İlk İniş
Şafağın ilk ışıkları Tralleis’in doğusundaki dağların keskin sırtlarına henüz dokunmamıştı.
Gökyüzü, gecenin siyahından kopmuş ama gündüzün mavisine ulaşamamış gri bir bez gibi çukurun üzerinde asılı duruyordu. Kuzey yamacındaki bütün meşaleler hâlâ yanıyordu. Alevler, rüzgârın her geçişinde eğilip doğruluyor; çukurun ağzında bekleyen adamların yüzlerine bazen kan kırmızısı, bazen isli sarı bir ifade veriyordu.
Toprak soğuktu.
Taşlar ıslaktı.
Halatlar nemi içlerine çekmişti.
Ve elli metrelik çukur, bütün hazırlıklara rağmen hâlâ hazırlıksız yakalanmış bir dünya gibi ağzını açmış duruyordu.
Yukarıda Morkos’un düzeni vardı.
Vinçler, makaralar, karşı ağırlık taşları, meşe kollar, demir halkalar, kenevir sargılar, iniş sepetleri, kayıtçılar, muhafızlar, seçilmiş askerler ve uzakta korkuyla bekleyen halk…
Her şey insan aklının bir karanlığa karşı kurduğu inatçı geometriye benziyordu. Ama çukurun ağzından yükselen soğuk nefes, bütün bu düzenin üzerine görünmez bir küçümseme gibi yayılıyordu.
Sanki yerin altındaki karanlık, yukarıdakilerin hazırlığını görmüş ve gülmemek için susmuştu.
Sessiz Avcı ilk iniş sepetinin yanında duruyordu.
Ahşap sepet, deri şeritlerle güçlendirilmiş, kenarları demir halkalarla tutturulmuş, iç kısmına üç adamın ayakta durabileceği dar tutamaklar eklenmişti. Üstünden geçen ana halat, büyük makaraya bağlıydı. İki yedek hat sepetin yanlarından iniyor, üçüncü ince işaret ipi Avcı’nın adamlarından birinin elinde bekliyordu.
Avcı her düğümü son kez kontrol etti.
Parmakları halatın liflerinde gezindi. Kenevir iyiydi. Zift tutmuştu. Islak ama çürük değildi. Demir halkalar sıkıydı. Makara gergindi. Karşı ağırlık taşları yerindeydi. İnsan eliyle yapılabilecek her şey yapılmıştı.
Yine de Avcı huzursuzdu.
Çünkü bazı işler, insan eliyle kusursuz hazırlansa bile insan aklıyla anlaşılmazdı.
İlk sepete binecek üç adam hazır bekliyordu.
Birincisi, liman savaşçılarından kulağı olmayan adamdı. Adı Menas’tı. Tralleis’in arka sokaklarında yirmiden fazla bıçak kavgasından sağ çıkmış, iki kez boğulmak üzereyken denizden çıkarılmış, bir kez de kendi kardeşini borç yüzünden Morkos’un adamlarına teslim etmişti. Tanrılara inanmadığını söylerdi. Aslında hiçbir şeye inanmazdı. Bu yüzden seçilmişti.
İkincisi, idamdan dönenlerden Sarnos’tu. Boynunda eski ip yarası vardı. Morkos onu celladın elinden aldığı günden beri konuşmayı azaltmış, insan yüzlerine bakmayı bırakmıştı. Ölümü bir kez beklemiş adamlar bazen daha cesur olmazdı; yalnız dünyaya daha geç dönüyor gibi yürürlerdi.
Üçüncüsü, halat ustası Dorion’du. Diğer ikisi kadar savaşçı değildi; ama yüksek direklerde fırtına altında çalışmış, gemi karınlarına baş aşağı sarkmış, yük sepetlerinde uyuyakalmış bir adamdı. Onun görevi aşağıdaki düğümleri, sepetin dengesini ve yedek hattı kontrol etmekti. Korkarsa en tehlikelisi o olurdu. Çünkü korkan savaşçı kılıcını düşürürdü; korkan halatçı herkesi düşürürdü.
Avcı üçünün karşısına geçti.
“Son kez söylüyorum,” dedi.
Adamlar ona baktı.
“Yukarıdan gelen her ses doğru değildir. Aşağıdan gelen hiçbir sese hemen inanmayacaksınız. Halat üç kez çekilirse durursunuz. İki kısa, bir uzun çekilirse yukarı alınmak istediğinizi bildirirsiniz. Işık görürseniz koşmazsınız. Kapı görürseniz dokunmazsınız. Adınızla çağrılırsanız cevap vermezsiniz.”
Menas sırıttı.
“Aşağıdaki karanlık benim adımı bilirse, ben de onun adını sorarım.”
Avcı yüzünü değiştirmedi.
“Cevap verirsen, yukarı çıkınca dilini keserim.”
Menas’ın sırıtışı kayboldu.
Morkos biraz ötede duruyordu. Künyeyi elinde tutuyor, ilk inişi kendi mülküne giren bir keşif kolu gibi izliyordu. Halkın görebileceği kadar açıktaydı; ama çukurun soğuk nefesinden ürkmeyecek kadar yukarıda durmaya özen göstermişti. Bunu kimse fark etmiyordu. Serdar etse ederdi. Avcı etti.
Morkos çukurun sahibi gibi görünmek istiyordu.
Ama ilk nefesine kendisi inmiyordu.
Bu da bir bilgiydi.
Morkos künyeyi kaldırdı.
“Bu metal,” dedi, ilk gruba değil, bütün alana konuşuyordu, “yabancının boynundan alındı. Karanlık onu dışarı attı. Şimdi karanlığın bizden sakladığını geri alacağız.”
Menas göz ucuyla künyeye baktı.
Sarnos hiç bakmadı.
Dorion baktı ve hemen gözlerini indirdi. Çünkü anlamadığı bir şeye fazla uzun bakmanın uğursuzluk getireceğine inanırdı; bunu kimseye söylemezdi, çünkü Avcı fazla inançlı adamları sevmezdi.
Morkos konuşmasını sürdürdü:
“Yukarı çıkardığınız her şey kayda geçecek. Gördüğünüz her şey bana anlatılacak. Aşağıda kapı varsa işaretlenecek. Yol varsa tutulacak. Korku varsa ezilecek.”
Çukurun içinden tam o anda ince bir cızırtı yükseldi.
Kelimelerin arasına girdi.
Morkos bir an durdu; ama hemen bunu kendi lehine çevirdi.
“Duyuyorsunuz,” dedi. “Kapı uyanıyor.”
Uzaktaki kalabalıkta bir uğultu yayıldı.
Serdar, kayalıkların daha altındaki gizli tünel ağzından bu uğultuyu işitti.
O ve Tarhun, artık iniş noktasının alt hattındaydı. Yukarıdaki kalabalığı doğrudan görmüyorlardı; ama sesler taşların içinden bozulmuş halde aşağı sızıyordu. Makara gıcırtısı, adam bağırışları, halkın fısıltısı, Morkos’un uzaktan gelen sesi ve çukurun kendi cızırtısı birbirine karışıyordu.
Tünel karanlıktı.
Serdar meşale kullanmıyordu. Işık, yukarıdan sızan kırmızı parlamalar ve çukur hattından ara sıra gelen beyaz titreşimlerle yetinmek zorundaydı. Gözleri karanlığa alışmıştı. Tarhun sağ hatta çömelmiş, elinde demir takoz ve kısa saplı ağır çekiçle bekliyordu.
Tarhun’un nefesi yavaştı.
Bu iyiye işaretti.
Serdar onu dinledi. Karanlıkta yüz değişirdi. Nefes yalan söylemezdi.
Yukarıdan ilk makara sesi geldi.
Uzun, acı bir gıcırtı.
Halat gerildi.
Taşın içinden geçen titreşim Serdar’ın ayak tabanlarına kadar ulaştı.
“Başladılar,” dedi Tarhun alçak sesle.
Serdar başını kaldırdı. Gözleri çukurun aşağıdan görünen dar karanlık ağzına çevrildi.
“İlk grup,” dedi.
“Şimdi mi?”
“Hayır.”
Tarhun çenesini sıktı.
“Kaç metre?”
“Onları önce karanlık karşılayacak.”
Yukarıda sepet ağır ağır boşluğa sarkmaya başladı.
İlk birkaç metre, insan eli hâlâ güçlü görünüyordu. Halat ustalarının bağırışları netti. Makaralar ritimli dönüyordu. Meşale ışığı sepetin içini dolduruyordu. Üç adamın zırhları, kemerleri, bıçakları ve yüz ifadeleri yukarıdan hâlâ seçilebiliyordu.
Menas aşağı bakıp güldü.
“Bu muymuş karanlık?”
Yukarıdan birkaç asker kahkaha attı.
Dorion ona bakmadı. İki eliyle tutamağa sarılmış, sepetin dengesini hissediyordu. Sarnos ise çukurun duvarına bakıyordu. Gözleri hiçbir şeye tutunmuyordu. Sanki daha önce ölmüş ve şimdi yalnız borcunu ödemek için bu inişe katlanıyordu.
Onuncu metreye geldiklerinde yukarıdaki sesler hâlâ duyuluyordu.
Menas başını kaldırdı.
“Avcı!” diye bağırdı. “Aşağıda şimdilik tanrı yok. Sadece kötü kokuyor!”
Yukarıdan birkaç gergin kahkaha daha geldi.
Avcı cevap vermedi.
Morkos gülümsedi. Halkın bunu duymasını istiyordu. İlk kahkaha önemliydi. Korkunun kırıldığını gösterirdi. Ama Avcı biliyordu: Karanlığa inen adamın ilk kahkahası çoğu zaman kendi mezarına attığı ilk taştı.
Sepet inmeye devam etti.
Yirminci metreye doğru meşale ışığı küçüldü.
Yukarıdaki alevler artık sepetin içine ulaşmıyor, yalnız çukur duvarlarında kırmızı lekeler hâlinde kalıyordu. Taşlar nemlenmişti. Su damlaları sepetin kenarına düşüyor, ahşap yüzeyde küçük sesler çıkarıyordu. Halatın sürtünmesi daha belirginleşti. Gıcırtı, çukurun duvarlarında büyüyüp çoğalıyor, sanki yukarıdan tek bir halat değil de yüzlerce ip aynı anda çekiliyormuş gibi yankılanıyordu.

Dorion başını kaldırdı.
“Halat sesi bozuluyor,” dedi.
Menas ona baktı.
“Halat değil, sen bozuldun.”
Dorion cevap vermedi. Parmağını ana hatta götürdü. Gerginlik normaldi. Lifler sağlamdı. Ama ses normal değildi. Halatın titreşimi yukarıdan aşağı gelmiyor, aşağıdan yukarı itiliyormuş gibi hissediliyordu.
Sarnos ilk kez konuştu.
“Ses arkadan geliyor.”
Menas kaşlarını çattı.
“Ne arkası? Duvar var.”
Sarnos duvara bakmaya devam etti.
“Orada da var.”
Dorion istemsizce duvara döndü.
Taşın içinden çok hafif bir cızırtı geliyordu.
Kesik kesik.
Sanki karanlık küçük dişlerle taşı kemiriyordu.
Yukarıdaki Avcı, işaret ipindeki ilk küçük titreşimi hissetti. Henüz panik değildi. Dorion yalnız kontrol ediyordu. Avcı elini kaldırıp halat ustalarına devam etmelerini işaret etti.
Morkos sabırsızlandı.
“Ne oluyor?”
“Dinliyorlar,” dedi Avcı.
“Neyi?”
Avcı çukura baktı.
“Çukurun onları nasıl karşıladığını.”
Morkos bu cevaptan hoşlanmadı. Çünkü Avcı bazen fazla doğru konuşurdu.
Otuzuncu metreye yaklaşırken hava değişti.
Sepetteki üç adam bunu aynı anda hissetti.
Önce koku geldi.
Nemli taşın ve eski toprağın arasına keskin, yabancı bir koku karıştı. Menas burnunu buruşturdu.
“Bu ne?”
Dorion nefesini tuttu.
“Yanık gibi.”
Sarnos fısıldadı:
“Hayır. Hastalık gibi.”
Menas gülecekti, ama tam o sırada çukur duvarında beyaz bir çizgi belirdi.
Çok kısa sürdü.
Sanki taşın içinden bir bıçakla ışık geçirilmişti.
Üçü de sustu.
Beyaz çizgi kayboldu.
Sonra başka bir yerde tekrar göründü.
Bu ışık meşale ışığına benzemiyordu. Sıcak değildi. Titremiyordu. Yaşamıyordu. Keskin, solgun ve acımasızdı. Taşın kendisi bir anlığına içeriden aydınlanıyor, sonra yeniden ölü karanlığa dönüyordu.
Dorion’un elleri tutamakta sıkılaştı.
“Yukarıya işaret verelim.”
Menas sertçe baktı.
“Daha ne gördün de işaret vereceksin? Taş parladı diye annenin eteğine mi döneceksin?”
Dorion cevap vermedi.
Ama başını kaldırıp yukarı baktığında meşale ışıklarının ne kadar küçüldüğünü gördü. Yukarı artık bir dünya değil, uzakta kalan kırmızı bir yara gibiydi.
Sarnos, beyaz ışığın belirdiği duvara doğru eğildi.
“Orada bir ses var.”
Menas onu geri çekti.
“Dokunma.”
Sarnos ilk kez ona baktı.
“Sen mi korktun?”
Menas’ın yüzü gerildi.
Tam cevap verecekken, çukurun içinden bir cızırtı patladı.
Bu kez hafif değildi.
Kesik kesik, metalik, boğazı tırmalayan bir ses.
Telsiz paraziti, binlerce yıl geriye düşmüş ve taş duvarların içinde hayatta kalmaya çalışıyor gibiydi.
Serdar aşağıda bu sesi duyduğunda gözlerini kapatmadı.
Karanlık tünelin içinde cızırtı, kendi zamanından kopup gelen bir hayalet gibi yankılandı. O ses, yağmur altındaki nizamiyeyi, 2005 revirini, elindeki feneri ve çukurun başındaki gençliğini aynı anda geri getirdi.
Tarhun sağ hatta kıpırdadı.
“Bu ses…”
“Biliyorum,” dedi Serdar.
“Hat düştü,” diye mırıldandı Tarhun.
Serdar ona baktı.
Tarhun bunu farkında olmadan söylemişti. Gözleri karanlıktaydı. Yüzünde ter vardı.
“Tarhun.”
Tarhun nefes aldı.
“Buradayım.”
“Sağ hat?”
“Bende.”
Serdar başını salladı.
“Henüz değil.”
Yukarıdan sepet inmeye devam etti.
Kırkıncı metreye yaklaştıklarında çukur artık yalnız karanlık değildi.
Sesler çoğalmıştı.
Halat gıcırtısı, telsiz cızırtısı, taş damlalarının sesi, uzaktan gelen boğuk bir motor uğultusu ve bazen bir insan sesi sanılabilecek kadar şekillenen ama kelimeye dönüşmeden dağılan yankılar iç içe geçmişti.
Menas artık gülmüyordu.
Dorion’un dudakları kıpırdıyordu. Dua etmiyordu belki; ama sayıyordu. Halat uzunluğunu, nefesini, kalp atışını, bildiği her şeyi sayıyordu. Saymak insanı tutardı. Sayabildiğin sürece dünya tamamen parçalanmamış demekti.
Sarnos ise duvarlara bakıyordu.
Boynundaki eski ip yarası, soğukta morarmıştı.
“Biri var,” dedi.
Menas bağırdı:
“Kimse yok!”
Sarnos başını iki yana salladı.
“Ses içimde.”
Bu cümle Dorion’un saymayı bırakmasına neden oldu.
Çukurun duvarında bir kez daha beyaz ışık belirdi.
Bu kez çizgi değil, daha geniş bir sızıntıydı. Taşın içinde sanki başka bir koridor vardı. Kısa bir an için düz, beyaz bir yüzey göründü. Sonra kesildi.
Menas’ın ağzı açık kaldı.
“Gördünüz mü?”
Dorion cevap vermedi.
Sarnos fısıldadı:
“Kapı.”
Sepet küçük bir sarsıntıyla durdu.
Yukarıdan Avcı hemen işaret ipine baktı.
Dorion istemeden hattı germişti.
Avcı bağırdı:
“Devam!”
Ses aşağı indi; ama bozuldu.
“De…vam…”
Sonra başka bir ses daha varmış gibi geri döndü:
“…vam… vam…”
Menas yukarı baktı.
“Avcı mıydı bu?”
Dorion’un sesi titredi.
“Sanırım.”
Sarnos taşın içine bakmaya devam etti.
“Hayır. Başkası da söyledi.”
Yukarıda Morkos, Avcı’ya döndü.
“Neden durdular?”
“Kırk metre civarı,” dedi Avcı.
Morkos’un gözleri parladı.
“Devam ettir.”
Avcı işaret verdi. Halat ustaları makarayı yeniden çevirdi.
Makaralar bu kez daha ağır döndü.
Sanki sepet yalnız üç adamı değil, başka bir zamanın direncini de aşağı çekiyordu.
Aşağıda Serdar, tünelin yan hattındaki işaret taşına elini koydu. Taşın altında hazırladığı küçük sarsıntı hattı bekliyordu. Bir hareketle tünelin içindeki tozu kaldırabilir, ses odasını uyandırabilir, yukarıdan inen adamların algısını bozabilirdi.
Tarhun sabırsızlandı.
“Şimdi?”
Serdar başını salladı.
“Hayır.”
“Çok indiler.”
“Henüz geri dönebilirler.”
“Daha derine inerlerse?”
Serdar’ın gözleri karanlık çukur hattına sabitlendi.
“İşte o zaman karanlık onları önce kendisi tutacak.”
Tarhun çenesini sıktı.
“Komutanım, 40 metre riskli demiştin.”
“Riskli olan burası.”
“Öyleyse neden bekliyoruz?”
Serdar’ın sesi fısıltıdan bile düşüktü.
“Çünkü şimdi kesersek Serdar’ın korkusundan döndüklerini sanırlar. Biraz daha inerlerse, çukurun kendisinden kaçacaklar.”
Tarhun cevap vermedi.
Ama sağ hattaki demir takozu daha sıkı kavradı.
Serdar, düşmanını öldürmemek için beklemenin öldürmekten daha zor olduğunu bir kez daha hissetti. Bir komutan, emrindeki adamların hayatını korumak kadar, düşmanın hayatını ne zaman almayacağına da karar vermek zorundaydı. Ve bu karar bazen insanın kendi vicdanında daha derin bir iz bırakırdı.
Sepet kırk beşinci metreye yaklaştığında çukurun içindeki hava birden ısındı.
Sonra hemen soğudu.
Dorion’un nefesi buhar gibi göründü, ardından kayboldu.
Menas’ın zırhındaki demir halkalar çok hafif titremeye başladı. Sanki görünmez bir el her parçaya ayrı ayrı dokunuyor, onları dinliyordu.
Koku artık dayanılmazdı.
Yanmış plastik.
Ozon.
Mazot.
Antiseptik.
Ve kan.
Menas öğürecek gibi oldu.
“Bu yer hasta.”
Dorion bu kez itiraz etmedi.
Sarnos yavaşça elini uzattı. Çukurun duvarına dokunacaktı. Dorion hemen bileğini yakaladı.
“Dokunma.”
Sarnos ona baktı.
“İçeride biri yürüyor.”
Menas küfretti.
Tam o sırada taşın içinde geniş bir beyazlık açıldı.
Bu kez yalnız çizgi değildi.
Kısa bir an için gerçekten bir açıklık gibi göründü.
Beyaz bir koridor.

Düz bir duvar.
Yukarıdan değil, içeriden gelen titremeyen bir ışık.
Bir gölge geçti.
İnsan gölgesi miydi?
Asker mi?
Doktor mu?
Genç Serdar mı?
Yoksa yalnız zamanın yanlış tarafa düşmüş bir izi mi?
Sepetteki üç adam bunu ayırt edemedi.
Ama korkmak için ayırt etmeleri gerekmiyordu.
Menas bütün gücüyle yukarı bağırdı:
“Aşağıda bir kapı var!”
Sesi çukurun içinde parçalandı.
“Kapı var! Taşın içinde ışık var!”
Yukarıdaki herkes duydu.
Halktan çığlıklar yükseldi. İşçiler geri çekildi. Mühür taşıyıcı yere kapandı. Morkos’un yüzünde delice bir sevinç parladı. Avcı ise gözlerini çukurdan ayırmadan elini işaret ipine götürdü.
Morkos kollarını açtı.
“Duydunuz!” diye bağırdı. “Kapı var!”
Kalabalıkta korku ve hayranlık birbirine karıştı.
“Kapı var!”
“Rolpa gerçek!”
“Morkos gördü!”
“Adamlar kapıyı buldu!”
Morkos künyeyi havaya kaldırdı.
“Yabancının sakladığı yol açılıyor!”
Aşağıda Serdar’ın yüzü kaskatı kesildi.
Kapı.
Askerin söylediği kelime, çukurun duvarlarından geçip onun göğsüne saplandı.
Çünkü o kapı dedikleri şey, Morkos’un aradığı bir ganimet değildi. Tanrıların eşiği değildi. Rolpa’nın mülkü değildi. O beyaz ışık, Serdar’ın yirmi bir yıl önce kapatamadığı gecenin sızıntısıydı.
Revir.
Nizamiye.
Yağmur.
Fener.
Aylin.
Yılmaz.
İp.
Tarhun da sesi duymuştu.
“Gördüler.”
“Evet.”
“Şimdi mi?”
Serdar’ın eli işaret taşının üzerindeydi.
Bir an bekledi.
Çünkü bundan sonrası yalnız taktik değildi.
Eğer erken davranırsa askerler yukarı çıkacak, Morkos bunu kapının kendisini çağırdığı ama Serdar’ın korktuğu için engellediği şeklinde anlatacaktı. Eğer geç kalırsa askerlerden biri ışığa dokunabilir, 2005 hattı daha fazla açılabilir, zamanın derisi yırtılabilirdi.
Komutanlık bazen iki felaket arasındaki en ince çizgiyi seçmekti.
Serdar nefes aldı.
Yukarıdan Menas’ın sesi yine geldi:
“Kapı var! Aşağıda beyaz taşlar var! Işık var!”
Sonra cızırtı yükseldi.
Bir an için telsizden kopuk bir ses duyuldu.
“…hat… düştü…”
Tarhun’un gözleri büyüdü.
Serdar artık beklemedi.
Elindeki taşı bastırdı.
Tünelin yan hattında hazırlanan ilk küçük sarsıntı başladı.
Bu büyük bir patlama değildi. Bir dağı parçalayacak güç değildi. Ama doğru taşın altında, doğru boşlukta, doğru yankı odasına yakın bir noktada verilmiş küçük bir darbeydi. Tavanın gevşek parçalarından ince toz döküldü. Ses odası bu darbeyi büyüttü. Tünelin içinden gelen gürültü, çukurun doğal uğultusuna karıştı.
Yukarıdan inen üç asker, bunu kendi altlarında bir şeyin uyandığı sanarak hissetti.
Dorion bağırdı:
“Halatı durdurun!”
Menas duvara bakıyordu. Beyaz ışık tekrar belirdi. Bu kez sarsıntıyla birlikte dalgalandı. İçinde bir gölge daha geçti. Çok kısa. Çok tanıdık. Çok imkânsız.
Serdar aşağıdan onu göremedi.
Ama hissetti.
Kendi geçmişi, taşın öbür tarafında nefes alıyordu.
Sarnos birden dizlerinin üzerine çöktü.
“Bizi istemiyor.”
Menas ona vurdu.
“Kalk!”
Ama kendi sesi de titriyordu.
Dorion işaret ipini iki kısa, bir uzun çekti.
Yukarıda Avcı hemen algıladı.
“Yukarı alın!”
Morkos sertçe döndü.
“Hayır!”
Avcı onun gözlerine baktı.
“Adamlar temas noktasında panikledi. Şimdi almazsak sepeti kaybederiz.”
“Kapıyı gördüler!”
“Ölü adam kapıyı anlatamaz.”
Bu cümle Morkos’u bir an durdurdu.
Avcı halat ustalarına bağırdı:
“Çekin!”
Makaralar tersine dönmeye başladı.
Ama çukur onları kolay bırakmadı.
Sepet bir an aşağı doğru sertçe çekildi.
Yukarıdaki halat ustaları sendeledi. Karşı ağırlık taşı yerinden oynadı. İşçiler bağırdı. Halktan bir kadın çığlık attı. Morkos’un elindeki künye avucunda daha sıkı kapandı.
Avcı kendi eliyle ana halata sarıldı.
“Tutun!”
Aşağıda Dorion sepetin kenarına yapışmıştı. Menas artık küfretmiyor, dişlerini sıkıyordu. Sarnos gözlerini kapatmış, boynundaki eski ip yarası yeniden açılacakmış gibi başını yana eğmişti.
Beyaz ışık bir kez daha parladı.
Ve o ışığın içinden, bir anlığına yağmur kokusu geldi.
Sadece Serdar değil, Tarhun da bunu duydu.
Tarhun fısıldadı:
“Aydın…”
Serdar ona bakamadı.
Çünkü çukurun içindeki ışıkta kendi gençliğinin gölgesi varmış gibi hissetti.
Sonra ışık kapandı.
Cızırtı kesildi.
Geriye halatın gergin sesi, adamların boğuk bağırışları ve taşların dökülen tozu kaldı.
Sepet yukarı çekilmeye başladı.
Serdar elini işaret taşından çekti.
“Şimdi geri dönecekler,” dedi.
Tarhun’un sesi sertti:
“Peki Morkos?”
Serdar karanlığa baktı.
“Morkos duyduğunu kendine göre anlayacak.”
“Yani durmayacak.”
“Hayır.”
Serdar, yukarıdan gelen panik seslerini dinledi.
İlk grup ölmemişti.
Bu iyi haberdi.
Ama kapıyı görmüşlerdi.
Bu kötü haberdi.
Ve Morkos da onların bağırışını duymuştu.
Bu, felaketin henüz sadece başlangıcıydı.
Yukarıda sepet çukurun ağzına yaklaştığında halk geri çekildi. İçindeki üç adam artık aşağı inen adamlar gibi görünmüyordu. Yüzleri beyazlamış, gözleri büyümüş, nefesleri bozulmuştu. Menas’ın dudaklarından kan sızıyordu; muhtemelen dişlerini sıkarken kendi dilini ısırmıştı. Dorion’un elleri halattan ayrılamıyordu. Sarnos ise yukarı çıkar çıkmaz taş zemine kapandı ve yalnızca tek cümle mırıldandı:
“Orası bizi istemiyor.”
Morkos ona eğildi.
“Ne gördün?”
Sarnos cevap vermedi.
Morkos bu kez Menas’a döndü.
“Kapı nasıldı?”
Menas konuşmak istedi. Önce sesi çıkmadı. Sonra boğuk bir hırıltıyla söyledi:
“Beyazdı.”
Morkos’un gözleri parladı.
“Başka?”
“Taş değildi.”
“Ne vardı?”
Menas’ın yüzü kasıldı.
“Duvar vardı. Ama taş değil. Işık vardı. Ateş değil. Bir gölge vardı. İnsan gibi… ama…”
Devam edemedi.
Morkos onu yakasından tuttu.
“Ama ne?”
Menas’ın gözleri çukurun ağzına kaydı.
“Bizim gibi değildi.”
Bu cevap Morkos için yeterliydi.
Halk için de yeterliydi.
Avcı için ise fazla eksikti.
Ama ilk iniş bitmişti.
Ve herkes kendine göre bir şey öğrenmişti.
Askerler karanlığın kendilerini istemediğini.
Avcı çukurun öldürmeden de akıl yakabildiğini.
Morkos kapının gerçek olduğunu sandığını.
Halk Morkos’un yalanının daha tehlikeli bir gerçeğe temas ettiğini.
Serdar ise aşağıda, taşın ardında açılan o beyaz sızıntının yalnız bir görüntü olmadığını biliyordu.
Bu, 2005’in ilk nefesiydi.
Ve o nefes, yanlış adamların yüzüne değmişti.
Serdar karanlıkta gözlerini kapamadan durdu.
Askerin “kapı” dediği şey, taşın içinde açılmış bir boşluk değil; Serdar’ın yirmi bir yıl önce kapatamadığı gecenin ışığıydı.