Bölüm 11 - İhanetin Simetrisi ve Sıfırıncı Gün Kaydı Görseli
Bölüm 11 - İhanetin Simetrisi ve Sıfırıncı Gün Kaydı

Portalı Mühürlemek

11. Sahne 22 dk okuma 17 okunma
Şemadaki mühür noktası
Şemadaki mühür noktası
Üç kişilik protokol
Üç kişilik protokol

Mühürlü odanın içindeki gürültü, Morkos’un tavana gönderdiği atışın yankısı kesildikten sonra bir süre daha taşların arasında dolaştı.

Ses önce kulakları sağır eden bir darbe gibi çarpmış, sonra duvarların içine sızan metalik bir iniltiye dönüşmüştü.

Atışın ardından oluşan sessizlik hemen gelmedi. Önce kulakların içindeki ince uğultu kaldı; ardından tavandan dökülen toz, meşalenin çevresinde ağır ağır indi. Serdar silahı Morkos’tan almış olsa da odanın tehlikesi değişmemişti. Kapı aralığında adamlar vardı, tünelin kıvrımı görünmüyordu ve duvarın içinde işleyen şeyin sınırlarını kimse bilmiyordu. Bir atışın yankısı, onlara yalnızca az önce ne olduğunu söylüyordu; bundan sonra ne olacağını değil.

Aylin nefesini saymadı, fakat her solukta göğsündeki sıkışmanın biraz daha belirginleştiğini fark etti. Tarhun’un omuzları kapıya dönüktü. Serdar ikisinin de orada olduğunu görüp tekrar şemaya baktı. Bu küçük kontrol, bir güvence değildi; yalnızca karar verirken yalnız olmadığını hatırlatan bir işaretti. Tavanın karanlık damarlarından ince tozlar dökülüyor, meşalenin sarı ışığı bu tozların arasında küçük, ölü yıldızlar gibi parçalanıyordu. Kayıt cihazı kapı yanındaki düz taş çıkıntıda, kumaşın üzerinde duruyordu. Atışın sarsıntısıyla yerinden oynamış olabilirdi; boğuk cızırtısı bir an kesilip sonra yeniden yayıldı. Kimse ona dokunmadı.

Serdar, elindeki Yavuz 16’nın ağırlığını ilk kez bir silah gibi değil, bir suç delili gibi hissetti.

Silahın yerini değiştirmek, olan biteni geri almamıştı. Morkos’un tetiğe basmış olması, o tek atışın yankısı ve odadakilerin bedenlerinde kalan ürperti hâlâ oradaydı. Serdar, metalin kendisine geçtiğini bir yetki devri gibi görmedi. Onu kullanma kararı vermemiş, yalnızca elinde tutmanın sorumluluğunu üstlenmişti. İki elini de ne kadar sıkarsa sıksın, geçmişteki atışın hesabı değişmeyecekti.

Aylin onun bu yükü tek başına taşıma eğilimini tanıyordu. Bu kez mermi sayısını birlikte söylemiş, tehlikeyi birlikte adlandırmışlardı. Serdar’ın görevi ötekilerin yerine karar vermek değil, kendisine bırakılan son kararı onların uyarılarına açık tutmaktı. Morkos’un kapının dışındaki sesi bu anlaşmayı dağıtmaya çalışsa da odanın içinde hiçbir şey henüz geri alınamaz noktaya gelmemişti.

Az önce Morkos’un avucunda duran o soğuk çelik, şimdi onun kemiklerine kadar işleyen bir sorumluluktu. On mermi kalmıştı. Bu bilgi artık yalnızca Serdar’ın zihninde duran bir sayaç değildi. Aylin duymuştu. Tarhun duymuştu. Üçü aynı eksilmeyi aynı anda saymıştı. Ve bu, odanın içindeki yeni düzeni mühürleyen sessiz bir yemin gibiydi: Bundan sonra hiçbir ölüm, hiçbir hata, hiçbir karar tek kişinin zihninde saklı kalmayacaktı.

Aylin, atışın sarsıntısı dinince cihaza dokunmadan gözlerini mermer şemaya çevirdi. Yüzündeki yorgunluk derindi; fakat gözlerinde, GATA koridorlarında kriz anlarında ortaya çıkan o acımasız berraklık vardı. Leya’nın şefkati hâlâ ellerinde duruyordu, ama şu anda konuşan, bir hastanın nabzını değil, zamanın nabzını dinleyen Tabip Üsteğmen Aylin Ersoy’du.

“Serdar,” dedi.

Bu kez sesi alçak değil, kesindi.

Serdar başını kaldırdı. “Söyle.”

Aylin mermer şemanın merkezindeki düğüme parmağını koydu. “Tek taraftan kapatırsak basınç diğer tarafa yüklenir.”

Tarhun, kapı eşiğinde geçişi gözlerken başını çevirdi. “Basınç derken?”

Aylin gözlerini şemadan ayırmadı. “Bir kapı gibi düşünme. Bu, iki uçtan gerilmiş bir yara. Biz buradan bastırırsak, dikiş 2005 tarafında patlar.”

Serdar’ın boğazı kurudu. “Yani buradan mühürlersek nizamiyeyi yırtarız.”

“Evet.” Aylin’in cevabı hiç süs taşımıyordu. “Ya orayı, ya burayı. Hatta yanlış yaparsak ikisini birden.”

Aylin mermerdeki çizgileri bir daha izledi. Merkezdeki düğüm, ilk bakışta bütün yolları kendine çekiyor gibiydi; ama çizgiler orada bitmiyor, iki ayrı yöne gerilerek taşıyordu. Aylin gördüğünü kesin bir fizik yasası gibi anlatmadı. Önündeki şema bir ölçüm cihazı değildi; yine de tekrar eden izler ve önceki sarsıntı ona bir yön veriyordu. “Bunu deneme yanılmayla sınayamayız,” dedi. “Yanlış yorumlarsak bedelini duvar değil, iki taraftaki insanlar öder.”

Şemadaki mühür noktası

Şemadaki mühür noktası

Serdar, “Anladım,” dedi. Sesindeki kısalık, meseleyi kolay bulduğundan değil, başka bir itirazı olmadığı içindi. Bu odada hiçbir işaret tek başına emir değildi. Şema bir olasılık gösteriyor, kayıt kırıntıları başka bir olasılık açıyor, dışarıdaki gürültü ise karar vermeleri için kalan zamanı daraltıyordu.

Odada kısa bir sessizlik oldu.

Bu sessizlikte kimse şemayı bir kehanet gibi yorumlamadı. Aylin’in parmağı çizginin üzerinde sabit duruyor, Serdar onun işaret ettiği yere bakıyor, Tarhun ise kapı eşiğinden dışarıdaki hareketi dinliyordu. Her biri başka bir şeyi koruyordu: Aylin yanlış bir hesabın önüne geçmek istiyor, Serdar aceleyle verilen bir kararın sorumluluğunu tartıyor, Tarhun da eşiğin bir anda dolmasını engellemeye çalışıyordu.

Üçünün aynı fikirde olması gerekmiyordu. Birinin tereddüdü ötekiler için durma nedeni olabilirdi. Serdar bunu bir zayıflık diye düşünmedi. Eğer karar yalnızca onun içinde doğup orada bitseydi, daha önce kurdukları düzenin anlamı kalmazdı. Aylin’in hesabını duymak ve Tarhun’un “dur” diyebilmesine yer bırakmak, kararın kendisi kadar önemliydi.

Bu sessizlik korkunun değil, hesabın sessizliğiydi. Morkos kapının ötesinde hâlâ bağırıyor, adamları dar tünelde yer arıyor, Sessiz Avcı’nın gölgesi muhtemelen başka bir geçitten dolaşıyordu. Fakat mühürlü odanın içinde üç kişi artık dışarıdaki gürültünün değil, şemanın sessiz emrinin etrafında duruyordu.

Aylin, mermerdeki çizgileri izledi. Bazıları eski Tralleis ustalarının elinden çıkmış gibi görünüyordu; bazıları ise bir askerin arazi krokisine, bir hekimin vaka çizimine, bir mühendisin acil durum notuna benziyordu. Antik taşın üzerinde modern zihnin bıraktığı bir düzen vardı. Ve bu düzen, onlara yalnızca nereye kaçacaklarını değil, nerede durmaları gerektiğini de söylüyordu.

“İki tarafta aynı anda kapanmalı,” dedi Aylin. “Aynı ritimde. Aynı dirençte. Biri erken davranırsa diğer uç yükü alır. Biri geç kalırsa geçit genişler.”

Tarhun’un alnındaki damar belirginleşti. “Öbür uç Selçuk.”

Serdar ona baktı. Bu ismin Tarhun’un ağzından çıkışı hâlâ yeni, hâlâ acı vericiydi. “Evet.”

“Peki ona nasıl emir vereceğiz?”

Soru odanın ortasında ağır bir taş gibi düştü.

Kayıt cihazı kısık bir cızırtı çıkardı. Sanki cevap vermek ister gibi. Serdar’ın gözleri aygıta kaydı. 2005’ten geldiğini düşündükleri her ses, artık hem umut hem tuzaktı. Selçuk’un sesi gerçek olabilirdi. Morkos’un taklidi gerçekmiş gibi duyulabilirdi. Kayıttaki Serdar sesi doğru bilgiyi yanlış sırada verebilirdi. Bir komut, bir çağrı, bir yardım isteği; hepsi artık aynı kirli hatta birbirine karışmıştı.

Serdar, kendi sesini dinlemiş ve kendi sesinden şüphe etmeyi öğrenmişti.

Bu, bir komutan için en ağır eğitimdi.

“Sese cevap vermeyeceğiz,” dedi Serdar yavaşça. “Protokolün maddesi buydu.”

Aylin başını salladı. “Sese cevap verme. Emrin yönünü bul.”

Aylin cümleyi bir protokol maddesi gibi söyledi; çünkü o anda kişisel özlemle kararın birbirine karışmasına izin veremezdi. “Yönünü bulmak” da kaydın içindeki her sözü çözmek anlamına gelmiyordu. Kimin söylediği belli olmayan bir parçayı emir saymayacaklar, bir kelimeyi tamamlamak için eksik yeri kendi korkularıyla doldurmayacaklardı. Bu sınır, onları hareketsiz bırakmıyordu. Tam tersine, bildikleriyle bilmediklerini ayırarak hareket etmelerini sağlıyordu.

Serdar’ın yüzünde kısa bir gerilim belirdi. Selçuk’un adı, odadaki her tartışmayı 2005’e uzatıyordu. Ama oradaki askere doğrudan seslenemiyorlardı; ulaşan her sesin kaynağı belirsizdi. Serdar’ın yapabileceği, kapalı hattın öteki ucundaki kişinin kendi görev bilgisini kullanacağına güvenmekti. Bu güven, Selçuk’un ne yapacağını bildiği iddiası değildi.

Tarhun çenesini sıktı. “Yani Selçuk’a emir yok.”

“Hayır,” dedi Serdar. “Emir yok.”

“Peki ne var?”

Serdar gözlerini kapattı.

Bir an için mühürlü oda kayboldu. Yerine 2005’in yağmuru geldi. Çukurun başında çamura saplanan postallar. Genç Selçuk’un telsize eğilmiş yüzü. Halatın ıslak lifleri. Projektör ışığında parlayan yağmur damlaları. Aylin’in çukura doğru kaybolan silueti. Tarhun’un sağ hattı bırakmayan omuzları. Ve kendisinin avuç içlerini yakan o ip.

Selçuk o gece gençti. Korkmuştu. Ama askerdi.

Serdar gözlerini açtı.

“Güven var,” dedi.

Bu iki sözcük kararın bütün yükünü taşımaya yetmiyordu. Serdar da bunu biliyordu. Güven, yanlış sesi doğru hâle getirmezdi; yalnızca öteki tarafta kendi aklını kullanacak birinin bulunduğunu kabul etmekti. Kendi elindeki kontrolü bırakmak ona, kaybedeceği ihtimalleri tek tek saymaktan daha zor geldi. Yine de sözüne bir emir eklemedi. Selçuk’a “şunu yap” demek yerine, onun kod isteyeceğine ve teyit arayacağına inanmayı seçti.

Aylin bu seçimin kolaylığını değil, maliyetini gördü. Serdar’ın bakışında yıllar öncesinden taşıdığı sorumluluk hâlâ vardı. Ona “her şeyi kontrol edemezsin” demek sonuç değiştirmeyecekti. Bu yüzden yalnızca planın kendi taraflarında uygulanabilir kalmasına odaklandı.

Aylin ona baktı. Cevabı beğenmiş gibi değil; cevabın ağırlığını tartar gibi.

Serdar devam etti: “Selçuk doğru emri dışarıdan beklemezse, kendi hattını okuyacak. Kod ister. Teyit ister. Yanlış sese inanmaz. Bizim yapacağımız şey, bu tarafta doğru anı yakalamak. O tarafta da onun aynı şeyi yapacağına güvenmek.”

Tarhun’un yüzünde kısa bir gölge gezindi. “Komutanım, ya yapamazsa?”

Serdar’ın cevabı hemen gelmedi.

Çünkü bu ihtimal yalnız bir operasyon riski değildi. Bu ihtimal, yirmi bir yıllık bekleyişin, Aylin’in dönüşünün, Tarhun’un geçmişine dair belirsizliklerin ve Sıfırıncı Gün Protokolü’nün bütün anlamının boşluğa düşmesi demekti.

Ama bir komutanın bazen yapabileceği tek şey, ipin öbür ucundaki askerin de ip olduğunu bilmesine güvenmekti.

“Yapamazsa,” dedi Serdar, “zaman bizi tekrar çağırır.”

Aylin’in kaşları hafifçe çatıldı. “Bu cevabı sevmedim.”

“Ben de.”

Kısa bir an, odada yirmi bir yıllık eski bir aşinalık dolaştı. Birbirlerinin cevabını sevmeyen iki insanın, yine de aynı görevin başında durması. Sonra Aylin yüzünü yeniden şemaya çevirdi ve avucunu mermerin üzerine bastırdı.

“Buradaki boşluk merkez değil,” dedi. “Merkez gibi çizilmiş ama değil. Eğer barutu doğrudan buraya koyarsak tünel çöker; geçit kapanmaz. Sadece taşla üstünü örteriz. Portal nefes almaya devam eder.”

Tarhun, elindeki çantayı ağır ağır yere indirdi. “O zaman neresi?”

Aylin parmağını şemanın merkezinden biraz yana, iki çizginin birbirini keser gibi yapıp kesmeden geçtiği ince noktaya kaydırdı.

Parmağını taşta gezdirdiği hareket bir talimatın gösterisi değildi; önceki izler arasında en tutarlı gördüğü bölgeyi işaretliyordu. Serdar da eğilip baktı, Tarhun ise kapıyla şema arasındaki mesafeyi gözleriyle ölçtü. Üçünün gördüğü şey aynıydı, ama çıkardıkları anlam birbirinin kopyası değildi. Aylin basınç değişimini, Serdar iki zaman arasındaki bağı, Tarhun taşın taşıyacağı yükü düşünüyordu. Bu farklılıklar, ortak kararın önünde engel değil; birbirlerini durdurmalarını sağlayan ayrı bakışlardı.

“Buradan sonrası kesinlik değil,” dedi Aylin. “Ama merkezden daha az riskli görünen yer burası.” Serdar başını salladı. “O zaman yalnızca senin işaretinle ilerleriz. Birimiz tereddüt ederse dururuz.” Tarhun da kendi payına düşeni kabul etti, fakat geçmişinden bir şeyi hatırlaması istenmedi. Ona verilen rol, şimdi burada seçtiği katkıyla sınırlı kaldı. “Burası.”

Serdar eğildi. “Sürtünme noktası.”

“Evet.” Aylin’in sesi soğuktu. “İki zamanın birbirini yaraladığı yer. Boşluğun kendisi değil; boşluğun kenarı. Yanlış yerde patlatırsan kapatmaz, büyütür.”

Tarhun, yüzünü Serdar’a çevirdi. “Sıfırıncı Gün barutu oraya gidecek.”

Serdar başıyla onayladı.

“Sıfırıncı Gün barutu” dedikleri şeyin içinde sıradan bir güç gösterisi yoktu.

Barutun hazırlanışına dair ayrıntılar odada konuşulmadı. Serdar bunun bir tarif ya da güç gösterisi olmadığını biliyordu; Aylin’in işaret ettiği noktanın dışına taşacak her söz bile gereksiz bir kesinlik yaratabilirdi. Tarhun çantayı açmaya hazırlanırken Aylin gözlerini şemadan ayırmadı. Bu nesnenin neyi yapacağını kimse bütünüyle açıklayamıyordu. Onların elindeki, daha önce gördükleri sarsıntılardan ve çizgilerin birbirine bağlandığı yerlerden çıkardıkları sınırlı bir sonuçtu.

“İki taraf aynı anda,” dedi Serdar. Bu cümle bir çağrı ya da emir değildi; şemanın ve önceki gözlemlerin işaret ettiği koşulu kendi kendine tekrar ediyordu. 2005’teki Selçuk’a bunu ulaştırabileceklerine dair bir iddiada bulunmadı. Öteki uçta doğru kararın verilip verilmeyeceği belirsizdi. Burada yapabilecekleri, kendi taraflarında aceleye kapılmadan doğru sınırı korumaktı. Ne Morkos’un anlayacağı türden bir yıldırım, ne kalabalığı korkutmak için kurulmuş bir sahne, ne de düşmanı paramparça edecek bir öfke vardı. Bu, çok daha ağır bir şeydi: Serdar’ın yıllarca biriktirdiği modern sezginin, Tarhun’un demirci ellerinde biçimlenen antik emeğin ve Aylin’in yeni uyanmış klinik hesabının tek bir mühür fikrine dönüşmüş hâli.

Barut burada öldürmek için değil, zamanı susturmak için vardı.

Barut sözcüğü Serdar’ın zihninde eski patlamaların görüntüsünü çağırdı. Bu kez amaç bir düşmanı yere sermek ya da kapıyı paramparça etmek değildi. Önlerindeki şey, yanlış kullanılırsa daha geniş bir yaraya dönüşebilirdi. Tam olarak neye dönüşeceğini hiçbiri bilmiyordu; şemanın söylediği yalnızca ritmin bozulabileceğiydi. Aylin’in tereddüdü bu yüzden değerliydi. Bir an durmak, yanlış bir kesinlikten daha güvenli olabilirdi.

Tarhun çantasına baktı, sonra Aylin’e döndü. “Bunu yapmamı istiyor musun?” diye sordu. Bu soru, hafızasının geri dönüp dönmediğini sınamıyordu. O an için gönüllü olup olmadığını soruyordu. Aylin, “Evet; ama ben yönlendirmeden hiçbir adım atma. Kararsız kalırsan bırakırız,” dedi. Tarhun başını salladı. Kararı, eski bir adın ya da hatıranın değil, bu andaki rızasının sonucuydu.

Ama zaman, yanlış susturulursa daha yüksek sesle bağırırdı.

Kapının dışından bir darbe geldi. Taş sarsıldı. Morkos’un sesi tünelden içeri doldu:

“Serdar Yalın! Kapı saklanmaz! Ses saklanmaz!”

Morkos’un sesi taşın içinden geçerken kendi yankısıyla büyüdü.

Dışarıdan gelen sözlerin ardından kısa bir ayak sürtünmesi duyuldu. Tarhun başını kapıya çevirdi ama yerinden ayrılmadı. Eşiğin ötesinde kimin öne çıktığını göremiyordu. Avcı’nın orada olup olmadığını da seslerden çıkaramazdı. Serdar, Morkos’un sesindeki öfkeyi kaydetti; fakat bunun kapının açıldığı ya da adamların içeri girmeye başladığı anlamına gelmediğini kendine hatırlattı.

Aylin’in işaret ettiği çizgiye gözü döndü. Şema, dışarıdaki insanları durdurmayacaktı. Kapı da sonsuza kadar dayanmayabilirdi. Bu yüzden hazırlığın bir parçası, dışarıdaki her gürültüye karşılık vermemekti. Morkos’un yeniden bağırmasını bekleyip ona cevap hazırlamadılar. Odanın içindeki sırayı sürdürebilmeleri, onun ne söyleyeceğini tahmin etmelerine bağlı değildi. Her kelimeyi buyruğa çevirmeye çalışıyordu; sanki bir şeyi yeterince yüksek sesle söylemek onu gerçek kılabilirmiş gibi. Serdar, bu sözlerde ona yol gösterecek bir bilgi aramadı. Morkos’un kapıya dayandığını, öfkesini dizginlemeye çalıştığını ve içeridekilerin dikkatini dağıtmak istediğini görebiliyordu. Ötesi, tahmin olurdu.

Aylin’in gözleri Serdar’a kaydı. “Bizi cevap vermeye zorluyor.” Serdar sessiz kaldı. Morkos’a yanıt vermemek, ona meydan okumak değildi. İçerideki düzeni dışarıdaki öfkenin temposuna kaptırmamaktı. Tarhun da eşiği bırakmadı. Hiçbiri onu susturmak için yeni bir darbe ya da atış önermedi.

Tarhun hemen sağa kaydı, omzunu mermer çıkıntıya verdi. “Adamları yaklaşıyor.”

Serdar, Morkos’tan aldığı silahı beline yerleştirmişti; bu sahnede de ateş etmedi ve kalan on mermiyi değiştirecek bir atış olmadı. Namlunun yönünü aşağıda tuttu. “Kaç kişi?”

Tarhun dinledi. Ayak seslerini, tünelin yankısını, demirin taşa çarpışını, nefes aralıklarını ayırmaya çalıştı. Bu, onun geçmişine dair kesin bilgi değil, kapı çevresindeki hareketi ayırt etmeye çalışırken kullandığı bedensel bir dikkatti.

“Kapıda üç. Arkada daha fazla. Sessiz Avcı yok.”

Tarhun’un duyduğu ayak sesleri kesin bir sayım değildi. Tünel sesleri üst üste bindiriyor, taşların yankısı yakınla uzaktakini birbirine yaklaştırıyordu. Bu yüzden “üç” derken kapıya en yakın duyduğu ağırlığı tarif ediyordu; bütün grubun sayısını değil. Avcı’nın görünmemesi de onun başka bir yerde olduğunu kanıtlamıyordu. Serdar bu ayrımı zihninde tuttu. “Kapının önündekiler şimdilik yerinde,” dedi Tarhun. “Arkadakilerin konumunu seçemiyorum.”

Aylin, tehlikenin tam sayısını öğrenmek için beklemedi. Bilmediği bir şeyi varmış gibi yapmadan, işe yarayan bilgiyi aldı: eşiğin hemen ötesinde birkaç kişi vardı ve daha uzakta hareket sürüyordu. Kapı açılırsa içerideki alan daralacaktı. Şemaya göre verecekleri kararın bir de insani sınırı vardı; kimsenin gelişigüzel bir çarpışmanın ortasında kalmaması gerekiyordu.

Aylin başını kaldırdı. “Yoksa daha tehlikeli demektir.”

“Biliyorum,” dedi Serdar.

Morkos bir kez daha bağırdı. Bu kez sesi daha alçaktı; kendini bir kapının önünde değil, bir mabedin eşiğinde sanan adamın saplantılı tonu vardı. Sözleri karşı taraftan yanıt almadı; içeridekiler onun yorumunu doğrulayacak hiçbir şey söylemedi.

“Bana emrin yönünü verin! Rolpa’nın sesi benimle konuşacak!”

Aylin’in yüzü karardı. “Protokolün sözlerini çalmaya başlamış.”

Serdar, kayıt cihazına baktı. “Daha kötüsü olacak. Yakında sadece sözleri değil, sesleri de çalmaya çalışacak.”

Tarhun’un elleri kısa bir an gerildi. Bunun anlamını geçmişe bağlamadı; bedeni de tek başına bir kanıt değildi.

“Komutanım,” dedi, “bağlantıları ben yerleştiririm.”

Aylin hemen araya girdi. “Tarhun—”

“Biliyorum Üsteğmenim.” Tarhun’un sesi ilk kez bu kadar sakindi. “Zorlamayacağız. Hatırlamayı emretmeyeceğiz. Ama görev verilirse beden yapıyor.”

Tarhun’un sözleri, kendisine geçmişini kanıtlaması için verilmiş bir fırsat gibi kurulmadı. O, kaslarının ve ellerinin bazı işleri aklından önce tanıyabileceğini söylüyordu; bunun nedenini açıklayamıyordu. Aylin bu belirsizliği olduğu gibi kabul etti. “O zaman yalnızca şu an gördüğün şeyi yap,” dedi. “Hatırlamanı istemiyorum. Ağrı ya da kopukluk hissedersen dur.” Tarhun’un yüzünde minnet değil, rahatlama belirdi. Sınırı kendisinin de koruyabileceğini duyuyordu.

Serdar ikisinin arasındaki bu kısa konuşmayı bölmedi. Tarhun’un yardımını kabul etmek, onu geçmişteki bir kimliğe zorlamak anlamına gelmemeliydi. Ekipteki görevler bu anda seçiliyor, kimin kim olduğu hakkında bir hüküm vermiyordu.

Aylin’in gözlerinde kısa bir sızı belirdi. “Beden bazen ruhun kaldıramayacağı şeyi de yapar.”

“Benim bedenim yirmi bir yıldır çekicin altında beklemiş,” dedi Tarhun. “Bir kez de hat için çalışsın.”

Serdar, ikisine de baktı.

Bu anı tek başına üstlenmek istiyordu. İçindeki eski refleks hâlâ onu oraya çağırıyordu: Serdar öne geçer, Serdar riski alır, Serdar ipi tutar, Serdar gerekirse düşer. Yirmi bir yıl boyunca kendini böyle ayakta tutmuştu. Ama Aylin’in az önce söylediği cümle hâlâ odanın içindeydi: İpi tutmak, kendini kesmek demek değildi.

Serdar bu kez geri çekilmeyi öğrendi.

“Tamam,” dedi. “Tarhun bağlantıları kuracak. Aylin mesafeyi ve zamanlamayı verecek. Ben hattı ve kapıyı tutacağım.”

Aylin başını kaldırdı. “Son karar?”

“Bende.”

“Yanlış karar?”

Serdar’ın yüzünde yorgun ama gerçek bir gülümseme belirdi. “O zaman ikiniz durduracaksınız.”

Bu cümle, bir emrin ötesindeydi. Serdar ilk kez protokolü gerçekten kabul ediyordu. Sıfırıncı Gün, onun yalnız taşıdığı bir yazgı değil; üç kişinin birbirini durdurma hakkına sahip olduğu bir görevdi.

Aylin bunu anladı. Bir anlığına gözleri yumuşadı. Sonra yine sertleşti.

“Tarhun,” dedi. “Çantayı aç. Ben söylemeden hiçbir şeyi sabitleme. Serdar, cihazı olduğu yerde bırak. Yeni bir ses duyarsan kaynağı seçilene kadar onu emir sayma. Kapı darbesi geldiğinde bekle; karşılık verme. Onlara ses değil, sessizlik vereceğiz.”

Tarhun nizamî bir baş hareketiyle eğildi. “Emredersiniz Üsteğmenim.”

Cihazın cızırtısı kısa süre yükselip yeniden boğuklaştı. Hiçbir kelime seçilmedi; bunun kayıt, parazit ya da taşın içinden gelen başka bir titreşim olup olmadığı anlaşılamadı. Serdar’ın bedeni yine de cevap verme dürtüsüyle gerildi. Yıllardır beklediği bir sesin eşiğinde olduğunu düşündü, fakat düşüncesini kanıt saymadı. Ağzını açmadı; kimseye yanıt vermedi, cihazı oynatmadı ve yeniden dinlemek için elini uzatmadı.

Aylin onu izliyordu. “İyi misin?”

“Hayır.”

“Devam edebilir misin?”

“Evet.”

Aylin başını salladı. “O zaman iyisin.”

Dışarıdan bir darbe daha geldi. Bu kez taşın yüzeyinde ince bir çatlak belirdi. Morkos’un adamları kapının mekanizmasını anlamadan, kaba güçle zorlamaya çalışıyordu. Mühürlü oda dayanırdı; ama sonsuza kadar değil.

Tarhun, çantadan çıkardığı mühür kapsülünü iki eliyle kavradı. Onu bir savaş nesnesi gibi değil, örste şekillendirilmiş hassas bir parça gibi tutuyordu. Parmakları ağırdı ama titremiyordu. Hafızası hâlâ eksikti; fakat görev çizgisi netti.

Aylin mermerdeki işareti gösterdi. “Şuraya değil. Oranın yarım parmak soluna. Hayır, daha aşağı. Çizginin bittiği yere değil; çizginin vazgeçtiği yere.”

Tarhun durdu.

Bu tarif herkes için tuhaf olabilirdi. Ama onun elleri anladı. Demir döverken, bir çatlağın nerede biteceğini değil, nerede vazgeçeceğini okuyan ellerdi bunlar. Savaş alanında da sağ hattın nerede çökeceğini, daha çökmeden sezmişti.

“Burası,” dedi.

Aylin nefesini tuttu. Sonra çok yavaş başını salladı. “Evet.”

Serdar onları izlerken, içindeki eski yalnızlığın küçük bir parçayla daha söküldüğünü hissetti. Aylin hesaplıyordu. Tarhun uyguluyordu. Kendisi karar verecekti. Birbirlerinin yerine geçmiyorlar, birbirlerinin eksiklerini tamamlıyorlardı.

Sıfırıncı Gün ilk kez bir kehanet gibi değil, bir ekip prosedürü gibi görünüyordu.

Ve bu, Serdar’a tuhaf biçimde umut verdi.

Cızırtının arasından daha önce duydukları bozuk kesit yeniden belirdi; ses Serdar’ınkine benziyordu ama kaynağı doğrulanamıyordu:

“...cevap verme... yönü bul... eğer geç kalırsan...”

Ses koptu.

Aylin cihazın üzerine eğildi. “Devamı yok.”

Serdar, mermer şemaya baktı. “Devamını biz yazacağız.”

Tarhun başını kaldırdı. “Komutanım, bağlantı hazır.”

Aylin, mühür noktasından kapıya, kapıdan çukur hattına, oradan tünelin eğimine kadar bütün alanı gözden geçirdi. “Geri çekilme mesafesi kısa. Duman ve taş çökmesi olacak. Kapı yönünde beklemeyeceğiz. Sağ yan geçide kayacağız.”

Tarhun hemen cevap verdi: “Sağ yan geçit bende.”

Serdar silahı kontrol etti; ateş etmek için değil, kimsenin onu tekrar ele geçirmemesi için. “Morkos içeri girerse?”

Aylin’in cevabı netti. “Mühürleme başlamışsa onu durdurmaya çalışmayacağız. Hattı koruyacağız.”

Tarhun sertçe baktı. “Ya Aylin’i hedef alırsa?”

Serdar’ın yüzü taşa döndü. “O zaman hedefini boşa çıkaracağız. Mermiye değil, hedefe hükmedeceğiz.”

Bu, 10. bölümde başlattıkları protokolün yeniden hatırlanmasıydı. Morkos’un gücü artık yalnız tetiğinde değildi; hedef seçtirme becerisindeydi. Ama bu odada hedefleri tek tek savunmak yerine, hedef kavramını elinden almak zorundaydılar.

Aylin, ikisinin arasında duran sessiz gerilimi kesti. “Beni korumaya çalışırken protokolü bozarsanız ikinizi de ameliyat masasına bağlarım.”

Tarhun bir an dondu. Sonra, neredeyse gülümser gibi oldu. “Emredersiniz Üsteğmenim.”

Serdar’ın gözlerinde çok kısa bir sıcaklık geçti. “GATA döndü.”

“GATA hiç gitmemiş,” dedi Aylin. “Sadece Leya’nın bitki raflarının arkasında nöbet tutuyormuş.”

Dışarıdaki sesler arttı. Taş sürtünmesi, demir darbeleri, Morkos’un alçak ve sabırsız nefesi. Zaman daralıyordu. Fakat odanın içinde panik yoktu. Korku vardı; korku olmak zorundaydı. Korkmayan insan hata yapardı. Ama panik yoktu.

Aylin geri sayımı başlatmadan önce Serdar’a baktı. “Son kez söylüyorum. Yanlış yerde yaparsak kapatmaz, büyütür.”

Serdar başıyla onayladı. “O yüzden sen söyleyeceksin.”

“Ben söyleyeceğim.”

“Tarhun yapacak.”

“Ben yapacağım,” dedi Tarhun.

Serdar derin bir nefes aldı. “Ben karar vereceğim.”

Kapının ardından Morkos’un sesi bir kez daha geldi:

“Serdar! Ses bana ait olacak!”

Serdar cevap vermedi.

Bu kez sessizlik, korkudan değil protokolden doğdu.

Kapının ardındaki gürültü arttığında hiçbiri aynı anda harekete geçmedi. Önce Aylin’in yüzüne, sonra Tarhun’un duruşuna baktılar. Birbirlerinden onay beklemek gecikme gibi görünebilirdi; fakat planın kendisi tek kişinin acele etmesine dayanmıyordu. Serdar son kararı üstlenecekti, ama Aylin’in “dur” deme hakkı ve Tarhun’un geri çekilme hakkı da kararın parçasıydı. Üç kişilik protokol ancak bu haklar korunursa üç kişilik olabilirdi.

Serdar bunu yüksek sesle tekrarlamadı.

Aylin’in yüzünde kararın henüz tamamlanmadığını gösteren bir dikkat vardı. “Son işareti ben vereceğim,” dedi. “Ama gerekirse vermem.” Serdar bu koşulu kabul etti. Tarhun da bakışını kapıdan ayırmadan, kendisinin durabileceğini söyledi. O sözler bir güven yemini değildi. Her birinin geri çekilme hakkını açıkta tutuyordu.

Kapının gerisinde Morkos bir şey daha mırıldandı; kelimeler taşın kıvrımında dağılıp seçilmez oldu. İçeride kimse o parçayı tamamlamaya çalışmadı. Üçü de aynı anda konuşsaydı, kimin ne dediği birbirine karışacaktı. Bu yüzden beklediler: Aylin’in işareti, Tarhun’un hazır oluşu ve Serdar’ın kararı aynı anda buluşana kadar. Sadece başını ikisine doğru eğdi. Aylin’in eli hâlâ işaret ettiği çizginin yakınında, Tarhun’un eli çantanın üzerinde duruyordu. İkisi de bir sonraki adımın ne zaman geleceğini bekliyordu. Odanın dışındaki Morkos için beklemek bir zayıflık olabilirdi. Serdar içinse, doğru anı başkasının da değerlendirmesine izin vermekti.

Üç kişilik protokol

Üç kişilik protokol

Aylin parmaklarını havada kısa bir süre tuttu. Sanki nabız sayıyor, bir hastanın solunum ritmini izliyor, ameliyatta kesinin yapılacağı o tek doğru ânı bekliyordu. Sonra eli indi.

“Hazır.”

Tarhun son bağlantıyı kendi ellerinin bildiği o sessiz ustalıkla tamamladı.

Tarhun’un parmakları bir an durdu. Aylin, “Devam etmek istiyor musun?” diye sordu. Soru, eski bir görevi ya da unutulmuş bir kimliği hatırlayıp hatırlamadığını araştırmıyordu. Yalnızca bu anda devam etmeyi seçip seçmediğini soruyordu. Tarhun çantaya, sonra şemaya baktı. “Evet. Ama işaretini bekleyeceğim,” dedi. Aylin başıyla onayladı.

Serdar, bu konuşmanın ardından kendi kararını verdi: tek başına ilerlemeyecek, Aylin’in dur işaretini ve Tarhun’un tereddüdünü son ana kadar dikkate alacaktı. Bu, planın yavaşlaması pahasına olabilirdi. Ama hız, onları iki zaman arasındaki sınırın ne olduğuna dair daha bilgili yapmıyordu. Her adım, yalnızca bir sonraki adımı mümkün kılmalıydı; geri kalanını kanıtlanmış gibi göstermemeliydi. Bu hareketin içinde Tarhun’un demirci sabrı, bu işi kendi isteğiyle üstlenmesi ve geçmişine dair boşluklarla yaşamayı öğrenmesi vardı.

Serdar, mermer şemaya, kayıt cihazına, Aylin’e ve Tarhun’a tek tek baktı.

“Bu, bir kahramanlık anı değil,” dedi.

Aylin gözlerini kısmadan cevap verdi. “Hayır. Bir protokol uygulaması.”

Tarhun’un sesi karanlığın içinden geldi: “Üç kişilik.”

Serdar başını salladı. “Üç kişilik.”

O anda Sıfırıncı Gün tek kişinin kendini boşluğa bırakacağı eski bir kader olmaktan çıktı. Bir komutanın kararı, bir hekimin hesabı ve bir demircinin eli aynı görünmez çizgide birleşti. Dışarıda Morkos hâlâ sesi ele geçirebileceğine inanıyordu; içeride ise üç kişi, sesin değil emrin yönünü bulmuştu.

Ve mühürlü odanın taşları, binlerce yıl sonra ilk kez bir kehaneti değil, nizamî bir uygulamayı bekliyordu.

Hazır sözü odada kaldı. Henüz hiçbir şey ateşlenmemiş, hiçbir kapı kapanmamıştı. Serdar, Aylin ve Tarhun son işareti beklerken tünelin ötesinden Morkos’un nefesi duyuluyordu. Bir tarafta sesin kaynağı belirsizdi; öte tarafta taşın çizgileri yalnızca bir olasılık gösteriyordu. Serdar son kararı vermeden önce ikisini de ayrı ayrı tutmak zorundaydı. Sıfırıncı Gün’ün ağırlığı, henüz patlamamış bir şeyden çok, geri alınamayacak bir seçimin eşiğinde duruyordu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.