Bölüm 7 - Zamanın Külleri Görseli
Bölüm 7 - Zamanın Külleri

Tünellerde Gerilla: Karanlığın Yanlış Yolu

10. Sahne 15 dk okuma 17 okunma
Sonra tavanın bir bölümünden ince toz dökülmeye başladı.
Sonra tavanın bir bölümünden ince toz dökülmeye başladı.
Tarhun Kranos’u halat hattına doğru itti. Halatçı ve diğer askerler onu sürükleyerek sepete ulaştırdı.
Tarhun Kranos’u halat hattına doğru itti. Halatçı ve diğer askerler onu sürükleyerek sepete ulaştırdı.

Tralleis’in altındaki tüneller, yukarıdaki dünyanın bütün seslerini yutarak başka bir şeye dönüştürüyordu.

Çukurun ağzında dönen vinçlerin gıcırtısı burada demir değil, kemik sesi gibi duyuluyordu. Morkos’un halka karşı savurduğu büyük sözler, taş damarların içinden geçerken anlamını kaybediyor; yalnızca boğuk, kibrinden arınmış, hayvanî bir uğultuya dönüşüyordu. Yukarıda meşaleler, kalabalık, pelerinler, mühürler, kayıtçılar ve emirler vardı. Aşağıda ise taşın kendi kanunu geçerliydi.

Karanlık burada yalnız ışığın yokluğu değildi.

Bir iradeydi.

İnsanın gözünü, kulağını, dengesini ve sonunda kendi adını bile elinden alan ağır bir varlık gibi tünellerin içinde duruyordu.

İlk inişten sağ çıkarılan üç askerin yukarı çekilmesinden sonra, Morkos durmamıştı.

Serdar bunu bekliyordu.

Morkos gibi adamlar ilk korkudan geri çekilmezdi. Korkuyu, yanlış yorumladıkları sürece daha büyük bir iştahla büyütürlerdi. İlk grubun “kapı var” diye bağırması, Morkos’un aklında tehlike değil, doğrulama yaratmıştı. Askerlerin beyaz yüzleri, titreyen elleri, konuşamayan dilleri onun için uyarı değildi; kapının gerçek olduğuna dair işaretti.

Bu yüzden ikinci hamle hızlı gelmişti.

Bu kez sepetten inenler daha az konuşan, daha dikkatli, daha sıkı bağlanmış adamlardı. Sessiz Avcı ilk grubun paniğinden ders çıkarmıştı. Halatlar yeniden kontrol edilmiş, işaret ipleri kısaltılmış, sepetin iniş hızı düşürülmüş, adamların birbirinden kopmaması için göğüs bağları eklenmişti.

Ama çukurun öğrendiği şey de vardı.

Ve Serdar, bu kez tünelin çukurla birleştiği alt hatta bekliyordu.

İlk grubun korkusu kapının varlığını ilan etmişti.

İkinci grubun korkusu, o kapının Morkos’a ait olmadığını anlatmalıydı.

Serdar sırtını nemli taş duvara verdi. Önünde dar bir boğaz, sağında ses odasına açılan küçük bir geçit, solunda çamurlu kör hatta giden sahte yol vardı. Yukarıdan inenlerin ayakları zemine değdiği anda, karşılarında düz bir yol değil, kendi korkularını büyütecek bir labirent bulacaklardı.

Tarhun sağ hatta çömelmişti.

Elinde kısa saplı çekiç vardı. Diğer elinde, daha önce yerleştirdiği demir takozun bağlı olduğu ince işaret teli duruyordu. Yüzü karanlıktaydı; ama nefesi duyuluyordu. Yavaş, kontrollü, sıkı. Serdar onu duymaktan memnundu. Panik nefesi değildi bu. Göreve hazırlanmış adam nefesiydi.

Yılmaz’ın nefesi.

Serdar bu düşünceyi hemen kenara itti.

Şimdi hatırlamanın değil, hattı tutmanın zamanıydı.

Yukarıdan sepetin yeniden indiğini haber veren titreşim geldi.

Çukurun duvarları hafifçe inledi.

Ardından ilk ayak sesi duyuldu.

Taşa basan deri taban.

Sonra ikinci.

Sonra üçüncü.

Adamlar zemine inmişti.

Serdar işaret vermedi.

Henüz değil.

Düşmanın önce kendi düzenine güvenmesi gerekiyordu. Sonra o düzenin altında zemin kayacaktı.

İkinci iniş grubunda dört adam vardı. İlk gruptan daha ağır donatılmışlardı. İkisi kısa kılıç, biri mızrak, biri de halat ve işaret düzeni için seçilmişti. En önde yürüyen adamın adı Kranos’tu. Sessiz Avcı’nın en eski adamlarından biriydi. Tanrılara inanmazdı; ama işaretlere inanırdı. Taşın yanlış koktuğunu, rüzgârın ters estiğini, bir adamın ölümden önce yüzünün değiştiğini fark edebilen türden biriydi.

Bu yüzden ilk adımda durdu.

Arkadan gelen muhafız fısıldadı:

“Neden durdun?”

Kranos cevap vermedi.

Tünelin havasını kokladı.

Nem.

Toz.

Yanık.

Ve başka bir şey.

Hastane kokusunu bilmiyordu. Antiseptik nedir bilmiyordu. Yanmış plastik nedir bilmiyordu. Ozon kelimesini hayatında duymamıştı. Ama beden, adını bilmediği tehlikeyi bazen akıldan önce tanırdı.

“Burada taş hasta,” dedi.

Arkadan biri alay edecekti; ama aynı anda duvardan ince bir cızırtı yükseldi.

Herkes sustu.

Cızırtı önce sağ duvardan geldi, sonra soldan cevap verdi, sonra başlarının üstünde kısa bir çatırdamaya dönüştü. Sesin kaynağı yoktu. Kılıç çekilecek bir yer yoktu. Bağırılacak bir düşman yoktu. Yalnız taşın içinde ilerleyen metalik bir parazit vardı.

Halatçı adam işaret ipini yokladı.

“Yukarıyla hat açık.”

Kranos başını salladı.

“Yukarı burada işimize yaramaz.”

Bu cümle, arkadaki genç muhafızın yüzünü soldurdu.

Serdar gölgelerin içinden onları izliyordu.

Adamların birbirine olan mesafesi iyi değildi. Çok yakındılar. Panik geldiğinde birbirlerini ezeceklerdi. Ama bu Serdar’ın işine yarayabilirdi. Onları öldürmeden bozmak için kalabalığın kendi ağırlığı kullanılacaktı.

Serdar yere çöktü.

Parmaklarıyla küçük taş parçasını yokladı.

İlk işaret taşı.

Bunu çekerse yukarıdaki gevşek tavan parçaları dökülecek, görüş kapanacak, ses odası ilk yankıyı büyütecekti. Zamanlaması erken olursa askerler hemen halata dönerdi. Geç olursa ana hatta ulaşabilirlerdi.

Bir nefes daha bekledi.

Adamlar dar boğaza girdi.

İşte şimdi.

Serdar taşı kendine doğru çekti.

Tünel önce yalnız nefes aldı.

Sonra tavanın bir bölümünden ince toz dökülmeye başladı. Bu bir çökme değildi. Taşı kıran büyük bir patlama yoktu. Yalnız eski tünelin yıllardır tuttuğu un gibi kireç, nemle karışmış taş tozu ve tavana sıkışmış kuru parçalar bir anda boşaldı.

Sonra tavanın bir bölümünden ince toz dökülmeye başladı.

Ama ses odası bunu büyüttü.

Dökülen toz, adamların kulaklarında taşların parçalandığı büyük bir yıkım gibi yankılandı.

Meşaleler titredi.

Halatçı bağırdı:

“Durun!”

Kranos elini kaldırdı.

“Kimse kıpırdamasın!”

Fakat arka sıradaki genç muhafız çoktan geriye bir adım atmıştı. Topuğu diğerinin ayağına bastı. Kısa bir küfür duyuldu. Toz gözlerine doldu. Meşale alevi boğuldu, kızardı, küçüldü.

Sonra söndü.

Karanlık, üzerlerine kapanan bir kapak gibi indi.

Genç muhafız bağırdı:

“Işık!”

Sesi kendi etrafında çoğaldı.

“Işık… ışık… ışık…”

Yankı, kelimeyi adamın kendi ağzından alıp tünelin üç farklı köşesine fırlattı. Bir an için herkes başka biri de aynı şeyi bağırıyor sandı.

Kranos kılıcını çekti.

“Sus!”

Ama onun sesi de çoğaldı.

“Sus… sus…”

Serdar, Tarhun’a bakmadan ikinci işareti verdi.

Tarhun sağ hattaki demir çubuğu taş zemine hafifçe vurdu.

Tek bir metal sesi çıktı.

Fakat ses odasında büyüyerek, sanki karanlığın içinde görünmeyen on adam aynı anda kılıçlarını çekmiş gibi yankılandı.

Muhafızlardan biri paniğe kapıldı.

“Biri var!”

Kranos dişlerinin arasından konuştu:

“Yok.”

“Duydun!”

“Ses duymak adam görmek değildir.”

Ama kendi sesi de tam emin değildi.

Serdar karanlıkta yer değiştirdi. Meşale yakmadı. Gölgelerin içinde, daha önce belirlediği dar çıkıntıdan geçerek sol yan hatta ulaştı. Burada duvarın küçük bir aralığı, ana geçide fısıltı taşıyacak biçimde açıktı. Serdar ağzını o aralığa yaklaştırdı.

Çok alçak sesle konuştu.

“Geri dön.”

Ses, taşın içinde bozuldu.

Kendi sesi olmaktan çıktı.

Daha derin, daha uzak, daha eski bir şeye dönüştü.

“Geri… dön…”

Genç muhafız olduğu yerde dondu.

“Kim söyledi?”

Kranos bu kez cevap veremedi.

Çünkü o da duymuştu.

Halatçı işaret ipini çekmek istedi. Fakat tam o sırada tünelin duvarında beyaz bir parıltı açıldı.

Karanlıktan sonra ışık çok sert geldi.

Herkes gözünü kapattı.

Bu ışık Serdar’ın kurduğu bir tuzak değildi.

Portalın kendi sızıntısıydı.

Taşın içinde bir çizgi gibi belirdi, sonra genişleyip düz bir yüzeye dönüştü. Bir an için bembeyaz bir duvar göründü. Duvarın üzerinden titremeyen bir ışık akıyordu. Ardından kesik bir telsiz cızırtısı duyuldu.

“…hat… hat…”

Kelime tamamlanmadan bozuldu.

Muhafızlardan biri dizlerinin üzerine çöktü.

“Rolpa…”

Kranos sertçe onu kaldırmaya çalıştı.

“Kalk!”

Adam ağlamaya başladı.

“Bizi istemiyor.”

Serdar bunu duydu.

Plan işliyordu.

Ama tehlike de büyüyordu.

Çünkü beyaz ışık beklediğinden daha erken ve daha güçlü gelmişti. Serdar’ın küçük sarsıntıları, çukurun dengesizliğiyle birleşiyordu. Bu iyi bir psikolojik etki yaratıyordu; ama portal hattını gereğinden fazla zorlayabilirdi.

Serdar hemen üçüncü işareti iptal etti.

Daha fazla sarsıntı vermeyecekti.

Bu noktadan sonra yönlendirme, taşla değil sesle yapılacaktı.

Tarhun bunu fark etti. Sağ hatta bekledi. Elindeki çekici indirmedi.

Kranos adamlarını toparlamaya çalışıyordu.

“Halata dönmeyin!” diye fısıldadı. “İleri bakın. Işık neredeyse yol oradadır.”

Serdar’ın gözleri daraldı.

Bu adam diğerleri gibi kolay kırılmıyordu. Işıktan korkmuştu; ama korkusunu Morkos’un istediği yöne çevirmeye çalışıyordu. Eğer onu durdurmazlarsa, ana hatta biraz daha ilerleyebilirlerdi.

Serdar karanlıkta yer değiştirdi.

Kranos, beyaz ışığın belirdiği duvara doğru iki adım attı.

Halatçı onu tuttu.

“Avcı ışığa koşmayın dedi.”

“Bu ışık değil. Kapı.”

“Kranos…”

“Kapıysa işaret koyacağız. Emir bu.”

İşte Morkos’un zehri buydu.

Korku, görevle birleştiğinde insanı en tehlikeli hâline getirirdi.

Serdar daha fazla bekleyemezdi.

Sol yan geçitteki küçük kandili ateşledi. Kandil doğrudan görünmüyordu; ama sahte geçidin girişindeki taş duvarı solgun bir sarıya boyadı. Işık, ana hattan bakıldığında sanki daha içeride güvenli bir boşluk varmış gibi görünüyordu.

Kranos durdu.

Gerçek beyaz ışık kesilmişti.

Sarı ışık ise daha anlaşılırdı.

İnsan aklı bilmediği mucizeden çok, yarım bildiği yola inanırdı.

Genç muhafız hemen o tarafa döndü.

“Orada yol var.”

Halatçı itiraz etti:

“Yukarı hattı burada.”

Kranos ikisi arasında kaldı.

Serdar ikinci fısıltıyı gönderdi.

“Yol… orada…”

Ses, taşların içinde kayıp geldi.

Kranos’un yüzü gerildi. Bunun tuzak olduğunu sezdi; ama arkasındaki adamlar çoktan ışığa yönelmişti. Dar boğazda kalabalığı geri çevirmek zordu. Halat göğüs bağlarından geçiyor, adamları aynı hatta tutuyordu. Birinin hareketi diğerlerini de çekiyordu.

Genç muhafız sahte geçide girdi.

Ardından dizine kadar çamura saplandı.

“Çekilin!” diye bağırdı.

Ama bağırdığı anda toz, çamur ve karanlık içinde yönünü kaybetti. Ona yardıma giden ikinci adam da kaygan zemine bastı. Halat gerildi. Kranos küfretti. Halatçı ana hattı korumaya çalıştı; fakat yedek ip yan duvardaki çıkıntıya takıldı.

Bu tam Serdar’ın istediği şeydi.

Ölüm değil.

Düzenin bozulması.

Halatın onları kurtaracak bağ olmaktan çıkıp birbirlerini paniğe sürükleyen bir zincire dönüşmesi.

Tarhun sağ hattan çıktı.

Bir muhafız, karanlıkta hareketi fark edip mızrağını fırlattı. Mızrak Serdar’ın omzuna çok yakın bir yerden geçti, duvara çarpıp kıvılcım çıkardı. Serdar yere eğildi. Aynı anda Tarhun ileri atıldı.

Hızı, cüssesine göre şaşırtıcıydı.

Gölgeden kopan bir taş gibi muhafızın üzerine indi. Adam ikinci hamleyi yapamadan Tarhun bileğini yakaladı, mızrak kolunu çevirdi, dizinin arkasına tekmeyle bastı. Muhafız yere düştü. Tarhun kılıcını çekmedi. Adamın başını taşa vurmadı. Yalnız kolunu arkasına kilitledi ve nefesini kesecek kadar bastırdı.

Muhafız çırpındı.

Tarhun dişlerinin arasından konuştu:

“Kıpırdama.”

Adam kıpırdamayı bıraktı.

Serdar bu sırada Kranos’un ana hatta dönmeye çalıştığını gördü.

Eğer Kranos geri toparlanırsa, panikleyen adamları yukarı değil, ileri sürebilirdi. Bu, bütün planı bozar, portal hattını yeniden zorlayabilirdi.

Serdar istemsizce bağırdı:

“Yılmaz, sağ hat! Kapat orayı!”

Kelime tünelin içinde yıldırım gibi çaktı.

Yılmaz.

Tarhun bir an bile durmadı.

Düşünmedi.

Sorgulamadı.

Adın kime ait olduğunu tartmadı.

Bedenindeki bütün kaslar, yıllar önce öğrenilmiş bir emir zincirine bağlandı. Yere düşürdüğü muhafızı etkisiz hâlde bırakıp sağ geçide koştu. Önceden yerleştirdiği demir takozu tek hamlede çekti, sonra çekiçle destek taşının yanına vurdu.

Geçidin ağzından taş parçaları döküldü.

Tam kapanmadı.

Ama Kranos’un ana hatta dönmesini engelleyecek kadar daraldı.

Tarhun, karanlığın içinden rapor verdi:

“Sağ hat emniyette Komutanım!”

Ses tünelde büyüdü.

Sağ hat emniyette…

Komutanım…

Komutanım…

Serdar’ın içinden bir şey koptu.

O an Tralleis’in nemli tüneli, 2005’teki çukur başına bağlandı. Yağmur altında Yılmaz’ın sesi, telsiz paraziti, fener ışığı ve Serdar’ın gençliğinin panik içindeki nefesi tek bir saniyede üst üste bindi.

Tarhun da bunu hissetti.

Söylediği cümlenin ardından olduğu yerde dondu. Bir eli hâlâ demir takozdaydı. Göğsü inip kalkıyordu. Gözleri karanlığa değil, sanki başka bir zamandaki komutanına bakıyordu.

“Ben…” dedi.

Serdar hemen toparlandı.

“Tarhun!”

Bu isim onu geri çekti.

Tarhun başını salladı.

“Buradayım.”

“Hat sende kalsın!”

“Hat bende!”

Bu kez iki kimliği de aynı anda konuşmuş gibiydi.

Kranos, sağ hattın kapanmasıyla yönünü kaybetti. Adamlarından biri çamurda debeleniyor, diğeri diz çökmüş dua ediyor, halatçı işaret ipini kurtarmaya çalışıyordu. Tünelin içinde beyaz ışık yeniden belirdi. Bu kez daha kısa sürdü; ama yanında keskin bir siren yankısı taşıdı.

Genç muhafız çığlık attı.

“Bizi çağırıyor!”

Halatçı bağırdı:

“Hayır, yukarı!”

Kranos’un yüzünde son bir karar anı belirdi. İleri gitmek istedi. Morkos’un emrini, kapıyı, ganimeti, yukarıdaki ödülü, Sessiz Avcı’nın bakışını düşündü. Sonra taşın içinden bir gölge geçti.

Beyaz ışığın arkasında insan gibi bir siluet belirdi.

Başında bu çağa ait olmayan bir şey vardı. Omzunda uzun, koyu bir çizgi. Elinde parlak bir ışık. Görüntü bir an sürdü ve kayboldu.

Kranos’un cesareti orada kırıldı.

Çünkü insan görmediği şeyden çok, gördüğü ama anlamlandıramadığı şeyden korkardı.

“Yukarı!” diye bağırdı.

Halatçı hemen işaret ipini çekti.

İki kısa.

Bir uzun.

Yukarıda Sessiz Avcı bu işareti bekliyordu.

İp avucunda gerildiğinde hiç tereddüt etmedi.

“Çekin!”

Morkos’un sesi hemen ardından geldi:

“Dur!”

Avcı bu kez dönüp bakmadı bile.

“Çekin!”

Halat ustaları makarayı çevirmeye başladı.

Aşağıda sepet tam inmemişti; adamlar zemindeydi. Geri çekilme daha karmaşıktı. Önce çamura saplanan adam kurtarılmalı, sonra göğüs bağları çözülmeden sepet hattına dönülmeliydi. Serdar bunu izledi. Müdahale etmedi. Çünkü öldürmek istemiyordu. Onların kendi korkularıyla yukarı dönmesi gerekiyordu.

Fakat Kranos hâlâ tehlikeliydi.

Geri çekilirken Serdar’ın gölgesini gördü.

Kılıcını kaldırdı ve ona doğru atıldı.

Serdar karanlıkta geri çekildi. Kranos’un darbesi taş duvara çarptı. Kıvılcım çıktı. Serdar karşılık vermek yerine adamın bileğini yönlendirdi, dengesini bozdu. Kranos ikinci hamleyi yapacakken Tarhun sağdan geldi. Kranos’un göğsüne omzuyla çarptı. Adam nefesi kesilerek geriye düştü.

Tarhun kılıcını kaldırdı.

Serdar sertçe söyledi:

“Öldürme!”

Tarhun’un kolu havada kaldı.

Bir an içinde iki refleks çarpıştı: savaşçının bitirme isteği ve askerin emir disiplini. Sonra kılıcın yönünü değiştirdi. Kabzasıyla Kranos’un şakağına vurdu. Adam yere yığıldı, ama ölmedi.

Serdar kısa bir bakışla onay verdi.

“Geri bırak.”

Tarhun Kranos’u halat hattına doğru itti. Halatçı ve diğer askerler onu sürükleyerek sepete ulaştırdı. Dua eden adam neredeyse bayılmıştı. Çamura saplanan gencin yüzü toz ve gözyaşıyla kaplanmıştı. Mızrağını kaybeden muhafız kolunu tutuyor, Tarhun’a bakmamaya çalışıyordu.

Tarhun Kranos’u halat hattına doğru itti. Halatçı ve diğer askerler onu sürükleyerek sepete ulaştırdı.

Hepsi sağdı.

Hepsi kırılmıştı.

Ve hepsi yukarı anlatacak bir şey taşıyordu.

Serdar son hamleyi yaptı.

Ses odasının yanındaki dar aralığa gidip elindeki küçük metal parçayı taş zemine bıraktı. Sonra çekiçle bir kez vurdu.

Tek bir ses.

Ama tünel bunu alıp büyüttü.

Metal vuruşu, telsiz cızırtısıyla birleşti. Çukurdan gelen düşük uğultu o sesi taşıdı. Bir an için bütün yeraltı, görünmeyen dev bir kapının içeriden kilitlendiği hissini verdi.

Askerler bunu duyduğunda paniği tamamlandı.

“Kapandı!” diye bağırdı biri. “Bizi içeri kilitliyor!”

Halatçı işaret ipini delice çekti.

Yukarıdaki makaralar hızlandı.

Sepet sarsılarak yükseldi.

Adamlar birbirine tutundu. Kranos yarı baygın halde sepetin tabanında yatıyordu. Dorion ilk grupta nasıl halattan ayrılamadıysa, bu grubun halatçısı da işaret ipini avucunda kan çıkana kadar sıkıyordu.

Beyaz ışık son kez parladı.

Bu kez kimse ona bakmadı.

Hepsi gözlerini kapattı.

Serdar karanlıkta durup onların yükselişini dinledi.

Halatın sürtünmesi.

Makaraların gıcırtısı.

Adamların kesik nefesleri.

Yukarıdan gelen Avcı’nın sert emirleri.

Morkos’un öfkeli sesi.

Halkın büyüyen uğultusu.

Tünel yavaş yavaş sakinleşti.

Toz çökmeye başladı. Sahte ışık söndü. Ses odasının yankısı zayıfladı. Çukurun cızırtısı bir süre daha devam etti, sonra o da taşın derinliklerine çekildi.

Tarhun sağ hattan çıktı.

Yüzü taş tozu içindeydi. Omzunda küçük bir kesik vardı. Elindeki çekiç kanlı değildi; yalnız toz ve is içindeydi. Serdar buna sevindi.

“İyi misin?” diye sordu.

Tarhun birkaç saniye cevap vermedi.

Sonra başını salladı.

“Sağ hat emniyette.”

Serdar’ın yüzünde gölgeli bir ifade belirdi.

“Biliyorum.”

Tarhun bu kez onun gözlerine baktı.

“Ben bunu daha önce söyledim.”

“Evet.”

“Nerede?”

Serdar yavaşça cevap verdi:

“Aydın’da.”

Tarhun’un nefesi değişti.

“Aydın…”

Kelime tünelin içinde çok küçük bir ışık gibi kaldı.

Tarhun başını tuttu. Ama bu kez tamamen dağılmadı. Sanki kelime acı vermekle birlikte onu bir yere bağlamıştı.

“Aydın,” diye tekrar etti. “Taş değil. Beton. Yağmur. Beyaz bina.”

Serdar bir adım yaklaştı.

“Revir.”

Tarhun gözlerini kapattı.

“Revir.”

Sonra ani bir ürpertiyle gözlerini açtı.

“Ama şimdi değil.”

Serdar onu dikkatle süzdü.

“Ne demek?”

Tarhun’un yüzü sertleşti. İçindeki kırılma, savaşın ortasında kendisini tamamen ele geçirmesin diye adeta demirci iradesiyle bastırıyordu.

“Şimdi hat var. Sonra hatırlayacağım.”

Bu cümle Serdar’ın içinde tuhaf bir gurur uyandırdı.

Yılmaz dönüyordu.

Ama Tarhun olarak savaşmayı da bırakmıyordu.

“Doğru,” dedi Serdar. “Şimdi hat var.”

Yukarıdan sepetin çukur ağzına ulaştığını belli eden bağırışlar duyuldu. Halktan gelen uğultu arttı. Birkaç çığlık seçildi. Sonra Morkos’un öfkeli sesi taşların içinden bozulmuş şekilde aşağı sızdı. Kelimeler anlaşılmıyordu; ama öfke anlaşılıyordu.

Tarhun sordu:

“Başardık mı?”

Serdar cevap vermeden önce tünelin sessizliğini dinledi.

İlk grup geri dönmüştü.

İkinci grup da kırılmıştı.

Ana hatta ulaşamamışlardı.

Ölmemişlerdi.

Portal şimdilik daha fazla açılmamıştı.

Evet, taktik olarak başarmışlardı.

Ama Serdar’ın içi rahat değildi.

Çünkü Morkos artık yalnız “kapı var” sözünü duymamıştı. Karanlığın nasıl tepki verdiğini de izliyordu. Hangi sesin adamları çözdüğünü, hangi ışığın onları diz çöktürdüğünü, hangi derinlikte panik başladığını öğreniyordu.

Morkos’un en tehlikeli yanı buydu.

Yenilgiyi bilgiye çevirebilirdi.

Serdar yavaşça söyledi:

“İlk hamleyi durdurduk.”

Tarhun onun sesindeki ağırlığı duydu.

“Ama savaş bitmedi.”

“Hayır.”

“Yukarıdaki adam durmaz.”

Serdar başını kaldırdı. Çukurun karanlık hattına baktı.

“Morkos durmaz. Çünkü gördüğünü anlamadı. Anlamadığı için de sahip olabileceğini sanıyor.”

Tarhun sağ elindeki çekici sıktı.

“Bir daha inerlerse?”

“Daha derine inmeye çalışacaklar.”

“Biz de?”

Serdar’ın bakışları 40. metre hattına çevrildi.

“Biz de bu kez çukurun ne kadar dayanacağını göreceğiz.”

Bu cevap ikisine de soğuk geldi.

Tünelde bir an sessizlik oldu.

Sonra çok uzaktan, belki yukarıdan, belki çukurun içinden, belki de 2005’in henüz açılmamış gecesinden gelen bir cızırtı duyuldu.

“…hat…”

Tarhun başını çevirdi.

Serdar elini kaldırdı.

“Dokunma.”

Cızırtı kesildi.

Ama ikisi de biliyordu.

Karanlık tamamen susmamıştı.

Yalnız bir sonraki sözü için bekliyordu.

Serdar ilk grubu ve ikinci hamleyi durdurduğunu sanabilirdi. Adamlar geri dönmüş, ana hat korunmuş, çukur şimdilik Morkos’a teslim edilmemişti. Fakat yukarıda, çukurun ağzında duran Morkos, korkudan kaçan askerlerin yüzüne bakarken başka bir şey öğrenmeye başlamıştı.

Karanlık yalnız yutmuyordu.

Konuşuyordu.

Ve yanlış adam, onun dilini çözmeye çalışıyordu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.