Küller Arasında Haber
Şifa evinin kapısındaki balmumu mühür, dışarıdan bakıldığında bir yasa işaretiydi.
Morkos’un adamları onu kapıya bastığında, halkın gözünde o binanın nefesi kesilmiş olmalıydı. Kırmızıya çalan koyu balmumu, kalın iplerin üzerine yayılmış; Morkos’un liman mührü kapının tam ortasında donmuştu. Bu mühür, şifa evine yalnızca “kapalı” demiyordu. “Dokunan cezalandırılır” diyordu. “İçeride olan artık benim iznimle yaşar” diyordu. “Şifa bile mühürlenebilir” diyordu.
Ama içeriden bakıldığında mühür yalnızca bir kabuktu.
İçeride hayat hâlâ direniyordu.
Loş taş odalarda, yaralıların alçak inlemeleri, kuruyan otların hışırtısı, sirkeyle yıkanmış bezlerin keskin kokusu ve kandil alevlerinin titrek nefesi birbirine karışıyordu. Şifa evinin pencereleri dışarıya kapalıydı; fakat içerideki hava ölü değildi. Sıkışmıştı, ağırlaşmıştı, korkuyla dolmuştu; ama Leya’nın düzeni altında hâlâ atıyordu.
Leya, orta odanın en dar köşesine yerleştirdiği ahşap sedirin başındaydı.
Geceki kargaşada omzundan yaralanan bir hamalın sargısını değiştiriyordu. Adamın yüzü ateşle kızarmış, dudakları kurumuştu. Kolundaki kesi derin değildi; fakat kirli bıçakla açıldığı için yara çevresi şişmeye başlamıştı. Leya yaranın kenarlarını dikkatle temizledi. Sirke kokusu havaya yayıldığında hamal dişlerini sıktı.
“Bağırmak istiyorsan bağır,” dedi Leya, gözünü yaradan ayırmadan. “Ama kolunu çekersen yeniden başlarız.”
Adam boğazından boğuk bir ses çıkardı; yine de kolunu çekmedi.
Leya bu tür sabrı severdi. Acıya yenilmeyen değil, acının içinde kendini tutabilen insanı severdi. Çünkü iyileşme çoğu zaman dua kadar parlak, mucize kadar ani, kahramanlık kadar gösterişli değildi. İyileşme; kirli yaranın temizlenmesi, irinli bezin değiştirilmesi, ateşli alnın silinmesi, kanın durması için beklenmesi ve hastanın ölmemeye ikna edilmesiydi.
Morkos bunu anlamazdı.
Onun için beden de şehir gibiydi: mühürlenir, kapatılır, sahiplenilir, gerektiğinde kesilip atılırdı.
Leya ise bir bedene baktığında mülk görmezdi.
Damar görürdü.
Nefes görürdü.
Kaybedilirse geri gelmeyecek sıcaklığı görürdü.
Sargıyı sıkıca bağladı. Hamalın nabzını tuttu. Parmaklarının altında düzensiz ama dirençli bir atım vardı.
“Sabaha çıkarsın,” dedi.
Adam gözlerini araladı.
“Şifacı…”
“Konuşma.”
“Dışarıda… kapı…”
Leya başını kaldırmadan cevap verdi:
“Kapı iyileştirmez. Mühür de öldürmez. Sen şimdilik nefes almaya bak.”
Bu söz odadaki diğer yaralılar için de söylenmişti. Hepsi duymuştu. Hepsi kapıdaki mühür yüzünden içlerinde büyüyen korkuya karşı bu cümlenin bir yere tutunmasını istemişti.
Leya ayağa kalktı. Ellerini sirkeli suyla yıkadı. Parmaklarının arasındaki kan, suya ince kırmızı çizgiler hâlinde dağıldı. Bir an o renge bakakaldı.
Kan.
Bu çağda kan çoğu zaman soyla, intikamla, kurbanla ve lanetle konuşulurdu. Fakat Leya’nın içinde, kaynağını tam seçemediği başka bir bilgi vardı. Kanın yalnız dökülen bir şey olmadığını biliyordu. Taşıdığı gizli bilgiler, uyumu, reddi, hayatı ve ölümü belirleyen görünmez işaretleri vardı. Bunu nereden bildiğini her zaman hatırlamıyordu. Ama elleri biliyordu. Gözleri biliyordu. Bir yaralıya dokunduğunda, içinde adı konulmamış eski bir eğitim uyanıyordu.
Bazen bu bilgi ona ait değilmiş gibi gelirdi.
Sanki Leya’nın bedeninde başka bir kadının disiplini nefes alıyordu.
O kadın kanı görünce paniklemezdi.
Kesiyi görünce yüzünü çevirmezdi.
Ölüm kokusunu tanır, ama ona boyun eğmezdi.
Leya bir an durdu.
Aylin.
İsim zihninin uzak bir köşesine değdi; fakat tam şekil almadı. Suya düşen ay ışığı gibi dağıldı. Leya avucunu sıktı. Şimdi bunun zamanı değildi.
Şifa evinin arka tarafındaki dar taş geçitten hafif bir ses geldi.
Çok küçük bir sesti. Başka biri duysa rüzgâr sanabilirdi. Ama Leya iki gündür bu evin her taşının nasıl ses çıkardığını ezberlemişti. Kapıdaki mühürden sonra ön kapıdan kimse gelemezdi. Gelen olursa ya Morkos’un adamı olurdu ya da ölümden kaçan biri. Arka geçit ise başka bir şeydi.
Aris’in ağı.
Zeytinliklerden, eski mahzenlerden, dar avlulardan, kadınların su taşıdığı sokaklardan, çocukların oyun diye kullandığı boş duvar aralıklarından, balıkçıların unutulmuş ambarlarından örülmüş görünmez bir damar.
Leya kandili aldı.
Diğer eli kendiliğinden neştere gitti.
Neşter bir silah değildi; ama doğru elde, yanlış niyetle yaklaşan bir adamın bileğini açmaya yeterdi.
Arka odanın mermer kapağı bir kez daha gıcırdadı. Ardından, içeriye önce soğuk hava, sonra bir gölge girdi.
Genç bir adamdı.
Daha doğrusu, genç kalmaya çalışan ama o gece birkaç yıl birden yaşlanmış görünen bir oğlan. Omzundan kan sızıyordu. Kıyafetinin etekleri çalılarla yırtılmış, dizleri çamura bulanmıştı. Nefes alırken göğsü hırıltıyla inip kalkıyor; ama gözleri, yarasından çok taşıdığı haberin ağırlığıyla büyümüş duruyordu.

Leya neşteri indirmedi.
“Kim gönderdi seni?”
“Aris,” dedi genç, dudakları kurumuştu. “Zeytinlik tarafından geldim.”
“İşaret?”
Genç sağ elini göğsüne götürdü, iki parmağıyla kısa bir halka çizdi, sonra başparmağını avucunun içine kapattı.
Aris’in adamıydı.
Leya hemen yanına gitti.
“Kapıyı kapat.”
Genç arkasındaki mermer kapağı itmeye çalıştı; ama omzundaki acıyla yüzü kasıldı. Leya onu kenara çekti, kapağı kendisi kapattı. Sonra genci loş köşedeki sedire oturttu.
“Yarana bakmam gerek.”
Genç başını salladı; ama itiraz etmek istediği belliydi.
“Yaram mühim değil şifacı.”
“Buna ben karar veririm.”
“Vakit yok.”
“Kan kaybedersen haberin de yere düşer.”
Bu cümle genci susturdu.
Leya omzundaki yırtığı açtı. Kesik derindi ama temizdi. Bir mızrak ucu sıyırmış, eti parçalamadan geçmişti. Şansı vardı. Leya hızlı hareket etti. Yarayı sirkeli suyla temizlerken genç dişlerini sıktı.
“Şimdi konuş,” dedi Leya. “Ama kolunu oynatırsan sustururum.”
Genç bir an nefes topladı.
“Morkos limanı uyandırdı.”
Leya’nın eli durmadı.
“Nasıl?”
“Depolar açıldı. Büyük gemilerin kalın halatları sökülüyor. Kenevir bağları, makaralar, vinç kolları… Ne varsa toplatıyor. Sadece kendi depolarından değil. Borçlu kaptanların gemilerinden de alıyor. İtiraz edenlerin kayıt defterleri önlerine kondu.”
Leya yaraya bastırdığı bezi değiştirdi.
“Çukur için.”
Genç başını kaldırdı.
“Evet. O elli metrelik karanlık için.”
Odadaki hava biraz daha ağırlaştı.
Leya bunu zaten bekliyordu; ama beklenen felaketin adını duymak yine de göğsüne taş gibi oturdu. Serdar’ın yüzünü hatırladı. Çukurdan söz ederken gözlerinde beliren o kısa, derin karanlığı. Sanki bir yere bakmıyor da bir gecenin içine yeniden düşüyordu.
“Devam et.”
“Şehrin en iyi marangozları çağrıldı. Bazıları zorla. Demir ustaları da. Çukurun ağzına büyük bir indirme düzeneği kuracaklarmış. Halatlar için taş ağırlıklar hazırlanıyor. Gemi makaraları sökülüp taşınıyor. Kenevirler ziftle ovuluyor. Sanki bir gemiyi denize değil, toprağın altına indirecekler.”
Leya’nın aklı, duyduğu her ayrıntıyı hızla yerleştiriyordu.
Halat.
Makara.
Ağırlık taşı.
İniş düzeneği.
Bu rastgele bir yağma ya da korkutma gösterisi değildi. Morkos planlıyordu. Ölçüyor, bağlıyor, düzen kuruyordu. Karanlığı bile bir liman yükü gibi indirmeye, kaldırmaya, mühürlemeye çalışıyordu.
“Kim gidiyor?”
Genç yutkundu.
“Sessiz Avcı.”
Leya’nın parmakları yaranın kenarında bir an daha sertleşti. Genç acıyla nefesini tuttu.
“Rasim’in atası dedikleri adam mı?”
“Evet. Onun seçtiği adamlar. Kalabalık değiller. Ama kötü adamlar şifacı. Çok kötü adamlar. Liman dövüşçüleri, borçlu paralı askerler, idamdan dönenler… Bir de halat ustaları. Kör karanlıkta yürüyen izciler. Morkos’un kayıtçıları bile var.”
“Kayıtçı?”
“Gördüklerini yazacaklarmış. Bulduklarını mühürleyeceklermiş.”
Leya istemsizce kapıdaki mühürü düşündü.
Morkos’un zihni buydu.
Önce insanı mühürlerdi.
Sonra evi.
Sonra şifayı.
Şimdi de zamanı mühürlemek istiyordu.
Genç konuşmaya devam etti:
“Bunu saklamıyorlar. Tam tersine… duyuruyorlar. Morkos’un adamları sokaklarda fısıldıyor. ‘Yabancının geldiği kapı açılacak’ diyorlar. ‘Rolpa’nın kutsal yolu Morkos’un mührüne dönecek’ diyorlar. Bazıları bunu ayin gibi anlatıyor. Bazıları ganimet gibi.”
Leya genç adamın omzuna temiz bez bastırdı.
“Halk?”
“Korkuyor. Ama merak da ediyor. Bazıları Serdar’ın karanlıktan geldiğine zaten inanıyordu. Şimdi Morkos o karanlığa ineceğini söyleyince… bazıları onun daha güçlü olduğunu sanmaya başladı.”
Bu, Leya’nın beklediğinden daha tehlikeliydi.
Morkos yalnız çukura inmiyordu.
Önce anlamı ele geçiriyordu.
Serdar’ın sakladığı sırrı, kendi dilinde halka geri satıyordu. Korkuya kutsallık katıyor, kutsallığa ganimet kokusu bulaştırıyor, sonra hepsini kendi mührünün altında topluyordu.
Leya, yaranın kenarlarını bağlarken içindeki öfkenin yükseldiğini hissetti. Soğuk, berrak bir öfkeydi bu. Bağırmak istemedi. Ağlamak istemedi. Yalnız yapılacak işleri tek tek sıralamak istedi.
Korku durdurulacak.
Haber Serdar’a ulaşacak.
Şifa evi ayakta kalacak.
Morkos’un yalanı halkın içinde kök salmadan kesilecek.
Genç adamın nefesi biraz düzeldi. Ama gözleri hâlâ en ağır bilgiyi sakladığını gösteriyordu.
Leya bunu fark etti.
“Başka ne var?”
Genç bakışlarını kaçırdı.
“Bilmiyorum, söylemeli miyim…”
Leya’nın sesi değişmedi.
“Buraya kan içinde geldiysen, yarım haber taşıma.”
Genç titrek bir nefes aldı.
“Morkos’un elinde bir metal var.”
Leya’nın eli durdu.
O an şifa evindeki bütün sesler uzaklaştı. Yaralıların nefesi, kandilin çıtırtısı, dışarıdaki devriyelerin ayak sesleri, taş duvarların rutubetli sessizliği… hepsi geriye çekildi.
“Nasıl bir metal?”
“Paslı. Küçük. Boyna asılan bir şey gibi. Ama üzerinde tuhaf izler var. Harf desem değil, mühür desem değil. Güneş gibi parlamıyor aslında… ama Morkos onu öyle tutuyor ki herkes altından değerli sanıyor.”
Leya’nın boğazı kurudu.
Genç devam etti:
“Avluda bir sandıkta gösterilmiş. Herkese değil. Ama gören biri Aris’e söyledi. Morkos onun yabancıya ait olduğunu söylüyormuş. Üzerinde yabancının adı yazılıymış. ‘Rolpa’nın mührü artık benim avucumda’ demiş.”
Leya’nın elindeki sargı bezi yere düştü.
Genç irkildi.
Şifa evinin loşluğunda, Leya bir an hiç hareket etmedi.
Serdar.
Onun taşıdığı metal.
Daha önce birkaç kez fark etmişti. Serdar’ın bazen göğsüne, bazen cebine, bazen artık orada olmayan bir boşluğa dokunduğunu görmüştü. Bir şeyi yokluyordu. Bir şeyi saklıyordu. O şeyden söz açılacak gibi olduğunda susuyor, bakışlarını kaçırıyor, sonra başka bir meseleye geçiyordu.
Leya bunu yalnız kişisel bir sır sanmıştı.
Belki geçmişinden kalan bir hatıra.
Belki ait olduğu yerin işareti.
Belki kendisiyle, Aylin’le, Yılmaz’la ve o adını koyamadıkları başka hayatla ilgili bir parça.
Serdar susmuştu.
Leya onu zorlamamıştı.
Çünkü bazı suskunluklar yaradır. Hekim, her yarayı aynı anda açmaz. Önce kanamayı durdurur. Sonra derine iner.
Ama şimdi o kapatılan yara Morkos’un elindeydi.
Ve Morkos her yarayı önce kirletir, sonra kendi mührüyle kapatırdı.
Leya eğilip bezi aldı. Parmakları kısa bir an titredi. Kendine kızdı. Titremeyi bastırdı.
Genç onun yüzüne bakıyordu.
“Şifacı…”
“Konuşma.”
Leya sargıyı yeniden sardı. Bu kez hareketleri daha hızlıydı. Daha sert değil, daha kesin. Bir cerrahın karar verdikten sonraki soğukkanlılığıyla.
Serdar’ın sakladığı gerçek, şimdi düşmanın dilinde zehre dönüşecekti.
Bu düşünce göğsüne saplandı.
Serdar onu korumak için sustuğunu sanmış olabilirdi. Belki de gerçekten öyleydi. Belki onu Aylin’in hatırasından, kendi kaybından, o başka zamandan, o bilinmeyen çukur gecesinden korumak istemişti. Belki Leya’nın zaten parçalanmış zihnine bir yük daha eklememek için susmuştu.
Ama gerçek saklandığında yok olmazdı.
Sadece onu ilk bulan yalancının eline geçerdi.
Leya bunu en çok hasta bedenlerinden bilirdi. Temizlenmeyen yara kapanmış gibi görünür, ama içeride irin büyütürdü. Üstü kabuk bağlardı. İnsan iyileştiğini sanırdı. Sonra bir gece ateş yükselir, beden titrer, kalp hızlanır ve saklanan çürüme bütün vücuda yayılırdı.
Serdar’ın sakladığı şey de şimdi böyleydi.
Bir yaranın içindeki irin gibi Morkos’un diline karışacaktı.
Leya genç adamın omzunu sardıktan sonra düğümü bağladı.
“Yaşarsın,” dedi.
Genç şaşkınlıkla ona baktı. Böyle bir haberden sonra kendi hayatının hâlâ dikkate alınması onu sarsmış gibiydi.
“Şimdi dinle,” dedi Leya. “Aris’e geri dönebilir misin?”
“Dönerim.”
“Koşarak değil. Kanaman yeniden açılır. Arka geçitten çıkacaksın. İkinci taş basamaktan sonra sağdaki dar yola gireceksin. Orada seni gören olursa yaralı olduğun için kaçtığını söyleme. Bayılmış gibi düş. Seni kaldırmaya gelen olursa omzunu göster. İnsanlar yaraya bakarken gözleri yolu unuturlar.”
Genç başını salladı.
Leya küçük bir deri keseden kurutulmuş ot çıkardı.
“Bunu dilinin altında tut. Acıyı azaltır ama seni sersemletmez.”
Genç otu aldı.
“Serdar’a haber gidecek mi?”
Leya’nın gözleri kapıdaki mühüre kaydı.
“Gidecek.”
“Nasıl? Ön taraf tutulmuş.”
“Şifa evi kapatıldı,” dedi Leya. “Ben değil.”
Bu cümleyi söylerken içinde başka bir kadının sesi yankılanmış gibi oldu. Daha sert, daha askerî, daha alışkın. Bir revirde emir veren, kan kokusunun ortasında bile hangi sedyeye önce bakacağını bilen bir ses.
Aylin’in sesi.
Leya bir an nefes aldı.
Sonra arka odadaki küçük yazı masasına geçti. Parşömen tomarlarından en ince olanını seçti. Fazla büyük bir mesaj, fazla büyük risk demekti. Mürekkep yerine koyu renkli bitki özünden yapılmış küçük şişeyi açtı. Kalemi eline aldı.
Yazmadan önce düşündü.
Serdar uzun açıklamayı sevmezdi. Kriz anında lafı değil, yönü duymak isterdi. Ona duygusal bir sitem gönderirse vakit kaybederdi. Kırgınlığını daha sonra yüzüne söyleyebilirdi. Şimdi ihtiyaç olan şey, kesilmiş bir damar kadar açık bir bilgiydi.
Kısa yazdı:
“Morkos ipin ucuna indi. Künye onun elinde.”
Durdu.
Kalemin ucu parşömenin üzerinde kaldı.
Sonra üçüncü cümleyi ekledi:
“Zaman mühürlenmeden gel.”
Bu cümleyi yazdıktan sonra bir an ona baktı. Belki fazla şey söylüyordu. Belki Serdar’ın sakladığı sırrı artık kendisinin de anlamaya başladığını belli ediyordu. Belki bu, haberden çok hesaplaşmanın başlangıcıydı.
Ama silmedi.
Parşömeni katladı. Küçük balmumu parçasını kandilin alevine yaklaştırdı. Yumuşayan balmumunu kat yerinin üzerine damlattı. Mühür kullanmadı. Çünkü bu mesajın bir otoriteye değil, bir yaraya ait olduğunu biliyordu. Balmumunun üzerine yalnız tırnağıyla ince bir çizik attı.

Aris’in ulağı bunu tanıyacaktı.
Leya arka geçidin içindeki dar oyuktan bekleyen çocuğu çağırdı. Bu çocuk, şifa evinde ilaç taşıyanlardan biri gibi görünürdü; ama aslında Aris’in en hızlı küçük ayaklarından biriydi. Sokaklarda fark edilmezdi. Çünkü yoksul çocukları kimse tam olarak görmezdi.
“Bunu Tarhun’un ocağına götür,” dedi Leya. “Serdar orada değilse, ocağın arkasındaki taş oluğa bırak. Kimseye verme. Kimseye gösterme. Yolda yakalanırsan yut.”
Çocuk parşömene baktı.
“Yutarsam ölür müyüm?”
Leya’nın yüzündeki sertlik bir an yumuşadı.
“Hayır. Ama tadı kötü olur.”
Çocuk ciddi ciddi başını salladı.
“Daha kötü şeyler tattım.”
Bu cevap Leya’nın içini acıttı. Ama belli etmedi. Çocuğun saçlarını okşamak istedi, yapmadı. Bazı çocuklar şefkat görünce ağlardı. Ağlamak da bu gece zaman kaybıydı.
“Git.”
Çocuk gölge gibi kayboldu.
Leya arka kapağı kapattıktan sonra bir süre yerinden kıpırdamadı. Şifa evinin içindeki bütün yaralılar ona bakıyordu. Kiminin ateşi vardı. Kiminin korkusu. Kiminin Morkos’un mühründen, kiminin çukurdan, kiminin Serdar’dan beklentisi vardı.
Leya onların hiçbirine açıklama yapmadı.
Çünkü açıklama bazen korkuyu büyütürdü. İnsanlar bilmedikleri şeyi tek bir karanlık sanırdı; fazla ayrıntı verirsen, o karanlığın içinde şekiller görmeye başlarlardı.
Bir kadın yavaşça sordu:
“Şifacı… Morkos kapıyı açacak mı?”
Leya ona döndü.
“Önce yaralarınızı kapatacağız.”
“Ya kapı?”
“Kapılar insanlardan güçlü değildir. Onları açan da kapatan da insandır.”
Kadın bu cevabı tam anlamadı. Ama Leya’nın sesindeki kararlılık, anlamaktan daha çok işine yaradı.
Dışarıdan uzak bir gürültü geldi.
Tekerlek sesi.
Ağır bir şey taşınıyordu. Belki makara. Belki vinç kolu. Belki halat yüklenmiş küçük arabalar. Taş sokaklarda ilerlerken demirlerin keçeye sarılmış olmasına rağmen çıkardığı boğuk sürtünme sesi şifa evinin duvarlarına kadar ulaştı.
Yaralı hamal gözlerini kapattı.
Bir çocuk ağlamaya başladı.
Leya kandili eline aldı ve ön kapıya doğru yürüdü.
Kapının iç tarafında durdu. Dışarıdaki mühür görünmüyordu; ama varlığını hissediyordu. Kalın ahşabın öte yanında Morkos’un balmumu, kapının etine yapışmış bir hastalık gibi duruyordu.
Leya parmaklarını kapının iç yüzeyine koydu.
Soğuktu.
Dışarıda ayak sesleri geçti. Birkaç adam alçak sesle konuşuyordu. Kelimeler seçilmiyordu; ama “Rolpa” adı bir kez net duyuldu. Ardından bir başkası güldü. Gülüşte inanç değil, ganimet kokusu vardı.
Leya’nın çenesi sıkıldı.
Serdar’ın sakladığı gerçek, artık Morkos’un adamlarının ağzında dolaşıyordu.
Künye, Serdar’ın adı olmaktan çıkıp bir yalanın çekirdeğine dönüşmüştü. O metal parçası, bir bedeni tanımlamak için yapılmış olabilirdi. Ama Morkos’un elinde bir kapı anahtarı, bir kutsal emanet, bir mülkiyet belgesi, bir propaganda silahı hâline gelecekti.
Leya alnını kapıya yaslamadı.
Zayıflık gibi görünmesin diye değil.
Henüz yorulmaya hakkı olmadığı için.
İçinde kırgınlık vardı. Serdar’a karşı. Evet. Bunu inkâr etmeyecekti. Ondan saklanan şeyin Morkos’un elinde daha tehlikeli hâle gelmesi, Leya’nın içinde temiz bir kesik açmıştı. Serdar’ın suskunluğunu anlayabilirdi; ama anlamak, acımadığı anlamına gelmezdi.
Yine de şimdi kırgınlığın zamanı değildi.
Önce çukur.
Önce halk.
Önce yaralılar.
Önce zamanın kanaması.
Çünkü Leya artık bunun yalnız bir yeraltı meselesi olmadığını hissediyordu. Morkos’un hazırladığı iniş, taşın altındaki bir boşluğa yapılmayacaktı. O karanlık, Serdar’ın gözlerinde gördüğü başka bir geceye, Tarhun’un unuttuğu bir emre, kendi içinde yarım kalan bir isme dokunuyordu.
Eğer Morkos o boşluğu zorlarsa, yalnız Tralleis’in duvarları sarsılmayacaktı.
Leya’nın içindeki Aylin de kanayacaktı.
Kapının dışından bir adamın sesi geldi:
“Şifacı içeride mi hâlâ?”
Başka biri cevap verdi:
“Mühür duruyor. İçeridekiler artık Morkos’un merhametine kaldı.”
Leya kapının iç tarafında dimdik durdu.
Morkos’un merhameti.
Bu iki kelime yan yana gelince neredeyse gülmek istedi. Morkos’un merhameti yoktu. Yalnız hesabı vardı. Hesap bazen merhamete benzerdi; çünkü ölmesi kârlı olmayanı yaşatırdı.
Leya geriye döndü.
Yaralıların hepsi hâlâ ona bakıyordu.
“Bezleri kaynatın,” dedi. “Sirkeyi azaltmayın. Ateşi olanların alnı her yarım saatte bir silinecek. Omuz yarası olan genç arka odada kalacak, kimse konuşturmayacak. Çocuk ağlıyorsa su verin, korku susuzluğu artırır.”
Kadınlardan biri hemen kalktı. Başka biri su kabını aldı. İçeride yeniden küçük ama kararlı bir hareket başladı.
İşte Leya’nın savaşı buydu.
Morkos halat topluyordu.
Serdar tünellere inecekti.
Sessiz Avcı karanlığa adam götürecekti.
Leya ise mühürlü bir evin içinde, korkunun vücuda girmesini engelleyecekti.
Çünkü korku da enfeksiyon gibiydi. Önce bir kişide başlar, sonra bakışla, fısıltıyla, yanlış haberle, titreyen elle yayılırdı. Temizlenmezse bütün şehri ateşe verirdi.
Leya kandili yüksekçe bir rafa koydu. Işık biraz daha yayıldı. Gölgeler geri çekildi. Tamamen değil; ama yaralıların yüzlerini görecek kadar.
Sonra kapıya bir kez daha baktı.
O mühür, Morkos’un zafer işareti değildi artık.
Leya için bir teşhis olmuştu.
Hastalık kapıdaydı.
Ama içeride hâlâ nabız vardı.
Ve nabız attığı sürece, hiçbir şey tamamen mühürlenmiş sayılmazdı.
O gece Leya haberi gönderdikten sonra kapıdaki soğuk balmumu izine uzun süre baktı. Bir binanın değil, zamanın mühürlenmek üzere olduğunu hissetti; fakat parmaklarının ucunda hâlâ kanın sıcaklığı vardı.
Bu yüzden korkmadı.
Çünkü mühürler soğuktu.
Yaşayan her şey sıcaktı.