Bölüm 7 - Zamanın Külleri Görseli
Bölüm 7 - Zamanın Külleri

Leya ile Hesaplaşma: Saklanan Gerçeğin Bedeli

5. Sahne 16 dk okuma 16 okunma
Şifa evinin arka geçidine inen taş basamaklar, gecenin bütün seslerini yutuyordu.
Şifa evinin arka geçidine inen taş basamaklar, gecenin bütün seslerini yutuyordu.
Leya masaya döndü. Küçük çekmeceden gümüş hayat ağacı kolyesini çıkardı.
Leya masaya döndü. Küçük çekmeceden gümüş hayat ağacı kolyesini çıkardı.

Şifa evinin arka geçidine inen taş basamaklar, gecenin bütün seslerini yutuyordu.

Şifa evinin arka geçidine inen taş basamaklar, gecenin bütün seslerini yutuyordu.

Serdar, Tarhun’un ocağından ayrıldığında hâlâ kulaklarında demirin değil, Yılmaz’ın sesi vardı.

“Komutanım…”

Tek bir kelime bazen bir insanın bütün hayatını ikiye bölebilirdi. Tarhun’un ağzından çıkan o kelime, Serdar’ın içinde yıllardır sıkışmış duran 2005 gecesine bir çatlak daha açmıştı. Yılmaz oradaydı. Tam olarak değil. Henüz değil. Ama bir yerden geri dönüyordu. Karanlığın, demirin, ocağın ve unutuşun altından, eski disiplinin sesi yeniden yükseliyordu.

Serdar bunu sevinçle karşılayabilirdi.

Başka bir zamanda.

Başka bir gecede.

Fakat şimdi her hatırlama, başka bir tehlikenin kapısını da aralıyordu. Çünkü Morkos, Serdar’ın geldiği kapıyı arıyordu. Künye onun elindeydi. Leya mesajı göndermişti. Zamanın mühürlenmek üzere olduğunu yazmıştı.

Ve Serdar biliyordu: Leya yalnız haber vermemişti.

Onu çağırmıştı.

Hesap sormak için.

Gizli geçidin mermer basamaklarını tırmanırken, taşın içindeki rutubet kokusu boğazına doldu. Dar duvarlar arasında kandil ışığı yoktu. Yalnız elindeki küçük yağ lambası, basamakların kenarlarını titrek bir çizgi hâlinde gösteriyordu. Serdar her adımda zihninde operasyonel ihtimalleri sıralamaya çalıştı.

Morkos’un birliği kaç kişi?

İlk iniş nereden başlayacak?

Halat düzenini nerede kesecekler?

metreye gelmeden önce çukur ne tepki verir?

Tarhun hangi yan geçidi tutmalı?

Halk arasında söylenti ne kadar büyüdü?

Fakat bütün bu soruların üstünde tek bir soru asılıydı.

Leya’ya ne söyleyecekti?

Bir düşmana karşı eksik bilgi vermek bazen taktikti. Bir müttefiğe karşı eksik bilgi vermek ise yaraydı. Serdar bunu biliyordu. Ama bilmek, insanı kendi hatasından kurtarmıyordu.

Arka odanın kapağına ulaştığında bir an durdu.

İçeriden boğuk sesler geliyordu. Yaralıların alçak inlemeleri, su dolu bir kabın yer değiştirme sesi, uzakta bir kadının fısıltıyla dua edişi… Şifa evi mühürlüydü; ama ölmemişti. Leya içeride hayatı, Morkos’un balmumu mühründen daha inatçı bir şey hâline getirmişti.

Serdar mermer kapağı dikkatle yana kaydırdı.

İçeri girdiğinde, onu ilk karşılayan koku oldu.

Sirke.

Kantaron.

Kan.

Rutubetli taş.

Ve açıklayamadığı şekilde 2005 revirini hatırlatan keskin, temizlenmiş yara kokusu.

Arka oda loştu. Ortadaki küçük masanın üzerinde tek bir kandil yanıyordu. Kandilin ışığı Leya’nın yüzünü yarı aydınlatıyor, yarısını gölgede bırakıyordu. Masanın üzerinde sargı bezleri, küçük bitki keseleri, ince bir neşter, yarısı dolu su kabı ve katlanmış birkaç parşömen duruyordu. Ama Leya o nesnelerin hiçbiriyle ilgilenmiyordu.

Oturmuş bekliyordu.

Serdar’ı bekliyordu.

Başını kaldırdığında yüzünde ne telaş vardı ne de rahatlama. Sanki yaralı bir adamı değil, ameliyat masasına yatırmadan önce teşhis edeceği bir gerçeği karşılıyordu.

Serdar kapağı kapattı.

“Leya…”

“Geç kaldın.”

Bu cümle bir suçlama gibi söylenmedi. Daha kötüsü, bir tespit gibiydi.

Serdar birkaç adım attı.

“Tarhun’la planı çıkarıyorduk.”

“Biliyorum.”

“Kritik noktayı bulduk. Morkos’u çukurda tamamen durduramayabiliriz ama inişi yönlendirebiliriz.”

“Bunu da tahmin ettim.”

Serdar sustu.

Leya’nın gözleri bir an bile kaçmadı. O bakışta kırgınlık vardı; ama kırgınlığın üstüne oturtulmuş bir disiplin de vardı. Bu, Serdar’ı daha çok yaraladı. Bağırsa daha kolay olurdu. Ağlasa, Serdar suçluluğuna sarılıp kendini affettirmeye çalışabilirdi. Ama Leya’nın sakinliği, neşter kadar keskindi.

Sessizliği o bozdu.

“Künye neydi, Serdar?”

Soru kısa olduğu için odadaki hava daha da ağırlaştı.

Serdar cevap vermedi.

Leya başını çok az yana eğdi.

“Bunu bana şimdi de söylemeyecek misin?”

Serdar’ın gözleri masadaki kandile kaydı. Alev titriyordu. O alevin çevresinde küçük gölgeler dönüyor, sanki odanın duvarları nefes alıyordu.

“Künye,” dedi Leya, bu kez daha net, “benden sakladığın o metal parça, artık Morkos’un elinde. Şehirde onunla ilgili söylenti dolaşıyor. Adamları onu Rolpa’nın mührü gibi anlatıyor. Senin adının onda yazılı olduğunu söylüyorlar.”

Serdar’ın yüzü gerildi.

Leya devam etti:

“O metalin üzerinde ne vardı da bana söyleyemedin? Beni koruduğunu mu sandın? Hayır Serdar. Beni korumuş olmadın. Beni hazırlıksız bıraktın. Bu halkı da hazırlıksız bıraktın.”

“Biliyorum.”

Leya’nın gözlerinde kısa bir parıltı belirdi.

“Biliyor musun?”

Serdar başını eğmedi.

“Artık biliyorum.”

“Artık.” Leya bu kelimeyi sessizce tekrarladı. “İşte sorun da bu. Sen bazı şeyleri hep ‘artık’ öğreniyorsun. Artık söylemen gerektiğini. Artık sakladığın şeyin büyüdüğünü. Artık düşmanın onu senden önce kullandığını.”

Serdar’ın içindeki savunma refleksi bir an yükseldi. Bir operasyon anlatmak, gerekçeleri sıralamak, riskleri açıklamak istedi. Künye modern bir nesneydi. Bu çağda bulunmaması gereken bir kanıttı. Üzerindeki yazılar Morkos’un eline geçerse yanlış yorumlanabilirdi. Leya’nın hafızası kırılgandı. Aylin’e dair parçalar onu sarsabilirdi. Halk bunu öğrenirse Serdar’ın bütün etkisi tersine dönebilirdi.

Bunların hepsi doğruydu.

Ama Leya’nın karşısında hiçbirinin yetmediğini gördü.

Çünkü bazen doğru gerekçeler, yanlış suskunluğu temizlemiyordu.

“Savunmayacağım,” dedi.

Leya’nın yüzünde ilk kez küçük bir değişim oldu. Beklemediği bir cevaptı bu.

Serdar masaya yaklaştı. Kandilin karşısında durdu. Işık yüzündeki yorgunluğu daha belirgin gösterdi.

“O metal benim adımı taşıyordu.”

Leya sessiz kaldı.

“Serdar Yalın yazıyordu üzerinde. Altında da 0 Rh+.”

Leya’nın kaşları hafifçe çatıldı. Bu işareti duyduğunda yüzünde tuhaf bir tanıma belirdi. Tam anlamıyla hatırlama değildi; daha çok bedensel bir bilgi. Bir doktorun, unuttuğunu sandığı bir terimi duyduğunda ellerinin ondan önce tepki vermesi gibi.

“Kan,” dedi fısıltıyla.

Serdar ona baktı.

Leya sanki kendi ağzından çıkan kelimeye şaşırdı.

“Bu… kanla ilgili.”

“Evet.”

“Nasıl bildim?”

Serdar’ın cevabı yumuşadı.

“Çünkü sen biliyordun.”

Leya gözlerini kapatmadı. Kendini bırakmadı. Hafıza kırıntısının peşine düşmek istedi; ama hemen toparlandı.

“Devam et.”

Serdar içinden acı bir hayranlık duydu. Leya buydu. İçindeki başka bir hayat kapıya vururken bile önce vakayı dinlerdi.

“O işaret benim kan grubum. Bizim zamanımızda askerlerin kimliğinde yer alır. Bir beden tanınmayacak hâle gelirse, bir yaralı konuşamazsa, bir nakil gerekirse… künye söyler. Adını, kanını, varlığını.”

Leya’nın bakışları sertliğini kaybetmedi; ama daha derinleşti.

“Yani o metal, senin kim olduğunu gösteriyor.”

“Evet.”

“Ve bu çağdan olmadığını.”

Serdar kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi:

“Evet.”

Bu kez Leya ayağa kalktı.

Kandil ışığı yüzünün tamamına vurdu. Gözlerinde öfke vardı; ama o öfke Serdar’ın beklediği gibi yakıcı değildi. Soğuktu. Çünkü artık yalnız duygusal bir kırgınlık değil, stratejik bir felaket görüyordu.

“Böyle bir şeyi bana söylemedin.”

“Seni korumak istedim.”

“Bunu bir daha söyleme.”

Serdar sustu.

Leya masanın kenarına tutundu. Parmakları beyazladı.

“Beni korumak istiyorsan beni kör bırakmazsın. Yaralı bir adamın karnında bıçak parçası kaldığını bilmezsem, dikiş atarım ve onu öldürürüm. Sen bana yaranın yerini söylemedin. Ben de şimdi bütün bedenin ateşe döndüğünü görüyorum.”

Serdar’ın içi burkuldu.

Haklıydı.

Leya devam etti:

“Bana güvenmediğin için mi sakladın?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden?”

Serdar cevap vermeden önce uzun bir nefes aldı.

“Çünkü o metal sadece benim adımı taşımıyordu. Aylin’in kaybını, Yılmaz’ın düşüşünü, o 2005 gecesini, benim bu çağa düşmemi, burada olmamam gereken bütün hakikati taşıyordu. Sana baktığımda Leya’yı görüyorum. Ama bazen Aylin’in gözleri de orada açılıyor. Ben o gözlere yeniden çukur göstermeye korktum.”

Leya’nın yüzündeki öfke bir an sarsıldı.

Serdar bunu fark etti; ama sözünü geri çekmedi.

“Seni kırmamak için sakladım,” dedi. “Ama Morkos’un eline geçince anladım. Bazı gerçekler saklandığında da kırıyor. Hatta daha kötü kırıyor. Çünkü o zaman onları biz değil, düşmanımız anlatıyor.”

Leya’nın nefesi yavaşladı.

Odada bir yaralının inlemesi duyuldu. Arka taraftaki kadınlardan biri su kabını yere koydu. Taş zeminde hafif bir ses çıktı. Sonra sessizlik yeniden ikisinin arasına döndü.

Leya, Serdar’a uzun süre baktı.

“Geç kalmış bir doğru,” dedi sonunda, “yine de doğrudur. Ama bedeli olur.”

“Biliyorum.”

“Hayır,” dedi Leya. “Henüz bilmiyorsun. Morkos o metali yalnız senin adına karşı kullanmayacak. Halkın korkusuna karşı kullanacak. Kendi adamlarının açgözlülüğüne karşı kullanacak. Çukura indireceği adamlara, ellerinde tanrıların izini tuttuklarını söyleyecek. Senin sakladığın şeyi, kendi yalanının çekirdeği yapacak.”

Serdar başını salladı.

“Bu yüzden geldim. Bunu durduracağız.”

Leya’nın sesi yeniden pratikleşti.

“Morkos o metalle ne yapabilir?”

Serdar bu soruyu bekliyordu. Leya hesaplaşmanın içinde kaybolmayacaktı. Önce yarayı teşhis eder, sonra kanamayı durdururdu.

“İki şey,” dedi. “Birincisi, halkın önüne çıkarır. Üzerindeki yazıyı kehanet gibi anlatır. Beni Rolpa’nın şeytanı, kapının haini ya da karanlıktan gelen sahte kurtarıcı ilan eder. Hangisi işine gelirse.”

“Bu halkı böler.”

“Evet. Ama asıl tehlike o değil.”

“Çukur.”

Serdar masanın üzerindeki küçük parşömeni çevirdi. Arkasına hızlıca üç işaret çizdi: antik tünel, çukur hattı, 2005 reviri.

“Eğer o metali bir işaret gibi kullanıp çukura inerse, adamları yalnız yeraltına inmiş olmaz. O boşluk bizim zamanımıza temas ediyor. Yanlış derinlikte, yanlış sarsıntıda, yanlış anda…”

“2005’e dokunurlar.”

Serdar gözlerini kaldırdı.

“Evet.”

Leya bu kez irkilmedi. Sanki bu ihtimali zaten sezmişti. Belki de “zaman mühürlenmeden gel” cümlesini yazarken, aklının değil ama bedeninin bildiği şey buydu.

“Bir adam geçerse ne olur?” diye sordu.

“Bilmiyorum.”

“Bilmediğin şeyi söylemen daha iyi.”

“Bir adam geçebilir. Bir görüntü sızabilir. Sesler karışabilir. Daha kötüsü, iki taraf üst üste binebilir. 2005’teki revir burada açılırsa, bu çağın insanları modern askerleri, silahları, ışıkları, düzeni görür. Morkos bunu cennet sanmaz Leya. Fethedilecek bir krallık sanır.”

Leya masadan uzaklaştı. Birkaç adım yürüdü. Kapıya değil, arka duvardaki gölgeye baktı. Sanki o gölgenin arkasında başka bir oda, başka bir bina, başka bir zaman duruyordu.

“Revir,” dedi alçak sesle.

Serdar dikkat kesildi.

Leya’nın gözleri boşluğa sabitlendi.

“Beyaz olmalı.”

Serdar’ın nefesi ağırlaştı.

“Ne?”

“Duvarlar.” Leya yavaş konuşuyordu. Kelimeler ona aitmiş gibi değil, uzak bir yerden çekilip geliyormuş gibiydi. “Beyaz. Çok beyaz. Göz yoracak kadar. Ve ışık… kandil gibi değil. Titremiyor. Yukarıdan vuruyor. İnsan yüzünü solgun gösteriyor.”

Serdar kıpırdamadı.

Leya devam etti:

“Bir masa var. Metal. Soğuk. Sargı bezleri… ama buradakiler gibi değil. Daha temiz. Daha keskin kokuyor. Bir ses var. Cızırtı gibi. Biri koridorda hızlı yürüyor.”

Gözleri bir an Serdar’a döndü.

“Ben orada mıydım?”

Serdar’ın içindeki bütün savunmalar çöktü.

“Evet.”

“Adım…”

Sesi kırılmadı. Ama kelime kırıldı.

Serdar yavaşça söyledi:

“Aylin.”

Leya bu ismi daha önce duymuştu. Ama bu kez farklıydı. Bu kez isim kulaktan değil, içeriden yankılandı. Yüzünde acı, tanıma ve inkâr aynı anda belirdi.

“Aylin,” diye tekrarladı.

Sonra kendini hemen toparladı. Elini göğsüne götürdü; fakat ağlamadı. Serdar’ın gördüğü şey gözyaşı değil, bir cerrahın kendi bedeninde açılan yarayı bastırma çabasıydı.

“Şimdi değil,” dedi Leya kendi kendine.

Serdar bir adım attı.

“Leya…”

“Şimdi değil,” dedi daha sert. “Eğer şimdi o kapıdan içeri girersem geri dönemem. Önce Morkos.”

Serdar durdu.

Bu kadının gücü onu bazen korkutuyordu. Leya, kendi parçalanmış hafızasını bile görev sırasına koyabiliyordu.

Leya döndü.

“O zaman önce hangisini durduruyoruz?”

“Çukuru.”

“Halk?”

“Sen.”

Leya başını hafifçe kaldırdı.

“Bana emir mi veriyorsun?”

Serdar’ın yüzünde yorgun bir gülümseme belirdi.

“Hayır. Cepheyi sana teslim ediyorum.”

Bu cevap Leya’nın gözlerindeki sertliği biraz yumuşattı.

Serdar devam etti:

“Morkos aşağıda başarısız olsa bile, yukarıda söylentiyi büyütecek. ‘Serdar kapıyı kıskandı’ diyecek. ‘Leya karanlığın şifacısı’ diyecek. ‘Rolpa’nın emaneti bende’ diyecek. Halk korkarsa, Morkos’un adamları çukura daha rahat iner. Halk dağılmazsa, o iniş bir fetih değil, delilik gibi görünür.”

“Yani ben burada yalnız yaralıları değil, hakikati de hayatta tutacağım.”

“Evet.”

Leya kısa bir süre düşündü.

“Nikos nerede?”

“Aris’in adamları onu güvenli hatta tutuyordu.”

“Onu bana gönder. Korkmuş aileleri arka evlere yönlendirsin. Halk onu hâlâ Morkos’un gölgesinden çıkan biri olarak görüyor. Eğer o benim yanımda durursa, bazıları geri adım atar.”

Serdar başını salladı.

“Gönderirim.”

“Kadınları da örgütlerim. Su taşıyanlar, bez kaynatanlar, çocukları saklayanlar… Morkos erkeklerin korkusunu satın alır. Kadınların direncini hesaplamaz.”

Serdar ilk kez rahat bir nefes aldı.

“Bu yüzden sana ihtiyacımız var.”

Leya ona baktı.

“Bana ihtiyacınız olduğu için değil. Ben zaten bu savaşın içindeyim.”

Serdar sessizce başını eğdi.

Bu kez kabul etti.

Leya masaya döndü. Küçük çekmeceden gümüş hayat ağacı kolyesini çıkardı. Serdar onu görünce dondu. Kolye kandil ışığında hafifçe parladı. Bu çağın takılarına benzemiyordu. İnceydi. Sadelikle yapılmıştı. Serdar için o kolye, Aylin’in varlığının bedenden geriye kalan en sıcak kanıtlarından biriydi.

Leya masaya döndü. Küçük çekmeceden gümüş hayat ağacı kolyesini çıkardı.

Leya kolyeyi avucunda tuttu.

“Bunu bana verdiğinde,” dedi, “tam olarak neyi geri vermiş oldun?”

Serdar cevap veremedi.

Çünkü bu sorunun tek bir cevabı yoktu.

Hatıra.

Suçluluk.

Aşk.

Kayıp.

Kimlik.

Zaman.

Aylin.

Serdar’ın sessizliği bu kez kaçış değildi. Leya bunu anladı.

Kolye zincirini parmaklarının arasından geçirdi. Hayat ağacının küçük dallarına dokundu.

“Buna dokunduğumda bazen bir ses geliyor,” dedi. “Benim sesim mi, başka bir kadının sesi mi bilmiyorum. Ama aynı cümle dönüp duruyor.”

Serdar’ın kalbi hızlandı.

Leya gözlerini kapatmadı. Serdar’a bakarak fısıldadı:

“Bazı yaralar…”

Serdar nefesini tuttu.

Bu cümleyi biliyordu.

Yıllar önce, 2005 revirinde, Aylin bunu yarım bir gülümsemeyle söylemişti. Bir askerin panik içinde “Dikeriz değil mi?” diye sorduğu bir anda. Aylin yaraya değil, Serdar’a bakarak söylemişti belki de. Bazı yaraların dikilse bile insanı eskisi gibi yapmayacağını bilerek.

Serdar cümleyi tamamlamak istedi.

Ama tamamlamadı.

Bu kez bekledi.

Leya’nın dudakları titredi. İçindeki mühürlü kapı bir an daha zorlandı. Gözlerinde kandilin ışığı değil, başka bir yerin beyaz parıltısı açıldı.

Sonra cümleyi kendisi tamamladı:

“…dikiş tutmaz.”

Odanın havası bir anda değişti.

Dışarıdaki mühür, yaralıların nefesi, kandilin çıtırtısı, uzaktaki ayak sesleri… hepsi bir an donmuş gibi oldu.

Serdar’ın gözleri dolmadı. Ama yüzündeki ifade, yıllardır taşıdığı bir yükün ilk kez başka bir omuza da değdiğini gösteriyordu.

“Bunu sen söylemiştin,” dedi.

Leya kolyeyi sıktı.

“Ben mi?”

“Aylin.”

Leya gözlerini kapattı. Bu kez kaçmak için değil, içerideki yankıyı dinlemek için.

“Tam hatırlamıyorum.”

“Biliyorum.”

“Ama doğru olduğunu biliyorum.”

Serdar alçak sesle konuştu:

“Bazı yaralar dikiş tutmaz. Ama yine de kanamayı durdurmak gerekir.”

Leya gözlerini açtı.

Bu kez bakışında kırgınlık hâlâ vardı; ama yalnız değildi. Yanında karar vardı. Ortak yük vardı. Belki tam hatırlanmayan ama inkâr edilemeyen bir bağ vardı.

“Bana bundan sonra saklama,” dedi.

Serdar hiç tereddüt etmeden cevap verdi:

“Saklamayacağım.”

“Koruma bahanesiyle de saklama.”

“Tamam.”

“Ben kırılacaksam, kendi gerçeğimle kırılayım. Morkos’un yalanıyla değil.”

Serdar’ın yüzü sertleşti.

“Buna izin vermeyeceğim.”

“Hayır,” dedi Leya. “Buna biz izin vermeyeceğiz.”

Bu düzeltme Serdar’ın içine işledi.

Biz.

Uzun zamandır savaşları kendi suçluluğunun etrafında kuruyordu. Halkı koruyordu, Leya’yı koruyordu, Tarhun’u koruyordu, geçmişi koruyordu. Ama korumak bazen insanı tek başına bırakırdı. Leya o tekilliği kesmişti.

Bu savaş artık onun sakladığı bir sır değildi.

İkisinin taşıdığı bir gerçekti.

Serdar masanın üzerindeki parşömene üç küçük işaret çizdi.

“Ben ve Tarhun yeraltına ineceğiz. Morkos’un ilk inişini tamamen kesmeyeceğiz. Adamlarını 40. metreye kadar indireceğiz.”

Leya’nın kaşları çatıldı.

“Bu riskli.”

“Evet. Ama erken durdurursak Morkos bunu Serdar’ın korkusu diye anlatır. Adamları karanlığın kendisinden korkmalı. Çukurun onları reddettiğini düşünmeliler.”

“Öldürmeyecek misiniz?”

“Zorunda kalmazsak hayır.”

“Bu merhamet mi, taktik mi?”

Serdar kısa bir süre düşündü.

“İkisi de olmak zorunda.”

Leya bu cevabı beğendi. Çünkü savaşın içinde merhamet tek başına yetmezdi; ama taktikten tamamen ayrılırsa insan geriye Morkos’a benzer bir şeye dönüşürdü.

“Ben de halkı tutacağım,” dedi. “Şifa evinin mührü onları korkutuyor. O mührü Morkos’un gücü değil, onun korkusu gibi göstereceğim. Yaralıları iyileştirmeye devam edeceğim. Korkuya cevap olarak nutuk değil, sonuç vereceğim.”

Serdar başını salladı.

“Bu şehir senin iyileştirdiklerini gördü. Sana inanırlar.”

“Bana değil,” dedi Leya. “Nefes almaya devam eden çocuklarına inanırlar. Ateşi düşen yaşlılarına inanırlar. Kanaması duran adamlarına inanırlar. Şifa, söylentiden yavaş yayılır ama kökü daha derine iner.”

Serdar ona baktı.

“Bunu Aylin de söylerdi.”

Leya’nın yüzünden kısa bir gölge geçti.

“Beni onunla incitme.”

Serdar hemen sustu.

Leya daha yumuşak bir sesle ekledi:

“Ama onu da benden alma.”

Bu cümle, hesaplaşmanın en kırılgan yeriydi.

Serdar başını eğdi.

“Almayacağım.”

Leya kolyeyi ona uzatmadı. Kendi avucunda tutmaya devam etti. Sonra yavaşça boynuna taktı. Hayat ağacı, kandil ışığında göğsünün üzerinde durdu. Bu kez bir hatıra gibi değil, cephe işareti gibi görünüyordu.

“Git,” dedi.

Serdar bekledi.

“Benimle gelmeyecek misin?” diye sormadı. Çünkü cevabı biliyordu.

Leya burada kalacaktı.

Mühürlü kapının ardında.

Yaralıların, korkmuş çocukların, fısıltıların ve Morkos’un zehirlediği halkın içinde.

Serdar yeraltında çukuru tutacaktı.

Leya yukarıda insanları.

İkisi de aynı şeyi savunacaktı.

Zamanın kırılmaması için, yaşayanların birbirine inanmaya devam etmesi gerekiyordu.

Serdar gizli geçide yöneldi. Mermer kapağa yaklaşınca Leya’nın sesi arkasından geldi.

“Serdar.”

Durdu.

“Evet?”

“Morkos künye üzerinden senin adını kullanacak.”

“Biliyorum.”

“Sen de kendini sadece o adla savunmaya kalkma.”

Serdar döndü.

Leya’nın gözleri artık ilk geldiğinde olduğu gibi yalnız kırgın değildi. İçinde Aylin’in beyaz ışığı, Leya’nın taş gibi direnci ve şifacının keskin aklı birlikte duruyordu.

“Senin adın metalde yazılı olabilir,” dedi. “Ama burada ne olduğuna, bu halk karar verecek. Morkos’un elindeki paslı parça değil.”

Serdar’ın boğazı düğümlendi.

“Ya sen?” diye sordu.

Leya kısa bir süre sustu.

Sonra elini kolyenin üzerine koydu.

“Ben henüz kim olduğumu tamamen bilmiyorum,” dedi. “Ama kimin yalanına teslim olmayacağımı biliyorum.”

Bu cevap Serdar’a yeterdi.

Mermer kapağı araladı. Soğuk geçit havası odaya doldu. Aşağıdan karanlık yükseldi; ama bu kez Serdar o karanlığın yalnız kendisini beklediğini hissetmedi. Arkasında Leya’nın sesi, kararı ve tamamladığı o cümle vardı.

Bazı yaralar dikiş tutmaz.

Evet.

Ama bazı yaralar, insanı hangi savaşı vermesi gerektiğine uyandırırdı.

Serdar geçide indi.

Kapağı kapatmadan önce son kez Leya’ya baktı. Kandilin ışığında, mühürlü şifa evinin ortasında, elinde neşter ve göğsünde hayat ağacıyla duruyordu. Ne yalnız bir şifacıydı artık ne de Serdar’ın korumaya çalıştığı kırılgan bir sır.

O, bu savaşın üst cephesiydi.

Kapağı sessizce kapandı.

Leya bir süre taş kapağa baktı. Sonra arkasını döndü. Yaralılar bekliyordu. Dışarıda Morkos’un söylentileri büyüyordu. Şehrin üstüne korku, şifa evinin kapısına mühür, zamanın damarına ise karanlık basıyordu.

Leya masadaki neşteri aldı.

İlk yaralının yanına yürüdü.

Çünkü hesaplaşma bitmişti.

Şimdi kanamayı durdurma zamanıydı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.