Bölüm 7 - Zamanın Külleri Görseli
Bölüm 7 - Zamanın Külleri

İki Dünyanın Şoku

13. Sahne 15 dk okuma 18 okunma
Serdar, duvara tutunarak doğrulmaya çalıştı. Başaramadı.
Serdar, duvara tutunarak doğrulmaya çalıştı. Başaramadı.
Parça avucuna düştüğünde, yüzünde tuhaf bir ifade belirdi.
Parça avucuna düştüğünde, yüzünde tuhaf bir ifade belirdi.

Zaman sızıntısı kapandığında, Tralleis’in altındaki tüneller hemen eski hâline dönmedi.

Kapanan şey bir kapı değildi yalnızca.

Bir yara, zorla bastırılmıştı.

Bu yüzden geride sessizlik değil, kanaması durmuş ama hâlâ sıcaklığını koruyan bir kesik hissi kaldı. Taşlar yerlerine düşmüş, toz yeniden aşağı çökmüş, meşale alevleri bildik yönüne dönmüş olabilirdi; fakat tünelin havası artık Tralleis’e ait değildi.

Tam olarak 2005’e de ait değildi.

İki zaman birbirine sürtünmüş, sonra ayrılmıştı. Aralarında kalan şey, ne geçmişin ne de geleceğin kabul edeceği melez bir kokuydu.

Rutubetli taş.

Mazot.

Kireç tozu.

Antiseptik.

Eski kan.

Yanmış plastik.

Islak beton.

Serdar, sırtını soğuk mermer duvara yaslamış, ciğerlerine dolan bu yabancı havayı öksürerek dışarı atmaya çalışıyordu. Her öksürükte göğsünün içi parçalanıyor gibi oluyordu. Kulaklarının içinde hâlâ tiz bir uğultu vardı. Telsiz paraziti mi, basınç dalgasının bıraktığı çınlama mı, yoksa iki zamanın birbirinden koparken çıkardığı son ses mi, ayırt edemiyordu.

Ağzında pas tadı vardı.

Parmaklarının arasında taş tozu.

Avucunun içinde ise Aylin’in kolyesinin bıraktığı sıcak iz.

Künye yoktu.

Adı yoktu.

Ama gençliğine dokunan sesi hâlâ içindeydi.

İpi bırakma.

Serdar gözlerini kapatmadı. Kapatırsa yeniden yağmuru göreceğini biliyordu. Nizamiye ışıkları, sarı-siyah şerit, fenerin çukur duvarına düşen titrek huzmesi, Aylin’in revir kapısındaki yüzü, Yılmaz’ın halata asılmış elleri…

Hepsi oradaydı.

Hepsi az önce buraya gelmişti.

Ya da kendisi oraya gitmişti.

Aradaki fark artık eskisi kadar net değildi.

Tarhun dizlerinin üzerinde, birkaç adım ötede duruyordu. Bir eli hâlâ zemine dayanmıştı. Diğer eli göğsünün üzerindeydi. Sanki içinde uyanan şeyi dışarı taşmasın diye bastırıyordu.

Serdar onun nefesini dinledi.

Kesik.

Sarsılmış.

Ama kopmamış.

“Tarhun,” dedi.

Tarhun hemen cevap vermedi.

Gözleri tünelin duvarına dikilmişti. Fakat baktığı şey taş değildi. Beyaz bir duvardı belki. Yağmur altında parlayan betondu. Bir revir kapısıydı. Bir askerî nizamiyenin projektör ışığıydı. Ya da kendi zihninde yıllardır kapanmış duran bir kapının artık tutmayan menteşesiydi.

Sonra dudakları kıpırdadı.

“Aydın…”

Kelime, tünelin rutubetli havasında çok yabancı durdu.

Tralleis’in taşları bu adı bilmiyordu.

Ama Tarhun’un bedeni biliyordu.

Serdar, duvara tutunarak doğrulmaya çalıştı. Başaramadı. Dizlerinin üzerine çöktü.

Serdar, duvara tutunarak doğrulmaya çalıştı. Başaramadı.

“Aydın,” diye tekrarladı Tarhun. “Orası… Aydın.”

Serdar’ın boğazı sıkıştı.

“Evet.”

Tarhun yavaşça ona döndü.

Gözlerinde artık yalnız demircinin, köylünün, bu çağın savaşçısının bakışı yoktu. Başka bir adam, aradan yıllar değil, binlerce yıl geçmiş gibi yorgun ve sarsılmış hâlde bakıyordu.

“Ben oradaydım,” dedi.

Serdar cevap vermeden önce nefes aldı.

Bu cümleyi duymayı istemişti. Aylardır, belki de bu çağa düştüğü ilk andan beri, Tarhun’un içindeki Yılmaz’ın geri dönmesini beklemişti. Onu tanısın, hatırlasın, yalnız olmadığını anlasın istemişti.

Ama bu an geldiğinde sevinemedi.

Çünkü hatırlamak, Yılmaz’ı kurtarmıyordu.

Önce onu yeniden çukurun kenarına götürüyordu.

“Evet,” dedi Serdar. “Oradaydın.”

Tarhun’un yüzü kasıldı.

“Beyaz duvarlar vardı. Işık vardı. Ateş gibi değil. Göz yakan bir ışık. Yağmur vardı. Ama burada yağmur gibi değil. Taşa değil, düz bir yere vuruyordu. Beton…”

Kelimeyi söylerken sanki tadını ilk kez alıyordu.

“Beton,” dedi Serdar.

Tarhun başını salladı.

“Elimde ip vardı.”

Serdar’ın gözleri karardı.

“Evet.”

“Sen bağırıyordun.”

“Evet.”

“Bir kadın vardı.”

Serdar cevap vermedi.

Tarhun’un bakışı değişti.

“Aylin.”

Bu kez ismi söyleyen Tarhun değildi yalnız.

Yılmaz da söylemişti.

Serdar’ın yüzünde acı belirdi.

“Evet.”

Tarhun ellerine baktı. Avuçlarını açtı. Demirci nasırlarıyla kaplı derinin altında, sanki başka bir yarayı arıyordu.

“Ben bu ellerle ip tuttum.”

“Evet.”

“Sonra düştüm mü?”

Serdar sustu.

Tünelde çukurun uzak uğultusu yeniden duyulur gibi oldu. Belki gerçekti. Belki ikisinin zihnindeydi.

Tarhun başını kaldırdı.

“Düştüm mü, Serdar?”

Bu kez “Komutanım” demedi.

Bu kez cevap isteyen, bir asker değil, iki hayat arasında sıkışmış bir adamdı.

Serdar yalan söylemedi.

“Bilmiyorum,” dedi. “O gece neyin düşmek, neyin çağrılmak olduğunu ben de artık bilmiyorum.”

Tarhun’un yüzü bir an öfkeyle gerildi.

Sonra öfke dağıldı.

Yerine daha ağır bir şey geldi.

“Orası benim de içimde,” dedi. “Aydın. Revir. O ışık. O soğukluk. Hepsi burada.”

Elini göğsüne bastırdı.

“Ve çok soğuk.”

Serdar, Tarhun’a yaklaşmak istedi. Bacakları titredi. Tarhun hemen ona destek oldu. Bu hareket çok doğal, çok tanıdıktı. Yılmaz’ın komutanına uzanması gibi. Tarhun’un dostunu kaldırması gibi. İki kimlik aynı bedende aynı anda hareket etmişti.

Serdar onun koluna tutundu.

“Dinle beni.”

Tarhun başını kaldırdı.

“Az önce gördüğümüz şey bir hatırlama değildi yalnız. Geçit açıldı. 2005 buraya sızdı. Eğer Morkos bunu bir kez daha zorlarsa, iki taraf üst üste binebilir.”

“Ne olur?”

Serdar tünelin karanlığına baktı.

“Bilmiyorum. Ama iyi bir şey olmaz. Bu şehir o ışığı kaldırmaz. Benim zamanım da bu karanlığı kaldırmaz. İki dünya birbirine kapı gibi değil, çökme gibi açılır.”

Tarhun bunu sindirmeye çalıştı.

“Yani çukuru kapatmamız gerek.”

Serdar’ın cevabı hemen gelmedi.

Bu sessizlik Tarhun’un yüzünü sertleştirdi.

“Hâlâ kapatamayız mı diyorsun?”

“Tamamen kapatırsak neyi yok edeceğimizi bilmiyoruz.”

“Az önce ne gördüğümüzü gördün.”

“Evet.”

“Öyleyse?”

Serdar’ın sesi kısıldı.

“Ben o çukurdan geldim.”

Tarhun sustu.

“Sen de,” dedi Serdar. “Leya’nın içinde Aylin’in sesi de o geceye bağlı. Burada kurduğumuz her şey, o yarığın bir şekilde açık kalmış olmasına bağlı olabilir. Kapatırsam Morkos’u durdurabilirim. Ama belki kendimizi de silerim.”

Tarhun’un yüzünde derin bir çatışma belirdi.

Demirci Tarhun basit çözümü istiyordu: Tehlikeli kapıyı kapat.

Yılmaz ise operasyonel sonuçları sezdi: Bir hattı yok etmeden önce, o hattın ne taşıdığını bil.

“Peki ne yapacağız?” diye sordu.

Serdar yavaşça doğruldu.

“Çukuru yok etmeyeceğiz. Susturacağız.”

“Nasıl?”

“Onun Morkos’a cevap vermesini engelleyeceğiz.”

Tarhun çukur hattına baktı.

“Ya Morkos tekrar indirirse?”

“İndirecek.”

“Biliyorsun.”

“Evet.”

“Çünkü gördü.”

Serdar’ın yüzü sertleşti.

“Evet. Gördü.”

Bu, aşağıdaki en büyük felaketti.

Sızıntı kapanmıştı. Serdar gençliğine geri dönmüştü. Yılmaz hatırlamıştı. Portal şimdilik tamamen yırtılmamıştı. Ama Morkos modern dünyanın görüntüsüne tanık olmuştu.

Tamamına değil.

Yeterine.

Ve Morkos’un yeteri kadar görmesi, çoğu zaman bir şehri yakmaya yeterdi.

Yukarıda çukurun ağzında, Serdar’ın korktuğu şey gerçekleşiyordu.

Morkos meşale ışıklarının arasında hâlâ ayaktaydı. Az önceki beyaz patlama birçok adamı yere düşürmüş, bazılarını kör gibi elleriyle yüzlerini kapatmaya zorlamış, halkın uzak bölümünde çığlıklara neden olmuştu. İşçilerden biri makara kolunu bırakıp kaçmaya çalışmış, Sessiz Avcı’nın adamlarından biri onu yakalayıp yere bastırmıştı. Kayıtçının parşömenleri dağılmış, mühür taşıyıcı dizlerinin üzerine çökmüştü.

Ama Morkos diz çökmemişti.

Geri çekilmemişti.

Gözlerini kapatmamıştı.

Beyaz ışık söndüğünde bile hâlâ çukurun içine bakıyordu.

Gözlerinde korku vardı.

Bunu inkâr edemezdi. Gördüğü şey kendi dünyasının hiçbir kutsal anlatısına sığmamıştı. O ışıklar tanrı kandili değildi. O duvarlar saray mermeri değildi. O insanlar antik kahramanlara benzemiyordu. Hareketleri emirle kesiliyor, geceyi delen ışıkların altında demir ve kumaş karışımı garip zırhlarla koşuyorlardı. Ellerindeki nesneler kılıç değildi. Ama kılıçtan daha tehlikeli oldukları uzaktan bile anlaşılıyordu.

Morkos, o an tanrıların bahçesini görmedi.

Daha kötü bir şey gördü.

Düzen gördü.

Işıkla kontrol edilen gece.

Emirle hareket eden askerler.

Taş olmayan binalar.

Kendi kendine yanan beyaz lambalar.

Yağmurun bile hizaya sokulmuş gibi göründüğü düz beton alanlar.

Bu, cennet değildi.

Cehennem de değildi.

Bu, fethedilmemiş bir limandı.

Mühürsüz bir krallık.

Morkos’un korkusu yavaşça başka bir şeye dönüştü. Önce meraka. Sonra açlığa. Sonra da kendisinin bile kutsallık sandığı çıplak mülkiyet hırsına.

Sessiz Avcı yanına geldi.

“Efendim, adamları geri çekmeliyiz.”

Morkos cevap vermedi.

Avcı daha sert konuştu:

“Çukur kararsız. Halatlar zorlandı. İşçiler kaçmaya hazırlanıyor. Halk bunu kötü işaret sayacak.”

Morkos yavaşça ona döndü.

“Kötü işaret mi?”

Avcı yüzünü değiştirmedi.

“Öyle görecekler.”

Morkos’un dudaklarında ince bir gülümseme belirdi.

“O zaman onlara ne gördüklerini söyle.”

Avcı’nın gözleri daraldı.

“Ne gördüler?”

Morkos çukurun ağzına doğru bir adım attı.

“Rolpa’nın kapısını değil,” dedi alçak sesle. “Daha büyüğünü.”

Sonra sesini yükseltti.

“Hepiniz gördünüz!”

Kalabalık hâlâ sarsıntının içindeydi. Bazıları ağlıyor, bazıları dua ediyor, bazıları uzaklaşmak istiyor ama ayakları korkudan hareket etmiyordu.

Morkos künyeyi havaya kaldırdı.

“Yabancının sakladığı dünya gerçek!”

Bu cümle kalabalığın içine taş gibi düştü.

Avcı ona baktı. Bu tehlikeli bir ifadeydi. Morkos artık Rolpa’yı yalnız söylenti olarak değil, gördüğü modern dünyayla birleştirerek anlatacaktı. Bu, halkın korkusunu daha büyütebilirdi.

Morkos devam etti:

“O ışıkları gördünüz! O demir düzeni gördünüz! O beyaz taşları, o gecenin içindeki gündüzü gördünüz! Serdar bize ne söyledi? Karanlık dedi. Tehlike dedi. Kapı mühürlü dedi. Çünkü o, sakladığı krallığın bekçisi değil; oradan kaçmış bir hırsız!”

Bazı askerler başlarını kaldırdı.

Halk fısıldaşmaya başladı.

Morkos fısıltıyı büyütmek için durdu.

Sonra daha sert konuştu:

“O dünya mühürsüz. Sahipsiz. Korkakların sakladığı, cesurların alacağı bir dünya. Ve onu ilk gören biz olduk!”

Avcı, Morkos’un yüzüne baktığında, efendisinin artık geri dönüş yolunu kendi içinde yaktığını anladı.

Bu, yalnız hırs değildi.

Hırs bir hesap yapar, zarar görünce dururdu.

Morkos’un gözlerindeki şey artık hesapla beslenen fanatizmdi.

Üçüncü sepetin adamları çukurdan çıkarılırken neredeyse ayakta duramıyordu. Biri sürekli “beyaz askerler” diyordu. Diğeri “taş değil, düz yer” diye sayıklıyordu. Üçüncüsü ise susmuştu; suskunluğu bağıranlardan daha kötüydü. Çünkü gözleri hâlâ açık görüntünün içinde kalmıştı.

Morkos onların yüzüne bile doğru düzgün bakmadı.

Artık tanıklarına ihtiyacı vardı; ama asıl kanıtı kendi gözleriyle görmüştü.

“Yaralıları ayırın,” dedi.

Avcı emir verdi. Adamlar taşındı.

Tam o sırada Avcı’nın gözü çukurun kenarındaki küçük siyah bir şeye takıldı.

Taş değildi.

Kömür de değildi.

Yanmış deri parçasına benziyordu; ama daha pürüzsüzdü. Kenarında ince, bakırı andıran bir tel parlıyordu. Sızıntı sırasında, iki zamanın birbirine sürtündüğü o kısa anda çukurun ağzına fırlamış olmalıydı.

Avcı eğildi.

Nesneyi parmaklarının arasına aldı.

Hafifti.

Gereğinden hafif.

Bu çağın maddeleri ya taş gibi, ya metal gibi, ya ahşap gibi, ya deri gibi davranırdı. Bu şey hiçbirine tam benzemiyordu. Siyah yüzeyi yanmıştı. Bir kenarı erimiş gibi bükülmüş, içinden ince bir kablo parçası çıkmıştı. Küçük, kırık, işe yaramaz bir parçaydı.

Bir telsizin mandalı mıydı?

Bir kablo muhafazası mı?

Bir cihazın kopmuş plastik bölümü mü?

Serdar görse ne olduğunu belki anlayabilirdi. Belki de o bile tam çıkaramazdı. Çünkü parça yanmış, kırılmış ve bağlamından kopmuştu.

Ama kesin olan bir şey vardı.

Bu bir silah değildi.

Bu bir alet değildi.

Bu bir anahtar değildi.

Hiçbir işe yaramazdı.

Avcı yine de onu Morkos’a götürdü.

“Bunu çukurun kenarında buldum.”

Morkos elini uzattı.

Parça avucuna düştüğünde, yüzünde tuhaf bir ifade belirdi. Nesne çok hafifti. Ama anlamı, Morkos’un zihninde bir külçe altından ağırdı.

Parça avucuna düştüğünde, yüzünde tuhaf bir ifade belirdi.

Parmaklarıyla yüzeyini yokladı.

Pürüzsüz.

Yapay.

Yanmış.

Bu dünyaya ait değil.

Morkos’un nefesi yavaşladı.

“Bu nedir?” diye sordu Avcı.

Avcı dürüstçe cevap verdi:

“Bilmiyorum.”

Morkos’un gözleri çukura kaydı.

“Ben biliyorum.”

Avcı ona baktı.

Morkos’un bilmediği belliydi.

Ama Morkos’un dünyasında bilmek, çoğu zaman ad koymakla başlardı.

“Bu,” dedi Morkos, siyah parçayı meşale ışığına tutarak, “kapının öteki ucundan kopan ilk vergi.”

Avcı’nın yüzü değişmedi; ama içinden soğuk bir rahatsızlık geçti.

“Hiçbir işe yaramıyor olabilir.”

Morkos ona döndü.

“İşe yaramayan şey olmaz. Sadece henüz nasıl kullanılacağını bilmeyen adam olur.”

“Bu parça yanmış.”

“Yandıysa ateşi gördü.”

“Kırık.”

“Kırıldıysa bir bütünden geldi.”

“Sessiz.”

“Konuşması için onu yapan dili öğrenmek gerekir.”

Avcı sustu.

Morkos siyah parçayı künyeyle yan yana tuttu. Paslı askerî metal ve yanmış plastik parça, meşale ışığında birbirine hiç benzemeyen iki yabancı tanık gibi duruyordu. Biri Serdar’ın adını taşıyordu. Diğeri hiçbir şey taşımıyordu.

Ama Morkos’un gözünde ikisi aynı hükmü veriyordu.

Öteki dünya gerçekti.

Ve gerçek olan her şey ele geçirilebilirdi.

Aşağıda Serdar duvara tutunarak yürümeye çalışırken, yukarıda Morkos’un bu parçayı bulduğunu bilmiyordu. Ama içgüdüsel olarak bir şeyin koptuğunu hissediyordu. Zaman sızıntısı boşuna açılıp kapanmamıştı. Her geçiş iz bırakırdı. Bazen bir koku. Bazen bir ses. Bazen bir hafıza kırıntısı. Bazen de yanlış adamın eline geçecek işe yaramaz bir parça.

Tarhun onu tuttu.

“Yüzün kötü.”

“Geçer.”

“Yalan söyleme.”

Serdar zorlukla gülümsedi.

“Bu cümleyi de hatırlıyor musun?”

Tarhun cevap vermedi.

Bir an sonra alçak sesle söyledi:

“Aylin söylerdi.”

Serdar durdu.

Tarhun’un gözleri yine uzaklaştı.

“Sen iyi olduğunu söylerdin. O inanmazdı.”

Serdar’ın göğsünde bir yer çöktü.

“Evet.”

Tarhun başını duvara yasladı.

“Ben ne kadarını hatırlayacağım?”

“Bilmiyorum.”

“Ya tamamını hatırlarsam?”

Serdar bu soruya hemen cevap veremedi.

Çünkü Tarhun’un tamamını hatırlaması, Yılmaz’ın geri dönmesi demekti. Ama Yılmaz’ın geri dönmesi Tarhun’un kaybolması anlamına gelir miydi? Yoksa ikisi aynı yaranın iki kabuğu muydu? Serdar bunu bilmiyordu. Leya için de bilmiyordu. Kendisi için bile bilmiyordu.

“Tek başına hatırlamayacaksın,” dedi sonunda.

Tarhun ona baktı.

“Ne demek?”

“Ne gelirse beraber bakacağız.”

Tarhun kısa bir süre sessiz kaldı.

Sonra başını salladı.

Bu cevap yeterliydi.

Yukarıdan Morkos’un sesi bozuk yankılar hâlinde tünele sızdı. Kelimeler tam seçilmiyordu; ama bazıları taşın içinden geçip keskinleşmişti.

“Dünya…”

“Mühürsüz…”

“Serdar…”

“Hırsız…”

Tarhun’un yüzü sertleşti.

“Adını kullanıyor.”

Serdar’ın eli istemsizce göğsündeki boşluğa gitti.

“Künyeyi kullanıyor.”

“Geri alacağız.”

“Evet.”

Ama Serdar artık bunun yeterli olmayacağını biliyordu.

Morkos yalnız künyeyi kullanmıyordu.

Gördüğü görüntüyü kullanacaktı.

Modern dünyadan sızan her şeyi kendi diliyle çevirecek, halka bir kehanet, askerlerine bir ganimet, kendisine bir hak ilan edecekti. Çukurun tehlikesini anlamadığı için daha cesur değil, daha ölümcül olacaktı.

Serdar’ın yüzü karardı.

“Bu geçidi hemen yeniden deneyecek.”

Tarhun sordu:

“Aynı hattan mı?”

Serdar düşündü.

Morkos’un ilk hamleleri doğrudandı. Açık iniş. Gösteri. Kalabalık. Güç. Ama artık bir şey öğrenmişti. Serdar’ın alt hatta onu beklediğini, tünellerin kullanılabileceğini, karanlığın ses ve ışıkla yönlendirilebildiğini biliyordu. Morkos gibi biri aynı kapıya üçüncü kez aynı şekilde vurmazdı.

“Hayır,” dedi Serdar. “Bu kez yolu değiştirmeye çalışacak.”

“Başka hat?”

“Ya da bizim hatırladığımız yolu kirletmeye.”

Tarhun anlamadı.

Serdar da cümleyi tam açıklayamadı. Çünkü düşünce henüz tam şekil almamıştı. Ama Morkos’un hedefinin çukurdan daha derine kaydığını hissediyordu. Künye. Aydın görüntüsü. Revir. Yılmaz’ın hatırlaması. Leya’nın Aylin’e yaklaşması. Hepsi aynı hatta bağlıydı.

Morkos o hattı anlamayacaktı.

Ama kullanmaya çalışacaktı.

Ve bu, onu daha tehlikeli yapacaktı.

Yukarıda Morkos siyah parçayı hâlâ elinde tutuyordu. Avcı yaralıları ayırmış, işçileri yeniden düzene sokmuş, kaçmaya çalışan birkaç adamı sessizce bağlatmıştı. Halkın fazla yaklaşmasına izin verilmiyordu; ama Morkos’un sözlerini duyacak mesafede kalmaları sağlanıyordu.

Morkos, kayıtçıya işaret etti.

“Yaz.”

Kayıtçı titrek ellerle parşömeni açtı.

Morkos dikte etti:

“Kapı, üçüncü inişte ışığını göstermiştir. Öteki uçta taş olmayan beyaz yapılar, demir düzeni, soğuk ateşler ve nizamlı savaşçılar görülmüştür. Yabancı Serdar’ın bu dünyayla bağı kesindir.”

Avcı araya girdi:

“Efendim, gördüğümüz şeyin ne olduğunu bilmiyoruz.”

Morkos ona baktı.

“Bilmediğimiz için yazıyoruz.”

“Bu kayıt halka yayılırsa panik büyür.”

“Hayır,” dedi Morkos. “Panik sahipsiz korkudur. Ben ona sahip vereceğim.”

“Kim?”

Morkos gülümsedi.

“Kendimi.”

Avcı’nın içindeki rahatsızlık büyüdü.

Morkos devam etti:

“Bu parça da kayda geçecek. Kapının öteki ucundan gelen ilk madde.”

Kayıtçı siyah parçaya baktı.

“Adı nedir efendim?”

Morkos durdu.

Bir an için gerçekten bilmediğiyle yüzleşti.

Sonra künyeyi çıkardı. Paslı metali siyah parçanın yanına koydu.

“Künye yabancının adıydı,” dedi. “Bu da yolun tanığı.”

Kayıtçı yazdı:

“Yol tanığı.”

Avcı bu ismi zihninde tekrarladı.

Tehlikeli bir isimdi.

İşe yaramaz bir parçaya anlam verilmişti.

Anlam verilmiş her şey kullanılabilirdi.

Morkos siyah parçayı avucunda kapattı. Künyeyle aynı küçük deri keseye koymadı. Onu ayrı tuttu. Çünkü künye Serdar’a aitti. Bu parça ise ona göre doğrudan kapıya aitti.

“Avcı,” dedi.

“Efendim.”

“Adamların ifadelerini topla. Kim ne gördüyse ayrı ayrı yazdır. Aynı kelimeleri kullananları işaretle.”

“Sonra?”

“Ortak görüntüler harita olacak.”

Avcı onun nereye vardığını anlamaya başladı.

“Morkos…”

Bu kez “efendim” demedi.

Morkos bunu fark etti; ama önemsemedi.

“Evet?”

“İnsan korkusundan harita çıkarılmaz.”

Morkos’un cevabı hazırdı.

“Her harita önce korkudan çıkar. Denizciler canavar çizmeden kıyı bulamadı. Tüccarlar haydut korkusu olmadan güvenli yol yapmadı. Krallar düşman korkusu olmadan sur örmedi. Ben de bu karanlığın korkusundan yol çıkaracağım.”

Avcı sustu.

Çünkü Morkos’u ikna edemeyeceğini biliyordu.

Bu noktadan sonra yapabileceği tek şey, deliliğin yönünü mümkün olduğunca hesaplanabilir tutmaktı.

Aşağıda Serdar, Tarhun’la birlikte geri çekilme hattına ilerledi. Tünel hâlâ ara ara cızırtılar çıkarıyordu. Beyaz ışık görünmüyordu; ama duvarların bazı noktalarında soğuk bir solgunluk kalmıştı. Serdar bunları dikkatle inceledi.

“Buralar zayıfladı,” dedi.

Tarhun elini duvara koydu.

“Taş değil sanki.”

“Taş. Ama artık yalnız taş değil.”

“Ne yapacağız?”

“Bu hattı terk etmeyeceğiz. Ama savunma biçimini değiştireceğiz. Morkos’un daha fazla görmesini engellemek zorundayız.”

Tarhun başını salladı.

Sonra bir an durdu.

“Serdar.”

“Evet?”

“Ben Aydın’ı hatırladım diye, oraya dönmek zorunda mıyım?”

Serdar bu sorunun içindeki korkuyu duydu.

“Hayır.”

“Ya kapı beni çağırırsa?”

Serdar ona döndü.

“Bu kez yalnız olmayacaksın.”

Tarhun’un yüzünde hem rahatlama hem acı belirdi.

“İpi bırakmayacağız,” dedi.

Serdar’ın gözleri karardı.

“Evet.”

İkisi de bir süre konuşmadı.

Çukurun yukarısında Morkos kendi imparatorluk hayalini büyütüyordu.

Aşağıda Serdar, iki dünyanın birbirine yeniden çarpmasını engellemenin yolunu arıyordu.

Tarhun ise iki ad arasında ayakta kalmaya çalışıyordu.

Tarhun.

Yılmaz.

Demirci.

Asker.

Bu çağın adamı.

Geçmişin kurbanı.

Belki de ikisi de aynı anda.

Tünelin derinliklerinden çok hafif bir cızırtı daha geldi. Bu kez kelimeye dönüşmedi. Ama Serdar onu tehdit gibi duydu.

Zaman, ikinci darbeyi kaldırmayacaktı.

Yukarıda Morkos siyah kırık parçayı avucunda tutarak çukura son kez baktı. Hiçbir işe yaramayan o küçük nesne, onun gözünde artık bir anahtardan farksızdı. Oysa parça suskundu. Kırılmıştı. Yanmıştı. Bağlamından kopmuştu. Modern dünyanın en önemsiz atıklarından biri olabilirdi.

Fakat yanlış adamın elindeydi.

Ve yanlış adamın elinde, işe yaramayan şeyler bile imparatorluk hayali kurdururdu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.