Bölüm 7 - Zamanın Külleri Görseli
Bölüm 7 - Zamanın Külleri

Çukurun Susturulması

14. Sahne 16 dk okuma 17 okunma
Sonra toparlandı. Karanlıkta daha önce bıraktıkları deri ruloya uzandı.
Sonra toparlandı. Karanlıkta daha önce bıraktıkları deri ruloya uzandı.
Vinçlerden birinin ana halatı kopmuş, boş sepet taş duvara çarparak parçalanmıştı.
Vinçlerden birinin ana halatı kopmuş, boş sepet taş duvara çarparak parçalanmıştı.

Zaman sızıntısından sonra tüneller uzun süre kendine gelemedi.

Taşın da kendine gelmesi olur muydu, Serdar eskiden böyle bir cümleyi saçma bulurdu. Taş cansızdı. Basınca, ağırlığa, sıcaklığa, darbeye ve zamana tepki verirdi. Hatırlamazdı. Korkmazdı. Yorulmazdı. Yalnız aşınırdı.

Ama Tralleis’in altındaki taşlar artık yalnız taş gibi davranmıyordu.

Sızıntı kapanmıştı; fakat tünellerde hâlâ iki dünyanın birbirine sürtünmesinden kalan garip bir uğultu dolaşıyordu. Ses açıkça duyulmuyor, daha çok kemiklerin içinde hissediliyordu. Duvarlara elini koyan biri, çok uzaklardan geçen bir ordunun yürüyüşünü ya da yerin altında çalışan devasa bir makinenin son nefesini sezebilirdi.

Havada hâlâ mazot kokusu vardı.

Azalmıştı.

Ama gitmemişti.

Antiseptik ve yanmış plastik, rutubetli taşın içine karışmıştı. Çukurun çevresindeki beyaz parıltılar sönmüş olsa da, bazı duvar damarları hâlâ solgun bir ışığı hatırlıyor gibiydi. Toz yeniden yere çökmüştü; fakat bazı yerlerde ince kül tabakası, bildik taş tozundan daha koyu ve daha pürüzsüz duruyordu.

Serdar dizlerinin üzerine çöktü.

Parmaklarıyla zemindeki tozu yokladı.

Tozun içinde küçük siyah parçacıklar vardı. Tralleis’in taşına ait değildi. 2005’ten buraya kadar savrulmuş asfalt kırıntısı mıydı, yanmış plastik zerresi mi, yoksa zamanın iki yüzeyi birbirine sürtününce oluşan bambaşka bir artık mı, bilmiyordu.

Bilmemesi onu rahatsız etti.

Serdar bilinmeyeni sevmezdi. Bilinmeyen, savaş alanında boşluk demekti. Boşluk ise düşmanın dolduracağı yerdi.

Bu kez düşman yalnız Morkos değildi.

Boşluğun kendisiydi.

Tarhun birkaç adım geride, sağ omzunu duvara dayamış duruyordu. Sızıntı sırasında gördüklerinin etkisi hâlâ yüzündeydi. Gözleri bazen tünelin karanlığına, bazen kendi avuçlarına kayıyordu. Avuçlarında gerçek bir yara yoktu; ama Serdar onun halat yanığını aradığını biliyordu. 2005’te tuttuğu ip, bu çağdaki ellerinde iz bırakmamıştı. Yine de Tarhun’un bedeni o acıyı hatırlıyordu.

Bazı yaralar deride olmazdı.

Leya bunu söylerdi.

Aylin de.

Serdar, bu düşünceyi kenara itti. Şimdi duyguların değil, kararın zamanıydı.

Çukur hâlâ açıktı.

Bu en büyük tehlikeydi.

Ve aynı zamanda, yok edemeyeceği tek şeydi.

Serdar ağır ağır ayağa kalktı. Başındaki uğultu tam geçmemişti. Kulaklarının içindeki basınç her yutkunduğunda ince bir acı bırakıyordu. Ama hareket edebiliyordu. Düşünebiliyordu. Bu yeterliydi.

“Haritayı getir,” dedi.

Tarhun bir an boş baktı.

Sonra toparlandı. Karanlıkta daha önce bıraktıkları deri ruloya uzandı. Bu, mermer şemanın küçük bir kopyasıydı. Serdar ana hatları kömürle işlemiş, Tarhun da bazı dar boğazları ve destek noktalarını kendi işaretleriyle belirlemişti. Rulo açıldığında nemden hafifçe kıvrıldı.

Sonra toparlandı. Karanlıkta daha önce bıraktıkları deri ruloya uzandı.

Serdar tünelin yan duvarına çömelip haritayı taşın üzerine yaydı.

“Burası,” dedi, çukur hattını göstererek. “Morkos’un kullandığı ana iniş izdüşümü.”

Tarhun yaklaştı.

“Buradan indiler.”

“Evet.”

Serdar parmağını biraz aşağı kaydırdı.

“Burası bizim kullandığımız savunma boğazı. Ses odası burada. Sahte geçit burada. Kırkıncı metre teması ise şu hatta denk geliyor.”

Tarhun haritaya bakıyordu; ama gözlerinde artık yalnız bu çağın demircisi yoktu. Hatları askerce okuyordu. Risk, yaklaşım, geri çekilme, yan koridor, görüş açısı, ses kırılması… Hepsini içgüdüyle tartıyordu.

“Bu hat zayıfladı,” dedi.

Serdar başını salladı.

“Evet.”

“Bir daha zorlarlarsa açılır.”

“Bu yüzden susturacağız.”

Tarhun kaşlarını çattı.

“Kapatacağız demiyorsun.”

“Hayır.”

“Neden?”

Serdar hemen cevap vermedi. Çünkü bu sorunun basit cevabı yoktu. Daha doğrusu vardı; ama basit bir cümle, taşıdığı yükü hafif gösterebilirdi.

Tünelin derininden çok ince bir cızırtı geldi. İkisi de aynı anda başını çevirdi.

Ses hemen kesildi.

Sanki çukur, kendi adının konuşulmasını bekliyordu.

Serdar fısıltıya yakın bir sesle konuştu:

“Çünkü bu geçit yalnız Morkos’un girmek istediği yer değil. Benim geldiğim yer.”

Tarhun sessiz kaldı.

Serdar devam etti:

“2005’teki genç Serdar’ın buraya düşmesi, senin burada Tarhun olarak yaşaman, Leya’nın içinde Aylin’in hâlâ konuşması… Bunların hepsi bu boşluğun bir şekilde var kalmasına bağlı. Ben bu hattı tamamen yok edersem neyi kurtarırım, neyi silerim bilmiyorum.”

Tarhun’un çenesi sertleşti.

“Morkos’un buradan geçmesi de her şeyi silebilir.”

“Biliyorum.”

“Öyleyse?”

“Fark şu,” dedi Serdar. “Morkos’un kullanabileceği yolu kapatacağız. Ama zamanın kendi dikişini kesmeyeceğiz.”

Tarhun haritaya baktı.

“Dikiş.”

“Evet.”

“Yara gibi.”

Serdar’ın yüzünden kısa bir gölge geçti.

“Evet. Yara gibi. Yaranın tamamını kesip atarsan hasta ölür. Önce kanamayı durdurursun. Enfeksiyonu temizlersin. Dikişi güçlendirirsin. Ama sağlam dokuyu korursun.”

Tarhun, Leya’nın dilini Serdar’ın ağzında duyunca başını hafifçe kaldırdı.

“Bunu o söylerdi.”

“Evet.”

“Leya mı?”

Serdar kısa bir duraksamadan sonra cevap verdi:

“Aylin de.”

Tarhun bu kez itiraz etmedi. İki adın birbirine temas ettiği yerde sessiz kaldı.

Sonra haritaya eğildi.

“Nereleri kapatıyoruz?”

Serdar, parmağını geniş yan hatlara götürdü.

“Bunları.”

“Üçü de Morkos’un adamlarının ilerleyebileceği geçitler.”

“Evet. Özellikle şu geniş hat. Bir sonraki inişte Avcı aynı boğaza adam indirmez. Ya daha dar ama güvenli görünen bir yan yol arar ya da yukarıdan iniş açısını değiştirmeye çalışır. Bu hatları bırakmamamız gerek.”

Tarhun işaretlenen yerlere baktı.

“Bunları gömersek Morkos’un adamları aşağıda manevra yapamaz.”

“İstediğim bu.”

“Peki ana dikey hat?”

Serdar’ın parmağı haritanın ortasındaki çizgide durdu.

“Orası kalacak.”

Tarhun’un yüzü karardı.

“Orası en tehlikelisi.”

“Evet.”

“Ve açık kalacak.”

“Evet.”

“Neden?”

Serdar gözlerini ondan kaçırmadı.

“Çünkü bir gün bu boşluğa ben ihtiyaç duyacağım.”

Tarhun’un bakışında hem öfke hem şaşkınlık belirdi.

“Ne zaman?”

Serdar’ın sesi çok sakin çıktı:

“Geçmişte.”

Tüneldeki uğultu bir an kesilmiş gibi oldu.

Tarhun bu cevaba karşılık veremedi. Çünkü söz, normal zamanın mantığını aşmıştı. Bir insan gelecekte bir şeye ihtiyaç duyabilirdi. Şimdi bir şeye ihtiyaç duyabilirdi. Geçmişte ihtiyaç duymak ise ancak Serdar’ın taşıdığı kırık dünyanın dilinde mümkün olabilirdi.

Yılmaz bunu anlamaya çalıştı.

Tarhun ise bundan nefret etti.

“Böyle konuştuğunda,” dedi yavaşça, “sana inanmak zorlaşıyor.”

Serdar başını eğmedi.

“Biliyorum.”

“Ama yine de emir vereceksin.”

“Evet.”

“Çünkü başka seçeneğimiz yok.”

Serdar’ın yüzünde yorgun bir gülümseme belirdi.

“Bunu da hatırlıyorsun.”

Tarhun cevap vermedi. Haritaya baktı. Sonra ağır çekicini aldı.

“Yan hatları susturuyoruz,” dedi. “Ana hattı açık bırakıyoruz. Morkos’un iniş düzeneğini kullanılamaz hâle getiriyoruz. Ama gelecekteki ip hattına dokunmuyoruz.”

Serdar onu dikkatle süzdü.

“Evet.”

“Bu çılgınlık.”

“Muhtemelen.”

“Yine de doğru hamle olabilir.”

“Kesin değil.”

Tarhun başını salladı.

“Komutanlar kesin olmayan şeyleri kesinmiş gibi söyler.”

Serdar’ın gözlerinde kısa bir acı parladı.

“İyi komutanlar, kesin olmayan şeyleri saklamadan söyler.”

Tarhun bu cevabı kabul etti.

İkisi çalışmaya başladı.

Bu kez amaç öldürmek, ürkütmek ya da yönlendirmek değildi. Çukuru susturmak gerekiyordu. Bu daha zordu. Çünkü bir geçidi tamamen yıkmak, çoğu zaman taşın zayıf yerine yük bindirmekten ibaretti. Fakat burada Serdar’ın yapması gereken şey, bir müzik aletinin bazı tellerini koparmadan sesini kısmak gibiydi.

Yankı odaları artık kullanılmayacaktı.

Serdar önce onları işaretledi.

Bu odalar, önceki çatışmada askerlere karanlığın konuştuğu hissini vermişti. Ama artık bu etki tersine dönebilirdi. Morkos, korkmuş adamların anlatımlarından karanlığın hangi derinlikte, hangi sesle ve hangi ışıkla cevap verdiğini öğrenmeye başlamıştı. Eğer aynı yankı tekrar duyulursa, onu işaret sayacaktı.

Bu yüzden ses odalarının ağızları daraltılmalıydı.

Tamamen kapatılmamalıydı.

Sadece yutucu hâle getirilmeliydi.

Tarhun, eski taş parçalarını ve çökmüş blokları doğru açılarla taşıdı. Duvarların önüne gevşek değil, sesi kıracak şekilde dizdi. Bazı noktalarda kil ve nemli toprak kullandı. Böylece sesin geri dönüp büyümesi engellenecekti. Serdar bunu izlerken, Tarhun’un yalnız kaba güçle değil, sezgiyle çalıştığını gördü.

“Bunu nereden biliyorsun?” diye sordu.

Tarhun omzuyla bir taşı yerine itti.

“Ocakta ses demirin içini söyler.”

Serdar bekledi.

Tarhun devam etti:

“Bir demire vurduğunda ses temizse başka, çatlaksa başka döner. Buradaki taşlar da öyle. Sesin nereye kaçacağını duyuyorum.”

Serdar başını salladı.

“İyi. Bugün buna ihtiyacımız var.”

Tarhun bir an ona baktı.

“Yılmaz da biliyor muydu?”

Serdar cevap verdi:

“Yılmaz hattı dinlemeyi bilirdi.”

Tarhun çekici kaldırdı, ama vurmadı.

“Hangi hattı?”

“Her hattı. İletişim, mevzi, geçit, insan. Nerede kopma var, nerede baskı artıyor, nereden düşman gelebilir… Hep dinlerdi.”

Tarhun yavaşça çekici indirdi.

“Ben de dinliyorum.”

“Biliyorum.”

“Bu iyi mi?”

Serdar’ın cevabı yumuşaktı.

“Eğer seni parçalamazsa, evet.”

Tarhun taşın üzerine elini koydu.

“Parçalanırsam söyle.”

Serdar durdu.

Bu cümle, tünelin bütün karanlığından daha ağırdı.

“Söylerim,” dedi.

Çalışmaya devam ettiler.

İkinci hedef, Morkos’un askerlerinin fiziksel olarak ilerleyebileceği yan hatlardı. Bunlar geniş değildi; ama düzgün yönlendirilmiş bir ekip için kullanılabilir durumdaydı. Sessiz Avcı gibi biri, ana inişin riskli olduğunu anladıktan sonra bu hatları zorlayabilirdi. Serdar bunu öngörüyordu.

Yan hatların ağızlarını seçici biçimde çökerteceklerdi.

Ne fazla.

Ne az.

Geçidin tamamen ölmesi değil, insan girişine elverişsiz hâle gelmesi gerekiyordu. İçinden hava geçebilirdi. Zamanın basıncı oradan dağılabilirdi. Fakat bir adamın omuzlarıyla, silahıyla, halatıyla ilerlemesine izin vermemeliydi.

Serdar, işaretlediği noktaları Tarhun’a gösterdi.

“Burada yalnız ağız kapanacak.”

“İçerisi boş kalacak.”

“Evet.”

“Basınç çıkışı için.”

Serdar ona baktı.

Tarhun kendisi de söylediği şeye şaşırmış gibiydi.

“Basınç çıkışı,” diye tekrar etti. “Bunu neden söyledim?”

“Çünkü doğru.”

“Bunu Aydın’da mı öğrendim?”

“Belki.”

Tarhun dişlerini sıktı.

“Hatırlamak istemediğim şeyleri de kullanıyorum.”

Serdar’ın sesi alçaldı.

“Ben de.”

Bu kısa cümle ikisini aynı zeminde buluşturdu.

Serdar da kendi geçmişini bir silah gibi kullanıyordu. Kendi acısını, suçluluğunu, 2005 gecesinin kırık bilgisini, Aylin’in kaybını, Yılmaz’ın düşüşünü… Hepsini şimdi Tralleis’i kurtarmak için kullanıyordu. Bunun temiz bir tarafı yoktu. Ama savaş nadiren temiz araçlar verirdi.

Önemli olan, insanın kullandığı şeye dönüşmemesiydi.

Morkos dönüşmüştü.

Serdar dönüşmemeye çalışıyordu.

İlk yan hat mühürlendiğinde tünel derin bir nefes verdi.

Taş bloklar yerine oturdu, nemli toprak aralarına doldu, ses kesildi. Serdar kulağını duvara yaklaştırdı. Uğultu hâlâ vardı; ama daha boğuktu.

“İyi,” dedi. “Devam.”

İkinci hat daha zordu.

Burada duvar, zaman sızıntısından sonra tuhaf biçimde soğumuştu. Taşa dokunulduğunda, normal yeraltı soğuğu değil, 2005’in yağmurlu betonundan gelen yabancı bir serinlik hissediliyordu. Tarhun eliyle yokladıktan sonra hemen geri çekti.

“Bu taş değil gibi.”

Serdar elini koydu.

Soğuk, avucunun içinden bileğine yürüdü. Gözlerinin önünde bir an beyaz revir duvarı belirdi. Sonra kayboldu.

“Zayıf nokta burası,” dedi.

“Dokunmayalım mı?”

“Tam tersine. Bunu izole etmezsek yukarıdan ışık yine buradan sızar.”

Tarhun’un yüzü sertleşti.

“Yani burası konuşuyor.”

“Evet.”

“Nasıl susturacağız?”

Serdar etrafa baktı.

Kullanabilecekleri malzeme sınırlıydı. Taş, toprak, eski kil parçaları, kırık mermer bloklar, kalın kumaşlar, nemli deri ve Tarhun’un getirdiği demir takozlar. Modern anlamda hiçbir şey yoktu. Ama amaç yalıtım değildi yalnızca. Çukurun Morkos’a cevap vermesini engelleyecek bir boğma katmanı yaratmaktı.

Serdar, geçidin ağzına doğru birkaç katmanlı bir kapatma düzeni kurdurdu. Önce taş ağırlıklar, sonra nemli toprak, sonra kırık mermer bloklar, ardından sesi emmesi için kumaş ve deri parçaları. Tarhun tüm bunları demir takozlarla sıkıştırdı.

Hiçbir teknik ayrıntı bir mucize değildi.

Ama doğru yere, doğru niyetle konulduğunda, sıradan taş bile bir zamanı susturabilirdi.

Çalışırken yukarıdan büyük bir gürültü geldi.

İkisi de durdu.

Gürültü önce tek bir kopma sesiyle başladı. Sonra ağır bir şeyin boşluğa düşer gibi sarsılması, ardından insanların bağırışları duyuldu. Tünel boyunca halat liflerinin gerilip parçalanan sesi yayıldı.

Tarhun başını kaldırdı.

“Halat.”

Serdar dinledi.

Yukarıdan panik sesleri geldi. Makaralardan biri dağılmış olmalıydı. Serdar’ın altta yarattığı basınç değişimi ve yan hatların kapanması, çukurun içindeki hava akışını bozmuş, Morkos’un iniş düzeneğinin dengesini etkilemişti. Ana sepet muhtemelen boştu; çünkü Sessiz Avcı bu kadar sarsıntıdan sonra adam indirmeyi durdurmuş olmalıydı. Ama vinç hattının kopması yeterliydi.

Morkos’un gösteri alanında artık güven kalmayacaktı.

Serdar derin bir nefes aldı.

“İşe yarıyor.”

Tarhun sordu:

“Yukarıdaki düzenek çöktü mü?”

“Tam değil. Ama artık güvenli değil.”

“Bu iyi.”

“Evet. Ama yetmez.”

Çünkü Morkos, kırılan halatı yeniden bağlatabilirdi. Vinç onarılabilirdi. İşçiler tehdit edilebilirdi. Korku satın alınabilirdi. Çukurun kendisi susmadıkça Morkos yeni bir yol bulurdu.

Üçüncü aşama en kritikti.

Ana hattın çevresindeki ses ve ışık sızıntılarını keseceklerdi.

Ama dikey izdüşümü açık kalacaktı.

Bu, bir yarığın kenarına perde çekmek ama yarığı doldurmamak gibiydi. Yanlış bir hareket bütün hattı çökertebilir, 2005 ile Tralleis arasındaki kırılgan bağı tamamen koparabilirdi. Ya da tam tersi, daha büyük bir sızıntıyı tetikleyebilirdi.

Serdar bu yüzden yavaşladı.

Her noktayı eliyle yokladı. Taşın sıcaklığına, nemine, sesine, tozuna baktı. Bazı yerlerde hafif cızırtılar duydu. Bazı noktalarda duvar sanki içeriden nefes alıyor gibiydi. Bir noktada kulağına çok uzak bir telsiz sesi geldi:

“…destek…”

Sonra kesildi.

Serdar gözlerini kapatmadı.

“Hayır,” dedi alçak sesle. “Bugün değil.”

Tarhun onu duydu.

“Kime söylüyorsun?”

“Çukura.”

Tarhun kısa bir süre sustu.

“Cevap verdi mi?”

Serdar elini duvardan çekti.

“Şimdilik hayır.”

Ana hattın iki yanındaki taş çıkıntılar daraltıldı. Yukarıdan bakan biri artık ışık sızıntısı göremeyecekti. Çukurun içindeki ses, yan odalara dağılmadan emilecek, yankı büyümeyecekti. Dikey boşluğun kendisi ise derinde, karanlık ve sessiz kalacaktı.

Serdar, gelecekte 2005’te halatın sarkacağı izdüşümü zihninde canlandırdı.

O gece genç Serdar’ın elindeki halat, bu boşluğa dokunacaktı.

Yılmaz burada çağrılacaktı.

Kendisi buraya düşecekti.

Ya da hep olmuş olan şey yine olacaktı.

Serdar’ın içi ürperdi.

Kader döngüsünü korumak, kaderi kabul etmek anlamına mı geliyordu?

Yoksa insan, geçmişin gerçekleşmesi için savaştığında özgür iradesinden geriye ne kalırdı?

Bu soruya cevap veremedi.

Savaş alanında bazı sorular ertelenirdi. Yoksa insan hareket edemezdi.

Tarhun, ana hattın kenarında durdu.

“Elimde balyoz var,” dedi. “Tek vuruşla şu desteği kırarım. Bütün hat çöker.”

Serdar ona baktı.

“Biliyorum.”

“Bunu yapmamı istiyor musun?”

“Hayır.”

“Neden?”

Serdar bu kez yavaş konuştu:

“Çünkü bir gün buradan bir ip sarkacak.”

Tarhun’un yüzü gerildi.

“Ben o ipi tutacağım.”

“Evet.”

“Ve düşeceğim.”

“Bilmiyorum.”

Tarhun öfkeyle döndü.

“Bilmiyorum deme.”

Serdar’ın sesi sertleşti:

“Bilmiyorum, çünkü artık gerçekten bilmiyorum. Sen düştün mü, çağrıldın mı, çekildin mi, ben mi seni tuttum, çukur mu aldı, zaman mı çağırdı… Bilmiyorum. Bildiğim tek şey şu: Bu hat tamamen yok olursa, o geceye dair hiçbir şeyi anlayamayız. Belki de burada olduğumuz her şeyi yok ederiz.”

Tarhun’un göğsü hızla inip kalktı.

“Yani benim düşeceğim yolu koruyoruz.”

Serdar’ın yüzünde acı belirdi.

“Belki de seni geri getiren yolu.”

Bu cümle Tarhun’u susturdu.

Uzun süre ikisi de konuşmadı.

Sonra Tarhun balyozu yavaşça indirdi. Zemine bıraktı. Demir taşta tok bir ses çıkardı.

“Öyleyse kırmayacağız.”

Serdar başını salladı.

“Hayır.”

Tarhun çukur hattına baktı.

“Ama Morkos da duymayacak.”

Serdar’ın gözleri sertleşti.

“Duymayacak.”

Son hamle için birlikte çalıştılar.

Çukurun Morkos’un indiği taraftan cevap vermesini sağlayan yan rezonans boşlukları daraltıldı. Bazı geçit ağızları taşla ve nemli toprakla boğuldu. Eski destekler öyle ayarlandı ki yukarıdan indirilecek ağır bir sepet, belli bir açıdan sonra duvarlara sürtünecek ve iniş düzenini güvenilmez hâle getirecekti. Çukurun içindeki doğal hava akışı değiştirildi; böylece aşağıdaki en ufak beyaz parıltı yukarıya düzgün bir çizgi olarak ulaşmayacak, toz ve nem içinde boğulacaktı.

Bu, kapatma değildi.

Susturmaydı.

Çukur hâlâ oradaydı.

Ama Morkos’un adı ona ulaşamayacak kadar derine itilmişti.

Çalışma bittiğinde ikisi de taş tozu içinde kalmıştı. Serdar’ın yüzündeki kan kurumuştu. Tarhun’un omzundaki kesik yeniden sızıyordu. Meşaleler azalmış, tünelin karanlığı yavaş yavaş geri dönmüştü.

Serdar ana hattın karşısında durdu.

Dinledi.

Bir süre hiçbir şey olmadı.

Sonra çok derinden, artık kelimeye dönüşemeyen, telsiz parazitine benzemeyen, ışık çağrısı taşımayan boğuk bir nefes duyuldu.

Çukur susmamıştı.

Ama konuşmuyordu.

Serdar bunu yeterli saydı.

Yukarıda, Morkos’un iniş alanında karmaşa büyümüştü.

Vinçlerden birinin ana halatı kopmuş, boş sepet taş duvara çarparak parçalanmıştı. Makara kolu kırılmış, karşı ağırlık taşlarından biri yerinden oynamış, iki işçi ezilmekten son anda kurtulmuştu. Sessiz Avcı düzeni sağlamaya çalışıyor, adamlarına bağırmadan işaret veriyor, panikleyen işçileri çukur kenarından uzaklaştırıyordu.

Vinçlerden birinin ana halatı kopmuş, boş sepet taş duvara çarparak parçalanmıştı.

Morkos, kırılan düzeneğe öfkeyle baktı.

“Kim yaptı bunu?”

Kimse cevap vermedi.

Bir işçi dizlerinin üstüne çöktü.

“Efendim, halat kendi kendine…”

Morkos adamın sözünü kesmek için elini kaldırdı.

“Kendi kendine hiçbir şey olmaz.”

Sessiz Avcı yaklaştı.

“Alt hat çökmüş olabilir.”

Morkos’un gözleri çukura döndü.

“Serdar.”

Avcı cevap vermedi.

Morkos’un eli pelerininin içindeki künyeye gitti. Sonra siyah kırık parçayı tuttu. İki yabancı nesne de hâlâ ondaydı. Ama çukur artık cevap vermiyordu. Ne beyaz ışık vardı ne telsiz cızırtısı ne de taşın içinden gelen o tuhaf uğultu.

Morkos bunu bir yenilgi gibi hissetti.

Ama yenilgiyi kabul etmedi.

“Kapıyı susturdu,” dedi.

Avcı ilk kez Morkos’un doğruya yaklaştığını düşündü.

“Belki de kapı kapandı.”

Morkos sertçe ona döndü.

“Hayır. Kapanmadı. Susturuldu.”

Avcı sustu.

Morkos’un yüzünde yeni bir öfke vardı. Daha önce karanlığı fethedilecek bir yer sanmıştı. Şimdi ise Serdar’ın onu kendisinden sakladığına daha çok inanıyordu.

Bu, onu durdurmayacaktı.

Sadece başka yola itecek, başka yöntem aratacak, Serdar’ın hafızasına ve zayıf noktalarına daha fazla saldırmasına neden olacaktı.

Aşağıda Serdar bunu henüz görmüyordu. Ama hissediyordu.

Tarhun yanına geldi.

“Bitti mi?”

Serdar uzun süre cevap vermedi.

Çukur hattının karanlığına baktı.

Orada artık beyaz ışık yoktu.

Modern dünyanın kokusu büyük ölçüde dağılmıştı.

Telsiz sesi susmuştu.

Taşın içindeki basınç normale dönmeye başlamıştı.

Fakat Serdar rahatlamadı.

Çünkü bir şeyi susturmak, onu yok etmek değildi. Susturulan şeyler bazen daha derinden konuşmayı öğrenirdi.

“Şimdilik,” dedi.

Tarhun da çukura baktı.

“Yukarıdaki adam tekrar dener.”

“Evet.”

“Başka yoldan.”

“Evet.”

“Biz hazır olacak mıyız?”

Serdar’ın cevabı gecikmedi.

“Olmak zorundayız.”

Tarhun bir an sessiz kaldı.

Sonra alçak sesle söyledi:

“Sağ hat yine bende.”

Serdar ona baktı.

Bu cümlede artık yalnız görev yoktu. Bir kabul vardı. Tarhun, içindeki Yılmaz’dan kaçamayacağını anlamaya başlamıştı. Ama ona teslim de olmuyordu. Onu bir hat gibi tutuyordu. Kapanması gereken değil, kontrol edilmesi gereken bir hat.

Serdar başını salladı.

“Sağ hat sende.”

Tarhun bu kez “Komutanım” demedi.

Ama kelime ikisinin arasında yine de duyulmuş gibi oldu.

Serdar son kez çukura yaklaştı. Dikey boşluğun karanlığına baktı. Aşağı mı bakıyordu, yukarı mı, artık emin değildi. Çünkü bu çukurda yönler güvenilir değildi. Bir gün gençliği buraya bakacaktı. Bir gün kendisi buradan düşmüş olacaktı. Bir gün Yılmaz ipi tutacak, Aylin revir kapısında bağıracak, Leya binlerce yıl önce bir şifa evinde aynı yaranın yankısını duyacaktı.

Serdar elini göğsüne götürdü.

Künye yoktu.

Ama kolye vardı.

Kendi adını kaybetmişti; fakat hâlâ koruması gereken insanların sesi içindeydi.

“Bugün değil,” dedi çukura. “Bugün ona cevap vermeyeceksin.”

Çukur cevap vermedi.

Bu kez sessizlik, Serdar’ın istediği şeydi.

Meşaleyi aldı. Tarhun’a işaret etti. Geri çekilme hattına yöneldiler. Arkalarında bıraktıkları şey kapanmış bir tünel değildi. Yok edilmiş bir geçit değildi. Zaferle mühürlenmiş bir kapı hiç değildi.

Yalnızca susturulmuş bir yara iziydi.

Serdar o gece çukuru kapatmadı; sadece Morkos’un adını duymayacağı kadar derin bir sessizliğe itti.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.