40. Metre: Zaman Sızıntısı
Çukurun kırkıncı metresi, bir derinlik değildi artık.
Bir eşikti.
Taşın, karanlığın ve yeraltı neminin ölçülebildiği bir nokta olmaktan çıkmış; iki ayrı zamanın birbirine sürtünürken çıkardığı görünmez kıvılcımların toplandığı yaralı bir çizgiye dönüşmüştü. Yukarıdan bakıldığında hâlâ elli metrelik dik bir boşluk gibi görünüyordu. Halatlar aşağı sarkıyor, sepetler iniyor, adamlar titriyor, makaralar dönüyor, meşaleler çukurun duvarlarına kırmızı lekeler düşürüyordu.
Ama Serdar aşağıdaydı.
Ve aşağıdan bakınca, bunun artık yalnız bir çukur olmadığını biliyordu.
Bu, zamanın dikiş yeriydi.
Dikiş fazla gerilmişti.
Morkos’un ilk adamları korkuyla dönmüştü. İkinci iniş, Serdar’ın hazırladığı ses, toz ve yan geçit oyunlarıyla bozulmuştu. Askerler sağ kalmış, fakat akıllarının bir kısmını taşın içinde bırakmış gibi yukarı çıkmışlardı. Normal şartlarda bu, bir komutan için yeterli olurdu. Düşman geri çekilmişti. Ana hat korunmuştu. Zayiat sınırlıydı.
Ama Morkos normal bir düşman değildi.
O yenilgiyi uyarı olarak değil, bilgi olarak okuyordu.
Bu yüzden üçüncü iniş başlamıştı.
Serdar, tünelin alt hattındaki dar nişte diz çökmüş bekliyordu. Çukurun içinden sarkan ana halat, taş duvarın öte yanında hissediliyordu. Görünmüyordu; ama gerginliği, tünelin kemiklerine kadar yayılmıştı. Her makara dönüşünde taş çok hafif titriyor, her halat sürtünmesinde toz zerreleri havaya kalkıp yeniden inmek yerine olduğu yerde asılı kalıyordu.
Bu iyi değildi.
Toz normal davranmıyordu.
Serdar avucunu havaya uzattı. Parmaklarının arasındaki ince taş tozu aşağı düşmedi. Bir an boşlukta titredi, sonra sanki görünmez bir akıntıya kapılmış gibi yukarı doğru süzüldü.
Yukarı.
Yerçekiminin tersine.
Portalın merkezine doğru.
Serdar’ın midesi kasıldı.
“Başlıyor,” diye fısıldadı.
Sağ hattın gerisinde bekleyen Tarhun ona baktı. Yüzü meşalesiz karanlıkta seçilmiyordu; ama nefesi duyuluyordu. Biraz önceki çatışmadan sonra hâlâ toparlanmış değildi. “Sağ hat emniyette Komutanım” cümlesi ikisinin arasında kapanmamış bir kapı gibi duruyordu. Tarhun bunu söylediğini hatırlıyordu. Neden söylediğini bilmiyordu. Ama o cümle söylendiği anda, içinde yıllardır gömülü kalan başka bir adamın gözlerini açtığını hissetmişti.
Şimdi ise çukur, o adamı yeniden çağırıyordu.
Tarhun alçak sesle sordu:
“Ne başlıyor?”
Serdar cevap vermeden önce duvara yaklaştı.
Kokuyu aldı.
Önce rutubet vardı. Yüzyılların taşta bıraktığı ağır, küflü nefes. Sonra eski su yollarından gelen yosun kokusu. Sonra az önceki sarsıntılardan kalan taş tozu ve is. Bunlar Tralleis’e aitti.
Ama altından başka kokular yükseliyordu.
Keskin, temiz, soğuk bir koku.
Leya’nın şifa evindeki sirkeye benzemiyordu. Daha sertti. Daha kimyasal. Serdar’ın burnunun arkasını yakan, hafızasını doğrudan 2005’e fırlatan bir koku.
Antiseptik.
Ardından ıslak beton kokusu geldi.
Sonra mazot.
Sonra yağmurun sıcak toprağa değil, soğuk betona çarptığında çıkardığı o metalik koku.
Sonra barut.
Modern barut.
Telsiz kablosunun ısınmış plastiği.
Jeneratör egzozu.
Serdar gözlerini kapatmadı. Kapatırsa görüntülerin daha hızlı geleceğini biliyordu.
Tarhun da kokuyu almıştı.
“Bu…” dedi, ama cümleyi bitiremedi.
Serdar ona bakmadan söyledi:
“Revir hattı açılıyor.”
Tarhun’un nefesi bir an kesildi.
Yukarıdan makara sesleri duyuldu.
Bu kez iniş daha kontrollüydü. Morkos, Sessiz Avcı’nın önerilerini dinlemiş ama kendi hırsını da katmıştı. Üçüncü sepete seçilen adamlar ilk ikilerden farklıydı. Ne sadece inançsız paralı askerlerdi ne de yalnız disiplinli muhafızlar. Bunlar, korkuyu görev sanabilecek adamlardı. Morkos onlara “kapının kendilerini sınadığını” söylemişti. Sessiz Avcı ise gözlerine bakıp yalnızca teknik kuralları tekrarlamıştı.
Yine de iniş başladığında, bu adamların bedenlerinde altından daha ağır bir şey vardı.
Seçilmiş olduklarına inanma arzusu.
Bu, korkudan daha tehlikeliydi.
Korkak adam geri dönerdi.
Kutsal göreve inandığını sanan adam, geri dönüş yolunu bile ihanet sayabilirdi.
Serdar bunu biliyordu.
Bu yüzden bu kez onları yalnız korkutmak yetmeyecekti. İnişi fiziksel olarak da kırkıncı metrede durdurmak zorundaydı. Daha aşağı inmelerine izin verirse, 2005 hattı tam temas noktasına yaklaşacaktı. Bir adam taşın içindeki beyaz ışığa elini uzatabilir, bir ses duyup cevap verebilir, bir anlığına iki zaman arasında canlı bir köprüye dönüşebilirdi.
Ve o zaman ne olacağını kimse bilmiyordu.
Serdar’ın planı basitti.
Ama basit planlar, zaman kırıldığında en hızlı bozulanlardı.
Çukur hattının yanındaki eski destek boşluğunda hazırladığı küçük sarsıntı düzeni, iniş hattını tamamen yıkmayacaktı. Halatı koparmayacaktı. Sepeti düşürmeyecekti. Yalnız 40. metre hizasındaki taş yüzeyini sarsacak, adamlara alt hattın kapandığını hissettirecek, çukurun kendi uğultusuyla birleşip geri çekilmeyi zorunlu kılacaktı.
Serdar bu hamleyi daha önce de kullanmıştı.
Ama bu kez çukur hazır değildi.
Ya da fazlasıyla hazırdı.
Yukarıdan Sessiz Avcı’nın sesi bozuk bir yankı olarak indi:
“İşaret ipini sıkı tutun!”
Cevaplar anlaşılmadı.
Ardından Morkos’un sesi geldi. Kelimeler taşın içinden geçerken parçalandı; fakat anlamın zehri hâlâ duyuluyordu:
“Kapı… efendisini… tanıyacak…”
Serdar’ın yüzü sertleşti.
“Hayır,” dedi kendi kendine. “Tanımayacak.”
Tarhun sağ hatta eğildi.
“Emir?”
Serdar çukur duvarına baktı.
“İniş 35’i geçsin. 40’a yaklaşınca hazır ol.”
“Sağ destek?”
“Bekle. Ben işaret vermeden vurma.”
Tarhun başını salladı.
“Anlaşıldı.”
Bu tek kelimede yine eski disiplin vardı.
Serdar bunu duydu; ama şimdi sevinmeye bile vakti yoktu.
Yukarıdaki sepet kırk metreye yaklaşırken, tüneldeki hava birden ağırlaştı. Basınç göğüs kafesine oturdu. Serdar bir an nefes almakta zorlandı. Kulaklarının içinde ince bir uğultu başladı. Bu, derinliğin basıncı değildi. Dağ tünellerinde, kapalı odalarda, patlama öncesi hava sıkışmalarında hissettiği şeylere benzemiyordu.
Bu, zamanın basıncıydı.
Bir anın başka bir ana fazla yaklaşması.
İki gerçekliğin aynı boşlukta yer istemesi.
Çukurun dikişi geriliyordu.
Taş tozu yeniden havaya kalktı.
Bu kez yalnız yukarı süzülmedi. Bazı zerreler olduğu yerde dondu. Bazıları sağa sola titredi. Birkaç küçük taş parçası zeminden bir parmak kadar yükseldi ve orada asılı kaldı.
Tarhun bunu gördü.
“Serdar…”
“Dokunma.”
“Taşlar…”
“Dokunma.”
Serdar kendi sesini zorla sakin tuttu. Çünkü Tarhun’un paniği bütün hattı bozabilirdi. Ama onun da içi ürpermişti.
Taşlar düşmüyordu.
Zaman yere değmesine izin vermiyordu.
Çukurun içinden telsiz paraziti yükseldi.
Bu kez önceki gibi kesik ve zayıf değildi. Daha netti. Daha yakın. Sanki biri çok uzakta, yağmur altında çalışan eski bir telsizin mandalına basmış; fakat konuşmak yerine bütün zamanları aynı anda hışırdatmıştı.
“…merkez… hat…”
Ses bozuldu.
Sonra başka bir ses.
“…çukur… emniyet…”
Tarhun’un yüzü bembeyaz oldu.
“Bunu duydum.”
Serdar dişlerini sıktı.
“Ben de.”
Yukarıdaki sepetten bir bağırış indi.
Adamlar ışık görmüş olmalıydı.
Sonra bir başka bağırış.
Bu kez panik değil, coşku vardı.
Morkos’un seçtiği adamlar korkuyu kutsal görev sanmaya başlamıştı.
Serdar’ın vakti daraldı.
“Hazır ol,” dedi.
Tarhun sağ destek hattına geçti.
Serdar dizlerinin üzerinde ilerleyip işaret taşına ulaştı. Eli taşın üzerindeydi. Bu küçük hareket, bütün hattı başlatacaktı. Kontrollü sarsıntı, yan destekleri oynatacak, tünelin ağzında taş dökülmesi yaratacak, çukurun iniş hattını görsel olarak kesecek, adamları geri çekilmeye zorlayacaktı.
Normalde.
Serdar nefes aldı.
Zamanlamayı bekledi.
Yukarıdan gelen halat sesi tam 40. metre hizasına oturduğunda, çukurun içinden bir beyaz parıltı daha açıldı.
Bu kez çizgi değildi.
Bu kez duvar değildi.
Bu kez bir anlık görüntü değildi.
Çukurun karanlığında, sanki görünmez bir perde iki yana çekildi.
Serdar işaret taşını çekti.
Aynı anda Tarhun sağ destek hattına vurdu.
Tünel sarsıldı.
Ama beklenen olmadı.
Sarsıntı taşta kalmadı.
Çukur onu içine aldı.
Serdar, verdiği küçük hamlenin yeraltı boyunca yayılıp zayıflamasını beklerken, titreşimin tam tersine büyüdüğünü hissetti. Sanki tünelin gövdesi, Serdar’ın hamlesini bir emir sanmış ve onu portalın kalbine taşımıştı. Taşlar dökülmedi. Önce yerlerinden ayrıldılar. Sonra havada asılı kaldılar.
Bir çakıl tanesi Serdar’ın yüzünün önünde durdu.
Dönüyordu.
Yavaşça.
Yerçekimine, zamana, mantığa aldırmadan.
Sonra bütün tünel beyaz bir çatlakla aydınlandı.
Tarhun bağırdı:
“Geri çekil!”
Serdar çekilmek istedi.
Ama geç kaldı.
Basınç dalgası göğsüne çarptı.
Ses yok oldu.
Sonra bütün sesler aynı anda geri geldi.
Makara gıcırtısı.
Telsiz paraziti.
Yağmur.
Morkos’un bağırışı.
Aylin’in sesi.
Yılmaz’ın “Komutanım” deyişi.
Bir jeneratörün boğuk uğultusu.
Bir çocuğun ağlaması.
Bir merminin sürgü sesi.
Taşın çatlaması.
Ve kendi genç sesinin nefesi.
Görüntü açıldı.
Tralleis’in karanlığı yarıldı.
Bir an için yeraltı tüneli, çukurun duvarları, meşalelerin kırmızı ışığı ve antik çağın titreyen adamları kaybolmadı; ama onların üzerine başka bir dünya bindirildi.
2005 Aydın Taburu.
Nizamiye ışıkları geceyi bıçak gibi kesiyordu.
Projektörler yağmur tanelerini beyaz çizgilere dönüştürüyordu. Beton zemin ıslaktı. Sarı-siyah olay yeri şeritleri rüzgârda titriyordu. Revir binasının beyaz duvarları, Tralleis taşlarının üzerine hayalet gibi oturmuştu. Kapının yanında koşan askerler vardı. Modern üniformalar, kasklar, reflektörlü yelekler, ellerde tüfekler, omuzlarda telsizler, çamura saplanan botlar…
Antik dünyanın karanlığına demir, plastik, beton ve emir girmişti.
Yukarıda Morkos da görüntünün bir kısmını gördü.
Çukurun ağzında duran adamlar önce beyaz ışıkla kör oldu. Sonra ışığın içinde hareket eden şekilleri seçtiler. Kimi diz çöktü. Kimi bağırdı. Kimi bunun tanrıların gazabı olduğunu sandı. Fakat Morkos diz çökmedi.
O baktı.
Aç bir adam gibi.
Gördüğü şey cennet değildi.
Bahçe yoktu. Altın ırmaklar yoktu. Tanrıların sofraları, kanatlı varlıklar, ebedi huzur yoktu. Onun karşısında sert çizgiler, beyaz duvarlar, düz zeminler, metal parıltılar, emirle hareket eden askerler, gecenin karanlığını delen soğuk ışıklar ve anlamadığı ama düzenini sezdiği bir disiplin vardı.
Demir ve barutla örülmüş başka bir dünya.
Morkos’un gözlerinde korku bir an parladı.
Sonra hemen değişti.
Korku, mülkiyet hırsına dönüştü.
“O dünya,” diye düşündü, çukurun ağzında künyeyi avucunda ezercesine sıkarken, “mühürsüz bir liman.”
Kalbi hızlandı.
“Onu ilk gören ben oldum.”
Bu cümle zihninde bir yemin gibi doğdu.
Eğer bir dünya görülebiliyorsa, ona gidilebilirdi.
Eğer gidilebiliyorsa, ele geçirilebilirdi.
Eğer ele geçirilebiliyorsa, mühürlenebilirdi.
Morkos’un bütün hayatı bu mantığın üzerine kuruluydu.
Zaman bile onu durduracak kadar büyük görünmedi artık.
Çünkü zamanın öteki ucunda da insanlar vardı.
İnsan varsa korku vardı.
Korku varsa fiyat vardı.
Aşağıda ise Serdar artık Tralleis’te değildi.
Ya da yalnız Tralleis’te değildi.
Basınç dalgası bilincini ikiye ayırdı.
Bir yanı hâlâ rutubetli tüneldeydi. Taş tozunu, Tarhun’un kolunu, çukurun uğultusunu, Morkos’un yukarıdaki varlığını, künyenin yokluğunu, Aylin’in kolyesinin göğsündeki baskısını hissediyordu.
Diğer yanı ise yağmur altındaydı.
Gençti.
Elinde fener vardı.
Üniformasının omuzları sırılsıklamdı. Yağmur yüzüne vuruyordu. Nizamiye ışıkları gözlerini yakıyordu. Çukurun ağzında sarı-siyah şeritler çekilmişti. Birileri bağırıyordu. Telsizden kesik sesler geliyordu. Selçuk’un gölgesi solundaydı. Arkada Yılmaz’ın sesi vardı. Revir kapısında Aylin’in silueti duruyordu.

Serdar aşağı bakıyordu.
Genç Serdar.
2005’teki Serdar.
O gece ne olduğunu henüz bilmeyen, ama hayatının asla eskisi gibi olmayacağını bedeninin bütün hücreleriyle hisseden Serdar.
Fakat bu kez genç Serdar’ın içinde başka biri daha vardı.
Yaşlı Serdar.
Tralleis’in karanlığından, binlerce yılın ötesinden, kendi suçluluğunun ve bilgisinin ağırlığıyla gelen Serdar.
İki bilinç aynı bedende üst üste bindi.
Genç Serdar panik içindeydi.
Yaşlı Serdar ne olacağını biliyordu.
Halat hızla çözülüyordu.
Bir asker bağırdı:
“İp bitiyor komutanım!”
Genç Serdar’ın eli ter içindeydi.
Yağmur halatı kayganlaştırmıştı. Aşağıdan gelen çekiş normal değildi. Sanki bir insan değil, bütün karanlık halata asılıyordu. Yılmaz’ın sesi duyuldu:
“Tutuyoruz!”
Aylin bağırdı:
“Serdar!”
Bu ses genç Serdar’ın içini yardı.
Yaşlı Serdar, aynı sesin Leya’nın boğazında binlerce yıl sonra nasıl titrediğini hatırladı.
Zaman tek bir noktaya büzüldü.
Halat elinden kayacaktı.
Genç Serdar’ın aklı bir anlığına boşaldı.
İşte o anda yaşlı Serdar, kendi içinden kendi geçmişine bütün iradesiyle yüklendi.
Ses olarak mı çıktı?
Düşünce olarak mı?
Emir olarak mı?
Bilmiyordu.
Ama çukurun içinden, yağmurun arasından, telsiz parazitinin üstünden, yılların ve taşın arasından tek bir cümle fırladı:
“İpi bırakma!”
Genç Serdar irkildi.
Sanki bu sesi dışarıdan duymamıştı.
İçinden duymuştu.
Ama kendi iç sesi değildi.
Daha yaşlı.
Daha yorgun.
Daha suçlu.
Daha kesin.
Genç Serdar dişlerini sıktı. Halata yeniden asıldı. Elleri yandı. Avuç içleri parçalandı. Yağmur, kan ve çamur birbirine karıştı. Yılmaz yanına atıldı. Selçuk küfretti. Aylin’in sesi yeniden duyuldu. Fener ışığı çukurun içine düştü ama dibi göstermedi.
Yaşlı Serdar anladı.
O gece genç Serdar’ın sezgi sandığı şey, bir sezgi değildi.
Kendi geleceğinin, kendi geçmişine çarpan iradesiydi.
Serdar geçmişi değiştirmiyordu.
Geçmişte kendisini geçmişe hazırlayan görünmez elin, yine kendisi olduğunu fark ediyordu.
Bu farkındalık onu neredeyse parçaladı.
Çünkü suç da kendisinindi.
Kurtarma çabası da.
İpi tutan el yalnız gençliğinin eli değildi.
Bugünkü günahının da eli vardı onda.
Görüntü sarsıldı.
Yağmur tersine akmaya başladı.
Projektör ışıkları uzadı, büküldü, Tralleis meşaleleriyle karıştı. Revirin beyaz duvarı taş tünele bindirildi. Aylin’in yüzü Leya’nın yüzüne dönüştü. Yılmaz’ın sesi Tarhun’un nefesine karıştı. Selçuk’un bağırışı Morkos’un çukur başındaki hırsıyla iç içe geçti.
Serdar kendi genç gözlerinden çukurun içine bakarken bir an, çukurun öbür ucunda Morkos’un siluetini gördü.
İmkânsızdı.
Ama gördü.
Morkos da belki onu gördü.
İki çağın iki adamı, bir anlığına aynı karanlığın iki ucunda birbirinin varlığını hissetti.
Morkos, genç Serdar’ı anlamadı.
Ama onun kapıyla bağlantılı olduğunu anladı.
Serdar ise Morkos’un modern dünyayı gördüğünü anladı.
Bu, felaketti.
Sızıntı daha fazla açık kalamazdı.
Tralleis tünelinde Tarhun, Serdar’ın bedeninin taş zemine yığıldığını gördü. Serdar’ın gözleri açıktı ama bakışı burada değildi. Burnundan kan geliyordu. Kulaklarından ince kırmızı çizgiler akıyordu. Göğsü düzensiz inip kalkıyordu.
“Serdar!”
Tarhun ona ulaşmaya çalıştı; fakat basınç dalgası onu geri itti.
Taşlar hâlâ havadaydı.
Tünelin ortasında beyaz bir yırtık açılmıştı. Yırtığın içinde yağmur yağıyordu. Ama yağmur yere düşmüyordu. Tralleis’in kuru taşlarına değmeden buharlaşıyor, mazot ve ozon kokusunu geride bırakıyordu.
Tarhun’un gözleri o yırtığa takıldı.
Ve o da gördü.
Nizamiye.
Beton zemin.
Projektör.
Islak halat.
Genç Serdar.
Bir kadın.
Beyaz revir kapısı.
Ve kendisi.
Yılmaz.
Halatı tutuyordu.
Tarhun’un dizleri titredi.
“Aydın…” diye fısıldadı.
Kelime bu kez bir gölge değil, neredeyse bir yerdi.
“Aydın…”
Sonra basınç doruğa çıktı.
Serdar, Tralleis’teki bilincinin son kalan parçasıyla hareket etti. Elini Aylin’in kolyesine götürdü. Kolyeyi tuttu. Metal, göğsünün üzerinde yanıyormuş gibi sıcaktı.

“Dön,” dedi kendi kendine.
Kime söylediğini bilmiyordu.
Genç Serdar’a mı?
Yaşlı Serdar’a mı?
Aylin’e mi?
Zamana mı?
Çukura mı?
“Dön.”
Bir anda yırtık kapandı.
Ses geri döndü.
Bu kez tek bir patlama gibi değil, bütün dünyanın içine çekilen bir nefes gibi.
Havada asılı taşlar yere düştü.
Toz aşağı çöktü.
Meşale alevleri tekrar normal yönüne döndü.
Telsiz paraziti kesildi.
Mazot kokusu azaldı.
Antiseptik, yağmur ve beton, rutubetli taşın altında gömüldü.
Serdar kendini Tralleis’in zemininde buldu.
Tarhun’un kollarındaydı.
Nefes alamıyordu.
Ciğerleri taş tozu ve yabancı kokularla yanıyordu. Kulakları uğulduyordu. Ağzında metalik bir tat vardı. Kan mıydı? Pas mıydı? Gelecek mi? Ayırt edemedi.
Tarhun eğilmiş ona bakıyordu.
Yüzü sarsılmıştı.
Ama kaçmamıştı.
“Serdar!”
Serdar gözlerini açmaya çalıştı.
İlk gördüğü şey Tarhun’un yüzü oldu. İs, taş tozu ve korkuyla kaplıydı. Fakat gözlerinin derininde başka bir şey yanıyordu. Hafıza. Tam değil. Parça parça. Ama inkâr edilemeyecek kadar gerçek.
Tarhun’un dudakları titredi.
“Ben oradaydım.”
Serdar konuşamadı.
Tarhun, bu kez daha net söyledi:
“Aydın. Ben oradaydım.”
Serdar zorlukla nefes aldı.
“Evet.”
“İpi tutuyordum.”
Serdar’ın gözleri kapandı, sonra yeniden açıldı.
“Evet.”
“Sen de oradaydın. Ama…” Tarhun’un yüzü karıştı. “Sen oradaydın ve burada da vardın.”
Serdar cevap veremedi.
Çünkü kendisi de bunu yeni anlamıştı.
Kendi geçmişinin içinden geçmişti.
Gençliğinin kulağına emir vermişti.
İpi bırakmayan elin yalnız o geceki korkuya değil, bugünkü iradeye de bağlı olduğunu görmüştü.
Yukarıdan bağırışlar geliyordu.
Morkos’un adamları ne gördüklerini anlamaya çalışıyor, Sessiz Avcı düzeni sağlamaya uğraşıyor, halk çığlıklar atıyor, Morkos ise muhtemelen gördüğü modern dünyanın parıltısını kendi hırsına çeviriyordu.
Serdar bunu biliyordu.
Fakat birkaç saniye boyunca hareket edemedi.
Çünkü 2005 hâlâ gözlerinin içindeydi.
Yağmur.
Fener.
Revir.
Aylin.
Yılmaz.
İp.
Ve kendi sesi.
İpi bırakma.
Serdar zorlukla doğruldu. Tarhun ona destek oldu.
“Devam edebilir misin?” diye sordu Tarhun.
Bu soru Yılmaz’ın sesiyle geldi.
Serdar acı içinde gülümsedi.
“Komutanına böyle mi sorarsın?”
Tarhun bir an durdu.
Sonra çok alçak sesle cevap verdi:
“Durum raporu alıyorum.”
İkisi de gülmedi.
Ama bu cümle, karanlığın içinde küçük bir ateş gibi kaldı.
Serdar duvara tutundu. Parmakları taşın soğuk yüzeyine bastı. Tünel şimdilik sakindi. Ama bu sakinlik güven vermiyordu. Sızıntı kapanmıştı; yok olmamıştı. Zamanın dikişi yeniden tutmuştu; fakat ipliği zayıflamıştı.
Ve en kötüsü, Morkos görmüştü.
Tamamını değil.
Ama yeterini.
Modern dünyanın ışığını görmüştü.
Demirden askerleri, beyaz duvarları, projektörleri, revir hattını, nizamiyenin düzenini…
Morkos artık cennet aramayacaktı.
Demir bir imparatorluk arayacaktı.
Serdar’ın yüzü karardı.
“Çukuru hemen susturmalıyız.”
Tarhun başını salladı.
“Yukarıdakiler?”
“Panikte.”
“Morkos?”
Serdar çukurun yukarı uzanan karanlığına baktı.
“Morkos artık daha tehlikeli.”
“Neden?”
“Çünkü gördü.”
Tarhun’un yüzü sertleşti.
“Ne gördü?”
Serdar’ın cevabı kısa ve ağırdı.
“Benim dünyamı.”
Tünelde yeniden hafif bir cızırtı duyuldu.
Bu kez çok kısaydı.
Sanki uzak bir telsiz, kapanmadan önce son bir nefes vermişti.
Serdar gözlerini kapatmadan dinledi.
Artık biliyordu.
2005’te ipi tutan el yalnız gençliğine ait değildi.
Bugünkü günahına da aitti.
Ve o günah, şimdi Tralleis’in karanlığında yeni bir kapının önünde duruyordu.