Bölüm 7 - Zamanın Külleri Görseli
Bölüm 7 - Zamanın Külleri

Revirdeki Kıyamet Provası

4. Sahne 16 dk okuma 17 okunma
Serdar demir çubuğu mermerdeki çizgi boyunca yavaşça kaydırdı.
Serdar demir çubuğu mermerdeki çizgi boyunca yavaşça kaydırdı.
Serdar’ın aklına önce nizamiye ışıkları geldi.
Serdar’ın aklına önce nizamiye ışıkları geldi.

Tarhun’un demirci ocağı, gecenin ayazına karşı içeride kızıl bir kalp gibi yanıyordu.

Dışarıda Tralleis uykudaymış gibi görünüyordu; ama bu, yorgun bir şehrin uykusu değildi. Daha çok, büyük bir darbeden önce nefesini tutan bir bedenin sessizliğine benziyordu. Sokakların üstüne sinmiş korku, taş aralıklarına kadar işlemişti. Limandan gelen uzak tekerlek sesleri, arada bir geceyi kesen muhafız düdükleri ve rüzgârın dar sokaklarda taşıdığı zift kokusu, şehrin derinlerinde başka bir şeyin hazırlanmakta olduğunu haber veriyordu.

Ocağın içinde ise bambaşka bir sıcaklık vardı.

Demir kızarıyor, kömür çatırdıyor, tavana yükselen is ağır ağır taş kemerlere tutunuyordu. Duvarlarda asılı maşalar, çekiçler, yarım kalmış demir halkalar, takozlar ve bükülmüş çiviler ateşin ışığıyla bir görünüp bir kayboluyordu. Bu yer, normalde Tarhun’un dünyasıydı. Burada taş, demir, ateş ve kol gücü konuşurdu. Her şeyin bir ağırlığı, bir direnci ve bir sesi vardı. Demir doğru ısıya gelince rengi değişir, çekiç doğru açıyla inince şekil verir, suya sokulan parça tıslayarak yeni kaderine razı olurdu.

Ama bu gece ocağın arka tarafındaki sessizlik, demirin dilinden daha ağırdı.

Serdar, devasa mermer şemanın başında duruyordu.

Günlerdir üzerinde çalıştığı bu şema artık yalnızca yeraltı tünellerini gösteren kaba bir çizim değildi. Tralleis’in altındaki eski su yolları, mühürlü odalar, çökmüş geçitler, zeytinliklere çıkan dar damarlar, liman yönüne kıvrılan karanlık hatlar ve 50 metrelik çukurun tahmini izdüşümü, mermer yüzeye ince çizgilerle işlenmişti. Bazı noktalar kömürle karartılmış, bazıları kırmızı toprakla işaretlenmiş, bazı geçitlerin üzerine küçük demir parçaları konmuştu. Serdar bu şemaya her baktığında bir haritaya değil, zamanın yarılmış derisine bakıyormuş gibi hissediyordu.

Şemanın kenarında Leya’nın gönderdiği küçük parşömen duruyordu.

Mumla kapanmamıştı; yalnız tırnakla çizilmiş ince bir iz taşıyordu. Serdar o izi gördüğünde, mesajı okumadan önce bile bunun Leya’dan geldiğini anlamıştı. Çünkü bazı insanlar mühür kullanmazdı. İz bırakırdı.

Parşömenin üzerinde üç kısa cümle vardı.

Morkos ipin ucuna indi.Künye onun elinde.Zaman mühürlenmeden gel.

Serdar mesajı ilk okuduğunda hiçbir şey söylememişti.

Tarhun onun yüzündeki değişimi görmüştü. Serdar’ın öfkelenmesini, masaya yumruk vurmasını ya da hemen silahına davranmasını beklemişti. Ama Serdar yalnızca susmuştu. Bu suskunluk, Tarhun’un alışık olduğu komutan sessizliğine benzemiyordu. Bir adamın savaş planı yapmadan önceki soğukkanlılığı değil, bir uçurumun kenarında geçmişte yaptığı hatanın şimdi başka bir ağızdan kendisine geri söylendiğini duyan bir adamın sessizliğiydi.

Serdar, ince demir çubuğu eline aldı.

Çubuğun ucu mermer şemanın üzerinde ilk noktaya dokundu.

“Burası,” dedi.

Tarhun ocağın gölgesinden çıktı. Üstü başı is içindeydi. Geniş omuzları ateşin ışığında daha da iri görünüyordu. Elinde az önce şekillendirdiği bir demir takoz vardı. Onu tezgâhın üzerine bıraktı ve Serdar’ın işaret ettiği noktaya baktı.

“Eski tünel.”

“Eski tünel değil,” dedi Serdar. “İlk eşik.”

Tarhun kaşlarını çattı.

Serdar demir çubuğu mermerdeki çizgi boyunca yavaşça kaydırdı.

Serdar demir çubuğu mermerdeki çizgi boyunca yavaşça kaydırdı.

“Ben bu çağa geldiğimde ilk nefesi burada aldım. Taşın kokusunu, rutubeti, kanın ağzımda bıraktığı pası… Hepsi burada başladı. Morkos’un adamları şimdi bu hattı arıyor.”

“Arasınlar,” dedi Tarhun. “Dar geçit. Kalabalık giremezler.”

Serdar başını kaldırmadı.

“Morkos kalabalık göndermiyor.”

Tarhun’un yüzü sertleşti.

“Sessiz Avcı.”

“Evet.”

Ocağın içindeki kömürlerden biri patladı. Kısa bir kıvılcım havaya sıçradı, sonra taş zeminde söndü.

Serdar çubuğun ucunu ikinci noktaya götürdü.

“Burası çukur.”

Tarhun o işareti daha önce defalarca görmüştü. Yine de her seferinde içinde açıklayamadığı bir huzursuzluk kıpırdardı. Mermerdeki çizgi basitti: aşağı inen karanlık bir hat. Ama Tarhun o çizgiye baktığında taşın altından gelen bir çağrı duyacak gibi olurdu. Bazen kulakları uğuldardı. Bazen avuç içleri terlerdi. Bazen de hiç tanımadığı bir ip, ellerinin içinde yanıyormuş gibi hissederdi.

“Elli metre,” dedi Serdar.

Tarhun mırıldandı:

“Elli metre ip.”

Serdar ona baktı.

Tarhun bu cümleyi farkında olmadan söylemişti. Gözleri hâlâ şemadaydı. Kaşları çatılmış, dudakları yarım kalmış bir hatıranın içinde donmuştu.

Serdar şimdilik üzerine gitmedi.

Demir çubuğu üçüncü noktaya kaydırdı.

Şemanın bu bölümü diğerlerinden farklıydı. Tralleis’e ait değildi. Mermer yüzeye kömürle kabaca çizilmiş dikdörtgen bir yapı vardı. Yanında kısa çizgiler, bir avlu, bir kapı, birkaç küçük işaret ve Serdar’ın kendi eliyle çizdiği dar bir koridor görünüyordu.

Tarhun bu parçaya her baktığında yabancılık hissederdi.

“Burası neydi?” diye sordu. “Sen buna hep aynı gözle bakıyorsun.”

Serdar bir süre cevap vermedi.

Sonra alçak sesle söyledi:

“Revir.”

Kelime ocağın içinde, demirin üzerine düşen soğuk su gibi tısladı.

Tarhun’un eli istemsizce tezgâha uzandı. Parmakları demir takozun kenarına kapandı. Gözleri bir an bulanıklaştı.

Serdar bunu gördü.

“Burası,” dedi, çubuğun ucuyla kömür çizgili yapıya dokunarak, “2005’te Aydın Taburu’nun revir binasıydı.”

Tarhun başını kaldırdı.

“2005…”

Kelime ağzından çıkarken bir sayı gibi değil, eski bir yara adı gibi duyuldu.

Serdar yavaşça devam etti:

“Bizim geldiğimiz yer. Benim, senin, Leya’nın… Aylin’in.”

Tarhun’un yüzünde kısa bir kasılma oldu. Aylin adını duyduğunda çoğu zaman boşluğa bakardı. Çünkü o isim içindeki bir kapıya vuruyor, ama kapı tam açılmıyordu. Bu kez de öyle oldu. Gözlerinin arkasında bir ışık yanıp söndü.

“Beyaz duvar,” diye mırıldandı.

Serdar’ın nefesi ağırlaştı.

“Ne?”

Tarhun sanki kendisine ait olmayan bir sesi dinliyormuş gibi konuştu:

“Beyaz… duvar. Keskin bir koku. Yara temizler gibi. Ama buradaki sirke gibi değil. Daha soğuk. Daha… metal.”

Serdar demir çubuğu mermerin üzerine bıraktı.

“Antiseptik,” dedi istemsizce.

Tarhun kelimeyi tekrar edemedi. Ama yüzü o kokuyu tanır gibi buruştu.

Ocağın ateşi arasında bir an için Tarhun’un gözlerinde Tralleis’in kızıllığı değil, başka bir ışığın soğuk beyazlığı parladı. Serdar bunu gördüğünde göğsünde hem umut hem korku yükseldi. Yılmaz oradaydı. Tarhun’un içinde bir yerde hâlâ nöbet tutuyordu. Fakat her hatırlayış, onu kurtarmak kadar parçalayabilirdi.

Tarhun kendini toparlamak ister gibi başını salladı.

“Morkos o çukura inerse,” dedi, sesi yeniden bugünün taşlarına tutunmaya çalışıyordu, “biz de aşağı ineriz. Onları orada karşılarız. Karanlıkta biz daha hızlıyız. Tünelleri biliyoruz. Dar geçitte adam kalabalığı işe yaramaz.”

Serdar başını yavaşça iki yana salladı.

“Mesele onları karşılamak değil.”

“Ya ne?”

Serdar mermer şemadaki üç noktaya sırayla dokundu.

“Antik tünel. Elli metrelik çukur. 2005 reviri.”

Tarhun baktı; ama hâlâ aradaki felaketi bütünüyle görmüyordu.

Serdar’ın sesi sertleşmedi. Sertleşirse Tarhun’un savunmaya geçeceğini biliyordu. Ona emir vermek değil, zamanı anlatmak zorundaydı.

“Bu bir geçit değil Tarhun. En azından yalnızca geçit değil. Normal bir tünel gibi düşünürsen hata yaparsın. Aşağı inen adam sadece taşın altına inmez. Çukurun içinde bazı derinlikler var. Bazı anlar. Bazı… titreşimler.”

Tarhun kaşlarını çattı.

“Titreşim?”

Serdar doğru kelimeyi aradı. Bu çağın diliyle anlatması zordu. Frekans dese anlamayacaktı. Zaman katmanı dese büyü gibi duyulacaktı. Ama başka çare yoktu.

“Bir davul düşün,” dedi. “Aynı deri, farklı vuruşla farklı ses çıkarır. Çukur da öyle. Aynı karanlık gibi görünüyor ama her derinlik aynı yere açılmıyor. Yanlış anda, yanlış derinlikte, yanlış sarsıntıyla inersen…”

Sustu.

Tarhun tamamladı:

“Başka yere çıkarsın.”

Serdar’ın gözleri karardı.

“Evet. Ama yalnız çıkmakla kalmazsın.”

Demir çubuğu aldı ve 50 metrelik hattın ortasına bastırdı.

“Eğer Morkos’un adamlarından biri bu noktada 2005’e dokunursa, o adam sadece bizim revirimize girmez. Benim dünyam da buraya açılabilir. Bir kapı tek taraftan zorlanmaz Tarhun. Kötü açılırsa iki taraf da birbirinin üstüne devrilir.”

Tarhun’un yüzündeki pratik savaşçı ifadesi yavaşça çözüldü.

“O zaman o adamlardan biri senin dünyana çıkar.”

Serdar başını kaldırdı.

“Daha kötüsü,” dedi. “Benim dünyam onların üstüne açılır.”

Bu cümle ocağın içinde ağır ağır yayıldı.

Tarhun cevap veremedi.

Çünkü şimdi düşman yalnız Morkos’un adamları değildi. Kılıçla, kalkanla, dar geçitte boğaz boğaza karşılanacak bir birlik değildi. Serdar’ın anlattığı şey, taşların yer değiştirmesi, göğün yönünü şaşırması, iki zamanın birbirine sürtünmesi ve bir çağın, diğer çağın üstüne kıyamet gibi düşmesiydi.

Tarhun mermer şemaya eğildi.

“Senin dünyanda ne var?” diye sordu.

Serdar’ın aklına önce nizamiye ışıkları geldi. Yağmur altında parlayan beton. Revirin beyaz duvarı. Islak postal sesleri. Jeneratör uğultusu. Telsizden gelen parazit. Elinde fener tutan genç Serdar. Aylin’in revir kapısındaki yüzü. Yılmaz’ın halatı tutan elleri. Selçuk’un bağıran sesi. Çukurun ağzında hiçbir şeyin yetmediği o an.

Serdar’ın aklına önce nizamiye ışıkları geldi.

Sonra başka şeyler geldi.

Silahlar.

Araçlar.

Projektörler.

Kablo kokusu.

Mazot.

Barut.

Modern düzenin soğuk ve acımasız hızı.

“Demir var,” dedi Serdar. “Beton var. Işık var. Ses var. Buradaki hiçbir adamın anlamayacağı silahlar var. Bir tuşa basınca geceyi gündüz yapan gözler var. Bir sesle onlarca adamı hareket ettiren düzen var. Ve hepsinden kötüsü…”

“Ne?”

“Bu çağın aklını parçalayacak kadar kesinlik var.”

Tarhun anlamaya çalıştı.

Serdar devam etti:

“Morkos onu cennet sanıyor olabilir. Tanrıların kapısı sanıyor olabilir. Ama göreceği şey cennet değil. Disiplin. Barut. Emir. Kayıt. Demir. Eğer bir an bile görürse, geri çekilmez. Daha çok ister.”

Tarhun’un sesi alçaldı.

“Çünkü Morkos gördüğü her şeye sahip olmak ister.”

“Evet.”

Serdar parşömeni aldı, Leya’nın cümlesine yeniden baktı.

Künye onun elinde.

Kendi adının düşmanın elinde olması, sandığından ağır gelmişti. Bir asker için künye ölümden sonra bile bedeni tanımlamak içindi. Kaybolan, parçalanan, tanınmaz hâle gelen bir bedenin kim olduğunu söyleyen son metal tanıktı. Serdar onu yıllarca boynunda taşımıştı. Önce alışkanlıkla. Sonra suçlulukla. Sonra hatırlamak için. Sonra belki de kendisini kendi zamanına bağlayan son parça olduğu için.

Şimdi Morkos o metali tutuyordu.

Ve onu anlamıyordu.

Anlamadığı için daha tehlikeliydi.

Bir insanın adını yanlış okuyan düşman, o insanı öldürebilirdi. Ama bir çağın işaretini yanlış okuyan düşman, zamanı yaralayabilirdi.

Tarhun, Serdar’ın sustuğunu fark etti.

“Künye,” dedi. “O kadar mühim mi?”

Serdar parşömeni masaya bıraktı.

“Benim adımı taşıyor.”

“Adın zaten sende.”

Serdar acı acı gülümsedi.

“Bu çağda değil.”

Tarhun anlamadı.

Serdar elini göğsüne götürdü. Künye orada değildi. Boşluk parmaklarının altında yeniden açıldı.

“O metal, burada olmamam gerektiğinin kanıtıydı. Morkos bunu kendi diline çevirirse, beni yalnız düşman yapmaz. Halkın gözünde kapıdan gelen şeytan da yapabilir, kapının bekçisi de. İkisinde de işine yarar.”

“Leya bunu biliyor muydu?”

Serdar cevap vermedi.

Bu sessizlik yeterliydi.

Tarhun ona baktı.

“Sakladın.”

“Evet.”

“Neden?”

Serdar’ın yüzü yorgunlaştı.

“Çünkü bazı gerçekleri söylemek, insanı korumak yerine yeniden yaralar sanıyordum.”

Tarhun alçak sesle sordu:

“Şimdi?”

Serdar’ın bakışları Leya’nın mesajındaki son cümleye döndü.

Zaman mühürlenmeden gel.

“Şimdi saklanan gerçeğin de yara açtığını öğreniyorum.”

Ocağın içinden yükselen sıcak hava aralarından geçti. Tarhun bir an hiçbir şey söylemedi. Sonra başını çevirdi, yere düşmüş ağır çekici fark etti. Ne zaman düşürdüğünü hatırlamıyordu.

Eğilip almak istedi.

Ama çekice uzandığı anda gözlerinin önünde başka bir görüntü patladı.

Taş zemin kayboldu.

Yerine ıslak beton geldi.

Ocağın kızıllığı söndü.

Yerine soğuk, titrek bir floresan ışığı yandı.

Kömür kokusunun yerini mazot, yağmur, çamur ve keskin bir revir kokusu aldı. Uzakta bir telsiz cızırtısı duyuldu. Birisi bağırıyordu ama ses suyun altından geliyormuş gibiydi.

“Halatı sabitleyin!”

Tarhun’un nefesi kesildi.

Elinde çekiç yoktu.

Halat vardı.

Kalın, ıslak, avuç içlerini yakan bir halat.

Parmakları kenevire değil, başka türlü örülmüş sert bir ipe kapanmıştı. Yağmur yüzüne vuruyordu. Gözlerinin önünde sarı-siyah şeritler dalgalanıyordu. Bir fener ışığı çukurun içine iniyor, geri gelmiyordu.

Bir genç adamın sesi:

“İp bitiyor komutanım!”

Tarhun dizlerinin bağı çözülecek gibi oldu.

Sonra görüntü kırıldı.

Yeniden ocağın içindeydi.

Ama artık nefes alamıyordu.

Serdar hemen yanına geldi.

“Tarhun.”

Tarhun cevap vermedi. Elini başına götürdü. Parmakları saçlarının arasında sıkıştı. Gözleri bir şeye değil, iki zamanın arasındaki yırtığa bakıyordu.

“Ben…” dedi.

Serdar’ın sesi yumuşadı.

“Yılmaz.”

Bu isim ocağın içinde ikinci bir kapı açtı.

Tarhun’un yüzü kasıldı.

“Öyle deme.”

“Senin adın bu.”

“Ben Tarhun’um.”

“Evet,” dedi Serdar. “Burada Tarhun’sun. Ama orada…”

Tarhun ona döndü.

Gözlerinde öfke yoktu. Korku vardı. Büyük, çıplak, çocukça bir korku.

“Ben o gece ipi tutuyordum.”

Serdar’ın boğazı düğümlendi.

“Evet.”

“En uçta mıydım?”

“Evet.”

“Sen aşağıdaydın mı?”

Serdar gözlerini kaçırmadı.

“Bir ara ben vardım. Bir ara sen vardın. Bir ara hepimiz aynı çukurun etrafındaydık.”

Tarhun başını iki yana salladı. Hafızası tam gelmiyordu. Parçalar vardı. Beyaz duvar. Yağmur. Fener. Halat. Çukur. Bir kadının sesi. Serdar’ın genç yüzü. Sonra karanlık. Sonra düşmek değil…

“Ben düşmedim,” dedi birden.

Serdar dondu.

Tarhun sanki bu cümleyi kendisi de ilk kez duyuyormuş gibi tekrar etti:

“Ben düşmedim.”

“Yılmaz…”

“Hayır.” Tarhun’un sesi sertleşti. “Düşmek başka. Ben… çekildim. Hayır, çağrıldım. Aşağıdan değil. Yukarıdan da değil. Sanki ses bir yerden gelmiyordu. İçimden geçiyordu.”

Serdar’ın yüzündeki kan çekildi.

Tarhun devam etti:

“Biri bana ‘ipi bırakma’ dedi.”

Ocağın ateşi sanki bir an küçüldü.

Serdar uzun süre konuşamadı.

Çünkü bu cümle, yıllardır zihninin karanlık köşesinde duran bir ihtimali ilk kez canlı bir ağızdan dışarı çıkarıyordu.

İpi bırakma.

O gece genç Serdar bunu bir sezgi sanmıştı. Panik anında beyninin kendisine verdiği bir emir. Görev duygusunun, suçluluğun, korkunun ve inatçılığın karışımı. Belki Yılmaz’ın sesi. Belki Aylin’in bakışı. Belki de kendi içindeki komutanın son direnci.

Ama şimdi, Tarhun’un parçalanmış hafızası başka bir şey söylüyordu.

Çukur yalnız düşülen bir yer değildi.

Çağırıyordu.

Daha kötüsü, cevap veriyordu.

Ve belki de o gece duyulan bazı emirler, geçmişten değil, gelecekten gelmişti.

Serdar yavaşça mermer şemaya döndü.

Demir çubuğu eline aldı. 50 metrelik hattın orta kısmına dokundu.

“Portal sadece yer değiştirmiyor,” dedi.

Tarhun hâlâ sarsılmıştı.

“Ne?”

“Yalnız bedeni çekmiyor. İradeyi de taşıyor. Ses gibi. Emir gibi. Suya atılan taşın halkası gibi. Bir zamanın içinden çıkıp başka bir zamanın içine çarpıyor.”

Tarhun bu sözlerin tamamını anlamadı. Ama “emir” kelimesini anladı. “İrade” kelimesini anladı. “İpi bırakma” cümlesini anladı.

Serdar’ın gözleri karanlığa döndü.

“Eğer Morkos o çukuru zorlarsa, sadece adamları geçmez. Sesler geçer. Korkular geçer. Görüntüler geçer. Emirler geçer. Yanlış adam yanlış şeyi duyar. Yanlış çağ yanlış kapıyı açar.”

Tarhun ağır ağır ayağa kalktı.

“Ne yapacağız?”

Serdar derin bir nefes aldı.

İşte soru buydu.

Morkos’un inişini tamamen engelleyebilir miydi?

Belki.

Çukuru yıkabilir miydi?

Belki.

Ama çukur yok olursa ne olurdu?

Serdar bunu düşünmekten kaçıyordu. Çünkü kendisi o çukurdan gelmişti. Tarhun o çukurdan geçmişti. Leya’nın içinde Aylin’in yarım kalmış sesi o çukurun karanlığına bağlıydı. 2005’teki o gece, gelecekte yapılacak bütün seçimlerin düğümüydü. Eğer Serdar çukuru tamamen yok ederse, kendi gelişini, kendi mücadelesini, belki de Leya’yı, Tarhun’u, Aris’i, zeytinlikleri, şifa evini ve daha anlamadığı bütün kader halkalarını da kesebilirdi.

Bu bir kapıydı.

Ama kapatılması gereken bir kapı değil.

Yanlış kişinin kullanması engellenmesi gereken bir kapıydı.

Serdar bunu ilk kez bu kadar net gördü.

Bir komutan bazen düşmanı yok etmekten çok, düşmanın girmemesi gereken kapıyı ayakta tutarak savunurdu.

“Çukuru yıkmayacağız,” dedi.

Tarhun sertçe karşı çıktı:

“Neden? Yıkarsak Morkos inemez.”

“Ben de gelmemiş olurum.”

Tarhun sustu.

Serdar’ın sesi alçaldı.

“Ve belki sen de burada olmazsın. Leya da. Bu şehrin bugün tutunduğu her şey, o karanlık hat yüzünden burada. Onu tamamen kesersem neyi kurtarırım, neyi yok ederim bilmiyorum.”

“Peki Morkos?”

Serdar çubuğu 40. metre civarına bastırdı.

“Onu burada durduracağız.”

Tarhun şemaya yaklaştı.

“Neden orası?”

“Çünkü çukurun en dengesiz noktası orası. Yukarıdan inen adam hâlâ halata bağlı olur. Aşağıdaki ana hatta tam ulaşmamış olur. Geri çekilebilir. Ama yeterince derindedir; karanlık ona dokunur.”

“Yani?”

“Onları öldürmeyeceğiz. Karanlığın onları reddettiğine inandıracağız.”

Tarhun’un gözlerinde savaşçı bir dikkat belirdi.

“Duman?”

“Evet.”

“Taş sesi?”

“Evet.”

“Yan geçitleri kapatıp ana hattı boş mu bırakacağız?”

“Hayır. Ana hattı onlara göstereceğiz ama ulaşamayacakları kadar oynak hâle getireceğiz.”

Tarhun mermer şemaya eğildi. Parmakları eski tünel çizgileri üzerinde dolaştı. Demirci aklı çalışmaya başlamıştı. Taşın nereye yük bindirdiğini, hangi duvarın sesle çatlayabileceğini, hangi eski desteklerin sökülürse geçici çökme yaratacağını düşünüyordu.

“Şu dar boğaz,” dedi. “Buraya iki takoz sıkıştırırsak, yukarıdan sarsıntı geldiğinde taş kendiliğinden düşer. Ama tamamen kapatmaz.”

Serdar başını salladı.

“Güzel.”

“Şu yan geçit kör odaya çıkıyor. Oraya ışık koyarsak adamlar yol sanır.”

“Yol sanmaları gerekecek.”

“Peki halat?”

Serdar’ın yüzü sertleşti.

“Halatı kesmeyeceğiz.”

Tarhun ona baktı.

“Kesersek geri çıkamazlar.”

“Ben de bunu istemiyorum.”

“Onlar seni öldürmeye geliyor.”

“Evet. Ama hepsini gömersek Morkos daha fazlasını gönderir. Korkuyla dönerlerse, çukurun kendisinden korkarlar. Morkos’un emriyle bizim kılıcımız arasında kalmak başka şeydir; tanrı sandıkları karanlığın kendilerini istemediğine inanmak başka.”

Tarhun bunu düşündü.

Sonra başını salladı.

“Yani savaşmayacağız.”

“Hayır,” dedi Serdar. “Savaşacağız. Ama onların sandığı yerde değil.”

Ocağın arka tarafında rüzgârın taşıdığı uzak bir ses duyuldu. Liman tarafından geliyordu. Ağır bir şey taşınıyor olmalıydı. Morkos’un adamları halatları, makaraları ve vinç parçalarını çukur bölgesine götürüyorlardı.

Zaman daralıyordu.

Serdar şemadaki üç noktaya bir kez daha baktı.

Antik tünel.

50 metrelik çukur.

2005 reviri.

Üçü artık ayrı yerler değildi. Aynı yaranın üç farklı kenarıydı.

Leya haklıydı.

Zaman mühürlenmeden gelmeliydi.

Ama Serdar artık biliyordu: Mesele yalnız gelmek değildi. Mesele, Morkos’un mühürlemek istediği şeyi kendi varlığıyla kirletmesini engellemekti. Künye düşmanın elindeydi. Adı düşmanın diline düşmüştü. Çukur düşmanın iştahını kabartmıştı. Fakat hâlâ bir şey Serdar’ın elindeydi.

Karar.

Komutanın en son kaybettiği şey.

Serdar demir çubuğu Tarhun’a uzattı.

“Şu hattı ezberle.”

Tarhun çubuğu aldı.

Serdar devam etti:

“Birinci ekip çukur ağzına yaklaşmadan biz altta olacağız. Sen takozları ve taş kapanlarını hazırlayacaksın. Ben yankı hattını ayarlayacağım. Onlar 30 metreye inene kadar dokunmayacağız.”

“40’ta?”

Serdar’ın gözleri karardı.

“40’ta çukur onlarla konuşacak.”

Tarhun’un avuçları yeniden sızladı. Sanki yıllar öncesinden ya da yıllar sonrasından bir halat, derisinin içine gömülüyordu.

“Komutanım…”

Kelime ağzından kendiliğinden çıktı.

İkisi de sustu.

Tarhun’un yüzü değişti. Sanki söylediği şeyin anlamını sonradan duymuştu. Gözleri Serdar’a değil, onun arkasında duran görünmez bir zamana bakıyordu.

Serdar’ın boğazı düğümlendi; ama sesini bozmadı.

“Evet Yılmaz?”

Tarhun yutkundu.

“Sağ hat çökerse?”

Serdar çok yavaş cevap verdi:

“Sol geçide çekileceğiz. Ama ana ip hattını açık bırakacağız.”

Tarhun başını salladı.

“Anlaşıldı.”

Bu kez kelime Tarhun’dan değil, Yılmaz’dan çıkmıştı.

Tamamen geri dönmemişti. Henüz değil. Ama bir şey çatlamıştı. İçerideki asker, demircinin elleriyle yeniden emir almaya başlamıştı.

Serdar mermer şemanın üstündeki ip çizgisine baktı.

Bir zamanlar o ipin ucunda gençliği vardı. Suçluluğu vardı. Aylin’in sesi vardı. Yılmaz’ın düşüşü vardı. Kapatamadığı gece vardı.

Şimdi aynı ipin öbür ucuna Morkos el uzatıyordu.

Serdar o gece ilk kez, ipi yalnız geçmişe bağlı bir hatıra olarak değil, geleceğe uzanan bir silah gibi gördü. Yanlış elde fetih aracıydı. Doğru elde savunma hattı. Zamanın boğazına dolanmış ince ama kopmaması gereken bir kader.

Künye yoktu.

Adı yoktu.

Ama hâlâ ip vardı.

Ve Serdar artık o ipi takip etmeyecekti.

Bu kez ipin kaderini kendisi kesecekti.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.