Bölüm 11 - İhanetin Simetrisi ve Sıfırıncı Gün Kaydı Görseli
Bölüm 11 - İhanetin Simetrisi ve Sıfırıncı Gün Kaydı

Kayıp Ses, Kalan Emir

15. Sahne 21 dk okuma 19 okunma
Patlama sonrası üçlü değerlendirme
Patlama sonrası üçlü değerlendirme
Künyenin geri alınması
Künyenin geri alınması

Sessizlik, patlamanın hemen ardından bir boşluk gibi gelmedi. Morkos’un tarafında taşların altında uyanan gürültüden habersiz olan Serdar için, ses önce kulaklarının içine dolmuş koyu bir sıvı gibiydi. Uğultu, dışarıdaki dünyayı bastırıyor; kendi nefesini bile uzaktan geliyormuş gibi duyuruyordu. Sonra gürültü çekildi. Taşların birbirine sürtünmesi, tozun yere düşmesi, Aylin’in öksürüğü ve Tarhun’un birkaç adım geride aldığı nefes, tek tek geri geldi. Hiçbiri bir söz değildi. Hiçbiri, başka bir zamandan gönderilmiş emir sayılmazdı.

Serdar elini duvara dayadı. Parmaklarının altındaki taş pütürlüydü, tozla kaplıydı; o anda gerçekliğe dair bildiği en sağlam şey buydu. Ayakta kalabiliyordu. Başında hafif bir çınlama, sol omzunda kasılma vardı. Aylin’in kolunu bir an önce bırakmıştı; darbe onu duvara savurmamıştı. Yine de ikisinin de iyi olduğunu varsaymayacaktı. Önce soracak, sonra cevapları dinleyecekti.

“Aylin?”

“Buradayım. Başım dönüyor ama ayaktayım.”

“Tarhun?”

“Ben de buradayım. Omzum sızlıyor.”

“Nefes?”

“Alıyorum.”

Serdar başını bir kez eğdi. Kısa cevaplar, onları iyileştirmiyordu; yalnızca o an birbirlerini duyduklarını ve bilincin açık olduğunu söylüyordu. Meşalelerden biri sönmüştü. Diğerinin alevi küçülmüş, dumanı tavana doğru ince bir çizgi halinde yükselmişti. Işık, geçidin tamamını göstermeye yetmiyor; yalnızca önlerindeki taş yığınını ve birkaç adım geriyi görünür kılıyordu.

“Kimse hareket etmesin,” dedi Aylin. “Önce kendimizi ve zemini kontrol edeceğiz.”

Serdar silahı çıkarmadı. Karanlığa doğru ateş etmek, neyi mühürlediklerini bilmeyen insanların yapacağı son şeydi. Silah hâlâ belindeydi; patlamada düşmemişti. Elini kabzaya koymadı. On mermi vardı ve tetik patlama boyunca kullanılmamıştı. Bunu yalnız kendisi değil, Aylin ile Tarhun da biliyordu. Sayı, güvenlik garantisi değildi. Yine de sonraki kararların neye dayanacağını belirleyen somut bir bilgiydi.

Serdar, silahı nereye koyacağına veya bundan sonra kimin taşıyacağına henüz karar vermemişti. Patlamanın ortasında onu çıkarmamış, düşman gördüğünü sandığı bir gölgeye ateş etmemişti. Bu, geçmişteki her kullanımını bir anda düzeltmiyordu. Silahın varlığı hâlâ bir tehdit ve başkalarının hayatı üzerinde taşıdığı bir güçtü. Onu kendi zamanına geri götürmenin yolu yoksa, en azından bu çağda nasıl saklanacağı ve kimlerin bilmesi gerektiği konusunda tek başına karar vermemeliydi. Önce Aylin’le konuşacak, sonra güvenliğini sağlayacaklardı.

Tarhun bir adım atacak gibi oldu, sonra durdu. “Duvarın yanında bir çatlak var mı diye bakabilirim.”

“Şimdilik yerinde kal,” dedi Aylin. “Önce ağırlık hâlâ oynuyor mu dinleyelim.”

Üçü sustu. Taşların altında bir hareket var mı diye beklediler. İlk birkaç saniye, her ufak çıtırtı yeni bir çöküşün başlangıcı gibi duyuldu. Sonra seslerin çoğu azaldı. Arada sırada tavandan ince toz dökülüyor, bir parça zeminde yuvarlanıp duruyordu. Büyük bir taşın hareket ettiğine dair işaret yoktu. Bu, yapının güvenli olduğunu kanıtlamıyordu; yalnızca o an yeni bir çöküş duymadıklarını gösteriyordu.

Patlama sonrası üçlü değerlendirme

Patlama sonrası üçlü değerlendirme

“Önümüzdeki kapı hattı görünmüyor,” dedi Serdar. “Yaklaşmayacağız. Önce arka bağlantıya güvenli bir yol var mı bakacağız.”

Aylin cevap vermeden önce nefesini düzenledi. “Bir adım, sonra durup dinle. Her seferinde aynı. Kimse tek başına öne geçmiyor.”

Tarhun, “Anlaşıldı,” dedi.

Serdar o sözün ardından hemen hareket etmedi. Aylin’in gözleri meşalenin ışığında yüzünü tarıyordu. “Bir yerin kanıyor mu?” diye sordu.

“Bildiğim kadarıyla hayır. Kolum çarptı. Birkaç dakika sonra tekrar bakacağım.”

Aylin gözlerini sırayla üçünün yüzünde gezdirdi. Birinin konuşurken nefesinin kesilmesini, bakışının kaymasını ya da ayağını yere yanlış basmasını bekliyordu. Serdar’ın kulağındaki çınlama devam ediyordu ama yön duygusu yerindeydi. Tarhun omzunu oynatınca yüzü kasıldı; yine de kolunu kaldırabiliyordu. Aylin’in baş dönmesi sürüyordu ve alnındaki çizik kanamıyordu. Bunlar kaba gözlemlerdi; daha kapsamlı bir kontrolü aydınlıkta yapacaktı. Şimdilik hiç kimseye “iyisin” demedi. İyi olup olmadıklarını henüz bilmiyordu.

“Başın?”

“Çınlıyor. Görmemde değişiklik yok.”

Aylin başıyla onayladı, sonra kendi bileğini ve alnını yokladı. Elinin sırtında küçük bir sıyrık vardı. Büyük görünmüyordu; fakat toz ve kire bulanmıştı. “Bunu çıkışa varınca temizlemem gerek,” dedi. “Tarhun, omzuna yük bindirme. Serdar, sen de silaha uzanma.”

Serdar ona baktı. “Silaha uzanmayacağım.”

“Biliyorum. Yine de yüksek sesle söylüyorum.”

Bu, bir suçlama değildi. Aylin’in çalışma biçimiydi: belirsizliği saklamamak, söylenmeyen şeyin sonradan emir gibi ortaya çıkmasına izin vermemek. Serdar başını salladı. Dışarıya çıkarlarsa kararlarını yeniden konuşacaklardı. Şimdilik önlerinde yalnızca dar tünel, az ışık ve patlamanın bıraktığı hareketli taşlar vardı.

Kayıt cihazına benzeyen nesnenin bulunduğu taş çıkıntı, kapı hattının yakınındaydı. Serdar onu göremiyordu. Kumaşın veya cihazın gürültüden sonra yerinde kalıp kalmadığını da bilmiyordu. Patlamadan önce orada duran nesnenin susmuş olması, kaynağının kesildiğini veya artık çalışmadığını kanıtlamıyordu. Belki titreşim kumaşı oynatmıştı. Belki gürültü, onun üretebileceği her sesi bastırmıştı. Belki de bu odada duydukları parazit çok daha önce sona ermişti. Serdar bunlardan hiçbirini seçemiyordu.

Serdar, kapı hattına geri dönüp nesneyi arama isteğini içinde tuttu. Cihazın nerede olduğunu bilmeden onu bulmaya çalışmak, gevşemiş taşların arasına yeniden girmek demekti. Üstelik nesneyi bulsalar bile, sessizliğinin ne anlama geldiğini açıklayamayacaklardı. Önce kendilerini daha güvenli bir yere çıkarmaları gerekiyordu. Daha sonra, güzergâhı ve taşların durumunu gözleyip tehlike azalmışsa, bulundukları yeri kayda geçirebilirlerdi. O zamana kadar nesneye dair bildikleri son şey, patlamadan önce kumaş üzerinde, düz taş çıkıntıda durduğuydu.

“Cihaza yaklaşmıyoruz,” dedi.

Aylin, “Şu an hayır,” diye karşılık verdi. “Önce kendimizi buradan çıkaracağız. Sonra güvenli olduğundan emin olursak bulunduğu yeri kaydederiz. Açmak, oynatmak ya da tekrar dinlemek yok.”

Tarhun da başını salladı. “Ses duymadım. Sadece taş ve meşale.”

Serdar bu ayrımı aklında tuttu. “Tamam. Duyulmayan bir şeyi tamamlamayacağız.”

Hışırtı yoktu. Selçuk’un sesine benzeyen o kesik söz yoktu. Morkos’un bağırışı da kesilmişti. Bu sessizlik, “ipi bırakma” sözünün hiç gelmediğini kanıtlamıyordu; ama onun devam ettiği veya 2005 tarafındaki birinin şu anda konuştuğu anlamına da gelmiyordu. Serdar, kendi belleğinde kalan cümleyi bir emir kâğıdına dönüştürmeyecekti. O sözü daha önce duymuş olabilirdi. Bir kayıt parçası, bir gürültü benzerliği veya kendi zihninin tamamladığı bir hatıra olabilirdi.

Önce Aylin’in sesini, sonra Tarhun’un sesini duydu. Kaynakları belliydi. Onlara cevap verebilirdi. Bu küçük fark, uğultunun içindeki bütün karışıklığa karşı elinde kalan tek berrak çizgiydi.

Serdar tünel boyunca ilerlerken arkasına her dönüşünde gördüğü taşların biçimini aklında tutmaya çalıştı. Nereden geldiklerini unuturlarsa geri dönüşte aynı yolu güvenli sanabilirlerdi. Her birkaç adımda durup arkadaki geçidin hâlâ görünür olup olmadığını kontrol etti. Bir noktada meşalenin ışığı, patlamanın öncesinde seçtiği çizgilerden hiçbirini aydınlatmadı. Bu, yolun tamamen kapanması mıydı, yoksa görüş açısının değişmesi mi, anlayamadı. “Burayı işaretleyelim,” dedi; sonra işaret bırakmanın başkalarını yanlış yola çekebileceğini düşündü. Aylin, yalnızca yönlerini kendi notlarına kaydetmelerini, taşın üzerine yeni bir işaret koymamalarını önerdi.

“İlk adımı atıyorum,” dedi Serdar. “Aylin, ardından. Tarhun, üç adım geride kal ve bizi gözle.”

Tarhun, “Arka hattı tutarım,” dedi.

“Ağır bir şey görürsen yaklaşma. Önce haber ver.”

“Anlaşıldı.”

Serdar meşaleyi öne tuttu. Zemindeki taşlara basmadan önce her adımı ışıkla kontrol etti. Bu bir ilerleme değil, birkaç metreyi ölçerek geçme işiydi. İlk adımı attı; durdu. Taşlar yerinde kaldı. İkinci adımı attı; tavana baktı. Bir çatlak seçemedi ama ışığın erişmediği yerleri güvenli saymadı. Aylin onun ardından ilerledi. Tarhun en geriden geldi ve her iki yan duvarı gözledi.

Bir sonraki dar boğazda tavan alçalıyordu. Serdar eğilip geçti. Aylin de peşinden ilerledi. Tarhun’un geniş omuzları taşlara sürtündü; çantasının kenarı duvara takıldı. Durdu, çantayı çekiştirmedi. Serdar geri dönüp ışığı tuttu.

“Takıldı,” dedi Tarhun.

“Biraz sağa dön. Yavaşça.”

Tarhun ağırlığını dikkatle değiştirdi ve çantayı kurtardı. Bir taş parçası koptu, yere düştü. Üçü de bekledi. Sesin ardından başka bir hareket gelmedi. “İyi,” dedi Aylin. “Acele yok.”

Tünelin gerisinden su damlama sesi geldi. Serdar bir an başını o yöne çevirdi. Damla, düzenli aralıklarla düşüyordu. Bu, başka bir sesin habercisi değildi. Yine de zihni her boşluğu doldurmaya çalışıyordu. Patlama sonrasında, sessizlik bile bir tür baskıya dönüşmüştü. İnsan, sesin kesilmesini kolayca iyi haber sanıyordu. Oysa suskunluk, yalnızca duymadıklarını gösterirdi.

Dar boğazı geçince eski taş kapının arka bağlantısına uzanan kısa bir sahanlığa vardılar. Burası şifa evinin alt deposuna çıkan yolun iç tarafındaydı; fakat taş yığınının bir kısmı buraya da yayılmıştı. Kapı tam kapanmamış, menteşe tarafı sıkışmıştı. Serdar önce menteşenin çevresine baktı, sonra yerdeki döküntüyü inceledi. Kapıyı zorlamadı. Duvarın neresinin yük taşıdığını bilmiyordu.

Aylin, “Dışarıda biri varsa, kapıyı açmamız sesimizi duyurur,” dedi. “Ama önce tehlikeyi anlamadan çağrı yapmayacağız.”

“Morkos’un adamları olabilir,” dedi Tarhun.

“Olabilir,” dedi Serdar. “Yaralı biri de olabilir. Kim olduğunu görmeden karar vermeyeceğiz.”

Aylin, “Bir süre dinleyelim,” dedi.

Kapı aralığından bir şey duyulmadı. Ne ayak sesi, ne seslenme, ne de telsiz paraziti. Uzak şehirden gelen ince bir uğultu vardı; sabahın erken saatinde insanların uyanmaya başladığını düşündüren, tek tek seçilemeyen sesler. Tralleis’in dışarıdaki hayatı sürüyordu. Bu, herkesin güvende olduğu anlamına gelmiyordu. Yalnızca şehrin bütünüyle susmadığını gösteriyordu.

“Şifa evine ulaşınca önce yaraları temizleyeceğiz,” dedi Aylin. “Sonra ayrı ayrı ne duyduğumuzu yazacağız. Aynı şeyi duyduğumuzu varsaymayacağız.”

Serdar, “Ben de sesin kaynağını bilmiyorum diye kayda geçeceğim,” dedi.

“Evet. Duyduğun parçayı, tahminini ve hatırladığını ayrı yaz.”

Tarhun, “Ben de gördüğüm ışığı ayrı anlatırım. Ama görüntünün ne olduğunu bilmiyorum.”

“Bilmediğini de yaz,” dedi Aylin. “Bu eksik kayıt değil. Doğru kayıt.”

Serdar’ın yüzünde yorgun bir ifade belirdi. “Bütün gece doğrulamaya çalıştığımız şeyleri şimdi belirsiz diye yazacağız.”

“Onları doğrulamadık,” dedi Aylin. “Birlikte yaşadık. Aynı şey değil.”

Bu söz, Serdar’ın içine yerleşti. Beraber yaşadıkları şey, onları ortak bir tanığa dönüştürmüyordu. Aylin’in gördüğü ile onun gördüğü aynı olmak zorunda değildi. Tarhun’un kararını vermesi, onun başka bir geçmişi kabul ettiği anlamına gelmiyordu. Kayıttaki sözün tanıdık gelmesi, Selçuk’un bu anda konuştuğunu kanıtlamıyordu. Her biri, kendi algısının hesabını verecekti.

Serdar, “Emrin yönünü bul,” sözünü hatırladı. Bu kez onu da mutlak bir kural gibi değil, içinde bulundukları ana göre düşünmeye çalıştı. Bir ses, kaynağı ve bağlamı belirsizse onu doğrudan uygulamamak; önce kimin konuştuğunu, ne istediğini, hangi tehlikeyi doğuracağını anlamak. Bu, geçmişin tek bir emrini çözüp ona itaat etmek değildi. Bugün hayatta olan insanlara karşı sorumluluğu sürdürmekti.

“Kapıyı açacağım,” dedi. “Yavaşça. Dışarıdan bir baskı varsa duracağız.”

Aylin onunla aynı hizaya geldi. “Birlikte.”

Tarhun arkalarında kaldı ve aralığın geri tarafını gözledi. Serdar kapının ahşap yüzeyine değil, menteşe tarafındaki taşlara baktı. Kolu tuttu, ama çekmedi. Aylin zemindeki küçük parçaların hareketini izledi. Başını sallayınca Serdar kapıyı birkaç parmak kadar araladı. Dışarıdan soğuk, gri bir şafak ışığı içeri girdi. Kapının ötesinde kimse görünmüyordu.

Serdar kapıyı biraz daha açtı. Birikmiş toz eşiğin dışına döküldü. Taşların üzerinde yeni bir çatlak seçemedi. Yine de kapının çevresindeki yükü bırakıp doğrudan dışarı çıkmadı. Önce Aylin geçti, sahanlığı kontrol etti. Tarhun, onun işaretini bekledi. “Temiz görünüyor,” dedi Aylin; ardından cümlesini düzeltti: “Şu an kimse görünmüyor. Biraz daha dinleyelim.”

Üçü eşiğe çıktı. Şafak henüz tamamlanmamıştı. Gökyüzü siyah ile gri arasında kalmış, uzak limanın üzerinde ince bir duman şeridi bırakmıştı. Dumanın patlamayla ilgisi olup olmadığını buradan anlayamadılar. Şifa evinin arka avlusuna bakan dar geçit, taş ve kül kokuyordu. Dışarıdaki sessizlik tünelinkinden farklıydı; kuşların ilk sesleri, uzakta açılan bir kapı, birilerinin fısıltıyla konuşması duyuluyordu. Bunlar, bu dünyaya ait sıradan sabah sesleriydi.

Aylin bir an gözlerini kapatıp açtı. “Baş dönmesi sürüyor,” dedi. “Yürüyebilirim ama hızlı değil.”

“Koluna girsem?” diye sordu Serdar.

“Gerekirse söylerim. Şimdilik duvara yakın yürüyeyim.”

Tarhun, “Ben arkada kalırım,” dedi.

“Sen de yük taşıma,” diye uyardı Aylin. “Çantayı bırakabiliriz.”

Tarhun, “Şimdilik yanımda olsun. Ama taşımam gerekmiyor; omzumda duruyor.”

Aylin itiraz etmedi. Tarhun’un seçimini dinledi, sonra yürüyüşe başladılar. Şifa evinin arka kapısına ulaşmak için avlunun kenarından geçmeleri gerekiyordu. Serdar önden giderken, silahı ceketinin içinde ve namlusu aşağı bakacak biçimde taşıdı. Silaha her dokunuş, onu kullanan eli hatırlatıyordu. Morkos’un elinde ondan korku üretmişti. Serdar’ın elinde de karar vermeye çağıran bir ağırlık taşıyordu. Onu bırakması, gömmesi veya kullanması için henüz yeni bir karar almamıştı.

Avlunun taş döşemesinde bir meşale artığı yatıyordu. Alevi sönmüş, sapı kararmıştı. Yanındaki külün içinde metalik bir parıltı gözüne çarptı. Serdar hemen eğilmedi. Önce çevresine, sonra taşların dengesine baktı. Aylin de parıltıyı fark etmişti.

“Bir şey var,” dedi.

“Yalnızca sağlam zemin olduğundan emin olalım,” dedi Serdar.

İki adım ilerleyip durdu. Taşlar yerinden oynamadı. Aylin, parıltının yakındaki künye zincirinin kopmuş halkası olabileceğini söyledi. Serdar, yerdeki nesnenin kendisininki olup olmadığını bilmiyordu. Yine de biçimi tanıdık geldi. Morkos’un göğsünde gördüğü metalin benzeriydi; fakat bunu yalnız şekilden çıkarmak yeterli değildi.

Aylin, kumaş parçasını eline sardı ve çömelmeden önce yeniden zemini kontrol etti. Metal, iki küçük taşın arasına sıkışmıştı. Zincirin bir halkası kırılmış, levhanın köşesi çizilmişti. Üzerindeki yazıyı toz örtüyordu. Aylin onu çekip almadı. Önce taşlardan birinin gevşek olmadığını yokladı, sonra parçayı yavaşça aldı. Serdar’ın yüzüne baktı. “Senin olabilir mi?”

Serdar, levhanın kenarındaki çizikleri tanıdı. Bu, yıllar önce boynunda taşıdığı künyeydi. Morkos’un onu kendi göğsüne astığını görmüştü. Şimdi zincir kopmuş, levha enkazın arasına düşmüştü. “Evet,” dedi. “Benim.”

Aylin onu hemen Serdar’ın avucuna bırakmadı. “Emin misin?”

“Kenarındaki çizik benim. Yazıyı da biliyorum.”

Aylin kumaşı açtı, metal levhayı ona uzattı. Serdar parmaklarını kapattı. Soğuk metal, yirmi bir yılın izini tek başına taşımıyordu. Sadece onun adı ve orduyla bağı hakkında bir nesneydi. Onu geri almak, kaydın içindeki suçlamaları silmiyor, geçmişteki kararlarını doğrulamıyordu.

Künyenin geri alınması

Künyenin geri alınması

“Adımı geri aldım,” dedi Serdar, sonra sustu. Sözü fazla kolay ve fazla tamamlanmış duyuldu.

Aylin, “Künyeni aldın,” dedi. “Adını temize çıkarmak için hâlâ yapacakların var.”

Serdar başını eğdi. “Haklısın.”

Künye artık Morkos’un göğsünde değildi. Bu, adın ait olduğu kişiye dönmesi için gerekliydi; ama yeterli değildi. Bir kayıt hâlâ Serdar’ı suçluyor olabilir, başka insanlar hâlâ yanlış emirlerin sonuçlarıyla yaşıyor olabilirdi. Serdar, metali cebine yerleştirdi. Onu bir zafer nişanı gibi takmadı. Önce ne olduğunu ve nerede bulunduğunu yazmaları gerekiyordu.

Künye, Morkos’un onu taşıdığı sürede Serdar’ın kimliğini değiştirmemişti; fakat başkalarının gözünde o metalin ne anlama geldiğini bilmiyordu. Birinin üniformasından veya boynundan koparılan işaret, sahibinin rızası olmadan ganimete dönüşebilirdi. Serdar’ın bu parçayı geri alması, yalnızca kaybolmuş bir eşyayı bulmak değildi. Morkos’un onun adını kendine aitmiş gibi kullanmasına son veriyordu. Yine de isim, suçlamanın karşısında tek başına duramazdı. Kayıttaki sesin kime ait olduğu, cümlelerin hangi sırayla bir araya geldiği ve o gece kimin hangi emri verdiği hâlâ araştırılmalıydı.

Tarhun, bir süre sessiz kaldı. Sonra, “Patlamadan önce gördüğüm şey hâlâ gözümün önünde,” dedi. “Ama ne olduğunu bilmiyorum. Bir an, sanki aynı yerde değilmişiz gibi oldu. Sonra yeniden buradaydım.”

Aylin başını salladı. “Bunu böyle yazacağız. Görüntüyü ve yorumunu ayrı.”

Tarhun, “Benden daha fazlasını çıkarmaya çalışmayın,” dedi. Sesi sert değildi, ama sınırını açıkça koyuyordu.

“Çıkarmayacağız,” dedi Serdar. “Sana, görmediğin bir şeyi gördüğünü söylemeyeceğiz.”

“Ya da hatırlamadığın bir şeyi,” diye ekledi Aylin.

Tarhun’un omuzları biraz gevşedi. “Tamam.”

Serdar, bu sözleri bir teselli olarak değil, çalışma ilkesi olarak kabul etti. Belirsizlik, birini sorguya çekmek için bahane olamazdı. Şüphe varsa onu birlikte taşıyacaklardı; Tarhun’un üzerine görev, kimlik veya suç olarak bırakmayacaklardı. Bir kaydın içindeki isim, onun seçtiği adın yerine geçemezdi.

Şifa evinin arka kapısına yaklaştıklarında içeriden hafif hareket sesleri geldi. Birinin su taşıdığı, başka birinin tahta bir tepsiyi bıraktığı duyuldu. Serdar kapının önünde durdu. Orada kimlerin olduğunu bilmiyordu. Gecenin sonunda karşılarına yeni bir düşman çıkabilirdi; ama kapının arkasındaki her sessizliği saldırı saymak da doğru değildi.

Aylin, “Önce ben konuşayım,” dedi. “Yaralı olduğumuzu söyleyeceğim. Ayrıntıyı hemen anlatmayacağım.”

“Damon’un durumu?” diye sordu Serdar.

“Bakımına devam edilecek. Bu olanları onun odasına taşımayacağız. Saba ve Eleni’ye gözetleme görevi vermeyeceğiz.”

Serdar bu planı onayladı. “Kimseyi dışarı çıkarmak yok. Önce içeride güvenli alanı kontrol edelim.”

Bu, şifa evindeki herkesten bir şey saklama kararı değildi. Dışarıdaki geçidin durumu doğrulanmadan insanları tünelin çevresine toplamak, onları yeni bir tehlikeye sokabilirdi. Öte yandan yaşananları sonsuza kadar gizlemek de mümkün değildi. Yaralıların bakımını yapanlar, güvenlik için bilmeleri gereken kısmı öğrenecek; duydukları sesler ve Serdar’ın geçmişi hakkındaki yorumlar, önce kanıt diye dolaşıma sokulmayacaktı. Aylin bilgiyi kademeli paylaşmayı önerdi. Önce yaralar, sonra güvenli alan, ardından herkesin kendi tanıklığı. Bu düzen, kimseyi susturmak için değil, korkunun söylentiye dönüşmesini yavaşlatmak içindi.

Serdar kabul etti. Şifa evinin insanları gecenin içinde silah sesleri, çökme ve kayıp kişiler hakkında zaten bir şeyler duymuş olabilirdi. Onlara “hiçbir şey olmadı” demek, güveni daha başlamadan zedelerdi. Ama “portal kapandı” veya “Morkos öldü” demek de bilmedikleri bir sonucu ilan etmek olurdu. Söylenecek olan, kendi gözleriyle gördükleriyle sınırlı kalacaktı: tünelde patlama olmuştu, üçü yaralı ama ayaktaydı, geçit tarafında taşlar çökmüştü ve oraya hemen yaklaşılmamalıydı. Bunun ötesindeki sorular, cevapları bulunana kadar açık kalacaktı.

Tarhun, “Kapının arkasında biri varsa adını sormalıyız,” dedi. “Gelen sesi tanımadan açmayalım.”

Bu kez Serdar başını salladı. “Evet. Kim olduğunu ve neden geldiğini öğrenmeden içeri almayacağız.”

Aylin kapıya vurdu; bir kez, sonra bekledi. İçeriden bir ayak sesi yaklaştı. “Kim?” diye sordu bir kadın.

Aylin cevap verdi: “Benim. Yaralıyız. Kapıyı açmadan önce sana sesleniyorum.”

Kapının ardındaki kişi bir an sustu. Ardından sürgünün sesi geldi. Kapı yalnızca bir aralık kadar açıldı. İçeriden bir yüz göründü; Aylin’in adını söyledi. Serdar silaha uzanmadı. Aylin, kadının kendisini gördüğünden emin olduktan sonra içeri geçmek için izin istedi. Kadın geri çekildi.

Kapıdan geçmeden önce Serdar bir kez daha tünele baktı. Arkalarındaki geçit sessizdi. Kayıt cihazına benzeyen nesnenin yerini bilmiyordu. Morkos’un hayatta olup olmadığını bilmiyordu. Onun elinde kalan küçük parçadan haberi yoktu. 2005 tarafında birinin patlamayı duyup duymadığını, “ipi bırakma” sözünün gerçekten oradan gelip gelmediğini, halatın başka ucundaki insanların ne yaşadığını da bilmiyordu.

Bildiği şeyler daha dardı: Üçü de hayattaydı. Patlama sonrasında yeni bir ses duymamışlardı. Künye enkazın kenarında bulunmuştu. Silah Serdar’daydı ve içinde on mermi vardı. Geçit kapalı görünüyordu ama bütünüyle mühürlendiği doğrulanmamıştı. Bu bilgilerin hiçbiri tek başına her şeyi açıklamıyordu; yine de yeni bir karar için yeterli bir başlangıçtı.

Aylin, onlara kapıyı açan kadından temiz su, bez ve bir kandil istedi. Kadın önce yüzlerindeki tozu ve kanı gördü; ardından bakışını Serdar’ın ceketinin altında belli olan silaha çevirdi. Serdar bunu fark etti. Silahı saklamaya çalışmadı, ama masaya bırakmadan da elini kabzadan uzak tuttu. “Ateş etmedim,” dedi. “İçinde on mermi var. Güvenli yere koymamız gerekiyorsa, bunu birlikte kararlaştıralım.”

Kadın başını hafifçe salladı. “Şimdi yaralarınıza bakalım. Sonra konuşuruz.” Bu cevap Serdar’ı rahatlatmadı; en azından konuşmayı erteleyen bir buyruğa dönüşmedi. Aylin kadının adını sordu ve ondan, kapıyı açmadan önce duyduğu sesin kendisine ait olup olmadığını doğrulamasını istedi. Kadın bunu yaptı. Aylin, aynı küçük doğrulamayı herkes için uygulamakta ısrar etti. Gece boyunca sesin kaynağına dair yaşadıkları karışıklıktan sonra, tanıdık bir yüzü görmek bile tek başına yeterli değildi; fakat yüz, isim ve cevap bir araya geldiğinde karar vermek için daha sağlam bir zemin oluşuyordu.

Önce Tarhun oturdu. Omzundaki ağrı hareketle artıyordu, ama kolunu gövdesine yakın tutabiliyordu. Aylin kumaşı kesmedi; izin alıp dikiş yerini gevşetti, morarmayı ve sıyrığı ışık altında inceledi. Tarhun, dokunulacağı her seferinde önceden haber verilmesini istedi. Aylin buna uydu. Serdar kenarda durdu; yardım istenmeden Tarhun’un koluna müdahale etmedi. Sonra Aylin kendi elindeki sıyrığı yıkadı ve baş dönmesinin değişip değişmediğini tekrar kontrol etti. Serdar’ın omzunda şişlik yoktu, ancak kulak çınlaması sürüyordu. Üçü de gözlerini aynı noktaya sabitleyip bir süre bekledi. Görüşte bulanıklık veya kusma olmadı. Aylin, bu gözlemlerin doktor değerlendirmesi yerine geçmediğini söyledi; daha kötü bir belirti çıkarsa hemen haber vereceklerdi.

Kadın, tünelde kaç kişi kaldığını sorduğunda Serdar hemen cevap vermedi. Aylin’in bakışını bekledi. “Bilmiyoruz,” dedi sonunda. “Bizimle birlikte geri çekilmeyenler oldu. Kimlerin çıktığını görmedik. Morkos’u da patlamadan sonra görmedim.” Kadın başka soru sormak için ağzını açtı, ama Aylin araya girdi: “Bunlar şimdilik bildiğimiz kadarı. Birini kayıp diye yazabiliriz; öldü ya da kaçtı diyemeyiz.” Bu ayrım, odada bir anlık huzursuzluk yarattı. İnsanlar belirsiz cevaptan hoşlanmıyordu. Yine de kimse Serdar’dan, elinde olmayan bir kesinliği istemekte haklı değildi.

Serdar silahı masanın üstüne bıraktığında namlu duvarı gösterecek biçimde çevriliydi. Şarjörü çıkarmadı; nasıl güvenli tutulacağını Aylin’le birlikte kontrol etmeyi önerdi. Kadın yaklaşmadı. “Bu şey burada kalacaksa, bulunduğu yeri ve kimin sorumluluğunda olduğunu yazın,” dedi. Serdar onun bu isteğini kabul etti. Silahı saklamak, korkuyu azaltmazdı; rastgele birinin onu bulması daha tehlikeli olurdu. Künye ise aynı masanın öteki ucunda, küçük bir bezin üzerinde kaldı. İki nesnenin arasına bir el genişliğinde boşluk koydu. Bu, sembolik bir hareket değildi. Birinin mülkiyeti ve geçmişi, ötekinin taşıdığı tehlike hakkında karar vermiyordu.

Aylin, temiz bezleri aldıktan sonra kapıdaki kadına yalnızca bir görev verdi: Şifa evindeki herkese içeride yaralılar olduğunu ve avluya çıkmamaları gerektiğini söylemek. Kimsenin tünelin ağzına gitmesini istemedi. Kadın, “Morkos öldü mü?” diye sordu. “Bilmiyoruz,” dedi Serdar. Bu kez cevabın ardından sessizlik olmadı; kadın başını sallayıp görevini yerine getirmek üzere ayrıldı. Korku, sorunun içinde kalmıştı, ama cevapsızlığın üstüne uydurma bir haber koyulmamıştı.

Şifa evine girdiler. Aylin yaralarını değerlendirmek için ışık istedi. Tarhun kendi omzunu göstereceğini, fakat kimliğinin ya da geçmişinin bu gecenin bedeli haline getirilmemesi gerektiğini söyledi. Serdar künye ile silahı masanın üzerine ayrı ayrı koydu. İkisini aynı nesne gibi ele almayacaklardı. Biri kendi adını taşıyan metaldi; diğeri bu çağa ait olmayan bir silahtı ve onun sorumluluğu Serdar’daydı.

“Önce ne duyduğumuzu ayrı ayrı yazacağız,” dedi Aylin. “Sonra neyi gördüğümüzü. En son yorumlarımızı. Birbirimizi düzeltmek için değil, ayrımları kaybetmemek için.”

Serdar, “Emirler?” diye sordu.

“Yalnızca kaynağı belli olanlar uygulanacak,” dedi Tarhun.

Aylin de onayladı. “Ve durma hakkı herkes için.”

Serdar başını eğdi. Gece boyunca aradıkları şey, her sesin ardındaki kesin cevap değildi. Kimi sesleri tanıdık bulmuş, kimi görüntüleri gerçek sanmış, kimi titreşimleri işaret diye yorumlamışlardı. Patlamanın ardından geriye kalan emir, bunların hiçbirini zorla kesinleştirmemekti. Önce yaraları temizleyecek, sonra kayıtlarını ayrı tutacaklardı. Sonrasını, ellerindeki bilgiye göre birlikte kararlaştıracaklardı.

Kendine ait duyumu not ederken kullanacağı kelimeleri zihninde seçti: önce “hışırtı”, sonra “Serdar”a benzeyen hece, ardından “ipi bırakma” gibi duyulan parça. “Selçuk söyledi,” yazmayacaktı; bu, duyduğunun ötesine geçerdi. “2005’ten geldi,” de demeyecekti. Kaynağı belirlenmemiş sesi, olduğu gibi bırakmak zorundaydı. Gece boyunca her biri bu ayrımı birkaç kez konuşmuştu; şimdi patlamanın ardından onu uygulamak daha zordu. İnsan, acı veren bir sesin anlamlı olmasını istiyordu. Ama anlam arzusu, kaynağı kanıtlamıyordu.

Serdar, Aylin’in ve Tarhun’un duyduklarını kendi cümleleriyle yazmalarını isteyecekti. Birbirlerinin ifadelerini düzeltmeyecekler, sonradan ortak bir hatıra yaratmak için sözcükleri aynılaştırmayacaklardı. Eğer biri yalnızca taşın sesini duymuşsa, o da kayıt için yeterliydi. Eğer biri görüntü gördüğünü düşünmüş ama ne olduğunu bilmiyorsa, belirsizliği korunacaktı. Ayrı kayıtlar, birbirlerine güvenmedikleri için değil; ortak bir hüküm vermeden önce her birinin gerçekten ne yaşadığını kaybetmemek için tutulacaktı.

Kapının dışında sabah yavaşça aydınlanıyordu. Tünel susmuştu; ama sessizliğin neyi kapattığını henüz bilmiyorlardı. İhanet de bitmemişti; Morkos, kendi karanlığında yeni bir adın peşine düşmüştü. Serdar’ın elindeki künye onu temize çıkarmıyor, silah da ona haklılık vermiyordu. Üç kişi, bu iki şeyi masanın üzerinde birbirinden ayrı bıraktı.

Künyenin metal yüzeyi, masanın üstünde bir meşale ışığı yakaladı; silahın siyah gövdesi ise ışığı emdi. İkisi de sessiz nesnelerdi. Birinin üzerinde Serdar’ın adı vardı, diğerinin içinde on mermi. Ama hiçbiri kendi başına gerçeği anlatmıyordu. Serdar onları yan yana koymayacak, birinden ötekine suç veya masumiyet çıkarmayacaktı. Künye, kimin olduğunu söylüyordu. Silahın nereden geldiği ve bu çağda nasıl bir iz bırakacağı ise hâlâ ayrı bir soruydu.

Tünelden çıkmışlardı. Ses kaybolmuştu. Emir ise, kimsenin yerine karar vermeden, onların arasında kalmıştı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.