Bölüm 7 - Zamanın Külleri Görseli
Bölüm 7 - Zamanın Külleri

İpin İki Ucundaki Savaş: Hazırlık

7. Sahne 15 dk okuma 17 okunma
Tarhun, birkaç adım ötede ağır demir takozları taş zeminin üzerine diziyordu.
Tarhun, birkaç adım ötede ağır demir takozları taş zeminin üzerine diziyordu.
Aylin’in hayat ağacı, kumaşın altında sıcak gibi duruyordu.
Aylin’in hayat ağacı, kumaşın altında sıcak gibi duruyordu.

Tralleis’in altında, şehir başka bir beden gibi uzanıyordu.

Yukarıda taş evler, zeytinliklere açılan sokaklar, limana inen yokuşlar, Morkos’un pazarları, mühürlü kapılar ve korkuyla aralanan pencereler vardı. İnsanlar yukarıdaki şehri gerçek sanırdı. Çünkü güneş oraya doğar, tüccarlar orada bağırır, çocuklar orada koşar, askerler orada nöbet tutardı.

Oysa Serdar, günlerdir Tralleis’in asıl hafızasının aşağıda olduğunu öğrenmişti.

Toprağın altında.

Nemli taşların, unutulmuş su yollarının, çökmüş mahzenlerin, eski tapınak dehlizlerinin, mezar geçitlerinin, kör odaların ve kimsenin hatırlamadığı yan tünellerin içinde…

Şehir yukarıda yaşıyor, aşağıda hatırlıyordu.

Ve o gece Serdar, Tralleis’in hafızasını bir savaş alanına çevirmek zorundaydı.

Tünellerde hava ağırdı. Binlerce yıllık nem, duvarlardan damla damla sızıyor; taşların arasındaki yosun kokusu, eski küf ve pasla birleşiyordu. Fakat bu doğal kokuların arasına artık başka bir şey karışmıştı: ince, kuru ve boğazın arkasında acı bırakan bir is kokusu. Barutun yakılmamış hâli bile burada, yaklaşan fırtınanın habercisi gibi duruyordu.

Serdar elindeki meşaleyi bir mermer çıkıntıya sabitledi.

Işık tünelin duvarlarında titredi. Kemerlerin altındaki gölgeler büyüdü, eğildi, uzadı; sanki taşın içine hapsedilmiş eski insanlar yeniden yürümeye çalışıyormuş gibi hareket etti. Yukarıda Morkos’un meşaleleri çukuru bir ayin alanına dönüştürüyordu. Aşağıda ise tek bir titrek alev bile fazla görünüyordu.

Burada gürültü yoktu.

Burada gösteriş yoktu.

Burada yalnız ölçü, bekleme ve doğru anda doğru taşı oynatma kararı vardı.

Serdar, mermer şemanın hafızasını zihninde yeniden kurdu. Çukurun ağzından aşağı inen hayalî hattı, tünelin bu noktasına bağladı. Morkos’un adamları yukarıdan halatla sarkacak, ilk katmanı geçecek, duvarlardaki doğal çıkıntıları yoklayacak, sonra şu dar boğazın hizasına ulaşacaktı. Eğer paniğe kapılmazlarsa ilerlemek isteyeceklerdi. Eğer ışık görürlerse ona yöneleceklerdi. Eğer ses duyarlarsa önce birbirlerinden, sonra yukarıdan, sonra kendi akıllarından şüphe edeceklerdi.

Serdar’ın planı bu şüphenin üzerine kuruluydu.

Bir adamı öldürmek bazen kolaydı.

Ama bir adamı gördüğü şeyi anlatacak kadar sağ bırakıp, anlattığı şeyle bir ordunun cesaretini kırmak daha zordu.

Tarhun, birkaç adım ötede ağır demir takozları taş zeminin üzerine diziyordu. Her birini aynı hizada bırakıyor, sonra eğilip duvardaki çatlaklara, eski destek taşlarına ve tavanın yük taşıyan noktalarına bakıyordu. Ateşin yanında demir döven bir adam gibi değil, yıllar önce bir nizamiyede mühimmat sayan bir asker gibi hareket ediyordu.

Tarhun, birkaç adım ötede ağır demir takozları taş zeminin üzerine diziyordu.

Bu hâli Serdar’ın dikkatinden kaçmadı.

Tarhun’un iri elleri hâlâ demircinin elleriydi. Tırnaklarının arasında is, avuçlarında nasır, bileklerinde ocak sıcaklığının bıraktığı güç vardı. Ama o eller bu gece yalnız demirci elleri değildi. Hangi parçanın önce hazırlanacağını, hangisinin sona bırakılacağını, geri çekilme hattında neyin taşınabilir neyin feda edilebilir olduğunu içgüdüsel bir disiplinle ayırıyordu.

Yılmaz, Tarhun’un içinde uyanmaya devam ediyordu.

Fakat Serdar bunun üzerine konuşmadı.

Çünkü bazı hafızalar isimle değil, görevle geri dönerdi.

“Birinci dar boğaz burası,” dedi Serdar.

Sesi tünelde fazla uzağa gitmesin diye alçaktı. Buna rağmen taşlar sesi büyütüp birkaç kez geri verdi.

Tarhun yanına geldi.

Serdar meşale ışığında duvarın iki tarafını gösterdi. Geçit burada iki adamın yan yana zor yürüyebileceği kadar daralıyordu. Sağ duvar nemli ve pürüzsüzdü. Sol taraf ise eski bir çökmeden sonra kabaca temizlenmiş gibiydi. Tavanda taşların arasında ince çatlaklar vardı.

“Kalabalık burada anlamını kaybeder,” dedi Serdar. “Öndeki korkarsa arkadaki göremez. Arkadaki bağırırsa öndeki duyamaz. Halat yukarıyla bağlantı sağlar ama aynı zamanda onları sıraya dizer. Bir adam paniklediğinde herkes onun nefesini hissedecek.”

Tarhun duvara baktı.

“Burayı tamamen kapatabiliriz.”

“Hayır.”

“Tek sarsıntıyla çöker.”

“Bu yüzden tamamen kapatmayacağız.”

Tarhun başını çevirdi.

“Komutanım…”

Kelime yine kendiliğinden çıkmıştı. Bu kez Tarhun duraksamadı. Sanki fark etti ama geri almadı.

Serdar da kelimeye tutunmadı.

“Evet?”

“Bu adamları burada gömmek varken neden uğraşıyoruz? Morkos’un ilk birliği gider. İkincisi korkar. Üçüncüsü gelmez.”

Serdar duvardaki çatlaklara baktı.

“Gelir.”

Tarhun cevap vermedi.

Serdar devam etti:

“Morkos ölülerden ders almaz. Ölüleri maliyet sayar. Bir grup adamı toprağın altında bırakırsak, onların yerine daha fazlasını gönderir. Sonra daha fazlasını. Sonunda halkın önünde ‘Serdar kapıyı cesetlerle kapatıyor’ der. Ve bu, onun işine yarar.”

“Peki korkan adamlar?”

“Onlar konuşur.”

Tarhun’un kaşları çatıldı.

“Konuşmaları iyi mi?”

“Doğru şeyi konuşurlarsa evet.”

Serdar diz çöküp tünelin zeminindeki ince tozu parmaklarıyla yokladı. Toz nemliydi. Normalde bu iyi değildi; ama tünelin daha kuru yan hatlarından getirilen hafif taş unu ile karıştırıldığında küçük bir sarsıntıda görüşü kapatacak yoğunluk oluşturabilirdi. Serdar bunu bir tarif gibi değil, bir sahne düzeni gibi düşünüyordu. Ama sahne ölümcül olabilirdi.

“Onlar yukarı çıktığında şunu anlatmalı,” dedi. “Kılıç görmedik. Adam görmedik. Serdar’ın askerleriyle savaşmadık. Karanlık nefes aldı. Taş bize cevap verdi. Işık bizi çağırdı ama yol açmadı. Halat elimizdeydi ama yer ayaklarımızın altından gitti.”

Tarhun ağır ağır anladı.

“Yani bizi değil, çukuru suçlayacaklar.”

“Evet.”

“Tanrıların istemediğini düşünecekler.”

“Ya da karanlığın. Ya da Rolpa’nın. Ne derlerse desinler, Morkos’un istediği şeyi söylemeyecekler.”

Tarhun demir takozlardan birini aldı. Sol duvardaki eski bir boşluğu yokladı. Takoz oraya yerleştiğinde taşın bütün yükünü değiştirmeyecek, ama küçük bir titreşimde yukarıdaki gevşek parçaları harekete geçirecekti.

“Buraya,” dedi.

Serdar baktı.

“Güzel.”

“Tam kapatmaz. Sadece taş döker.”

“İstediğim bu.”

Tarhun ikinci takozu aldı.

“Şu taraf da ses yapar. Çökmez ama ses büyür.”

Serdar’ın gözleri dar geçidin sonundaki küçük odaya kaydı.

“Ses odası.”

Bu oda, tünelin diğer bölümlerinden daha genişti. Tavanı kubbemsi biçimde yükseliyor, duvarları pürüzsüzleşiyordu. Muhtemelen eski bir su dağıtım boşluğu ya da depo odasıydı. Fakat şimdi Serdar için başka bir işe yarayacaktı. En küçük metal sürtünmesi bile burada büyüyor, üç farklı yerden geri dönüyor, dinleyen kişiye sesin nereden geldiğini unutturuyordu.

Serdar odaya girdi.

Bir demir parçasını hafifçe taş zemine vurdu.

Ses çoğaldı.

Önce bir vuruştu. Sonra üç. Sonra daha derinden gelen boğuk bir cevap gibi geri döndü.

Tarhun istemsizce omzunun üzerinden baktı.

Serdar bunu fark etti.

“Duydun mu?”

“Duydum.”

“Yukarıdan inen adam bunu duyduğunda kaç kişi olduğumuzu anlayamayacak. Belki hiç olmadığımızı düşünecek. Belki kendi sesini başka birinin sesi sanacak.”

Tarhun odayı inceledi.

“Buraya bir ışık koyarsak yol sanırlar.”

Serdar başını salladı.

“Tam kapının karşısına değil. Yan tarafa. Işık doğrudan kurtuluş gibi görünürse şüphelenirler. Yarı saklı olmalı. İnsan gizlenmiş ışığa daha kolay inanır.”

Tarhun’un yüzünde kısa bir onay belirdi.

“Çünkü bulduğunu sanır.”

“Evet.”

İkinci yan geçide yürüdüler. Burası dışarıdan bakıldığında ana hattın devamı gibi görünüyordu. Oysa birkaç metre sonra zemin yumuşuyor, eski bir su birikintisinin oluşturduğu çamurlu tabakaya açılıyordu. Daha ilerisi kör odaydı. İçeri giren bir grup, çamura saplanmadan dönebilirdi; ama panik hâlinde bu kolay olmayacaktı.

Serdar duvara küçük bir işaret çizdi. İşaret yalnız kendilerinin anlayacağı kadar belirsizdi.

“Burası sahte geçit.”

Tarhun eğilip zemini yokladı.

“Adamı yutar.”

“Dizine kadar.”

“Panikletir.”

“Öldürmez.”

Tarhun bir an Serdar’a baktı. Bu ısrarın ardındaki çizgiyi anlamaya çalışıyordu. Serdar öldürmeyi reddetmiyordu. Gerekirse öldürürdü. Tarhun bunu biliyordu. Fakat Serdar bu savaşta öldürmeyi ilk araç yapmıyordu. Bu, zayıflık değildi. Daha zor bir disiplindi.

“Senin dünyanda da böyle mi savaşılır?” diye sordu.

Serdar durdu.

“Hayır.”

“Nasıl savaşılır?”

Serdar’ın yüzünden kısa bir gölge geçti.

“Bazen çok daha hızlı. Çok daha uzak mesafeden. Bazen öldürdüğün adamın yüzünü görmeden. Bazen bir düğmeye basarsın ve bir yer artık yoktur.”

Tarhun bunu tam anlamadı; ama cümlenin ağırlığını hissetti.

“Bu iyi mi?”

Serdar acı bir nefes verdi.

“İnsanlar her çağda kendi savaşını haklı gösterecek kelimeyi bulur. Ama ölünün hangi çağda öldüğü fark etmez. Geri gelmez.”

Tarhun bir süre sustu.

Sonra elindeki demir çubuğu kaldırdı.

“O hâlde bu gece mümkün olduğunca geri gelsinler.”

Serdar ona baktı.

“Evet.”

Tarhun’un sesi sertleşti.

“Ama Morkos’un istediği gibi değil.”

“Kesinlikle.”

Tünelin daha aşağısına indiler.

Burada hava değişiyordu. Nem daha soğuktu. Taşlardan gelen kokuya, çukurdan sızan o garip metalik tat karışıyordu. Serdar bunu dilinin ucunda hissetti. Sanki eski taşın içine yağmur, elektrik, mazot ve kan aynı anda işlemişti. Portal hattına yaklaşıyorlardı.

Meşaleler burada daha huzursuz yanıyordu.

Alevler bazen yukarı değil, yana doğru titriyordu. Bir an, ışık kaynağı meşale değil de başka bir yerden gelen beyaz bir parıltıymış gibi duvarın kenarında ince bir çizgi oluşuyor, sonra kayboluyordu. Tarhun bunu gördüğünde yüzü gerildi.

“Yine.”

Serdar başını salladı.

“Zorlanıyor.”

“Yukarıdaki iniş yüzünden mi?”

“Henüz başlamadan bile tepki veriyor. Morkos çukurun ağzını meşaleler, halatlar ve kalabalıkla doldurdu. Korku da bir basınçtır. Bu yer onu hissediyor olabilir.”

Tarhun hoşnutsuzca baktı.

“Taş korkuyu hisseder mi?”

Serdar cevap vermedi.

Çünkü normalde hayır derdi. Ama bu çukurun normal olmadığını çoktan öğrenmişti.

Portalın çevresindeki dünya, yalnız maddeye değil, niyete de tepki veriyor gibiydi. Serdar buna inanmak istemiyordu. Bir asker olarak her şeyi ölçülebilir, gözlenebilir, tekrar edilebilir görmek isterdi. Ama burada zaman, yalnız fiziksel bir hat değil, hafıza ve iradeyle de temas eden bir yara gibiydi.

Morkos’un hırsı bile çukuru kirletiyor olabilirdi.

Serdar bunu düşünmekten hoşlanmadı.

“Burada dikkatli olacağız,” dedi. “Hiçbir hattı tam koparmayacağız. Geri çekilme yolunu açık bırakacağız. Çukur tamamen kapanmayacak.”

Tarhun tekrar sordu:

“Neden hâlâ kapatmıyoruz?”

Serdar bu soruya artık daha net cevap verebiliyordu.

“Çünkü bir gün bu boşluğa ben ihtiyaç duyacağım.”

Tarhun baktı.

“Ne zaman?”

Serdar’ın gözleri karanlık hatta sabitlendi.

“Geçmişte.”

Bu cevap tünelde bir süre asılı kaldı.

Tarhun anlamadı. Ama bu çağda anlamadığı şeylerin sayısı arttıkça, Serdar’ın delirmediğini; aksine kendisinin unuttuğu bir düzeni hatırlamaya çalıştığını daha iyi seziyordu.

“Ben de orada mıydım?” diye sordu.

Serdar dürüstçe cevap verdi:

“Evet.”

“İpi tutuyordum.”

“Evet.”

“Sonra çağrıldım.”

Serdar ona baktı.

“Bunu hatırlıyorsun.”

“Tam değil.” Tarhun elini göğsüne bastırdı. “Sanki biri içeriden vuruyor. Kapı gibi. Açılmıyor ama durmuyor.”

Serdar yavaşça başını salladı.

“Zorlamayacağız.”

“Ya savaşta açılırsa?”

“Kontrol edeceğiz.”

Tarhun gülümsedi; ama gülümseme sertti.

“Komutanlar hep böyle der.”

Serdar da kısa bir gülümseme verdi.

“Evet. Çünkü başka çaremiz olmadığında bile bir planımız varmış gibi konuşmamız gerekir.”

Bu küçük an, tünelin soğuğunda ikisine de iyi geldi. Ama uzun sürmedi.

Uzaklardan çok hafif bir makara gıcırtısı duyuldu.

Yukarıdan geliyordu.

İniş alanındaki ilk düzenek hareket etmeye başlamış olmalıydı. Ses taşın içinde boğuluyor, sonra ince bir inleme olarak aşağı sızıyordu. Tünelin duvarları buna cevap verir gibi titreşti.

Serdar hemen doğruldu.

“Zaman az.”

Tarhun takozları hızla dağıtmaya başladı.

Serdar belirlediği noktalara küçük işaretler koydu. Barut burada bir silah gibi değil, karanlığın dilini taklit edecek bir araç olarak kullanılacaktı. Taşı tümüyle parçalamak, tüneli yok etmek ya da adamları gömmek için değil; basıncı değiştirmek, tozu kaldırmak, sesi büyütmek, ışığı söndürmek ve çukurun zaten kararsız olan nefesini daha ürkütücü hâle getirmek için.

Bu yüzden düzenekler büyük değildi.

Ölüm için değil, yönlendirme için hazırlanmıştı.

Serdar her noktada aynı soruyu sordu:

Bu geri dönüş yolunu kapatır mı?

Cevap evetse vazgeçti.

Bu yalnız panik yaratır mı?

Cevap evetse işaretledi.

Bu Morkos’un adamlarını ana hattan uzaklaştırır mı?

Cevap evetse kullandı.

Bu çukuru tamamen susturur mu?

Cevap evetse dokunmadı.

Çünkü çukuru öldürmek istemiyordu.

Yalnız Morkos’un adını duymayacağı kadar derine itmek istiyordu.

Tarhun, eski bir taş desteğin altına demir takoz yerleştirdi. Sonra onu fazla sıkıştırmadı. Serdar bunu fark etti.

“Bilinçli mi?”

“Evet.”

“Anlat.”

Tarhun eliyle tavanı gösterdi.

“Fazla sıkarsam taş şimdi oturur. Az sıkarsam hiç işe yaramaz. Böyle kalırsa yukarıdan gelecek ilk sert titreşimde gevşek taşları döker. Ama ana yük durur.”

Serdar başını salladı.

“İyi.”

Tarhun bir an durdu.

“Bunu nereden bildiğimi bilmiyorum.”

“Demircisin.”

“Hayır,” dedi Tarhun. “Bu başka. Sanki bir mevzi hazırlıyorum.”

Serdar’ın gözleri yumuşadı.

“Hazırlıyorsun.”

“Daha önce yaptım mı?”

“Evet.”

“Nerede?”

Serdar cevap vermeden önce kısa bir süre düşündü.

“Başka bir hayatta.”

Tarhun bu kez itiraz etmedi.

Çünkü artık kendi içinde birden fazla hayatın sesi olduğunu o da hissediyordu.

Uzak makara sesi biraz daha belirginleşti.

Ardından yukarıdan gelen boğuk bir bağırış taşların içinde dağıldı. Kelimeler anlaşılmıyordu; ama ritmi emirdi. Morkos’un ya da Sessiz Avcı’nın adamları ilk iniş için sıraya soktuğu belliydi.

Serdar son noktaya geldi.

Burası, çukur hattına en yakın savunma bölgesiydi. Duvarlar daha koyu, hava daha soğuk, zemin daha düzensizdi. Meşale burada sanki yanmak istemiyordu. Alevin çevresinde ince beyaz titreşimler oluşuyor, taşın içinden çok uzak bir telsiz paraziti gibi çatırdamalar geliyordu.

Tarhun irkildi.

“Bu ses…”

Serdar dinledi.

Çok zayıftı. Ama oradaydı.

Cızırtı.

Kesik kesik.

Sanki binlerce yıl sonra bir telsizin mandalına basılmış, ama cevap verecek kimse kalmamıştı.

Tarhun’un yüzü soldu.

“Bunu duymuştum.”

“2005’te.”

“Revirde mi?”

“Çukur başında.”

Tarhun elini kulağına götürdü.

“Biri ‘hat düştü’ demişti.”

Serdar’ın kalbi sıkıştı.

Bu anılar tehlikeli hızla geliyordu.

“Tarhun, bana bak.”

Tarhun zorla gözlerini Serdar’a çevirdi.

“Buradasın. Tralleis’tesin. Ocağın var. Elinde demir var. Ben buradayım.”

Tarhun birkaç kez nefes aldı.

Sonra başını salladı.

“Buradayım.”

“İyi. Bu sesi kullanacağız. Ona yenilmeyeceğiz.”

Serdar son işareti koydu.

Bu nokta 40. metre hattına en yakın karşılıktı. Morkos’un adamları aşağı inerken, çukurun dengesizliğinin en çok artacağı yer burası olacaktı. Eğer her şey doğru giderse, Serdar’ın hazırladığı küçük sarsıntılar çukurun kendi uğultusuyla birleşecek, adamları doğrudan portalın ana temas noktasına ulaşmadan geri döndürecekti.

Eğer yanlış giderse…

Serdar düşünceyi tamamlamadı.

Yanlış giderse, iki dünya birbirine dokunabilirdi.

Revir açılabilirdi.

Genç Serdar’ın gecesi burada yankılanabilirdi.

Morkos modern dünyanın ışığını görebilirdi.

Belki de Serdar, kendi geçmişine sandığından daha doğrudan çarpardı.

Bütün ihtimaller tünelin soğuk havasında birer görünmez bıçak gibi asılıydı.

Tarhun sessizliği bozdu.

“Bir şey soracağım.”

“Sor.”

“Eğer kapı açılırsa… sen kendi dünyana dönebilir misin?”

Serdar cevap vermedi.

Bu soruyu kendisine sormamaya çalışıyordu. Çünkü dönebilmek ile dönmek aynı şey değildi. 2005’e geri dönse ne olacaktı? Genç hâlini mi görecekti? Aylin’i mi? Yılmaz’ı mı? Selçuk’u mu? O geceyi değiştirebilir miydi? Değiştirirse burada ne kalırdı? Leya yok olur muydu? Tarhun hiç Tarhun olmamış mı olurdu? Aris’in, Nikos’un, zeytinliklerdeki çocukların kaderi neye dönüşürdü?

Bir komutanın en kötü lüksü, kurtaramayacağı ihtimalleri düşünmekti.

“Bilmiyorum,” dedi sonunda.

Tarhun başını salladı.

“Dönmek ister misin?”

Serdar’ın eli cebine gitti.

Künye yoktu.

Parmakları boşluğa değdi.

Sonra kolyeyi buldu.

Aylin’in hayat ağacı, kumaşın altında sıcak gibi duruyordu. Aslında metaldi; ama Serdar onu her tuttuğunda canlı bir şey tutuyormuş gibi hissediyordu. Künye onun adını taşımıştı. Kolye ise neden hâlâ savaştığını.

Aylin’in hayat ağacı, kumaşın altında sıcak gibi duruyordu.

“Eskiden isterdim,” dedi.

“Şimdi?”

Serdar kolyeyi sıkmadan, yalnız parmaklarının arasında tuttu.

“Şimdi dönmekten çok, doğru şeyin kalmasını istiyorum.”

Tarhun bu cevabı düşündü.

“Doğru şey ne?”

Serdar tünelin karanlığına baktı.

“Henüz bilmiyorum. Ama Morkos’un o kapıya adını yazması değil.”

Bu cevap Tarhun’a yetti.

Uzakta makara sesi bir kez daha yükseldi.

Bu kez daha uzundu.

Ardından taşların içinden gelen alçak bir uğultu tüneli doldurdu. Meşale alevi bir an küçüldü. Duvarlardan ince toz döküldü. Serdar başını kaldırdı. İlk askerler çukura iniyor olmalıydı.

Hazırlık bitmişti.

Artık plan, taşın, korkunun, sesin, halatın ve zamanın vereceği cevapla sınanacaktı.

Serdar son kez hattı gözden geçirdi.

Dar boğazlar hazırdı.

Ses odaları hazırdı.

Sahte geçitler işaretlenmişti.

Geri çekilme güzergâhları açıktı.

Takozlar yerindeydi.

Duman ve toz için hazırlanan küçük düzenekler yerleştirilmişti.

Hiçbir hat tamamen öldürülmemişti.

Hiçbir çıkış bilerek kapatılmamıştı.

Bu bir katliam tuzağı değildi.

Bu, karanlığın ağzına kurulmuş bir uyarıydı.

Tarhun çekicini aldı. Sonra bir an durup Serdar’a baktı.

“Sağ hat bende.”

Serdar başını salladı.

“Sol geçidi ben tutacağım.”

“İşaret?”

“Üç kısa taş sesi geri çekilme. Bir uzun metal sesi bekleme. Işık sönerse nefese güven.”

Tarhun’un gözlerinde tanıdık bir parıltı belirdi.

“Nefes yalan söylemez.”

Serdar şaşırdı.

“Bunu nereden duydun?”

Tarhun da şaşırmış gibiydi.

“Bilmiyorum.”

Belki yukarıda Sessiz Avcı da adamlarına benzer bir şey söylüyordu. Belki zaman, aynı gecede iki düşman hattına aynı cümleyi farklı dillerle fısıldıyordu. Belki de savaşta insanın öğrendiği bazı hakikatler çağdan çağa değişmiyordu.

Karanlıkta yüz değişirdi.

Nefes yalan söylemezdi.

Serdar meşaleyi eline aldı. Alevin ışığı yüzünü aydınlattı. Gözlerinde yorgunluk, suçluluk, dikkat ve karar aynı anda vardı.

Cebindeki boşluğu bir kez daha yokladı.

Künye yoktu.

Adı yoktu.

Morkos’un elindeydi.

Fakat yanında başka bir şey vardı.

Aylin’in kolyesi.

Leya’nın tamamladığı cümle.

Tarhun’un “Komutanım” diyen sesi.

Ve çukurun karanlığında hâlâ kesilmemiş olan ip.

Serdar başını kaldırdı.

“Yerlerine.”

Tarhun hiç tereddüt etmeden hareket etti.

O an tünelin içindeki demirci değil, eski bir askerin gölgesi yürüdü. Sağ hattın karanlığına karıştı. Ayak sesleri kısa sürede kayboldu.

Serdar yalnız kaldı.

Yukarıdan ilk bağırış, taşların içinden bozulmuş bir yankı olarak indi.

Ardından halatın sürtünme sesi duyuldu.

İniş başlamıştı.

Serdar, Aylin’in kolyesini son kez sıktı ve kendi kendine fısıldadı:

“Bu kez ipi biz bırakmayacağız.”

Sonra meşaleyi söndürdü.

Tünel, savaş başlamadan önceki son karanlığa teslim oldu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.