetih gösterisiydi. Şimdi önlerinde duran manzara, insanın kendi gözleriyle bakıp da nasıl adlandıracağını bilemediği bir uyarıya dönüşmüştü. Bazıları bunun tanrıların öfkesi olduğunu fısıldıyor, bazıları Morkos’un çukura fazla yaklaştığını söylüyor, bazıları ise hiçbir şey söylemeden çocuklarını alıp geriye doğru çekiliyordu.

Sessiz Avcı, alanı hızla toparlamaya çalışıyordu.

Yaralı işçiler ayrı bir yere alınmıştı. Çukurdan dönen askerler halkın göremeyeceği bir bölgeye taşınmıştı. Konuşabilenlerin başına iki muhafız dikilmiş, sayıklayanların ağızlarına su verilmiş, kontrolsüzce bağıran biri ise zorla susturulmuştu. Avcı, panik yayıldığında onun hangi yöne gideceğini önceden görmek isteyen bir adam gibi hareket ediyordu.

Ama bu kez korku, kendi disiplininden daha hızlıydı.

Çünkü adamlar yalnız yeraltında bir düşman gördüklerini söylemiyordu.

Bazıları ışık görmüştü.

Bazıları beyaz duvarlar.

Bazıları demirden insanlar.

Bazıları kendi sesini taşın içinden duymuştu.

Bazıları da hiçbir şey söylemiyordu.

Bu en kötüsüydü.

Konuşan korku yönlendirilebilirdi.

Susmuş korku içeride büyürdü.

Morkos ise bütün bu enkazın ortasında, şafağın ayazında kıpırdamadan duruyordu.

Pelerini tozla kirlenmişti. Çizmelerinin kenarına çamur bulaşmış, meşale isi yüzünün bir tarafına ince bir gölge gibi yapışmıştı. Normalde böyle bir görüntüye tahammül etmezdi. Kendi görünüşünü, halkın gözündeki ağırlığının bir parçası sayardı. Ama şimdi üstüne sinen tozu fark etmiyordu.

Çünkü hâlâ gördüğü dünyayı düşünüyordu.

Beyaz ışık.

Taş olmayan duvarlar.

Gecenin içine gündüz gibi inen projektörler.

Yağmurun altında emirle hareket eden askerler.

Demir, kumaş, plastik ve barutla örülmüş o nizam.

O dünya bir düş değildi.

Morkos düşleri tanırdı. Tüccarlar da tiranlar da düşlerle çok karşılaşırdı. İnsanlar borç isterken düş anlatırdı. Komutanlar zaferden önce düş anlatırdı. Kahinler ekmek parasını düşlerden çıkarırdı. Düşlerin sınırı olmazdı; bu yüzden değeri de çoğu zaman düşüktü.

Ama Morkos’un gördüğü şeyin sınırları vardı.

Düz çizgileri vardı.

Kapıları vardı.

Işık kaynakları vardı.

Adamları vardı.

Düzeni vardı.

Düzeni olan her şeyin sahibi olabilirdi.

Sahibi yoksa, sahibi yapılabilirdi.

Sahibi varsa, sahibi değiştirilebilirdi.

Morkos’un zihni, felaketi çoktan mülkiyet diline çevirmişti.

Avcı yanına yaklaştığında Morkos hâlâ çukura bakıyordu.

“Efendim.”

Morkos cevap vermedi.

Avcı biraz daha yaklaştı. Sesi alçaktı; halkın, işçilerin ve muhafızların duymasını istemiyordu.

“Adamlar artık aşağı inmeyecek.”

Morkos’un gözleri çukurdan ayrılmadı.

“İnecek adam bulunur.”

“Bu kez sadece korkmadılar. Akılları bozuldu.”

“Akıl tamir edilir.”

“Hayır,” dedi Avcı. “Kırılan kılıç dövülür. Kırılan kemik sarılır. Ama bazı adamlar döndüğünde aynı adam olmaz. Bunlar öyle döndü.”

Morkos yavaşça başını çevirdi.

“Sen korktun mu Avcı?”

Bu soru, bir tuzak gibi söylenmişti.

Avcı yüzünü değiştirmedi.

“Evet.”

Çevredeki iki muhafız bu cevabı duydu ve irkildi.

Morkos’un gözleri kısıldı.

Avcı devam etti:

“Korkmayan adam yoktur. Bunu siz söylediniz. Ben korktum; çünkü gördüğüm şeyin tehlikesini anlıyorum. Adamlarınız korktu; çünkü anlamadılar. Siz korkmadığınızı sanıyorsunuz; çünkü gördüğünüz şeyi yanlış adlandırıyorsunuz.”

Morkos’un yüzünde öfkenin ilk izi belirdi.

“Dikkatli konuş.”

“Bu yüzden konuşuyorum.”

Avcı, bu kez geri adım atmadı. Çünkü Morkos’un hırsı onu da yakmaya başlamıştı. Bir efendi ne kadar zalim olursa olsun, dünyayı tanıdığı kurallar içinde kirletirse idare edilebilirdi. Fakat tanımadığı bir karanlığa sahip olmak isterse, etrafındaki herkes onunla birlikte düşerdi.

“Yeraltı hattı artık güvenli değil,” dedi Avcı. “Yabancı tünelleri kendi lehine çevirdi. Geniş yan geçitler çöktü ya da kapandı. Yankı odaları sustu. Çukur artık ses vermiyor. Yukarıdan ışık da görünmüyor. Vinçlerden biri parçalandı. Halatlar güvenilmez. İşçiler kaçmak istiyor. Halk bunu yenilgi sayacak.”

Morkos’un dudakları kıpırdadı.

“Yenilgi…”

Kelimeyi sanki kendi dilinde yabancıymış gibi söyledi.

Sonra gülümsedi.

“Hayır Avcı. Bu yenilgi değil.”

Avcı sustu.

Morkos çukurun ağzına bir adım daha yaklaştı. Aşağıdan artık ne telsiz cızırtısı geliyordu ne de beyaz ışık. Serdar’ın susturma hamlesi işe yaramıştı. Çukur, Morkos’un adını duymayacağı kadar derine çekilmişti.

Bu sessizlik, normal bir insanı rahatlatabilirdi.

Morkos’u öfkelendirdi.

“Kapı beni reddetmedi,” dedi.

Sesi önce yalnız Avcı’nın duyacağı kadar alçaktı.

“Kapı susturuldu.”

Avcı cevap vermedi.

Morkos’un sesi biraz daha güçlendi.

“Kapının bekçisi beni durdurdu.”

Bunu söylerken gözlerinde yeni bir netlik belirdi. O ana kadar çukuru, kapıyı, Rolpa’yı ve modern dünyayı tek bir mülk gibi düşünüyordu. Şimdi araya bir düşman yerleştirmişti. Bu, Morkos’un aklını toparladı. Çünkü onun için her karmaşanın yönetilebilir hâle gelmesi, bir suçlu bulunmasıyla başlardı.

Suçlu Serdar’dı.

Yabancı.

Bekçi.

Hırsız.

Morkos pelerininin içinden paslı künyeyi çıkardı.

Şafağın solgun ışığı, künyenin üzerindeki harfleri geceki meşalelerden daha acımasız gösterdi. Metalin pası, kenarlarındaki yıpranma, deliklerden geçen eski zincir izi, “SERDAR YALIN” adı ve Morkos’un hâlâ çözemediği “0 Rh+” işareti görünür hâle geldi.

Morkos bu yazıları anlamıyordu.

Ama artık anlamadıklarından korkmuyordu.

Onlara anlam atıyordu.

Bu daha tehlikeliydi.

“Serdar Yalın,” dedi yavaşça.

Adı, kendi ağzında bir dua değil, bir borç senedi gibi durdu.

“Adını aldım.”

Künyeyi avucunda sıktı.

“Şimdi yolunu alacağım.”

Avcı’nın yüzü sertleşti.

“Yol kapandı.”

Morkos ona döndü.

“Yol taşta değil yalnız.”

Avcı ilk kez ne demek istediğini tam anlayamadı.

Morkos devam etti:

“Serdar bu halka ne verdi?”

“Umut.”

“Evet. Başka?”

“Şifa evini korudu. Tünelleri kullandı. Halkı Morkos’un kayıtlarından uzak tutmaya çalıştı.”

Morkos, Avcı’nın kendisine üçüncü kişi gibi konuşmasını fark etti; ama önemsemedi.

“Daha derine bak,” dedi. “Serdar bu halka bir hikâye verdi. Karanlıktan gelen ama karanlığı durduran adam. Geçmişi bilmeyenlere gelecek vaat eden yabancı. Leya’nın şifasıyla, Tarhun’un demiriyle, zeytinliklerin fısıltısıyla kendine bir yer açtı.”

Avcı sessizdi.

Morkos’un sesi soğudu.

“O zaman çukura değil, hikâyeye ineceğiz.”

Avcı gözlerini çukurdan alıp Morkos’a çevirdi.

“Halka saldıracaksınız.”

“Halk zaten benim.”

“Leya’ya.”

“Leya şifa veriyor. Şifa, borçtan daha hızlı yayılırsa benim için tehlikelidir.”

“Tarhun’a.”

“Demirci, Serdar’ın sağ eli. Ama artık yalnız demirci olmadığı belli.”

Avcı’nın bakışı keskinleşti.

“Ne demek istiyorsunuz?”

Morkos cevap vermeden önce paslı künyeyi göğsüne yakın tuttu.

“Çukur açıldığında onun yüzünü gördün mü?”

“Tarhun’un mu?”

“Evet.”

Avcı kısa bir an düşündü. Sızıntı sırasında herkes panikteydi. Ama Avcı, karmaşanın içinde yüzleri okumayı bilen biriydi. Tarhun’un yüzünde yalnız korku olmadığını hatırladı. Tanıma vardı. Kendi geçmişine çarpan bir adamın bakışı.

“Bir şey hatırladı,” dedi.

Morkos’un gözlerinde memnuniyet belirdi.

“Serdar’ın yolu yalnız taşta değil. İnsanların içinde. Leya’nın gözlerinde. Tarhun’un ellerinde. Halkın ona inanma biçiminde. Eğer taş sustuysa, biz insanları konuştururuz.”

Avcı bu stratejinin karanlığını hemen anladı.

Doğrudan iniş başarısız olmuştu. Morkos şimdi yeraltı hattını değil, Serdar’ın çevresindeki bağları hedef alacaktı. Leya’nın şifası kirletilecek, Tarhun’un hafızası kışkırtılacak, halkın güveni zehirlenecek, Serdar’ın adı bir yabancı kurtarıcıdan istilacı bekçiye dönüştürülecekti.

Bu daha ucuzdu.

Daha yavaştı.

Ama belki daha etkiliydi.

“Rolpa anlatısını değiştireceksiniz,” dedi Avcı.

Morkos gülümsedi.

“Hayır. Düzelteceğim.”

“Nasıl?”

Morkos elini çukurun üzerindeki gri sabaha doğru kaldırdı.

“Bu gece herkes gördü: öteki dünya gerçek. Serdar bunu sakladı. O hâlde Serdar halkın kurtarıcısı değil, kapının hırsızı. Leya’nın şifası temiz değil; o kapının karanlığıyla besleniyor. Tarhun’un gücü demirden değil; yabancının getirdiği lanetli hatıralardan geliyor. Rolpa ise artık uzak bir düş değil. Zamanın ötesinden gelen istilanın adı.”

Avcı sertçe karşı çıktı:

“Bunu yayarsanız halk ikiye bölünür.”

“Zaten bölünecek.”

“Şehir zayıflar.”

“Zayıf şehir daha kolay yönetilir.”

“Serdar’ı daha sert karşılık vermeye zorlarsınız.”

“İstediğim de bu.”

Avcı sustu.

Morkos’un planı netleşiyordu.

Serdar yeraltında sabırlı davranmış, Morkos’un adamlarını öldürmek yerine korkuyla geri göndermişti. Bu, halkın gözünde onun merhametini güçlendirebilirdi. Morkos bunu bozmak istiyordu. Serdar’ı savunmadan saldırıya, akıldan öfkeye, açıklamadan saklanmaya zorlayacaktı. Bir adam kendi adını savunmaya başlarsa, çoğu zaman savaş alanını düşman seçmiş olurdu.

Morkos bunu biliyordu.

Çünkü yıllarca insanları borçlarıyla değil, adlarıyla bağlamıştı. Bir tüccarın adı, bir kaptanın itibarı, bir ailenin onuru, bir şifacının temizliği… Bunlar paradan daha iyi rehin alınırdı.

Morkos künyeyi kaldırdı.

“Bu onun adı.”

Sonra diğer elini açtı.

Avucunda siyah, yanık, pürüzsüz küçük parça duruyordu. Portal sızıntısından kalan anlamsız kırık. Ne silah, ne araç, ne anahtar. Belki bir telsiz mandalı, belki yanmış bir kablo parçası, belki modern dünyanın en değersiz atığı. Ama Morkos’un elinde, tanrıların madeninden kopmuş gibi anlam kazanmıştı.

“Bu da yolun tanığı.”

Avcı o parçaya baktı.

“Hiçbir işe yaramıyor.”

Morkos’un yüzü karanlık bir memnuniyetle değişti.

“Yanılıyorsun. İşe yarıyor.”

“Nasıl?”

“İnsanlara göstermek için.”

Avcı’nın içinden soğuk bir bıçak geçti.

Morkos devam etti:

“Bir nesnenin çalışmasına gerek yoktur. İnsanların onun neyi kanıtladığına inanması yeterlidir.”

“Bu halk onu anlamaz.”

“Tam da bu yüzden inanır.”

Bu cümle çukurun sessizliğinden daha ürkütücüydü.

Morkos artık modern parçayı kullanmayacaktı; onu anlamlandıracaktı. Künye gibi. Rolpa gibi. Çukur gibi. Leya’nın şifası gibi. Serdar’ın suskunluğu gibi. Her şey, doğru dille kirletildiğinde silaha dönüşebilirdi.

Sessiz Avcı, ilk kez o sabah çukurdan çok Morkos’tan ürperdi.

Çünkü çukur bilinmeyendi.

Morkos ise bilinen kötülüğün, bilinmeyeni kullanmayı öğrenmiş hâliydi.

Morkos işaret verdi.

Bir hizmetkâr koşarak geldi. Ellerinde küçük, kadife kaplı bir kutu vardı. Bu kutu gece boyunca Morkos’un mühür odasından getirilen özel eşyalardan biriydi. Üzerinde Rolpa işareti kazılıydı. Köşeleri ince bronzla güçlendirilmiş, kapağına küçük bir kilit yerleştirilmişti.

Morkos kutuyu aldı.

Çukurun ağzındaki kırık vinçlere, dağılmış halatlara, korkmuş adamlara ve uzaklaşmaya hazırlanan halka bakmadan, yavaş hareketlerle kapağı açtı.

Önce künyeyi içine koydu.

Paslı metal, kadifenin üzerinde tuhaf biçimde yabancı durdu.

Sonra siyah yanık parçayı yerleştirdi.

Kırık plastik, künyenin yanına dokunmadı. Aralarında küçük bir boşluk bıraktı. Sanki iki nesne de ayrı birer kutsal emanet gibi saklanmalıydı.

Avcı bu ayrıntıyı fark etti.

Morkos’un aklında artık düzen oluşuyordu.

Serdar’ın adı.

Kapının tanığı.

Rolpa mührü.

Halkın korkusu.

Leya’nın şifası.

Tarhun’un hafızası.

Bütün parçaları aynı kutunun içine değil, aynı hikâyenin içine koyuyordu.

Morkos kapağı kapatmadan önce bir süre nesnelere baktı.

Kimse konuşmadı.

Uzakta bir işçi ağlıyordu. Yaralı bir asker sayıkladı. Kırılmış vinç kolu rüzgârda hafifçe gıcırdadı. Çukur ise susuyordu.

Morkos bu sessizliğe eğildi.

“Bugün sustun,” diye fısıldadı. “Ama susturulan her kapı, onu açacak eli bekler.”

Sonra kutuyu kapattı.

Sonra kutuyu kapattı.

Kilit sesi küçüktü.

Ama Avcı’ya, bir insanın aklında son kapının kapanması gibi geldi.

Morkos kutuyu hizmetkâra vermedi. Kendi elinde tuttu.

“Liman köşküne götürülecek,” dedi. “Mühür odasına. Üç kilit. İki kayıt. Bir yalan bile eksik yazılmayacak.”

Kayıtçı hemen yanına geldi.

“Efendim, ne yazalım?”

Morkos düşünmeden söyledi:

“Birinci kayıt: Yabancı Serdar Yalın’ın kapıyla bağı kesindir. İkinci kayıt: Kapının ötesinden gelen madde ele geçirilmiştir. Üçüncü kayıt: Çukur, yabancının müdahalesiyle geçici olarak susturulmuştur.”

Avcı araya girdi:

“Geçici olarak mı?”

Morkos ona baktı.

“Elbette.”

“Belki de kalıcıdır.”

“Hiçbir kapı kalıcı olarak kapanmaz. Yeterince hırslı biri onu aramaya devam ederse.”

Kayıtçı titreyerek yazdı.

Morkos devam etti:

“Dördüncü kayıt: Halk arasında Serdar’ın kapıyı sakladığı, Leya’nın şifasının karanlıkla temas ettiği, Tarhun’un yabancı hatıralarla hareket ettiği bilgisi yayılacak. Bu fısıltı doğrudan emir gibi değil, halkın kendi keşfi gibi dolaşacak.”

Avcı’nın yüzü sertleşti.

“Bu kirli iş.”

Morkos gülümsedi.

“Kir, doğru yere sürülürse mühürden daha kalıcıdır.”

“Leya buna karşılık verir.”

“Versin.”

“Serdar da.”

“Daha iyi.”

“Onları açık savaşa mı çekmek istiyorsunuz?”

“Hayır,” dedi Morkos. “Onları kendi içlerinde savaştırmak istiyorum.”

Avcı bu cümlenin ağırlığını hemen anladı.

Leya, Serdar’a künyeyi sakladığı için zaten kırgındı. Tarhun’un hafızası çatlamıştı. Halk, Morkos’un fısıltılarıyla şifa evine kuşkuyla bakmaya başlamıştı. Serdar’ın adı artık Morkos’un elindeki metaldeydi. Modern dünyadan gelen kırık parça ise çukurun gerçekliğine dair sözde kanıt olacaktı.

Morkos doğrudan çukura inemiyordu.

Ama çukurdan çıkan korkuyu şehre indirecekti.

“Adamlarınızı seçin,” dedi Morkos. “Kılıç taşıyanları değil. Dil taşıyanları. Pazarcıları, borçlu kadınları, cenaze yıkayanları, su taşıyan çocukları, dua satan ihtiyarları, liman kahvelerindeki gevezeleri. Herkes aynı şeyi söylemeyecek. Aynı şeyi söylerlerse benim sözüm olur. Farklı söylerlerse halkın gerçeği olur.”

Avcı, Morkos’a baktı.

Bu adam çukurdan yenilerek dönmemişti.

Daha kötü bir şey olmuştu.

Çukur ona yeni bir silah vermişti.

“Ve Nikos?” diye sordu Avcı.

Morkos’un yüzü değişti.

“Nikos…”

İsim kısa bir an havada asılı kaldı.

“Nikos Leya’nın yanında görülüyordu,” dedi Avcı. “Korkmuş aileleri güvenli evlere taşıdığı söyleniyor.”

Morkos’un gözlerinde ince bir öfke parladı.

“Eski piyonlar, yeni sahiplerini memnun etmek için çok çalışır.”

“Onu öldürelim mi?”

Morkos hemen cevap vermedi.

Nikos’u öldürmek kolaydı. Fakat ölüm bazen fazla kesin bir işaretti. Leya’nın yanında ölen Nikos, onu güçlendirebilirdi. Halk, “Morkos korktuğu için öldürdü” diyebilirdi. Hayır. Nikos’un ölmesi değil, güvenilmez hâle gelmesi daha işe yarardı.

“Hayır,” dedi. “Şimdilik öldürmeyin.”

“Ne yapalım?”

“Geçmişini hatırlatın. Kime hizmet ettiğini, hangi kapıları açtığını, kimleri ele verdiğini fısıldayın. Leya’nın yanında durduğu her yerde, biri onun eski ihanetini hatırlasın.”

Avcı başını salladı.

“Maksat Leya’nın güven hattını zayıflatmak.”

“Evet.”

“Tarhun?”

Morkos çukura baktı.

“Tarhun’un içinde başka bir adam var.”

Avcı sessiz kaldı.

“Bunu herkes bilmek zorunda değil,” dedi Morkos. “Ama Tarhun bilmeli. Ona rüyalarından korkmayı öğretin.”

“Nasıl?”

“Demircinin ocağına eski asker eşyaları bırakın. Beyaz taş tozu. Yanık metal. Halat parçaları. Ona hatırladığı şeyin Serdar’dan değil, çukurdan geldiğini düşündürün.”

Avcı, bu emri sevmedi.

Çünkü bir adamın aklına saldırmak, onu öldürmekten daha kirliydi. Ama Morkos’un hizmetinde yıllar geçirmiş biri olarak, kirin sınırını çoktan kaybettiğini biliyordu.

“Serdar?” diye sordu.

Morkos kutuyu göğsüne yakın tuttu.

“Serdar’ın adı bende. Önce bunu hissetsin. Sonra halkın gözünde adının değiştiğini görsün. Kurtarıcı mı, hırsız mı, bekçi mi, istilacı mı… Bunu o değil, biz belirleyeceğiz.”

Avcı alçak sesle söyledi:

“Serdar buna izin vermeyebilir.”

Morkos’un cevabı soğuktu:

“İzin istemeyeceğiz.”

Güneş, Tralleis’in doğu sırtlarının üzerinden biraz daha yükseldi. Çukur alanının karanlığı inceldi. Şafak, gece boyunca kutsal ve dehşet verici görünen her şeyi çıplak hâle getiriyordu. Kırık vinçler artık iblis kemikleri değil, kötü hesaplanmış ahşap düzeneklerdi. Halatlar artık kader çizgileri değil, kopmuş kenevir lifleriydi. Meşaleler artık tanrı ateşi değil, dumanı geniz yakan zift parçalarıydı.

Ama Morkos’un içindeki karanlık, şafakla küçülmedi.

Büyüdü.

Çünkü yenilgi, onda ders değil yemin doğurmuştu.

“Avcı,” dedi.

“Efendim.”

“Bugün çukurun başındaki iş bitecek. Halatları toplayın. Kırık düzenekleri meydanda bırakmayın. Halk, bunu bozgun gibi değil, tamamlanmış ilk keşif gibi hatırlayacak.”

“Nasıl?”

“Meydana adam çıkarın. ‘Kapı görüldü. Yabancı korktu. Kapı geçici olarak susturuldu. Morkos delili kapıyı kırarak değil, onu mühürleyerek zapt edecek’ desinler.”

Avcı gözlerini kıstı.

“Gerçeği tersine çevirmek uzun sürmez mi?”

Morkos’un dudakları kıvrıldı.

“Gerçek hızlı koşar. Ama yalan, doğru yerlere önceden yerleştirilirse onu bekler.”

Avcı bu cümleyi sevmedi.

Ama doğruluğunu biliyordu.

Morkos arkasını çukura döndü.

Bu hareket bilinçliydi. Halkın görebileceği şekilde yaptı. Çukura yenilmiş gibi değil, çukura hükmünü ertelemiş gibi sırtını çevirdi. Pelerini tozlu olmasına rağmen omuzları dikti. Elindeki kutuyu göğsünün hizasında taşıyordu.

Bir zafer ganimeti gibi.

Oysa içinde bir paslı künye ve işe yaramaz yanık plastik parçasından başka hiçbir şey yoktu.

Ama Morkos’un zihninde kutunun içinde bir dünya vardı.

Serdar’ın adı.

Serdar’ın yolu.

Serdar’ın korkusu.

Ve bir gün ele geçirileceğine inandığı demir krallığın ilk kanıtları.

Liman köşküne doğru yürümeye başladı.

Sessiz Avcı arkasından baktı. Sonra çukura döndü. Çukur hâlâ susuyordu. Avcı bu sessizliğin iyi mi kötü mü olduğunu bilmiyordu. Ama bildiği bir şey vardı: Morkos, bu sessizliği de kendi diline çevirecekti.

Çukur konuşsa tehlikeliydi.

Sussa daha tehlikeli.

Çünkü Morkos suskunlukların içine kendi sesini koymayı iyi bilirdi.

Avcı adamlarına işaret etti. Düzenekler sökülecek, yaralılar taşınacak, halk dağıtılacak, kayıtlar toplanacaktı. Ama o an, çukurun başında kısa bir süre yalnız kaldığında, aşağıdan hiçbir ses gelmediğini fark etti.

Ne cızırtı.

Ne uğultu.

Ne soğuk ışık.

Yalnız derin, ağır, insanı içine çekmeyen ama unutmasına da izin vermeyen bir sessizlik.

Avcı ilk kez çukura değil, Morkos’un uzaklaşan sırtına baktı.

Ve hangisinin daha karanlık olduğundan emin olamadı.

Morkos ise yürürken kutuyu biraz daha sıkı tuttu.

Liman köşkünün mühür odasında bu kutu üç kilidin arkasına girecekti. Kayıt defterlerine işlenecek, sahte tanıklarla çoğaltılacak, halkın dilinde biçim değiştirecek, Serdar’ın boynundan kopan ad ile gelecekten düşen yanık parça aynı karanlık hikâyenin iki kanıtı yapılacaktı.

Morkos’un yenilgisi, onun içinde bir durak olmadı.

Bir dine dönüştü.

Ve bu dinin ilk kutsal emaneti, avucundaki küçük kutuydu.

Köşkün merdivenlerine geldiğinde bir an durdu. Güneş artık sütunların üstüne vuruyordu. Şehrin üzerinde yeni gün başlamıştı. İnsanlar pazara inecek, su taşıyacak, yaralarını saracak, çocuklarını uyandıracak, çukurun başında ne olduğunu birbirine soracaktı.

Morkos onlardan önce cevaplarını hazırlamıştı.

Kutuyu göğsüne yaklaştırdı.

“Adını aldım Serdar,” diye fısıldadı. “Şimdi yolunu alacağım.”

Sonra mühür odasına girdi.

Kapı arkasından kapandı.

İçerideki hava soğuktu. Raflarda borç defterleri, anlaşmalar, mühür kalıpları, gizli parşömenler, satın alınmış sadakatlerin kayıtları duruyordu. Morkos kutuyu masanın üzerine koydu. Rolpa mührünün üzerine parmaklarını bastırdı. Bir süre bekledi.

Sonra kilidi çevirdi.

Küçük bir ses çıktı.

Ama o sesle birlikte, Morkos yalnız bir metal parçasını ve yanık bir kırıntıyı saklamadı.

Kendi aklının geri dönmeyecek kadar karanlığa inmiş hâlini mühürledi.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.