Bölüm 11 - İhanetin Simetrisi ve Sıfırıncı Gün Kaydı Görseli
Bölüm 11 - İhanetin Simetrisi ve Sıfırıncı Gün Kaydı

Morkos’un 11. Mermisi

9. Sahne 21 dk okuma 18 okunma
Tüneldeki tek atış
Tüneldeki tek atış
Üç kişinin aynı sayıyı duyması
Üç kişinin aynı sayıyı duyması

Yeraltı tünellerinin nemi, şafak öncesinin soğuğunu taşların içine saklamıştı. Dar geçitlerin duvarlarından süzülen su damlaları, karanlığın içinde tek tek düşüyor; her damla, sanki mühürlü odanın kapısına doğru yürüyen adımların ritmini sayıyordu. Morkos bu ritmi duyduğunda, kendi kalbinin atışıyla karıştırdı. Ona göre yeraltı artık sadece Tralleis’in altı değildi. Burası, Rolpa’nın sesinin taşlara ilk kez değdiği kutsal bir boğazdı.

Morkos geçide girmeden önce adamlarını iki kez saymıştı. Yanındaki seçilmişlerin sayısı azdı; bu bir kuşatma kolu değildi. Kalabalığı arkasında bırakıp kapıya kadar kendisine yetecek birkaç kişiyi almıştı. Meşaleleri duvara yakın tutmalarını istedi. Alevin dumanı tavana yapışıyor, dar yerlerde gözleri yakıyordu. Kimse yüksek sesle konuşmayacaktı. Bu sessizlik tedbir için konmuş olsa da Morkos onu kendi çevresinde kurulmuş bir törenden ayırmıyordu. Herkes susunca, kendisinin söylediği ilk söz daha büyük duyulacaktı.

Önden yürürken zemindeki ıslak taşlara dikkat etti. Bir ayağı kayarsa adamlarının gözünde düşmüş olacaktı; düşmekten çok, görülmekten korkuyordu. Tünelin basık tavanı omuzlarını öne çekiyor, onun bunu belli etmemek için çenesini daha da kaldırmasına neden oluyordu. İçerideki kapı yaklaştıkça su damlalarının aralığı değişmedi. Yine de Morkos her damlayı sanki onu bekleyen görünmez bir kalabalığın sayımıymış gibi dinledi.

Arkasında Sessiz Avcı vardı. Avcı’nın birkaç seçilmiş adamı, ellerindeki meşaleleri tünel duvarlarına yakın tutarak ilerliyordu. Alevler taşların üzerindeki eski çizikleri, halat sürtünmelerini ve yer yer insan eliyle açılmış gibi duran oyukları tekinsiz birer yüz gibi aydınlatıyordu. Morkos ise onların önünde, daha önce hiçbir Tralleis yöneticisinin taşımadığı bir hırsla yürüyordu: Bir kapıyı fethetmek değil, bir sesi ele geçirmek istiyordu.

Sessiz Avcı yürüyüş boyunca Morkos’un birkaç adım gerisinde kaldı. Tünelin darlığını, meşale dumanının nerede biriktiğini ve hangi taşın altında su toplandığını herkesten iyi biliyordu. Bir yerde durup tavana baktı, sonra ilerledi. Morkos onun neden durduğunu sormadı. Soru sormak, bilmediğini kabul etmek olurdu.

Avcı’nın seçtiği adamlar da birbirlerine bakarak yürüyordu. Korku, yüzlerinde aynı biçimde görünmüyordu: biri çenesini sıkıyor, diğeri meşale sapını fazladan kuvvetle tutuyor, üçüncüsü gözünü kapının olabileceği yöne dikiyordu. Morkos onların korkusunu kendisine verilmiş bir onay gibi okumak istedi. Fakat Avcı’nın bakışı ona dönünce bu yorumu tamamlayamadı. O bakışta iman yoktu. Ölçü vardı. Morkos, ölçüyü meydan okumaya benzetti.

Elindeki siyah metal nesne, onun gözünde artık yalnızca öldüren bir araç değildi. Liman meydanında çıkardığı sesin kalabalıkta açtığı yarığı görmüş, korkunun yüzleri nasıl çevirdiğini belleğine yazmıştı. Sesin insanları yönetebildiğini anlamıştı; nasıl olduğunu bilmiyordu. Aradaki farkı bilgiyle değil, sahip olma arzusuyla kapatıyordu. Rolpa’nın yıldırımı dediği silah hâlâ elindeydi; Serdar’ın künyesi boynunda soğuk bir ganimet gibi duruyordu. Şimdi kapının ardından geldiğini sandığı şeyin de aynı mülke eklenmesini istiyordu.

Tünelin derininden ince bir cızırtı ya da cızırtıya benzeyen bir sürtünme duyuldu. İlk anda su damlasının taşa değmesiyle karıştı; sonra geçidin kıvrımı sesi uzatıp çoğalttı. Morkos’un kulağı, belirsiz titreşimin içinden insan nefesine benzeyen bir şey seçti. Kelime seçemedi. Sesin gerçekten kapının ardındaki odadan geldiğinden de emin olamazdı. Fakat zihni, boşluğu bekletmeye tahammül etmedi; duyduğu kırıntıyı hemen bir hitaba çevirdi.

Morkos’un gözleri büyüdü. Sessiz Avcı onun yüzündeki o tanıdık deliliği gördüğünde elini istemsizce belindeki bıçağın kabzasına yaklaştırdı; ama çekmedi. Çünkü Morkos’un deliliği, bir adamın cinneti gibi patlamıyordu artık. Daha düzenli, daha soğuk, daha tehlikeli bir inanca dönüşüyordu. Tiran, kendi korkusuna dua etmeyi öğrenmişti.

“Duydun mu?” diye fısıldadı Morkos.

İçeriden mi, yoksa tünelin dar dirseğinden mi geldiği anlaşılmayan cızırtı yeniden duyuldu. Kelimeler seçilmiyordu; belki ortada kelime bile yoktu. Adamlarından biri başını çevirdi, öteki meşaleyi kaldırdı. Alevin titremesi taş duvara vurdu, ardından ses söndü. Morkos bu kısa kesintiyi kendi gelişine verilmiş bir karşılık gibi aldı.

Ses kesildiğinde Morkos hemen yürümeye devam etmedi. Önündeki adam meşaleyi sağa çevirdi; duvardan başka bir şey çıkmadı. Arkadaki iki kişi ise tünel ağzına bakıyordu. Cızırtının yönü böylece üç ayrı yerde aranmış oldu. Morkos bunu fark etti ama kimsenin yanılabileceğini söylemesine izin vermedi.

“Duydun mu?” dedi. Soru, cevabı öğrenmek için değil, başkalarını kendi duyduğuna ortak etmek için kurulmuştu. Avcı başını çok az eğdi. “Bir ses duydum,” dedi. “Ne söylediğini değil.” Morkos’un yüzündeki sabit ifade değişmedi. “Bazen tek hece yeter.” Avcı karşılık vermedi. Bu susuş, Morkos’a göre kabul demekti; Avcı içinse bilmediği şeyi büyütmeme çabasıydı.

Morkos bunun bir kayıt olabileceğini bilmiyordu; bildiği şeyler arasında görünmeyen bir ağızdan gelen ses için güvenilir bir ad yoktu. Onun dünyasında söz tanıkla, mühürle, kâtip eliyle yerini bulurdu. Ağız görünmeden konuşan bir şey varsa, bunu ya hile ya da yukarıdan inen kudret sayabilirdi. Hile ihtimali onu küçültüyor, kudret ihtimali ise büyütüyordu. Kendisine yakışan açıklamayı seçti.

“Rolpa’nın sesi içeriden geliyor,” dedi.

Avcı’nın söylemediği itiraz, Morkos’un cümlesinden sonra tünelin içinde kaldı. İçeride kimse cevap vermemişti. Ses ikinci kez de belirgin bir söz oluşturmamıştı. Kapının arkasından bir insan geçtiğine, nesnenin çalıştığına ya da birinin onları duyduğuna dair görünür bir işaret yoktu. Yalnızca belirsiz bir titreşim ve onu izleyen sessizlik vardı. Morkos için bu sessizlik, sesin kutsal olduğunun kanıtıydı; sıradan bir insanın susması olsaydı, mutlaka bir karşılık beklerdi.

Adamlarından biri, “Rolpa mı?” diye sormaya yeltendi. Avcı’nın tek bakışı onu susturdu. Morkos bu bakışı gördü. Dikkatini kapıya çevirdi; adamlarının kendi sözünü tekrarlamasını istiyor, ama tereddütlü bir tekrarın inancını zayıflatacağını da biliyordu. Bu nedenle yeni bir açıklama yapmadı. Söylediği cümlenin taşta yankılanmasını bekledi.

Sesi tünelin dar göğsünde büyüdü. Adamlarından biri irkildi. Sessiz Avcı’nın gözleri kısıldı. Morkos ise bu cümleyi söyledikten sonra doğruldu; sanki keşfettiği şey yalnızca düşmanlarının saklandığı oda değil, kendi seçilmişliğinin kanıtıydı.

Mühürlü odanın kapısı uzakta, meşale ışığında donuk bir yüzey gibi görünüyordu. Çevresindeki çizgiler karanlıkta yer yer belirip kayboluyor, Morkos’un bakışını onlara sabitlemesini engelliyordu. Elini göğsündeki künyeye götürdü. Serdar’ın adını taşıyan metal parça ona hem nefret hem iştah veriyordu. Kapının ardındakiler bu ses hakkında ondan fazlasını biliyor olabilirdi; ama bunu bildiğini kanıtlayacak hiçbir işareti yoktu. Belirsizlik Morkos’u geri çekmedi. Onu, kapının önünde kendi hükmünü ilan etmeye itti.

Ve Morkos, bilmedikleri bir dilin önünde bekletilmeye tahammül edemezdi.

Kapı önünde beklemek, Morkos’a yenilgi gibi görünüyordu. Geçmişte beklemek zorunda kaldığı her seferde bir başkası karar vermiş, o da kararın sonucunu taşımıştı. Şimdi başkalarının sessizliğini kendi hükmüne çevirmek istiyordu. Künye göğsünde ağırlaştı. Serdar’ın adını taşımak ona bir yakınlık sağlamıyordu; yalnızca yenilgisini hatırlatıyordu. Yine de bu metal parça, içerideki insanlarla arasında bir ip varmış gibi hissettiriyordu.

O ipin gerçek olduğuna inanması gerekmiyordu. Bir benzetme, doğru kabul edilince insanı yürütmeye yetebilirdi. Morkos bunu başkalarında defalarca görmüştü. Şimdi kendi kurduğu benzetmenin içinde ilerliyordu. Korktuğunu kabul etmedi; onun yerine kapının bir sınav, tünelin bir eşik ve kendisinin de bu eşiği geçecek kişi olduğunu düşündü.

Kapıya birkaç adım kala durdu. Adamlarına geri çekilmelerini işaret etti. Bu hareket, ilk bakışta temkinli bir kumandan tavrı gibi göründü; ama Sessiz Avcı onun ne yaptığını anladı. Morkos yalnız kapıya yaklaşmıyordu. Odaya, içeridekilere ve o görünmeyen sese kendi hâkimiyetini göstermek istiyordu. Bir tiran için görgü tanığı olmadan güç eksik kalırdı. Tüneldeki birkaç adamın korkuyla ona bakması bile yetmezdi. Taşların, kapının, kaydın, zamanın duyması gerekiyordu.

Morkos başını kaldırdı. Elindeki silahı yukarı çevirdi. Tünelin alçak tavanı, meşalelerin isinden kararmıştı. Taşların arasındaki eski çatlaklar, binlerce yıllık suskunlukla ona bakıyordu. Morkos’un parmağı, bir mermiyi yalnız harcamak için değil, onu hükme dönüştürmek için kasıldı.

Kapının önündeki son birkaç adımda Morkos elindeki silahı daha sıkı kavradı. Bileğindeki eski ağrı, metalin ağırlığıyla birlikte geri geldi. Acıyı saklamak için elini gevşetti; kimseye fark ettirmemeye çalıştığı her şey, hareketlerini daha ölçülü kılıyordu. Adamlarının önünde sendelemeyecek, sesini yükseltirken nefesini kaybetmeyecekti. Silahı kaldıracağı anı kafasında birkaç kez kurdu. Bu bir saldırı planı değildi; bir görüntü tasarımıydı. Nasıl görüneceğini, ne kadar yankı çıkacağını ve adamlarının ona nasıl bakacağını hesaplıyordu.

Avcı, kapı ile tavan arasındaki mesafeye baktı. Bir adım öne çıkmadı. Morkos’un niyetini değiştiremeyeceğini düşünüyordu belki; belki de önce onun ne yapacağını görmek istiyordu. Morkos, bu bekleyişi yine kendi lehine yorumladı. Silahı başının üzerine çevirdiğinde onu durduracak kimse yoktu.

“İçeride saklananlar!” diye bağırdı. “Serdar Yalın! Şifacı! Demirci! Rolpa’nın sesi benden saklanamaz.”

Sesi keskinleşti. “Ben kapının önündeyim. Beni duyan her taş, kimin hüküm verdiğini bilecek.”

Ardından silah ateş aldı.

Tüneldeki tek atış

Tüneldeki tek atış

Modern ateşin sesi, dar tünelde liman meydanındakinden çok daha vahşi duyuldu. Taş duvarlar yankıyı çoğalttı; Morkos’un cümlesiyle patlama üst üste bindi. Adamlar istemsizce yere eğildi. Sessiz Avcı bir adım geri çekildi. Morkos ise kımıldamadı. Atışın açtığı sessizliği dinledi ve bunu itaat sandı. Kimse onun söylediğini tekrarlamamıştı; ama bunu fark etmek istemedi.

Atıştan hemen önce tüneldeki bütün küçük sesler belirginleşti: meşalenin çıtırtısı, bir adamın burnundan verdiği nefes, taş oluğun dibinde biriken suyun ince akışı. Morkos bunların hiçbirine dönüp bakmadı. Bağırdığı sözün ardından tek bir patlama duyuldu. Ses dar geçide çarpıp geri geldi; ilk yankı bitmeden ikincisi duvarlardan döndü. Meşaleler savruldu. Toz, tavandaki yarıklardan ince bir örtü gibi indi. Kimse vurulmadı. Kimse yere düşmedi. Ama birkaç kalp atımı boyunca herkes, tünelin kendisinin devrildiğini sandı.

Morkos yerinde kaldı. Bunu cesaretinin kanıtı saydı; oysa ayaklarının tabana çivilenmesi, yankının nerede biteceğini anlamaya çalışmasından da kaynaklanıyordu. Avcı kolunu yüzüne kaldırıp tozdan korundu, sonra adamların durumuna baktı. Birinin meşalesi sönmüştü. Öteki elini duvara koymuş, taşın hâlâ titreyip titremediğini anlamaya çalışıyordu.

Kapalı odanın içinde darbe taş yüzeyleri titretti. Kapı yanındaki düz çıkıntıda kumaşın ucu yerinden oynamış olabilir; Serdar bunu göz ucuyla gördü, ama nesnenin ses verip vermediğini ayırt edemedi. Aylin, taş tozunun havaya kalktığını fark ettiğinde elini nesneye uzatmadı. Titreşim, cihaz benzeri şeyin çalıştığına ya da kaydın değiştiğine kanıt değildi. Yalnızca dışarıdaki patlamanın odaya kadar ulaştığını gösteriyordu.

Serdar ilk anda gözlerini kapatmadı. Sesi duyar duymaz zihninde otomatik bir sayaç çalıştı. Bu, artık yalnız onun tuttuğu bir hesap değildi. Bir süre önce mermiler, onun kişisel suçluluk defterinin satırları gibiydi. Şimdi ise üç kişilik bir ekibin hayatta kalma ritmine dönüşmüştü.

Serdar’ın bedeninde ilk tepki düşünceden önce geldi: dizlerini gevşetti, ağırlığını duvardan aldı ve başını tavandan düşebilecek parçaların yönüne çevirdi. Patlamanın yankısı kesilmeden Aylin’in yüzüne baktı. Aylin’in gözleri açıktı. Tarhun kapı ile odanın içindeki taş çıkıntı arasındaki çizgiyi tutuyordu. Hiçbiri yaralanmamış görünüyordu. Bu kontrol, korkuyu ortadan kaldırmadı; ona sınır çizdi.

Kulağındaki uğultu yüzünden Serdar ilk anda kendi sesini de uzaktan duyar gibi oldu. Sayı ağzından çıktığında bunun bir emir olmadığını, yalnızca ortak bir hesabı sürdürdüğünü biliyordu. “On,” dedi. Önceki sayımın son halkasını kendisi tek başına taşımamıştı artık. Aylin patlamayı duymuş, Tarhun teyit etmişti. Üçünün aynı anda hayatta ve yerinde oluşu odayı güvenli kılmıyordu; yine de Serdar’ın paniğe kapılmasını önledi.

“On,” dedi Serdar.

Kelime odanın içinde kısa, kuru ve kesin durdu. Ne öfke vardı içinde ne panik. Bir komutanın en kötü haberi bile sayı hâline getirip yönetme disiplinini taşıyordu.

Aylin başını hafifçe eğdi. Patlamadan sonra kulağında ince bir çınlama vardı; ne kadar süreceğini bilmiyordu. “Duydum,” dedi. Bu, Serdar’ın sayısını onaylamakla kalmıyordu. Atışın tek olduğunu, yankının birkaç kez dönmesine rağmen yeni bir patlama olmadığını da belirtiyordu. Tarhun duvarın dibindeki küçük parçaları gözledi. “Ben de duydum. Tavanın bir yerinden toz geldi.” Sesi düzenliydi, ama parmakları bir kez açılıp kapandı.

Üç kişinin aynı sayıyı duyması

Üç kişinin aynı sayıyı duyması

Serdar ikisinin de yüzünü kontrol ettikten sonra başını salladı. “On kaldı. Bir tane daha eksildi.” Bu sayının ne anlama geldiğini odadaki herkes biliyordu. Fakat hiçbiri onu Morkos’un niyetini bütünüyle açıklayan bir şifre gibi ele almadı. Bir mermi eksilmişti; kapının ardındaki sesin kaynağı hâlâ bilinmiyordu.

Sayının kendisi odayı düzenli hâle getirmedi; yalnızca olan bitene ölçülebilir bir sınır verdi. Serdar bir an için bu sayının yıllardır taşıdığı başka anlamları düşündü: her eksilme, bir seçim yapmadan önceki boşluk, bir daha geri gelmeyecek ihtimal. Sonra düşünceyi durdurdu. Morkos’un kaç mermisi kaldığını bilmek, onun ne yapacağını bilmek değildi. Serdar, tahminini emir gibi sunmayacaktı. Aylin’in de Tarhun’un da aynı belirsizlikte durduğunu gördü. Bu kez suskunluk yalnızlık değil, acele hüküm vermeme kararıydı.

Aylin, Serdar’a baktı. Patlamanın ardından ikisi de taş rafın yönüne göz gezdirdi; hiçbiri ona yaklaşmadı. Toz saçlarına ve omuzlarına çökmüştü, ama yüzü sakindi. “Önce herkes iyi mi, ona bakalım,” dedi. Sesi, sahra hastanesinde aceleyle karar vermemeyi öğrenmiş bir doktorun soğukkanlılığını taşıyordu.

Aylin, tozun çöktüğü taş rafı gözleriyle taradı. Kumaşın kenarı önceki kıvrımından farklı duruyor muydu, seçemedi. Nesnenin yerinde olup olmadığını birkaç adım uzaktan anlayabiliyordu; biçiminde bir değişiklik görmedi. Bu gözlem, hasarsız olduğuna dair hüküm değildi. Üstelik atıştan gelen titreşimle taşın kendi uğultusunu birbirinden ayıracak bir ölçüleri yoktu.

“Yaklaşmayacağım,” dedi. “Sarsıntıdan sonra incelemeye de başlamayacağım.” Serdar bu tercihe itiraz etmedi. İkisinin ortak önceliği, nesneyi korumak değil, ne olduğunu bilmedikleri bir şeye aceleyle anlam yüklememekti. Tarhun da yerinden ayrılmadı. Kapının gerisinde kimin durduğunu bilmiyorlardı; yalnızca Morkos’un sesiyle birkaç adamın adımlarını ayırt edebiliyorlardı.

Tarhun kapının yanında, geçiş hattını tutuyordu. Patlamayla birlikte dizleri kilitlenmiş, omuzları gerilmişti; sonra nefesini düzene sokup bakışını kapı ile duvar arasındaki açıklığa çevirdi. Elini çekicine götürmedi. Önce hattı kontrol etti. Sonra konuştu.

Bu üç kısa cümle, mühürlü odada tek bir şeyin ortaklaşa teyit edildiğini gösterdi: dışarıda bir atış olmuştu. Serdar saymış, Aylin duymuş, Tarhun da sesin ardından tavandan toz geldiğini görmüştü. Nesnenin ses verip vermediği, atıştan zarar görüp görmediği ve cızırtının kaynağı hâlâ bilinmiyordu.

Aylin, Serdar’a baktı. “Atış tavanaydı. Gövde hedefi değil. Yetki gösterisi.”

Serdar başıyla onayladı. “Evet. Bizi öldürmekten çok sese hükmettiğini göstermek istiyor.”

Tarhun’un çenesi sıkıldı. “Ama bir mermi eksildi Komutanım.”

“Evet,” dedi Serdar. “Ve artık bunu yalnız ben saymıyorum.”

Bu cümle, odadaki gerilimin altında küçük ama derin bir anlam bıraktı. Serdar yıllarca zamanı, suçu, ipi ve mermiyi tek başına taşımıştı. Şimdi aynı karanlık odada Aylin’in sesi ve Tarhun’un teyidi vardı. İpin bir ucunu hâlâ o tutuyordu belki; ama artık avucundaki yanık izleri yalnız değildi.

Dışarıda Morkos kapıya yaklaştı. Silahın patlamasından sonra adamlarının yüzünde büyüyen korkuyu gördü ve bundan beslendi. Tavana yönelen atış, onun gözünde başarısız bir hedef seçimi değildi. Rolpa’nın sesine sunulmuş bir nişan saydı; kurban dediği şeyin kanı yoksa, taşta açılan iz de yeterdi. Tüneldeki hiç kimse bu anlamı onaylamadı.

“Serdar Yalın!” diye haykırdı.

İçeride herkes sustu. Dışarıdan gelen sesler, taş kapının ardında boğuklaşıyordu; odadaki nesneden yeni bir ses duyulmuyordu. Aylin Serdar’a acele etmemesini işaret etti. Kendi aralarında daha önce belirledikleri sınır aklındaydı: duyulanı emir sayma, önce kaynağı ve yönü doğrula. Morkos kapının öbür tarafından karşılık bekliyor olabilirdi; ama onun beklentisi duyduklarının anlamını belirleyemezdi.

Serdar derin bir nefes aldı. Cevap verirse, Morkos’un oyununa girecekti. Hiç cevap vermezse, Morkos içeridekilerin korktuğunu sanacak ve belki bir mermi daha harcayacaktı. Protokol, sessizlikle körlük arasındaki ince çizgide duruyordu. Serdar bu kez cevabı sese değil, emrin yönüne verdi. Kapıya doğru değil; Aylin ve Tarhun’un duyacağı kadar, ama tünelde yankılanacak netlikte konuştu.

“Pozisyonu koruyun.”

Tarhun hemen yanıtladı. “Sağ hat bende.”

Kapının dışından Morkos’un sesi yeniden geldiğinde Serdar, ilk duyduğu sözü anlamış gibi davranmadı. Tüneldeki patlama, kapının kalın taşını ve içerideki havayı titreştirmişti; şimdi yankıların üzerine yeni bir ses biniyordu. Morkos’un kendisini ve odadakileri isimleriyle çağırması, içeride ne bulunduğunu bildiği anlamına gelmezdi. Serdar bunu not etti.

Aylin, “Cevap verirsek onun kurduğu sahneye katılır mıyız?” diye fısıldadı. Serdar hemen yanıtlamadı. Tam sessizlik Morkos’u daha da ileri itebilirdi; karşılık vermek de onun duyduğunu doğruladıkları izlenimini yaratabilirdi. Aradaki yolu seçti: kapının yönüne seslenirken iddiasını kabul etmeyecek, duyduklarını olgudan ayıracaktı. Önce içeridekilere, “Buradayız,” dedi. Sonra dışarıya, “Ne duyduğumuzu senin adına söyleyemezsin.”

Aylin taş çıkıntıya doğru bakmadı. “Nesneye dokunmuyoruz,” dedi. “Sarsıntının ne yaptığını bilmiyoruz.”

Serdar ancak bundan sonra kapıya seslendi. “Ne istiyorsun Morkos?”

Morkos’un gülüşü tünelin öbür yanında taşlara sürtündü. “Sesin sahibini bana ver.”

Serdar’ın yüzü sertleşti. İşte mesele buydu. Morkos bir insanı, bir silahı, bir künye parçasını ya da bir tünel kapısını değil, artık emrin kaynağını mülk edinmek istiyordu. Anlamadığı her şeyi önce kutsallaştırıyor, sonra pazarlık masasına koyuyordu. Bu yüzden tehlikeliydi. Cehaleti onu yavaşlatmıyor; aksine, doğru yere yanlış soruyla yaklaşmasını sağlıyordu.

“Duyduğun şeyin sahibini bilmiyorsun Morkos,” dedi Serdar. “Bir ses duyduk. Bunun emir olup olmadığını da bilmiyoruz.”

Kapının öbür yanında kısa bir sessizlik oldu. Morkos’un bu cümleyi anlamadığı hissediliyordu; ama anlamadığı her şey gibi bunu da zihninde çarpıtacaktı. Sahibin yokluğu onun için imkânsızdı. Sahipsiz olan şey ya ganimetti ya da tanrısal bir boşluk. Morkos iki ihtimali de kendisine ait sayardı.

“Söz varsa,” dedi Morkos ağır ağır, “söyleyen de vardır.”

Aylin fısıldadı: “Yanlış yere gidiyor.”

Serdar gözlerini kapıya dikti. “Evet. Ama tehlike, onun yanlış duyduğu şeyi doğruymuş gibi kullanmasında.”

Morkos tekrar konuştu. “Serdar Yalın, kapıyı aç. Şifacıyı çıkar. Demirciyi çıkar. Üçünüz de dışarı geleceksiniz. Ses bana ait olacak. Eğer çıkmazsanız, bir sonraki hükmüm tavana değil, hatırladığınız şeye saplanacak.”

Tarhun’un yüzü gerildi. “Hatırladığımız şey mi?”

Aylin soğuk bir sesle cevap verdi. “Bizi öldürmekten çok hafızayı hedef alacağını söylüyor.”

Serdar başını salladı. “Öğreniyor.”

Bu tek kelime odanın içinde ağırlaştı. Morkos’un en korkunç yanı, teknolojiyi anlaması değildi. Anlamıyordu zaten. Silahın gerçek doğasını bilmiyor, telsiz hattının ne olduğunu kavrayamıyor, kayıt cihazını tanrısal bir kutu sanıyordu. Ama insanın zaafını öğreniyordu. Serdar için ip, Aylin için hafıza, Tarhun için sadakat... Her birinin kalbindeki doğru hedefi kokluyordu. Mermi sayısı azalıyordu, ama seçtiği hedefler keskinleşiyordu.

Dışarıdaki adamlardan biri kapıya yaklaşmak ister gibi oldu. Tarhun’un bedeni anında tepki verdi. Sağ omzu hafifçe öne kaydı, ayakları taş zeminde sessizce yer değiştirdi. Aylin bunu gördü. Tarhun dar geçişi, kapının açılması hâlinde değişecek mesafeyi ve adamların konumunu gözlüyordu. Bu tepki, kayıttaki ismi ya da geçmişini açıklamıyordu; yalnızca o anda karşısındaki tehlikeye dikkat kesildiğini gösteriyordu.

Aylin, “Kendini kanıtlamaya çalışma. Hattı tut,” dedi. Tarhun bir an çenesini sıktı. “Hat bende,” diye karşılık verdi. Bu, kendisini Morkos’un önüne atacağı anlamına gelmiyordu. Serdar onun sınırına saygı duydu. “Bu da bir nöbet,” dedi. Tarhun başıyla karşılık verdi. “Anlaşıldı.” Kimse ona kayıttaki adın kendisi olup olmadığını sormadı. Kimse kapıdaki tehdidin sorumluluğunu onun üzerine bırakmadı.

Patlamanın ardından odada taş tozunun düşüşü ve insanların nefesi duyuldu. Nesne yeniden cızırdamadı; banttan yeni bir söz gelmedi. Aylin, taş çıkıntıya yaklaşmadan bulunduğu yerden baktı. Kumaşın kenarındaki küçük oynamayı sarsıntı açıklayabilirdi, fakat bunu doğrulayacak bir inceleme yapmadı. “Şu an elimizde yeni bir kayıt yok,” dedi. “Yalnızca tek bir atışın yankısı var.”

Serdar’ın içi sıkıştı. Morkos’un atışı odadakileri korkutmak için yapılmıştı; nesnenin orada bulunduğunu bilip bilmediği meçhuldü. Patlama, gerçeğin tek tanığını hedef almış sayılmazdı. Yine de darbe, odanın içindeki her şeyi etkileyebilirdi. “Önce kendimizi ve birbirimizi kontrol edelim,” dedi. “Sonra neyin yerinde kaldığına bakarız. Şimdilik hiçbir şeye dokunmuyoruz.”

Morkos’un yumruğu taşa değdiğinde içeridekiler kısa, boğuk bir darbe daha duydu. Sesin yönü açıktı; anlamı değildi. Serdar kapının açılmadığını ve içeriye yeni bir cisim düşmediğini gördü. Tarhun yerinden ayrılmadı. Aylin, taş çıkıntıya bakmak yerine Serdar’ın el işaretini bekledi. Kimse Morkos’un her gürültüsünü kayıttan gelen bir işaret gibi okumadı. Dışarıdaki adamlar da içeridekilerin sessizliğini nasıl yorumladı, bunu bilmiyorlardı.

Morkos, kapının öte yanında birilerinin sessiz kaldığını duyduğunu sandı. Sessizlikten onların korktuğu sonucunu çıkardı; belki de sadece tozun ve yankının dinmesini bekliyorlardı. Kendi adamlarının gözlerine baktı, fakat hiçbirinde onun gördüğünü düşündüğü şeyi bulamadı. Bunu da kendi lehine çevirdi: Sessizlik, tanıkların henüz anlayamadığı bir hakikatin işareti olabilirdi. Odanın içinde ise Serdar sessizliği böyle okumadı. Cevap gelmeyişi, ne itaat ne de meydan okumaydı. Aylin’in temkinli duruşu onay anlamına gelmiyordu. Tarhun’un nöbeti de Morkos’a verilmiş bir yanıt değildi. Kapının iki yanında aynı boşluk vardı; Morkos onu kendi hükmüyle dolduruyor, içeridekilerse boş bırakmayı seçiyordu.

Morkos kapıya yumruğunu vurdu. “Duyuyorum sizi! Taşlar konuşuyor. Rolpa içeride. Benden saklayamazsınız.”

Dışarıdaki sessizlik birkaç saniye sürdü. Sonra Sessiz Avcı’nın alçak sesi duyuldu. Kelimelerin tümü kapının taşında kayboldu; tonunda uyarı vardı. Avcı, Morkos’u durdurmaya çalışıyor olabilirdi. Serdar içeriden yalnızca sesin alçak ve itirazlı olduğunu ayırt etti; hangi cümlelerin söylendiğini bilmiyordu. Morkos’un cevabıysa daha sert, daha fanatik geldi.

“Ben sesi duyuyorum. Sen yalnız taş görüyorsun.”

Aylin fısıldadı: “Avcı ondan daha akıllı.”

Serdar, “Bu da başka bir tehlike,” dedi. “Morkos’un yanında hâlâ düşünebilen biri var.”

Tarhun kapıya baktı. “Komutanım, dışarıda hareket var. Kaç kişi olduklarını buradan seçemiyorum.” Serdar başını salladı. “Baskın başlamadan ne duyduğumuzu ve ne duymadığımızı ayırmalıyız.”

Aylin not kâğıdında iki kısa satır açtı. İlkine “bir atış; tavana yöneldiği söylendi; taş tozu döküldü” yazdı. İkinciye “kalan sayı: on; Serdar saydı, Aylin ve Tarhun duyduğunu teyit etti.” Bu satırlara “Rolpa konuştu” ya da “nesne zarar gördü” eklemedi. Serdar’ın söyledikleri de Morkos’un sözleri de sorgusuzca gerçek sayılmayacaktı.

Tarhun onun yazdıklarını görmedi; gözünü kapıda tuttu. Serdar ise “Yanlış emir vermemek de kararın parçası,” dedi. Aylin kalemi durdurdu. “Şu an bir emir yok. Bir atış var, bir tehdit var, bir de anlamını bilmediğimiz cızırtı.” Bu üç şeyi aynı satıra koymamak kapıyı açmıyordu. Yalnızca Morkos’un kurduğu anlatının içeridekilerin diline yerleşmesini engelliyordu.

Aylin yerinden kalkmadı ve taş çıkıntıya yaklaşmadı. “Hiçbir şeyi yeniden dinlemeyeceğiz. Ne olduğunu bilmiyoruz; sarsıntıdan sonra incelemek de doğru olmaz. Şu an yalnızca dışarıdaki sesleri ve kendi kararlarımızı ayıracağız.”

Serdar, “Ne arıyoruz?” diye sordu.

Aylin, kapının öbür tarafında nefes alan tehdide rağmen bakışını Morkos’un bulunduğu yöne çevirdi. “Morkos’un bilmediğini sandığımız şeyi değil. Önce neyi bildiğimizi.”

Bu cümle, tünelin iki ucundaki bütün gürültünün altında sessiz bir pusula gibi durdu. Dışarıda Morkos sahip arıyordu. İçeride üçü yön arıyordu. Fark buydu. Ve o fark, modern bir silahla antik bir tiran arasındaki savaştan çok daha büyüktü.

Morkos son kez kapıya seslendi. “Serdar Yalın! On hükmüm kaldı. Her biri bir sır için yeter.”

Serdar’ın yüzünde acı bir gölge belirdi. On. Artık sayı yalnız ölüm ihtimali değildi. On, Morkos’un öğrenebileceği on yanlış ders, kurabileceği on sahte mit, kirletebileceği on emir demekti.

“Hayır,” dedi Serdar çok alçak sesle. “On hatan kaldı.”

Aylin onu duydu. Kısa bir an gözleri yumuşadı. Sonra bakışını yeniden kapıya çevirdi.

Son çağrıdan sonra odada kimse hemen konuşmadı. Dışarıda Morkos’un adamları bekliyor, içeride toz yavaşça zemine iniyordu. Serdar, bir sonraki atışın gelip gelmeyeceğini bilmiyordu. On mermi kalmış olması, on atış daha yapılacağını garanti etmiyordu; Morkos’un duracağını da göstermiyordu. Sayı, yalnızca ellerindeki sınırlı bilgiydi.

Aylin, “Bir sonraki ses gelirse de önce doğrulayacağız,” dedi. Tarhun, “Ve hiçbirimizi tek başına bir yere göndermeyeceğiz,” diye ekledi. Bu söz, önceki kaydın içeriğini onaylamıyordu. Yalnızca az önce duyulan tehdide karşı kendi aralarında kabul ettikleri sınırı belirliyordu. Serdar başını salladı. Odanın sessizliği ortak bir kahramanlık yemini değildi; üç kişinin hâlâ neyi bilmediğini unutmamak için bıraktığı kısa bir aralıktı.

Tarhun sağ hatta sessizce bekledi. Kimliği, geçmişi ve kayıttaki adla ilgili sorular hâlâ cevapsızdı. Fakat bunların hiçbiri ondan o anda bir kanıt istemiyordu. Serdar’ın verdiği nöbet, Tarhun’un seçimine ve bugünkü rızasına dayanıyordu. Kapıyı tutmak için geçmişini çözmesi gerekmiyordu. Bu düşünce, göğsündeki sıkışmayı yok etmedi; yalnızca onu başka birinin suçu gibi taşımamasına yardım etti.

Morkos’un tek atışı tüneldeki taş tozunu havaya kaldırmış, kalan mermi sayısını ona indirmişti. Dışarıda o yankıyı kendi hükmünün işareti sayıyordu; içeride Serdar, Aylin ve Tarhun yalnızca duydukları ve gördükleri şeyi birbirine teyit etmişti. Kapının iki yanında aynı ses vardı, ama ona verdikleri anlam aynı değildi.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.