Seçilmiş Birlik: Sessiz Avcılar
Limanın en karanlık köşesi, gece yarısından sonra başka bir şehre aitmiş gibi görünürdü.
Gündüzleri orada gemiler bağlanır, ambar kapakları açılır, küfeler taşınır, yağ testileri tartılır, balıkçıların bağırışları tüccarların yeminlerine karışırdı. Demir halkalara sürtünen halatlar, katranla sıvanmış tekneler, denizden gelen tuzlu rüzgâr ve insanların bitmeyen pazarlığı limanı canlı bir hayvan gibi soluturdu.
Fakat gece yarısından sonra o hayvan uyumazdı.
Sadece başka türlü nefes alırdı.
Rıhtım duvarlarını döven dalgaların sesi, muhafız avlusunun taşlarına ağır ağır vuruyordu. Her dalga, uzaktan gelen boğuk bir davul gibi duyuluyor; her çekilişinde ıslak yosun, zift, paslı demir ve eski kan kokusunu geride bırakıyordu. Avlunun çevresindeki yüksek duvarlar, içeride olup biteni şehirden saklamak için değil, sanki şehrin kendisini içerideki karanlıktan korumak için yükselmişti.
Bu avlu normalde liman muhafızlarının toplandığı, kaçak malların geçici olarak istiflendiği, borcunu ödeyemeyenlerin sabaha kadar dövülmeden önce bekletildiği ve Morkos’un açıkça görünmesini istemediği adamlarının sessizce dağıtıldığı yerdi.
Bu gece ise avlu, bir sefere hazırlanıyordu.
Ama bu, denize açılacak bir geminin hazırlığı değildi.
Bu, toprağın altına inecek bir korkunun hazırlığıydı.
Meşaleler duvar diplerine seyrek aralıklarla dikilmişti. Işıkları avluyu aydınlatmaya yetmiyor, yalnız karanlığın şeklini belli ediyordu. Alevler rüzgârla eğilip kalktıkça, avlunun ortasında toplanan adamların yüzleri değil; zırh kenarları, kemer tokaları, bıçak kabzaları, halat kancaları ve demir halkalar kısa kısa parlıyordu.

Sessiz Avcı, avlunun batı duvarının gölgesinde duruyordu.
Adını kimse yüksek sesle söylemezdi. Bazıları onu yalnızca Avcı diye bilirdi. Bazıları Morkos’un gölgesi derdi. Birkaç yaşlı liman işçisi, onun soyunun eskiye dayandığını, kanında iz sürmenin ve sabretmenin lanet gibi aktığını fısıldardı. Çok daha sonra, başka bir zamanda, o kanın Rasim’e kadar uzanacağını kimse bilemezdi. Ama Avcı’nın gözlerinde, henüz doğmamış torunlarının bile taşıyacağı bir şey vardı: beklemekten yorulmayan, söylenmeyeni duyan, korkuyu koklayan bir dikkat.
O gece Morkos ona açık bir emir vermişti.
Elli metrelik karanlığa inilecek.
Orada saklanan şey bulunacak.
Bulunan şey yukarı çıkarılacak.
Eğer karşılarına Serdar’ın adamları çıkarsa susturulacak.
Eğer tanrı çıkarsa, önce bağlanacak.
Avcı bu son kısmın Morkos’un aklından geçtiğini biliyordu; çünkü Morkos tanrıların bile uygun koşullarda pazarlık masasına oturtulabileceğine inanacak kadar zengin, yeterince de deliydi.
Fakat Avcı, emrin kendisine söylenmeyen kısmını daha iyi anlamıştı.
Morkos korkuyordu.
Bu korku titrek bir korku değildi. Bir çocuğun karanlık odadan korkması gibi değildi. Bir askerin ölümden korkması gibi de değildi. Morkos’un korkusu daha tehlikeliydi; çünkü korktuğu şeyi yok etmek istemiyor, sahiplenmek istiyordu.
Avcı böyle adamlardan çekinirdi.
Çünkü ölümden korkan adam geri çekilir.
Malını kaybetmekten korkan adam pazarlık eder.
Ama sahip olamadığı güçten korkan adam, o gücü ele geçirmek için başkalarını karanlığa indirir.
Avcı, avlunun ortasında bekleyen on iki adama baktı.
On iki kişi.
Bir ordu değil.
Bir kalabalık değil.
Dua eden, bağıran, birbirini korkutan, emir gelmeden önce söylenti üreten bir sürü hiç değil.
Bu birlik bir cerrahın neşteri gibi seçilmişti. Az, keskin ve kirlenmek için hazırlanmış.
Avcı onları bizzat toplamıştı. Morkos yalnız “seçilmiş adamlar” istemişti; ama kimin seçilmiş sayılacağını Avcı bilirdi. Cesaret, çukur gibi yerlere inecek adam için tek başına yeterli değildi. Cesur adamlar çoğu zaman erken ölürdü. İnançlı adamlar yanlış anda diz çökerdi. Fazla akıllı adamlar sorular sorardı. Fazla aptal adamlar halatı yanlış bağlardı.
Bu iş için başka tür insanlar gerekiyordu.
Korkmayı bilen ama korkusunu saklamayı öğrenmiş adamlar.
Altının ağırlığını, canlarının ağırlığından azıcık fazla hisseden adamlar.
Tanrılardan değil, borç defterinden korkan adamlar.
Avcı ilk sıradakilere baktı.
Üç liman savaşçısıydılar. Tralleis’in arka sokaklarında, rıhtım meyhanelerinde, gemi tayfalarının kavgasında ve kaçakçı hesaplaşmalarında pişmişlerdi. Kalkan taşımaktan çok bıçak kullanmayı severlerdi. Zırhları tam değildi; ama eksik parçaları yaralarla tamamlanmış gibiydi. Birinin sol kulağı yoktu. Diğerinin çenesi eski bir kırığın ardından eğri kaynamıştı. Üçüncüsü, gözünün altındaki mor çizgi yüzünden sürekli uykusuz görünürdü.
Bunlar bir tanrı heykelinin önünden geçerken başlarını eğmezdi. Ama Morkos’un tahsilatçısını görünce borçlarını hatırlardı.
İkinci sırada iki paralı asker vardı.
Bunlar şehirden değildi. Kimin adına savaşmaları gerektiğini hiç önemsememişlerdi. Yeter ki ödeme yapılsın, yeter ki ölüler arkalarında bıraktıkları kılıçları tartılacak kadar düzgün düşsün. Bir zamanlar Morkos’a borçlanmış, sonra o borcun faizinin yalnız parayla kapanmayacağını anlamışlardı. Şimdi canlarını geri satın almak için çukura ineceklerdi.
Avcı onların gözlerinde kaçma arzusu aradı.
Bulamadı.
Bu iyi değildi.
Kaçmayı hiç düşünmeyen adam ya çok sadıktı ya da çok kırılmıştı. Sadakat işe yarardı. Kırılmışlık daha da yarardı.
Üçüncü grupta iki adam vardı ki, avludaki diğerleri bile onlara yaklaşmamaya çalışıyordu.
İnfazdan dönenler.
Biri korsanlık suçundan asılacaktı. Diğeri bir vergi memurunu taşla öldürdüğü için şehir meydanında çarmıha gerilecekti. Morkos ikisini de son anda almış, celladın elinden kurtarmış, sonra onlara özgürlük değil, daha uzun bir borç vermişti.
Bu adamlarda umut yoktu.
Umut bazen tehlikeliydi. Umudu olan adam, aşağıda bir çıkış yolu görünce kendi hayatını seçebilirdi. Umudu olmayan adam ise ancak kendisine verilen emrin içinde var olurdu.
Avcı bu yüzden onları seçmişti.
Sonra halat ustalarına baktı.
Üç kişiydiler.
Gemilerin yüksek direklerinde fırtına altında yürümüş, yelkenleri gecenin köründe bağlamış, ambar ağızlarından aşağı baş aşağı sarkmış, yük sepetleriyle insan arasında fark görmeden çalışmış adamlardı. Ellerinin içi kalın derilerle kaplıydı. Parmakları kısa, tırnakları kırık, bilekleri kenevir kokuyordu.
Onlar için yükseklik ya da derinlik ayrı şeyler değildi.
Bir halat varsa, dünya iki uçtan ibaretti.
Biri tutar, biri iner.
İp kopmazsa kader ertelenirdi.
Avcı, onların bu basit inancını severdi. Çünkü çukura inerken tanrı değil, düğüm kurtarırdı.
Son iki kişi ise iz sürücülerdi.
Onları kendisi yetiştirmişti.
Birinin adı çok az duyulurdu; çünkü kendi adını bile gereğinden fazla kullanmazdı. Öteki, çocukken kömür depolarında çalıştığı için karanlıkta gözleri tuhaf bir parıltı kazanmıştı. Toprakta taze basılmış izi, taşta sürtünmüş kumaşı, duvarda parmakla yoklanmış çıkıntıyı, havada değişen rutubeti okuyabilirlerdi.
Ama bu gece onların bildiği toprak ve taş yetmeyebilirdi.
Çünkü inecekleri yer yalnız yeraltı değildi.
Bunu Avcı hissediyordu.
Tam anlamıyor, adlandıramıyor, Morkos gibi büyük sözlerle süslemiyordu. Ama bazı karanlıkların bildiği karanlıklara benzemediğini ayırt edecek kadar yaşamıştı.
Avlunun bir kenarında iki mühür taşıyıcı bekliyordu.
Onlar savaşçı değildi. Kılıçları vardı; ama elleri kılıçtan çok balmumuna, parşömene, mühür ipine alışkındı. Morkos’un emriyle geleceklerdi. Gördüklerini kaydedecek, yukarı çıkarılan ne varsa işaretleyecek, hangi adamın neye dokunduğunu not edecek, korkuyla karışık her ifadeyi daha sonra Morkos’un önünde tekrar edecekti.
Avcı onları birliğin zayıf halkası olarak görüyordu.
Ama Morkos’un dünyasında kayda geçmeyen şey, ele geçirilmiş sayılmazdı.
Bu yüzden onlar da inecekti.
Bir çukurun dibinde insanın aklı yanarken bile Morkos bir mühür izi görmek istiyordu.
Avcı yavaşça yürüdü.
Adamların önünden tek tek geçti. Kimseye cesaret vermedi. Kimsenin omzuna el koymadı. Bir komutan gibi bağırmadı. Bağıran adam, kendi sesinden güç almak isterdi. Avcı’nın buna ihtiyacı yoktu.
Liman savaşçılarından kulağı olmayan adam sırıttı.
“Aşağıda ne varmış?” diye sordu. “Altın mı, ölü mü?”
Avcı durdu.
“İkisi de olabilir.”
Adamın sırıtışı biraz küçüldü.
“Ya tanrı varsa?”
Avcı ona uzun uzun baktı.
Sonra diğerlerinin de duyacağı kadar yüksek sesle konuştu:
“Aşağıda bir tanrı varsa, Morkos onu satın alacak.”
Avludaki birkaç adamın yüzünde gergin bir gülümseme belirdi.
Avcı devam etti:
“Tanrı yoksa, siz orada bulduğunuz şeyi yukarı çıkaracak ve satılacak bir mülk hâline getireceksiniz. Sizin için cennet, aşağıda parlayan bir kapı değil. Buradan sağ çıkıp altınlarınızı saydığınız andır.”
Bu cümle işe yaradı.
Çünkü adamların anlayacağı dil buydu.
Morkos onlara daha önce başka sözler söylemişti. Rolpa’nın ebedi mülkünden, yabancının sakladığı kapıdan, karanlığın ardındaki sınırsız güçten bahsetmişti. Bunlar yüksek sözlerdi. Yüksek sözler, aç adamların karnını doyurmazdı. Avcı o sözleri yere indirdi.
Sağ çıkarsanız ödeme var.
Bulduğunuz şey satılacak.
Korkunuzun karşılığı altın.
Bu kadar.
Halat ustalarından biri, avlunun ortasında serili kalın kenevir bağının üzerine eğildi. Parmaklarıyla lifleri yokladı. Halat ziftle ovulmuş, nemden korunması için gece boyunca kuru bezlere sarılmıştı. Elli metrelik uzunluk, avlunun taşları üzerinde kıvrıla kıvrıla uzanıyor, yorgun bir yılan gibi karanlığa karışıyordu.
Avcı halata baktı.
İp.
Bu kadar basit bir şeyin bir adamın kaderinde bu kadar büyük yer tutabileceğini düşünmek tuhaftı. Morkos için ip, karanlığa uzatılacak bir eldi. Avcı için emniyet hattıydı. Halat ustaları için işti. Aşağı inecek savaşçılar için yukarıya dönme ihtimaliydi.

Serdar için ne olduğunu bilmiyordu.
Ama Serdar’ın bu çukura ve ipe başka türlü baktığından emindi.
Çünkü bazı adamlar nesnelere yalnız kullanmak için bakmazdı. Bazıları onlara geçmişlerinden kan bulaştırırdı.
Avcı bunu bilirdi.
Kendi bıçağına her baktığında, öldürdüğü ilk adamın nefesini hatırlardı.
Serdar da o elli metrelik boşluğa bakarken yalnız taş ve karanlık görmüyor olmalıydı.
Belki düşüş görüyordu.
Belki kayıp.
Belki geri dönemediği bir gece.
Avcı’nın umurunda değildi.
Ama düşmanı anlamak, onu küçümsememek demekti.
Avlunun kuzey köşesinde vinç kolları hazırlanıyordu. Meşe ağacından yapılmış iki ağır kol, gemilerden sökülen makaralarla desteklenmişti. Demir halkalar taş bloklara geçirilmiş, her halka ayrıca kenevir bağlarıyla sabitlenmişti. Ağırlık taşları yan yana dizilmişti; inen adamların dengesini sağlamak, sepetleri sabitlemek, gerektiğinde halatı ani çekişlerden korumak için kullanılacaktı.
Fakat Avcı bu hazırlığa bir mühendis gibi bakmıyordu.
O, her parçanın hangi anda ihanete dönüşebileceğini düşünüyordu.
Makara sıkışırsa kim aşağıda kalır?
Halat sürtünürse hangi düğüm önce yanar?
Adam paniklerse onu yukarı mı çekmek gerekir, yoksa diğerlerini kurtarmak için ipi gevşetmek mi?
İniş sepeti duvara çarparsa içindeki kayıtçı bağırır mı?
Bağırırsa, aşağıdaki karanlık cevap verir mi?
Avcı’nın hoşlanmadığı soru buydu.
Aşağıdaki karanlık cevap verir mi?
Çünkü o çukurdan dönen söylentilerin hiçbirinde tam sessizlik yoktu. Her anlatıda ses vardı. Uzak bir uğultu. Taşın içinden gelen bir çatırdama. Demir gibi ama demir olmayan bir inleme. Sanki toprağın altında çok büyük bir düzen nefes alıyor, ama bu çağın kulakları onu anlamıyordu.
Avcı bu seslere inanmamayı tercih ederdi.
Ama duyduğu her şeyi de hafızasında saklardı.
Bir mühür taşıyıcı yanına yaklaştı. Gençti. Korkusunu gizlemek için dudaklarını fazla sıkıyordu.
“Gördüğümüz şeyleri nasıl kayda geçireceğiz?” diye sordu. “Aşağıda ışık olmazsa…”
Avcı ona döndü.
“Gözünle gördüğünü aklında tutacaksın.”
“Ya aklım karışırsa?”
“Yukarı çıkınca Morkos senin yerine karar verir.”
Genç adam yutkundu.
Bu cevap onu rahatlatmadı. Ama rahatlık zaten bu gece kimseye vaat edilmemişti.
Avcı avlunun ortasına döndü. Adamlar artık hazır sayılırdı. Bazıları bileklerini bağlıyordu. Bazıları bıçaklarını yağlı bezle siliyordu. Halat ustaları düğümleri son kez kontrol ediyor, iz sürücüler meşalelerin isini azaltmak için zift oranına bakıyordu. Paralı askerlerden biri boynundaki küçük kemik tılsımı çıkarıp avlunun taşına attı.
Liman savaşçısı güldü.
“Tanrını mı sattın?”
Paralı asker cevap verdi:
“Aşağı iniyorsa önce o insin.”
Kimse yüksek sesle gülmedi.
Bu iyiydi.
Avcı fazla neşeyi de sevmezdi. Fazla neşe, korkunun başka yüzüydü.
Tam o sırada avlunun iç kapısı açıldı.
İki muhafız içeri küçük, koyu renkli bir sandık getirdi. Sandığın üzerinde Morkos’un özel mührü vardı. Muhafızlar sandığı Avcı’nın önüne bıraktı. Biri kısa bir selam verip konuşmadan geri çekildi.
Avcı mührü kırmadı.
Çünkü ne olduğunu biliyordu.
Morkos bunu son anda göndermişti.
Adamlarına gösterilmesini değil, Avcı’nın bakmasını istemişti.
Yine de sandığın kapağını açtı.
İçinde paslı metal künye duruyordu.
Yağ lambasının ve meşalelerin titrek ışığında küçük, değersiz, hatta çirkin görünüyordu. Bir tüccarın evinde, altınların, mühürlerin ve gümüş kapların arasında fark edilmeyecek kadar sadeydi. Fakat Avcı onu ilk gördüğünde, Morkos’un mühür odasındaki yüzünü hatırladı.
Morkos o metale altından daha dikkatli bakmıştı.
Bu, Avcı için yeterliydi.
Künyenin üzerindeki yazıları yine anlamadı. Harfler onun bildiği hiçbir yazıya benzemiyordu. Belki de benziyordu ama o yazılarda insan eliyle gelen düzensizlik yoktu. Sanki bir ses donmuş, metale dönüşmüştü.
Avcı künyeye dokunmadı.
Dokunmak istemediğini fark edince kaşları hafifçe çatıldı.
Korkuyor muydu?
Hayır.
Hoşlanmıyordu.
Bazı nesneler yalnız ait oldukları yerde anlamlıydı. Bir düşmanın bıçağını alırsan onu kullanabilirdin. Bir düşmanın yüzüğünü alırsan onun soyuna hakaret etmiş olurdun. Bir düşmanın mektubunu alırsan sırrını öğrenirdin.
Ama bu metal, sanki alındığı adamdan kopmuş bir parça değil de başka bir dünyanın üzerine düşmüş küçük bir penceresiydi.
Avcı sandığı kapattı.
Adamların dikkatle kendisine baktığını gördü.
“Bu nedir?” diye sordu infazdan dönenlerden biri.
Avcı cevap verdi:
“Sebebiniz.”
Adam anlamadı.
Avcı sandığı yanındaki muhafıza verdi.
“Bunu iniş alanına kadar benim yanımda taşıyacaksın. Kimse dokunmayacak.”
Muhafız başını eğdi.
Avcı sonra birliğe döndü.
“Dinleyin.”
Avludaki bütün küçük sesler kesildi. Düğüm atan eller durdu. Meşale çıtırtıları ve dalga sesleri daha belirgin hâle geldi.
“Aşağıda ne bulacağınızı bilmiyorsunuz. Ben de bilmiyorum. Morkos bildiğini sanıyor. Serdar sakladığını sanıyor. Halk dua ederek anlayacağını sanıyor. Bunların hiçbiri sizi kurtarmaz.”
Adamlar sessizdi.
“Size öğretilen şeylere güvenmeyin. Karanlıkta gördüğünüz her ışığa yol sanıp yürümeyin. Işık bazen çıkış değildir. Bazen tuzaktır.”
İz sürücülerden biri başını hafifçe kaldırdı. Bu cümleyi anladı.
Avcı devam etti:
“Ses duyarsanız, önce halatı yoklayın. Kendi adınızla çağrılırsanız cevap vermeyin. Yukarıdan emir gelirse düğüm işaretini bekleyin. Düğüm yoksa ses yalandır.”
Liman savaşçılarından biri huzursuzca kıpırdandı.
“Aşağıda bizim adımızı kim bilecek?”
Avcı ona baktı.
“Bilirse, en son bunu düşünürsün.”
Adam sustu.
“Birbirinizin yüzüne değil, nefesine güveneceksiniz,” dedi Avcı. “Yüz karanlıkta değişir. Nefes yalan söylemez. Yanınızdaki adamın nefesi kesilirse, onu kahraman gibi taşımaya çalışmayın. Halat işaretini verin. Yukarı çekeriz. Halat koparsa bağırmayın. Bağıran adam diğerlerini de düşürür.”
Bu sözler acımasızdı.
Ama adamların yüzlerinde garip bir rahatlama oluşturdu. Çünkü net kurallar, korkunun bulanıklığını azaltırdı.
Avcı bunu bilirdi.
Karanlıkta ahlak değil, kural işe yarardı.
“Çukurun dibinde bir kapı görürseniz,” dedi yavaşça, “önce kapıya değil, ayaklarınızın altına bakın. Zemin yoksa gördüğünüz şey size ait değildir.”
Mühür taşıyıcılardan genç olanı solgunlaştı.
Halat ustalarından biri kısık sesle dua etmeye başladı. Yanındaki adam dirseğiyle onu susturdu.
Avcı duymazdan geldi. Bir adamın içinde kalan küçük dua, dışarı taşmadığı sürece zararsızdı.
Sonra avlunun doğu kapısına baktı.
Kapının ardında Tralleis’in uykudaki sokakları vardı. Daha ötede, Serdar’ın gölgesi, Leya’nın şifa evi, Tarhun’un ocağı ve en derinde o elli metrelik karanlık…
Avcı, Serdar’ı düşündü.
Onu yakından birkaç kez görmüştü. Serdar’ın kılıç tutuşu bu çağın askerlerine benzemiyordu. Bakışı bir muhafızın bakışı değildi. Bir adamı öldürmeden önce değil, bir alanı kaybetmeden önce hesap yapan komutanlar gibi bakıyordu. Bu yüzden Avcı onu tehlikeli buluyordu. Korkusuz olduğu için değil; korkusunu düzenleyebildiği için.
Morkos, Serdar’ın kapısını ele geçirmek istiyordu.
Avcı ise Serdar’ın o kapıya ne kadar yakın durduğunu merak ediyordu.
Eğer bir adam geldiği yolu savunuyorsa, o yol yalnız kaçış yolu değildir.
Bazen mezardır.
Bazen doğum yeridir.
Bazen ikisi birdendir.
Avcı bu düşünceyi sevmedi. Kendi işine fazla benziyordu. Bir iz sürücü, başkasının izini takip ederken bazen kendi karanlığına yaklaşırdı.
Kapıdaki muhafızlara işaret etti.
Ağır kanatlar içeriden sessizce açıldı.
Dışarıdan soğuk rüzgâr girdi. Meşaleler bir an eğildi. Halatın üzerindeki lifler titredi. Atlar uzakta huzursuzlandı. Liman köpeklerinden biri ulumaya başladı, sonra aniden sustu.
Adamlar sıraya girdi.
Önde iki iz sürücü vardı. Arkalarında liman savaşçıları. Sonra halat ustaları ve paralı askerler. Mühür taşıyıcılar ortada tutuldu. İnfazdan dönen iki adam en arkadaydı; çünkü kaçmaları beklenmiyordu, ama kaçan olursa durdurmaları bekleniyordu.
Avcı en önde yürümeyecekti.
Bu gece onun görevi aşağı inmek değil, inişi yönetmekti. Morkos bunu açıkça söylemişti. “Aşağı inen adam gördüğü şeyle değişebilir. Bana yukarıda değişmeyen bir göz lazım.”
Avcı bu cümleyi hatırladıkça içinden soğuk bir gülüş geçti.
Morkos kendisinin değişmediğini sanıyordu.
Oysa Avcı, mühür odasında onun gözlerine baktığında değişimin çoktan başladığını görmüştü.
Karanlığa henüz kimse inmemişti.
Ama karanlık, Morkos’un içine çoktan çıkmıştı.
Birlik avludan çıkarken taş zeminde ağır ama düzenli ayak sesleri yükseldi. Kimse konuşmuyordu. Teçhizatlar kumaşla sarılmış, demirlerin birbirine çarpması engellenmişti. Halatlar iki kişinin omzunda taşınıyor, makaralar küçük arabalarla sessizce sürülüyor, demir halkalar keçeye sarılı halde götürülüyordu.
Bu bir savaş alayı gibi görünmüyordu.
Daha çok bir hırsızlık hazırlığıydı.
Fakat çalınacak şey altın, zeytin, gemi ya da insan değildi.
Morkos, zamanın karanlık ağzından bir mülk koparmak istiyordu.
Sokaklara girdiklerinde şehir uyuyor gibi görünüyordu. Ama Avcı perdelerin arkasında gözler olduğunu biliyordu. Bazı evlerin kapı aralıklarında soluk yüzler belirdi. Bir kadın çocuğunu içeri çekti. Yaşlı bir adam kapısının eşiğinde nazar işareti yaptı. Bir köpek havlayacak oldu, sahibi ağzını kapattı.
Söylenti daha birlik çukura varmadan yürümeye başlamıştı.
Morkos’un istediği de buydu.
Avcı bunu anladı ve rahatsız oldu.
Çünkü bazı seferler gizli yapılırdı.
Bu sefer ise gizlenerek gösteriliyordu.
Halk açıkça görmeyecek, ama duyacaktı. Duydukları şeyi büyüteceklerdi. Morkos’un adamları çukura inmeden önce, şehirde “Morkos karanlığa hükmetmeye gidiyor” cümlesi dolaşmaya başlayacaktı.
Bu, Morkos’un savaşıydı.
Kılıçtan önce anlamı ele geçirmek.
Korkudan önce ad koymak.
Avcı, yanındaki muhafızın taşıdığı küçük sandığa baktı.
Künye içerideydi.
O paslı metal parçası, bütün bu yürüyüşün sessiz davulu olmuştu. Kimse onun ne olduğunu anlamamıştı. Ama Morkos’un ona nasıl baktığını gören herkes, artık onun altından daha pahalı bir şey olduğunu biliyordu.
Avcı yazıyı anlamamıştı.
Serdar Yalın adının ne kadar ağır olduğunu bilmiyordu.
0 Rh+ işaretinin kanla, bedenle, ölümle ve hayatta kalmakla ilgili anlamını bilmiyordu.
Ama Morkos’un ilk kez bir metali altından daha dikkatli tuttuğunu görmüştü.
Bu yeterliydi.
Çünkü bir tiranın korkuyla tuttuğu şey, yakında başkalarının kanıyla korunurdu.
Birliğin önündeki sokak daraldı. Deniz kokusu azaldı. Toprak ve taş kokusu arttı. Uzakta, çukurun bulunduğu bölgeden geldiği sanılabilecek belirsiz bir uğultu geceye karıştı.
Adamların yürüyüşü bir an yavaşladı.
Avcı durmadı.
Yalnız başını hafifçe çevirdi ve en arkadaki infazdan dönen adama baktı. Adam hemen sırayı sıklaştırdı. Diğerleri de onunla birlikte yürümeye devam etti.
Korku ilk kez kapıya yaklaşmadan kendini göstermişti.
Avcı bunu kaydetti.
Çünkü aşağıda neyle karşılaşacaklarını bilmiyordu; ama yukarıda kimin önce çözüleceğini bilmek zorundaydı.
Karanlık sokakların içinden çukura doğru ilerlerlerken, Avcı son kez kendi kendine Morkos’un emrini tarttı.
Elli metre.
Halat.
Karanlık.
Serdar’ın düşürdüğü metal.
Rolpa diye büyütülen kelime.
Ve bütün bunları mülk sanan bir adam.
Avcı’nın içinde adı konmamış bir huzursuzluk kıpırdadı. Ama o huzursuzluğu hemen bastırdı. Onun görevi inanmak değildi. Şüphe etmek de değildi. Onun görevi, adamları çukurun ağzına götürmek, inişi başlatmak ve yukarı çıkan her şeyi Morkos’a teslim etmekti.
Yine de gece, ona alışık olduğu gecelerden daha ağır geldi.
Çünkü bazı karanlıklar yalnız saklamazdı.
Bazıları geri bakardı.
Ve Avcı, o elli metrelik boşluğun kendilerine çoktan baktığını hissediyordu.