Bölüm 7 - Zamanın Külleri Görseli
Bölüm 7 - Zamanın Külleri

Morkos’un Karanlığı Dinlemesi

11. Sahne 14 dk okuma 17 okunma
Menas’ın dili kanıyordu. Muhtemelen kendi dişleri arasında parçalamıştı.
Menas’ın dili kanıyordu. Muhtemelen kendi dişleri arasında parçalamıştı.
Morkos künyeyi biraz daha ileri uzattı. Metal, meşale ışığını emdi.
Morkos künyeyi biraz daha ileri uzattı. Metal, meşale ışığını emdi.

Çukurun başında ilk geri dönen şey askerler değildi.

Korkuydu.

Sepet yukarı çekilirken, daha adamların yüzleri meşale ışığına çıkmadan önce, korkuları çukurun ağzından dışarı sızmıştı. Halatın gerilişinde, makaraların acı gıcırtısında, işçilerin bir anlığına duraksayan ellerinde, uzakta bekleyen halkın aynı anda geri çekilen nefesinde o korku duyuluyordu.

Morkos bunu hissetti.

Ve geri adım atmadı.

Tam tersine, kaidenin üzerinde biraz daha dikleşti.

Başka bir adam, o çukurdan yukarı çıkan dehşeti felaket sayardı. Morkos ise yıllarını panikleyen borçluların yüzlerini, yalan söyleyen tüccarların ellerini, batmak üzere olan kaptanların gözlerini okuyarak geçirmişti. Bir insanın korkusu ona yalnız zayıflığını değil, gördüğü şeyin büyüklüğünü de anlatırdı.

Küçük şeylerden küçük korkular doğardı.

Büyük korkular, büyük mülklerin gölgesiydi.

İlk sepet çukurun ağzına ulaştığında çevredeki muhafızlar istemsizce geri çekildi. Ahşap sepet taş zemine çarpar gibi oturdu. İçindeki adamlar, aşağı inen adamlarla aynı kişiler gibi görünmüyordu.

Menas’ın dili kanıyordu. Muhtemelen kendi dişleri arasında parçalamıştı. Yukarı çıkarken avuçları tutunduğu demir halkayı öyle sıkmıştı ki parmaklarının boğumları beyazlamış, tırnak diplerinden kan sızmıştı. Dorion’un elleri hâlâ halattan ayrılmıyordu. Halat ustası olduğu için değil; o ipten koparsa yeniden aşağı düşeceğine inandığı için. Sarnos ise sepetin tabanına çökmüş, boynundaki eski ip yarasını tutuyordu. Gözleri açıktı; ama çukurun ağzında değil, sanki hâlâ taşın içindeki beyaz ışığa bakıyordu.

Menas’ın dili kanıyordu. Muhtemelen kendi dişleri arasında parçalamıştı.

Morkos onlara yaklaştı.

Sessiz Avcı hemen bir adım öne çıktı.

“Geri durun,” dedi. “Adamlar panikte.”

Morkos ona bakmadı.

“Panik konuşur.”

Avcı’nın yüzü değişmedi.

“Bazen yalan konuşur.”

“Ben yalanın içinden gerçeği ayıklarım.”

Morkos sepetin yanına çömeldi. Mühürlü pelerininin ucu çamurlu taşlara değdi. Normalde buna izin vermezdi. Fakat şimdi bütün dikkati adamlardaydı.

Önce Menas’a baktı.

“Karanlıkta ne gördün?”

Menas cevap vermedi. Dudakları kıpırdadı; ama yalnız kanlı bir hırıltı çıktı.

Morkos yüzünü ona yaklaştırdı.

“Kapı dedin.”

Menas’ın gözbebekleri büyüdü.

“Kapı…” diye fısıldadı.

“Hangi kapı?”

“Taşın içinde değildi.”

Morkos’un gözleri parladı.

“Ne demek taşın içinde değildi?”

Menas güçlükle yutkundu. Boğazındaki ses sanki ona ait değildi.

“Duvar vardı. Ama taş değil. Beyazdı. Işık vardı. Ateş gibi değildi. Soğuk yanıyordu.”

Kalabalığın içinde uğultu yükseldi.

Morkos elini kaldırdı. Herkes sustu.

“Soğuk ışık,” diye tekrarladı.

Bu kelimeyi tadını çıkarır gibi söyledi.

Soğuk ışık.

Tanrıların ışığına benziyordu belki; ama Menas’ın yüzündeki dehşet bunun kutsal bir görüntüden çok daha sert bir şey olduğunu söylüyordu.

Morkos Dorion’a döndü.

“Sen?”

Dorion hâlâ halatı bırakmamıştı.

Avcı yanındaki adama işaret etti. İki muhafız Dorion’un parmaklarını tek tek halattan ayırmaya çalıştı. Dorion acıyla inledi.

“Bırakmayın,” dedi. “Bırakırsanız aşağı çeker.”

Avcı eğildi.

“Yukarıdasın.”

Dorion başını iki yana salladı.

“Hayır. Hâlâ orada.”

Morkos dikkat kesildi.

“Nerede?”

Dorion’un dudakları titredi.

“Ses… halatın içinden geliyordu. Yukarıdan değil. Aşağıdan da değil. İpin kendi içinden. Sanki bizi tutan şey ip değildi de… başka bir şeydi.”

Morkos yavaşça doğruldu.

İp.

Halat.

Serdar’ın geldiği yol.

Karanlığın içine sarkıtılmış bağ.

Bu sözler Morkos’un zihninde hemen yer buldu. Bir asker korkuyla saçmalıyor olabilirdi. Ama saçmalığın içindeki şekil önemliydi. İp, yalnız inmek için kullanılan araç değildi. Belki de kapının kendisi ipi tanıyordu. Belki Serdar’ın zamanından gelen o metal, o halat, o boşluk ve o ışık aynı düzenin parçalarıydı.

Morkos bu ihtimali sevdi.

Çünkü parçalara ayrılabilen her düzen, yeniden kurulabilirdi.

Sarnos’a döndü.

Sarnos dizlerinin üzerinde öne arkaya çok hafif sallanıyordu.

“Bizi istemiyor,” diye mırıldanıyordu. “Bizi istemiyor…”

Morkos onun önünde durdu.

“Kim istemiyor?”

Sarnos cevap vermedi.

Morkos eğilip adamın çenesini kavradı. Başını zorla kaldırdı.

“Kim istemiyor?”

Sarnos’un gözleri Morkos’un yüzüne odaklanmakta zorlandı.

“Karanlık değil,” dedi.

Morkos’un eli bir an durdu.

“Ne?”

“Karanlık değildi. Karanlık olsa görmezdik.” Sarnos’un sesi çatladı. “Orada ışık vardı. Ama ışık da bizi istemiyordu.”

Halktan bir kadın hıçkırarak ağladı.

Bir adam dua etmeye başladı.

Sessiz Avcı hemen çevredeki muhafızlara baktı. Düzenin bozulmasını istemiyordu. Bu tür cümleler, kılıç darbesinden hızlı yayılırdı.

Morkos ise gülümsedi.

Çünkü o, Sarnos’un “bizi istemiyor” cümlesini reddedilme olarak değil, kapıda bir irade bulunduğunun kanıtı olarak aldı.

İrade varsa, pazarlık yapılabilirdi.

Pazarlık yapılamıyorsa zorlanabilirdi.

Zorlanabiliyorsa ele geçirilebilirdi.

İkinci sepetten dönenler biraz sonra yukarı alındı.

Onların hâli daha da kötüydü. Kranos yarı baygın haldeydi. Şakağında Tarhun’un kabza darbesinden kalan şişlik morarmaya başlamıştı. Halatçı avucundaki işaret ipini bırakmamış, yukarı çıktıktan sonra bile parmaklarını açamamıştı. Genç muhafızın yüzü çamur ve gözyaşıyla kaplıydı. Mızrağını kaybeden adam sürekli arkasına bakıyor, sanki tünelde bıraktığı gölge onun peşinden yukarı çıkacakmış gibi titriyordu.

Morkos onları tek tek inceledi.

Bir tüccar gibi.

Bir hekim gibi değil.

Bir komutan gibi de değil.

Sanki karşısında yaralı insanlar değil, yeni keşfedilmiş bir maden damarından çıkarılmış örnekler vardı. Kiminde taşın rengi, kiminde cevherin sertliği, kiminde kazmanın hangi derinlikte kırıldığı okunuyordu.

“Konuşun,” dedi.

Kimse konuşmadı.

Morkos’un yüzündeki ifade değişti.

“Konuşun,” dedi bu kez daha yumuşak.

Bu yumuşaklık daha korkutucuydu.

Halatçı adam boğuk bir sesle başladı:

“Ses vardı.”

“Ne sesi?”

“Kendi sesimiz. Ama biz söylemeden önce geliyordu.”

Morkos’un gözleri kısıldı.

“Kendi sesiniz sizi çağırdı mı?”

Adam başını salladı.

“Bazen. Bazen de başkası gibi. Taş konuşuyordu. Ama taş değildi.”

Morkos Avcı’ya kısa bir bakış attı. Avcı bu tür ifadelerin askerleri çözebileceğini biliyordu; ama Morkos için bunlar paha biçilmezdi.

Mızrağını kaybeden muhafız konuştu:

“Bir gölge gördüm.”

Morkos hemen ona döndü.

“Ne gölgesi?”

“İnsan gibi. Ama değil.”

“Silahlı mıydı?”

Adam tereddüt etti.

“Elinde ışık vardı.”

Morkos’un nefesi değişti.

“Elinde ışık taşıyan insan…”

Adam başını salladı.

“Meşale değildi. Ateş değildi. Beyazdı. Gözümü yaktı ama ısıtmadı.”

Morkos’un zihninde, henüz hiç görmediği modern dünya şekillenmeye başladı.

Soğuk ışıklar.

Taş olmayan beyaz duvarlar.

Demirden insanlar.

Kendi sesini taklit eden karanlık.

İçinden ışık geçen kapı.

Bunların hiçbiri tanrı bahçesi değildi. Hayır. Bu başka bir şeydi. Daha sert. Daha düzenli. Daha faydalı. Morkos’un içindeki tüccar, mistik korkunun içinden maddi değeri çekip alıyordu.

Tanrıların cenneti değilse bile, fethedilecek bir düzen vardı.

Ve düzen, Morkos’un en iyi bildiği şeydi.

Kranos kendine gelmeye çalıştı. Sessiz Avcı onun yanına çömeldi.

“Beni duyuyor musun?”

Kranos gözlerini açtı.

“Evet.”

“Kaç kişi vardı?”

Kranos cevap vermek için çabaladı.

“Görmedim.”

“Serdar?”

“Gölge.”

“Kaç gölge?”

Kranos’un gözleri karardı.

“Bir… iki… bilmiyorum. Ses çoktu. Adam azdı. Ya da adam yoktu. Bizi yerin kendisi çevirdi.”

Avcı’nın yüzünde hoşnutsuz bir çizgi belirdi.

Bu cevap ona taktik bilgi vermiyordu. Kimin nerede durduğu, hangi geçidin tutulduğu, kaç kişinin saldırdığı, hangi silahın kullanıldığı belirsizdi. Serdar’ın istediği de buydu. Düşman geri dönmüş, ama düşmanını tarif edemez hâle gelmişti.

Morkos ise aynı cevaptan başka bir sonuç çıkarıyordu.

“Yerin kendisi çevirdi,” diye tekrarladı.

Sanki bu cümle bir tehdit değil, kapının canlı olduğuna dair kanıttı.

Avcı ayağa kalktı.

“Efendim,” dedi. “Adamların ifadeleri güvenilir değil. Korku ve çukurun havası akıllarını bozmuş.”

Morkos ona döndü.

“Korku aklı bozmaz, Avcı. Aklın üzerindeki süsü söker. İnsan korktuğunda yalan söylemeyi unutur.”

“İnsan korktuğunda olmayanı da görür.”

“Olmayan şey bu kadar adamın gözünde aynı biçime girmez.”

Avcı sessiz kaldı.

Morkos haklı değildi; ama tamamen haksız da değildi. Dönenlerin anlattıklarında ortak noktalar vardı. Soğuk ışık. Taş olmayan duvar. Metalik ses. Görünmeyen konuşma. Kendilerine ait olmayan bir düzen hissi. Bunlar rastgele korku kırıntıları değildi.

Ama Avcı’nın vardığı sonuç başkaydı.

“Bu iniş hattı güvenli değil,” dedi.

Morkos’un yüzü sertleşti.

“Güvenli kapı diye bir şey yoktur.”

“Adamlar ikinci inişte daha erken çözüldü. Üçüncüde açık isyan çıkabilir.”

“İsyan edenin ailesi borç defterindedir.”

“Borç, aklı yanan adamı tutmaz.”

Morkos bir an sustu.

Avcı bu cümleyi özellikle seçmişti. Çünkü biraz önce çukurdan dönen adamlara bakınca gördüğü şey yalnız korku değildi. Akılları gerçekten yanmış gibiydi. Bedenleri yukarı çıkmış, fakat bir parçaları hâlâ kırk metre aşağıdaki beyaz ışıkta kalmıştı.

Morkos bunu da farklı okudu.

“Aklın yandığı yerde kapının sıcaklığı vardır.”

Avcı efendisinin gözlerine baktı.

Orada artık yalnız hırs yoktu.

Bir tür inanç vardı.

Avcı inançlı adamları sevmezdi. Hele Morkos gibi, inancını altınla ve mühürle karıştıran adamları hiç sevmezdi.

Morkos pelerininin içinden paslı künyeyi çıkardı.

Çevredeki uğultu hemen değişti.

İnsanlar bu küçük metal parçasını artık görmeden bile tanır olmuştu. Künye, Morkos’un elinde bir nesne değil, anlatı merkezi hâline gelmişti. Halk onun ne olduğunu bilmiyordu; ama bilmemek, onu daha güçlü yapıyordu. Morkos künyeyi çukurun ağzına doğru kaldırdı.

Sessizlik derinleşti.

Çukurdan hafif bir cızırtı yükseldi.

Belki gerçekten o anda olmuştu.

Belki de herkes artık bunu duymaya hazır olduğu için duymuştu.

Morkos’un gözleri parladı.

“Gördün mü?” dedi Avcı’ya.

Avcı hiçbir şey söylemedi.

Morkos künyeyi biraz daha ileri uzattı. Metal, meşale ışığını emdi. Paslı yüzeyindeki modern harfler kısa bir an seçilir gibi oldu. SERDAR YALIN adı çukurun karanlığına doğru tutulmuştu. “0 Rh+” işareti, Morkos’un anlamadığı ama anlam yüklemekten çekinmediği bir mühür gibi duruyordu.

Morkos künyeyi biraz daha ileri uzattı. Metal, meşale ışığını emdi.

Morkos fısıldadı:

“Metal kendi evini tanıyor.”

Bu cümle, yanındaki kayıtçı tarafından hemen yazıldı.

Avcı bunu fark etti ve rahatsız oldu.

Çünkü Morkos’un fısıltıları bile artık belgeye dönüşüyordu.

Morkos sesini yükseltti:

“Bu kapı bizi reddetmiyor! Kapının bekçisi bizi korkutmaya çalışıyor!”

Halktan bazıları “Serdar” diye fısıldadı.

Morkos bunu duydu ve yakaladı.

“Evet,” diye devam etti. “Yabancı! O, karanlığın kendisine ait olduğunu sanıyor. Size şifa diye diz çöktürenler, size umut diye yalan söyleyenler, bu kapının ardındaki kudreti sizden sakladı. Çünkü onlar efendi değil, kaçaktır!”

Korkmuş kalabalıkta sözler yeniden hareketlendi.

Kaçak.

Yabancı.

Kapının bekçisi.

Morkos künyeyi avucunda sıktı.

“Ben bu karanlığa saklanmak için inmiyorum. Onu mühürlemek için iniyorum.”

Avcı alçak sesle uyardı:

“Efendim, adamlar dinlenmeden yeni iniş yapılırsa düzen bozulur.”

Morkos kalabalığa değil, bu kez yalnız Avcı’ya döndü.

“O hâlde düzeni değiştir.”

“Daha az adam?”

“Daha az ama daha pahalı adam.”

“Pahalı adam korkmaz sanıyorsanız yanılırsınız.”

Morkos’un dudaklarında ince bir gülümseme belirdi.

“Korkmayan adam yoktur.”

Avcı ilk kez başını hafifçe eğdi.

“Evet.”

“O hâlde korkusunu satın al.”

Avcı sustu.

Morkos konuşmaya devam etti:

“Korku da borç gibidir. Kiminin üstünde az olur, kiminin çok. Ama doğru bedel verilirse herkes korkusunu bir süreliğine rehin bırakır.”

“Bir süreliğine,” dedi Avcı.

“Bize gereken de bu.”

“Ne kadar?”

Morkos çukura baktı.

“Kırk beş metre. Sonra elli. Sonra kapının ilk taşı.”

Avcı’nın yüzü taş gibi kaldı.

“İlk iki grup, ana hatta ulaşmadan kırıldı.”

“Çünkü neyle karşılaşacaklarını bilmiyorlardı.”

“Şimdi biliyorlar.”

“Hayır,” dedi Morkos. “Şimdi korkacaklarını biliyorlar. Bu farklı.”

Avcı itiraz etmek istedi. Fakat Morkos’un artık itiraz dinlemediğini gördü. Bu noktadan sonra ona yalnız uygulanabilirlik kalıyordu.

“Üçüncü iniş için adam seçerim,” dedi.

“En inançsızları değil.”

Avcı kaşlarını hafifçe kaldırdı.

“Az önce inançsızları istemiştiniz.”

“İnançsız adam, anlamadığı şeyi görünce boşluğa düşer. Bana bu kez inancı satın alınabilecek adamlar getir.”

“Ne demek istiyorsunuz?”

“Tanrıdan korksunlar,” dedi Morkos. “Ama tanrıyı benim adımla duyduklarında diz çöksünler. Altına aç olsunlar. Ama yalnız altın için değil, seçilmiş olduklarına inanmak için insinler.”

Avcı anlamıştı.

İlk iniş akılla seçilmiş adamlardandı.

İkinci iniş disiplinle.

Üçüncü iniş, fanatizmle beslenecekti.

Bu daha tehlikeliydi.

Çünkü korkan paralı asker geri dönerdi. Ama korkusunu kutsal görev sanan adam, kendini de başkalarını da yakabilirdi.

“Bu, onları daha zor kontrol edilir hâle getirir,” dedi Avcı.

Morkos’un cevabı kesindi:

“Kontrol edilmek için değil, kapıyı zorlamak için inecekler.”

Avcı çukura baktı.

Derinlerden yine hafif bir uğultu geldi. Bu kez sanki yerin altındaki boşluk, konuşulanları dinlemiş ve kendi içinde saklamıştı.

Morkos da bunu duydu.

Yüzündeki ifade tuhaf biçimde yumuşadı. Bir insanın sevdiği bir müziği dinlerken yüzünde beliren dalgınlığa benzer bir şey geçti gözlerinden. Ama Morkos’un dinlediği şey müzik değildi. Korkmuş adamların feryadı, taşın içindeki telsiz cızırtısı, halatın gerilişi, portalın uğultusu ve kendi hırsının onlara eklediği anlamdı.

O, karanlığı dinliyordu.

Ve karanlık ona ne söylediğini bilmeden, Morkos kendi duymak istediği cevabı işitiyordu.

Kapı var.

Öteki uç var.

Serdar yalan söyledi.

Güç saklandı.

Güç alınabilir.

Morkos yavaşça künyeyi avucuna kapattı.

“Serdar aşağıda,” dedi.

Avcı başını çevirdi.

“Bunu bilmiyoruz.”

“Biliyoruz.”

“Adamlar onu net görmedi.”

“Görmedikleri için orada. Eğer kendini açık etseydi asker olurdu. Gölgeyse bekçidir.”

Avcı bu mantıktan hoşlanmadı.

Ama Morkos’un zihninde taşlar yerine oturmuştu. Serdar kapının bekçisiydi. Künye anahtardı. Çukur canlıydı. Modern dünya, demirden bir krallıktı. Ve ilk iki iniş başarısızlık değil, kapının diliyle yapılan ilk konuşmaydı.

Morkos kayıtçıya döndü.

“Yaz.”

Kayıtçı titreyen elle parşömeni hazırladı.

Morkos dikte etti:

“Birinci inişte soğuk ışık görüldü. Taş olmayan beyaz duvar kaydedildi. İkinci inişte gölge, metalik ses ve karanlığın taklit eden dili gözlendi. Halat hattı tepki verdi. Kapı kırk ile kırk beşinci metre arasında işaret verdi.”

Avcı araya girdi:

“Bunlar kesin bilgi değil.”

Morkos ona baktı.

“Kesin bilgi, yeterince güçlü biri onu ilan edene kadar daima söylentidir.”

Kayıtçı yazmaya devam etti.

Morkos son cümleyi ekledi:

“Yabancı bekçinin müdahalesi muhtemeldir.”

Avcı’nın gözleri daraldı.

Bu artık yalnız kayıt değildi.

Serdar’ın sonraki hamlelerini meşrulaştıracak bir suçlama zeminiydi.

Morkos çukura yaklaşarak eğildi. Künye hâlâ avucundaydı. Parmakları metalin kenarına bastırıyordu. Soğukluk derisine işledi. Bu acıyı sevdi. Çünkü ona tuttuğu şeyin gerçek olduğunu hatırlatıyordu.

“Korkuyorsun Serdar,” diye fısıldadı.

Elbette Serdar onu duyamazdı.

Ama Morkos’un buna ihtiyacı yoktu.

“Kapını gördük. Adamların ışığını gördü. Duvarını gördü. Sesini duydu. Sen karanlığın seni saklayacağını sandın. Ama karanlık konuşmaya başladı.”

Çukurdan gelen uğultu bir an arttı.

Halk bunu işaret sandı.

Morkos da.

Sessiz Avcı ise yalnızca halatların biraz daha gerildiğini ve rüzgârın çukur ağzında yön değiştirdiğini fark etti. Onun için bu yeterince tehlikeliydi.

Avcı geri çekilip adamlarına işaret verdi.

Yaralılar kenara alınacak, konuşabilenler ayrı tutulacak, konuşamayanlar halkın gözünden uzaklaştırılacaktı. Korkunun kontrolsüz biçimde yayılması engellenmeliydi. Ama Morkos’un istediği kadarı yayılmalıydı. Bu ince çizgiyi tutmak zordu.

Morkos ise hâlâ çukurun başındaydı.

Karanlığa bakmıyordu artık.

Dinliyordu.

Sanki bir tüccar uzak bir pazardan gelen gemilerin yelken sesini, bir komutan düşman ordusunun yürüyüş ritmini, bir avcı ormanın içindeki yaralı hayvanın nefesini dinler gibi…

Fakat çukurun sesi bunların hiçbirine benzemiyordu.

Orada taşın altında başka bir zaman sürtünüyordu.

Morkos bunu anlamıyordu.

Ama yanlış anlaması, anlamamasından daha tehlikeliydi.

Bir süre sonra Avcı yeniden yanına geldi.

“Üçüncü iniş için adamlar seçilecek,” dedi. “Ama hazırlık zaman ister.”

“Ne kadar?”

“Halatlar kontrol edilmeli. İlk iki grubun ifadeleri ayrıştırılmalı. İşçiler sakinleştirilmeli. Halk fazla yaklaşmamalı. Ayrıca tünelde birileri var.”

Morkos’un gözleri parladı.

“Serdar.”

“Muhtemelen.”

“Onu oradan çıkar.”

“Çukurun içinde değilsek bunu yapamayız.”

“Öyleyse gir.”

Avcı ilk kez açıkça karşılık verdi:

“Efendim, açık inişle değil.”

Morkos sustu.

Avcı devam etti:

“Adamları aynı hattan gönderirsek Serdar hazır bekleyecek. Karanlık, ses ve dar geçit onun yanında. Biz her inişte onun seçtiği boğaza adam indiriyoruz.”

Morkos’un yüzü yavaşça değişti.

“Yani?”

“Ya iniş düzenini değiştiririz ya da başka hat ararız.”

Morkos çukura baktı.

Başarısızlığı kabul etmiyordu. Ama Avcı’nın söylediği şey, başarısızlığın reddi için yeni bir yol açıyordu.

Başka hat.

Başka yaklaşım.

Serdar’ın bildiği yolun dışında bir yol.

Morkos’un zihninde yeni bir düşünce kıpırdadı.

Serdar’ın hatırladığı yolu kirletmek.

Onun beklediği hattı değil, sakladığı geçmişi zorlamak.

Henüz tam biçimlenmemişti. Ama karanlığın içinde ilk kıvılcımı oluştu.

“Hazırlan,” dedi.

“Üçüncü iniş için mi?”

Morkos künyeyi yeniden pelerininin içine koydu.

“Evet. Ama yalnız üçüncü iniş için değil. Serdar’ın bu kapıyı neden bu kadar iyi bildiğini öğreneceğiz. Bir adam geldiği yolu savunuyorsa, o yolun öbür ucunda korktuğu bir şey vardır.”

Avcı bu cümleyi aklında tuttu.

Çünkü Morkos’un hedefi kayıyordu.

Başta çukuru ele geçirmek istiyordu.

Şimdi Serdar’ın çukura bağlı hafızasını da ele geçirmek isteyecekti.

Ve bu, çukurdan daha karanlık bir yol olabilirdi.

Morkos son kez halka döndü. Yüzündeki gerginliği sakladı. Sesini yeniden güçlü, hükmedici ve inançlı kıldı.

“Kapı bize yüzünü gösterdi!” diye bağırdı. “Korkaklar onun ışığını lanet sanır. Ben onu müjde sayıyorum!”

Kalabalık cevap vermedi. Ama sustu.

Bu da yeterliydi.

Morkos’un sözleri, korkmuş halkın aklına bir çivi gibi girdi.

Sessiz Avcı yaralıları taşıtırken, kayıtçı titreyen ellerle parşömenleri toplarken, işçiler halatları yeniden yoklarken, çukurun içinden çok hafif bir cızırtı daha yükseldi.

Kimse tam anlamadı.

Ama herkes duydu.

Morkos gülümsedi.

O gece karanlıktan dönen adamların aklını dinlemedi; akıllarının yandığı yerde kendi imparatorluğunun ışığını gördü.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.