Leya’nın Cephesi: Korkuya Karşı Şifa
Tralleis’in taş döşeli sokaklarında gece, yalnız askerlerin ayak sesleriyle ağırlaşmıyordu.
Korkunun da ayak sesi vardı.
Bazen bir muhafız çizmesinin taşta bıraktığı sert vuruştan daha belirgin duyulurdu. Bazen bir pencerenin arkasından çekilen perdenin hışırtısında, bazen bir annenin çocuğunun ağzını eliyle kapatışında, bazen de köşe başlarında gereğinden fazla yüksek sesle konuşan adamların fısıltıya benzer bağırışlarında kendini gösterirdi.
O gece Tralleis’te korku, Morkos’un adamları tarafından taşınıyordu.
Ücretli çığırtkanlar, sahte din adamları, borçlu tellallar ve Morkos’un sofrasından artan kırıntılarla beslenen küçük sokak kâhinleri, şehrin farklı noktalarına dağıtılmıştı. Kimi pazar yerinde, kimi limana inen yokuşta, kimi şifa evine yakın dar sokaklarda, kimi de zeytinliklere açılan kapıların önünde aynı zehri farklı sözlerle yayıyordu.
“Rolpa’nın gerçek kapısı bu gece açılıyor!”
“Efendimiz Morkos, yabancının sakladığı karanlığa iniyor!”
“Serdar o kapıdan bir hırsız gibi geldi; Morkos bir fatih gibi inecek!”
“Leya’nın şifasına dokunanın ruhu karanlığa bağlanır!”
“Yabancı kara tozla şeytanları çağırıyor!”
“Kutsal silahlar çukurdan çıkacak; Serdar’ın yanında duran herkes kül olacak!”
Sözler taşlara çarpıp çoğalıyordu.
Bir sokakta söylenen, başka bir sokakta daha vahşi hâle geliyordu. “Karanlık kapı” denilen şey, birkaç ev ötede “şeytan ağzı” oluyordu. “Rolpa’nın emaneti” bir sonraki köşede “tanrıların silahı”na dönüşüyordu. Serdar’ın adı her söylendiğinde biraz daha kirletiliyor, Leya’nın şifası her tekrar edilişte biraz daha büyüyle, zehirle, lanetle karıştırılıyordu.
Morkos iyi çalışıyordu.
Kılıçlarını çukura göndermişti.
Ama sözlerini şehre salmıştı.
Leya, mühürlü şifa evinin içinde bu sözleri duyuyordu.
Kapıdaki balmumu mühür hâlâ duruyordu. Dışarıdan bakan biri, şifa evinin kapatıldığını, Leya’nın etkisiz hâle getirildiğini, içerideki yaralıların Morkos’un merhametine bırakıldığını sanabilirdi. Oysa ön kapı ne kadar mühürlüyse, arka damarlar o kadar açıktı.

Serdar’ın ve Aris’in hazırladığı gizli geçitler, şifa evini artık bir bina olmaktan çıkarmıştı. Ev, taş duvarların ötesine uzanan görünmez bir hastaneye dönüşmüştü. Arka odanın altındaki mermer kapaktan küçük çocuklar ilaç taşıyor, yaşlı kadınlar kaynatılmış bez getiriyor, zeytinliklerden gelen adamlar yaralıları gece karanlığında içeri alıyor, iyileşenler başka güvenli evlere aktarılıyordu.
Morkos şifa evini mühürlemişti.
Leya ise şifayı sokağa yaymıştı.
Ana odada kandiller kısık yanıyordu. Fazla ışık dışarıdan fark edilebilirdi. Bu yüzden odalar yarı karanlıktı. Ama karanlık düzensiz değildi. Leya her şeyi yerli yerine koymuştu. Temiz bezler bir köşede, kirli bezler ayrı bir kapta, kaynatılmış su taş küplerin içinde, sirke ve sert şarap ayrı ayrı dizilmişti. Kantaron, kekik, adaçayı, zeytin yaprağı, ezilmiş reçine ve bal küçük kaplarda hazır bekliyordu.
Bir sedirde ateşi çıkan bir çocuk yatıyordu.
Başka bir sedirde kolu kırılmış bir liman işçisi.
Arka köşede, bacağından yaralanan genç bir muhafız sessizce inliyordu. Kimse onu kovmamıştı. Leya, Morkos’un adamı olup olmadığına bakmadan kanamayı durdurmuştu. Bu, bazılarını rahatsız etmişti. Fakat Leya’nın tek cevabı olmuştu:
“Kan, kimin emrinde aktığını söylemez. Önce durdurulur.”
Şimdi taş masanın üzerinde yaşlı bir köylü yatıyordu.
Göğsünün hemen altından içeri girmiş bir ok ucu vardı. Ok derine saplanmamıştı; ama kötü yerdeydi. Adamı buraya getiren iki komşusu, şifa evinin mühründen korktukları için önce onu kendi evlerinde saklamaya çalışmışlardı. Morkos’un çığırtkanlarından biri “Leya’nın eli değen karanlığa bağlanır” diye bağırınca yaşlı adamın gelini kapının eşiğinde tereddüt etmiş, kayınbabasını şifa evine getirmeyi günaha girmek gibi görmüştü.
Sonra adamın nefesi kesilmeye başlayınca korku yön değiştirmişti.
İnsan ölüm yaklaştığında hangi söylentinin daha az acı verdiğine bakmazdı.
Nikos onları gizli geçitten içeri almıştı.
Şimdi yaşlı adamın ailesi odanın kenarında bekliyordu. Gelini ağlamamak için dudaklarını ısırıyordu. Oğlu ellerini birbirine kenetlemiş, gözlerini Leya’nın parmaklarından ayırmıyordu. Küçük torunu ise ninesinin eteğine yapışmış, Morkos’un adamlarının anlattığı “karanlık şifacı” masallarının gerçek olup olmadığını anlamaya çalışır gibi Leya’ya bakıyordu.
Leya ellerini sert şarapla temizledi.
Keskin koku havaya yayıldı.
Yaşlı adam inledi.
Leya, gelinine baktı.
“Adı ne?”
Kadın bir an şaşırdı.
“Dion.”
“Dion beni duyuyor musun?”
Yaşlı adam gözlerini aralamaya çalıştı.
“Duyuyorum…”
“Güzel. Birazdan canın yanacak. Ama nefesini tutmayacaksın. Ben söyleyene kadar konuşmayacaksın. Eğer bağırman gerekiyorsa bağır. Ama gövdeni kaldırırsan oku değil, seni kaybederiz.”
Adam zayıfça başını salladı.
Oğlu dayanamayıp konuştu:
“Şifacı… Morkos’un adamları bu yaraya dokunma dediler. Okun ucunda kapıdan gelen karanlık varmış.”
Leya başını kaldırdı.
Odada herkes sustu.
Leya’nın sesi soğuktu; ama öfkeyle değil, kesinlikle soğuktu.
“Korku iyileştirmez,” dedi. “Mühürler de yarayı kapatmaz. Bir adam size dua etmenizi söyleyebilir. Dua edebilirsiniz. Ama dua eden el bile irini temizlemek için su taşımak, kanı durdurmak için bez bastırmak, gerekirse neşter tutmak zorundadır.”
Kadınların birkaçının yüzü değişti.
Leya devam etti:
“Şifa, kimin haklı olduğuna bakmaz. Kimin nefes almaya devam ettiğine bakar.”
Sonra yeniden yaşlı adamın yarasına döndü.
Konuşma bitmişti.
Meydan nutku yoktu.
Kendini savunma yoktu.
Morkos’un yalanlarına tek tek cevap verme yoktu.
Leya’nın cevabı ellerindeydi.
Okun çevresindeki kanı temizledi. Derinin içine giren parçayı yokladı. Ucu kaburganın arasından kaymış, derinde kırılmadan kalmıştı. Şanslıydı. Yanlış çekilirse kanama artabilirdi. Doğru açıyla çıkarılırsa adam yaşayabilirdi. Leya’nın zihni soğuk bir çizgiye dönüştü.
Açı.
Derinlik.
Nefes ritmi.
Baskı noktası.
Temiz bez.
Dikiş sırası.
Bu düşünceler ona ait olduğu kadar, başka bir zamandan gelen Aylin’e de aitti. Leya bunu artık daha açık hissediyordu. Her yarada, ellerinin altında başka bir eğitim uyanıyordu. Bir yandan antik çağın otlarını, sirkesini, şarabını, bezini kullanıyor; diğer yandan zihninin içinde beyaz duvarlı bir revirin düzeni beliriyordu.
Steril alan.
Basınç.
Kanama kontrolü.
Solunum.
Şok belirtileri.
Kelimeler tam gelmiyordu; ama prensipler geliyordu.
Ve Leya onları kullanıyordu.
“Bastır,” dedi Nikos’a.
Nikos hemen yanına geldi. Artık şifa evinde yalnız kapı açan, haber taşıyan, korkuyla titreyen bir çocuk değildi. Elleri hâlâ bazen sarsılıyordu; ama Leya ne zaman iş verse, o sarsıntıyı görevin içine gömüyordu.
“Buraya mı?”
“Hayır. İki parmak aşağı. Evet. Ben oku çektiğimde baskıyı artıracaksın.”
Nikos başını salladı.
Yaşlı adamın gelini gözlerini kapattı.
Leya sertçe konuştu:
“Gözlerini kapatma.”
Kadın irkildi.
“Ben yapamam.”
“Yaparsın. O nefes alırken sen yüzünü kaçırırsan, korkusu büyür. Ona bak.”
Kadın titreyerek yaşlı adama baktı.
Leya ok gövdesini kısalttı. Sonra ucun yönünü hesapladı. Bir an bekledi. Yaşlı adamın nefesi düzene girince çekti.
Adam boğuk bir ses çıkardı. Nikos baskıyı artırdı. Kan koyulaşıp aktı, sonra yavaşladı. Leya hemen temiz bez bastırdı. Birkaç saniye hiçbir şey söylemedi. Gözleri yalnız yaranın kenarındaydı.
“Yaşıyor mu?” diye fısıldadı torun.
Leya cevap vermedi.
Nabzı tuttu.
Zayıf.
Ama vardı.
“Yaşıyor.”
Odadaki insanların nefesi aynı anda çözüldü.
Leya dikişe geçti. İğne deriden geçerken yaşlı adamın yüzü kasıldı. Leya düğümleri nizamî bir sakinlikle attı. Ne fazla sıkı, ne gevşek. Doku tutacak kadar sağlam, kan dolaşımını bozmayacak kadar ölçülü. Bu çağda birçok kişi onun dikişlerini mucize sanıyordu. Oysa Leya için mucize değildi.
Disiplindi.
Tekrar.
Bilgi.
Dikkat.
Ve yaraya saygı.
Dikiş bittiğinde yaşlı adamın nefesi hâlâ kesik kesikti; ama ilk geldiği andaki gibi boğulmuyordu. Göğsü daha düzenli inip kalkıyordu. Gelini ağlamaya başladı. Bu kez Leya susturmadı. Ağlamak bazen vücudun korkuyu dışarı atma yoluydu.
Yaşlı adamın oğlu diz çökecek gibi oldu.
Leya onu hemen durdurdu.
“Diz çökme. Su getir.”
Adam şaşkınlıkla baktı.
“Şifacı…”
“Diz çökmek babanı yaşatmaz. Su getir.”
Adam hemen koştu.
Bu görüntü odadakilerin içine söylentilerden daha derin işledi.
Leya büyü yapmamıştı.
Dua gösterisi düzenlememişti.
Kapıdaki mührü lanetlememişti.
Yalnız yarayı temizlemiş, oku çıkarmış, kanı durdurmuş, dikiş atmış ve su istemişti.
Bu sadelik, Morkos’un bütün zehirli sözlerinden daha güçlüydü.
Çünkü yalan insanın hayal gücünü ele geçirirdi.
Şifa ise nefesini geri verirdi.
Nikos yaşlı adamın yanından çekildiğinde, Leya onun ellerindeki kanı gördü.
“Yıka.”
Nikos hemen su kabına yöneldi. Ellerini yıkarken parmakları titredi.
Leya yanına gitti.
“İyi yaptın.”
Nikos başını kaldırmadı.
“Baskıyı az daha kaçırıyordum.”
“Kaçırmadın.”
“Bir an Morkos’un sesi geldi kulağıma.”
Leya sustu.
Nikos devam etti:
“Eskiden o konuşunca ne yapacağımı düşünmezdim. Sadece yapardım. Şimdi biri bağırınca hâlâ içim… içim oraya dönüyor.”
Leya’nın sesi yumuşadı; ama acımayla değil.
“Bu yüzden sana küçük işler veriyorum.”
Nikos ona baktı.
“Ceza gibi mi?”
“Hayır. Kas gibi. Güven de kas gibidir. Kullanmadığında zayıflar. Her doğru işte biraz güçlenir.”
Nikos’un gözleri dolacak gibi oldu. Ama kendini tuttu.
“Ben güvenilir biri değilim.”
“Henüz kendine güvenmiyorsun,” dedi Leya. “Bu başka.”
Nikos cevap veremedi.
Leya ona küçük bir parşömen uzattı.
“Bu aileyi ikinci güvenli eve götüreceksin. Yaşlı adam burada kalacak. Kadın ve çocuklar arka geçitten çıkacak. Üçüncü sokakta devriye var mı?”
“Az önce vardı. Ama Morkos’un adamları çukur tarafına çekildi. Liman yokuşunda iki kişi kaldı.”
“Güzergâh?”
“Su taşıyan kadınların yolundan gideriz. Ellerine boş küp veririz. Kimse yaralı ailesi sanmaz.”
Leya başını salladı.
“Güzel.”
Nikos parşömeni aldı.
Bir an durdu.
“Şifacı…”
“Evet?”
“Eğer Morkos kazanırsa, beni yaşatmaz.”
Leya ona baktı.
“Bu yüzden kazanmasına yardım etmeyeceksin.”
Nikos, bu cevabı önce sert buldu. Sonra anlamını kavradı. Başını eğdi.
“Anladım.”
“Hayır,” dedi Leya. “Anlamak yetmez. Git.”
Nikos gitti.
Leya onun arkasından baktı. Nikos’un omuzlarında hâlâ suçluluk vardı. Ama artık o suçluluk onu Morkos’un zincirine değil, başka insanları kurtarmaya doğru itiyordu. Bu iyiye işaretti. İnsan her zaman geçmişini silemezdi. Ama geçmişinin yönünü değiştirebilirdi.
Dışarıdaki fısıltılar yeniden yükseldi.
Bu kez şifa evinin yakınındaki sokaktan geliyordu.
“Leya’nın merhemi ruhu bağlar!”
“Yabancının kadını, çocukların ateşini karanlığa satar!”
“Çukura inenler tanrıların silahıyla dönecek!”
Odada bulunanlardan bazıları huzursuzlandı. Yaşlı adamın gelini korkuyla Leya’ya baktı.
“Bunları duyanlar bize yardım etmeye gelmez.”
Leya temiz bir bezi katladı.
“Bize herkes gelmeyecek.”
“Ya kim gelir?”
“Nefes almak isteyen gelir.”
Kadın bu cevabı düşündü.
Leya, ateşli çocuğun yanına geçti. Çocuğun alnına dokundu. Ateşi hâlâ yüksekti; ama biraz düşmüştü. Annesi başında oturuyordu. Gözleri uykusuzluktan kızarmıştı.

“Su verdin mi?”
“Verdim.”
“Bezleri değiştirdin mi?”
“Üç kez.”
“Dördüncüyü de yap.”
Kadın başını salladı.
Leya çocuğun bileğini tuttu. Nabzı hızlıydı. Ama önceki gibi düzensiz değildi. Küçük göğsü sık sık inip kalkıyor, arada bir hırıltı duyuluyordu.
“Adı?”
“Melia.”
Leya çocuğa eğildi.
“Melia. Beni duyuyorsan parmağımı sık.”
Bir an hiçbir şey olmadı.
Sonra küçük parmaklar Leya’nın parmağını zayıfça kavradı.
Annenin yüzü değişti.
Bu, bir savaş meydanında kazanılmış küçük bir mevzi gibiydi.
Leya bunu biliyordu. Bazen halkın güveni büyük zaferlerle değil, ateşli bir çocuğun parmağını sıkmasıyla geri dönerdi.
“Gördün mü?” dedi anneye. “Burada karanlık yok. Ateş var. Onu düşüreceğiz.”
Kadın ağlamaya başladı.
Leya bu kez de izin verdi.
Arka geçitten başka bir kadın girdi. Elinde temiz bez torbası vardı. Nefes nefeseydi.
“Şifacı,” dedi, “sokaklarda çukurdan ses geldiği söyleniyor. Yerin altından demir bağırıyormuş.”
Odadaki herkes sustu.
Leya bez torbasını aldı.
“Ne sesi?”
“Bilmiyorum. Liman tarafındaki çocuklar duymuş. Sonra herkes konuşmaya başladı. Bazıları kapı açıldı diyor. Bazıları Serdar’ın şeytanları uyandırdığını söylüyor.”
Tam o anda ses geldi.
Uzak.
Boğuk.
Yapay.
Tralleis’in taş sokakları böyle bir sesi tanımıyordu.
Önce düşük bir uğultu, sonra kesik kesik bir cızırtı, ardından çok uzaklardan kopup gelen ince bir uluma. Sanki gök gürlemiyor, yerin altındaki bir demir ağız konuşuyordu. Şifa evinin kandilleri titredi. Su kaplarından birinin yüzeyi halkalandı. Yaralı muhafız gözlerini açıp doğrulmaya çalıştı.
Leya dondu.
Çünkü bu sesi tanıyordu.
Hayır.
Leya tanımıyordu.
Aylin tanıyordu.
Bir anda taş oda kaybolmadı; ama üstüne başka bir yerin sesi bindirildi. Kandil ışığının arasına beyaz bir titreme karıştı. Sirke kokusunun altından keskin bir kimyasal temizlik kokusu yükseldi. Bir telsizin cızırtısı, binlerce yılın taş duvarlarına sürtünerek kulağına ulaştı.
“Üsteğmenim…”
Leya nefes alamadı.
Ses çok uzaktan geliyordu. Ama aynı zamanda kulağının dibindeydi.
“Üsteğmenim, hat düştü. Destek bekliyoruz.”
Odanın kenarları bulanıklaştı. Bir an için yaşlı adamın göğsündeki dikiş değil, beyaz bir sedyenin kenarı göründü. Nikos’un bıraktığı su kabı değil, metal bir tıbbi tepsi parladı. Yaralı çocuğun hırıltısı değil, koridordan gelen koşuşturma sesi duyuldu.
Aylin’in hafızası, kapalı bir kapıyı içeriden yumrukluyordu.
Leya elini masaya dayadı.
Bir kadın korkuyla sordu:
“Şifacı?”
Leya cevap veremedi.
Ses devam etmedi. Cızırtı kesildi. Uğultu taşların içinde uzaklaştı. Kandil alevi yeniden normal titremesine döndü. Oda Tralleis’e geri geldi.
Ama Leya tamamen geri dönemedi.
Üsteğmenim.
Bu kelime onun içinde bir yerlere saplandı.
Bir rütbe miydi?
Bir çağrı mı?
Kendisine mi söylenmişti?
Aylin kimdi?
O muydu?
Yoksa içinde taşıdığı başka bir kadının gölgesi mi?
Leya gözlerini kapatmak istedi. Fakat yapmadı. Çünkü bütün oda ona bakıyordu. Eğer o çökerse, Morkos’un fısıltıları duvarlardan içeri girmiş sayılacaktı.
Derin bir nefes aldı.
Bir doktorun nefesi.
Bir komutanın nefesi.
Bir kadının, kendi hafızası parçalanırken bile elindeki yaralıyı bırakmayan nefesi.
“Bezleri kaynatmaya devam edin,” dedi.
Sesi ilk başta biraz kısıktı. Sonra güçlendi.
“Su kaplarını doldurun. Çocukların yanından ayrılmayın. Kapıdaki seslere değil, buradaki nefeslere bakın.”
Kadınlardan biri titreyerek sordu:
“Bu ses neydi?”
Leya, dürüst cevap vermek istedi.
Bilmiyorum.
Ama bu cevap, o an odadakileri daha çok korkutabilirdi. Yalan söylemek istemedi. Morkos’un karşısında kendi dilini kirletemezdi.
Bu yüzden başka bir doğruyu söyledi.
“Bir uyarıydı.”
“Kimden?”
Leya’nın aklına Serdar geldi. Yeraltındaki karanlık. Tarhun’un sağ hattı. Çukurun 40. metresi. Morkos’un adamları. Künye. Zamanın mühürlenmesi.
“Bize acele etmemiz gerektiğini söyleyen bir uyarı,” dedi.
Sonra odanın ortasına geçti.
“Dinleyin.”
Herkes sustu.
“Dışarıda size korku satıyorlar. Korkuyu kutsal diye, mühür diye, kapı diye, silah diye satıyorlar. Korku ucuzdur. Herkes dağıtabilir. Ama burada yaptığımız şey pahalıdır. Çünkü emek ister. Su ister. Temiz bez ister. Sabır ister. Birbirinize bakmanızı ister.”
Leya ateşli çocuğu gösterdi.
“Bu çocuk korkuyla iyileşmeyecek.”
Yaşlı adamı gösterdi.
“Bu adam söylentiyle nefes almayacak.”
Yaralı muhafıza baktı.
“Bu genç, hangi efendiye hizmet ettiğini söyleyerek kanını durdurmayacak.”
Sonra kapıya döndü.
“Mühür iyileştirmez. Yalan iyileştirmez. Ama temizlenmiş yara, düşen ateş, duran kan, geri gelen nefes… Bunlar konuşur. Siz de bunu anlatacaksınız.”
Kadınlardan biri başını kaldırdı.
“Kime?”
“Kapınızın önünde korkan komşunuza. Su taşıyan çocuğa. Yaralısını getirmeye utanan aileye. Morkos’un adamlarının sözüne inanan ama çocuğunun ateşinden korkan anneye.”
Leya’nın sesi daha sertleşti.
“Meydanlara çıkıp bağırmayacağız. Bizim çığlığımız yaşayanlar olacak.”
O an odada bir şey değişti.
Korku tamamen gitmedi. Gitmezdi. Ama yön değiştirdi. Biraz önce insanları birbirinden uzaklaştıran korku, şimdi onları aynı işin etrafında toplamaya başladı. Bir kadın su kaplarına yöneldi. Bir başkası kirli bezleri aldı. Yaşlı adamın gelini, ağlamayı bırakıp Leya’nın gösterdiği şekilde sargı hazırlamaya başladı. Küçük torun bile ninesinin eteğini bırakıp boş bir kâseyi taşımaya çalıştı.
Leya bunu gördü.
Bu onun cephesiydi.
Serdar aşağıda tünelleri tutuyordu.
Tarhun demirle, taşla, hatla savaşıyordu.
Morkos çukurun ağzında halka gösteri yapıyordu.
Sessiz Avcı adamlarını karanlığa indiriyordu.
Leya ise burada, korkunun bedene girmesini engelliyordu.
Çünkü korku da hastalık gibiydi.
Önce bir evde başlardı. Sonra sokaklara yayılırdı. Doğru zamanda temizlenmezse, bütün şehrin aklını ateşe verirdi.
Nikos bir süre sonra geri döndü. Yanında iki kadın ve kucağında baygın bir çocuk taşıyan bir adam vardı. Yüzü solgundu ama gözleri daha kararlıydı.
“Devriye değişti,” dedi. “Liman yokuşu boş. Ama Morkos’un çığırtkanları şifa evinin yakınında çoğaldı.”
Leya hemen çocuğa baktı.
“Buraya yatırın.”
Nikos alçak sesle ekledi:
“Yaşlı adamın ailesini güvenli eve ulaştırdım.”
“Gören oldu mu?”
“Bir kadın gördü. Ama ben su taşıdığımızı söyledim.”
“İnandılar mı?”
“Hayır,” dedi Nikos. “Ama yardım ettiler.”
Leya’nın yüzünde kısa bir memnuniyet belirdi.
“Bu daha iyi.”
Nikos anlamadı.
Leya açıkladı:
“İnsan inanmadığı halde yardım ediyorsa, korku çatlamaya başlamıştır.”
Dışarıda yine uzak bir uğultu yükseldi.
Bu kez Leya donmadı.
Ses, göğsünün içinde Aylin’in kapısını bir kez daha titretti. Ama Leya elini masaya koyup kendini sabitledi. İçindeki hafıza geri gelmek istiyordu. Gelecekti de. Fakat şimdi değil. Şimdi elindeki çocuğun nabzı vardı. Şimdi kaynatılacak bezler vardı. Şimdi halkın tutunacağı küçük, somut gerçekler vardı.
Serdar’ın savaşı aşağıda zamanı savunmaktı.
Leya’nın savaşı yukarıda insanı savunmaktı.
Ve insan çökerse, zamanın korunmasının da anlamı kalmazdı.
Gece ilerledikçe şifa evine giren çıkanların sayısı arttı. Kimi yaralı getiriyordu. Kimi temiz bez. Kimi duyduğu söylentiyi. Kimi sadece “Doğru mu?” diye sormaya geliyordu. Leya herkese uzun cevaplar vermedi. Söylentilerle tartışmadı. Morkos’un adını gereğinden fazla anmadı. Her geleni bir işe yönlendirdi.
“Su taşı.”
“Çocuğu yatır.”
“Bezleri kaynat.”
“Kapıda bekleme.”
“Yarayı göster.”
“Nefesini say.”
“Anneni arka eve götür.”
“Bu otu ez.”
“Şunu Nikos’a ver.”
Böylece korkan herkes, bekleyen kalabalık olmaktan çıkıp çalışan bir halkaya dönüştü.
Morkos’un fısıltısı insanları pasifleştiriyordu.
Leya’nın emirleri onları yeniden yaşayanlara katıyordu.
Bir süre sonra yaşlı Dion gözlerini açtı. Nefesi hâlâ zayıftı; ama bilinci yerine gelmişti. Gelini ona su verdi. Adam birkaç damla içebildi. O küçük yudum, odada sessiz bir zafer gibi dolaştı.
Kapının ötesinde biri yine bağırdı:
“Leya’nın şifası karanlığa bağlıdır!”
İçeride yaşlı adamın gelini başını kaldırdı.
İlk kez korkuyla değil, öfkeyle baktı.
Sonra alçak sesle söyledi:
“Karanlık olsaydı babam nefes almazdı.”
Kimse alkışlamadı.
Kimse bağırmadı.
Ama bu cümle, Morkos’un bütün gece kurduğu yalan duvarında ince bir çatlak açtı.
Leya bunu duydu. Hiçbir şey söylemedi.
Sadece bir sonraki yaralının sargısını açtı.
Çünkü bazı zaferler ilan edilmezdi.
Yavaşça, temiz bir bez gibi yaranın üzerine yerleşirdi.
Gecenin sonuna doğru, çukur tarafından gelen sesler daha sık duyulmaya başladı. Her uğultuda Leya’nın içindeki Aylin kıpırdıyor, telsiz paraziti hafızasının bir köşesine çarpıyor, “Üsteğmenim” kelimesi uzak bir odadan yeniden çağırıyordu.
Ama Leya artık o çağrıdan kaçmıyordu.
Onu ertelemeyi öğreniyordu.
Tıpkı kanayan bir yarada önce atardamarı bastırıp, sonra daha derindeki parçaya bakmak gibi.
Hafızası kanıyordu.
Ama Tralleis de kanıyordu.
Öncelik belliydi.
Leya son temiz bezi yaşlı adamın göğsüne yerleştirirken kendi kendine değil, odadaki herkesin duyabileceği kadar alçak bir sesle söyledi:
“Dualarınızı edin. Ama elleriniz boş kalmasın.”
Sonra başını kaldırıp mühürlü kapıya baktı.
Dışarıda Morkos’un korkusu dolaşıyordu.
İçeride su kaynıyordu.
Dikiş atılıyordu.
Nefes sayılıyordu.
Çocukların ateşi düşürülüyordu.
Ve Leya o gece dualara değil, dikişlere güvendi; çünkü bazı karanlıklar ancak temizlenmiş bir yaranın kenarında yenilirdi.