Bölüm 11 - İhanetin Simetrisi ve Sıfırıncı Gün Kaydı Görseli
Bölüm 11 - İhanetin Simetrisi ve Sıfırıncı Gün Kaydı

Büyük Patlama

13. Sahne 21 dk okuma 17 okunma
Son daralma öncesi üç kişilik protokol
Son daralma öncesi üç kişilik protokol
Mühürlenen geçit
Mühürlenen geçit

Uğultu, önce taşın içindeki eski bir inilti gibi duyuldu. Serdar onu kulağıyla değil, tabanlarının altından göğsüne yürüyen bir basınçla fark etti. Mermer zeminin yüzeyinde görünür bir çatlak belirmemişti; yine de odadaki her şey, uzun zamandır gergin tutulan bir ipin titreşimine kapılmış gibiydi. Meşale alevleri uzadı, kısaldı, sonra yeniden uzadı. Duvarların üzerindeki çizgiler ışıkla beraber yer değiştiriyor sanılabilirdi. Serdar, gözlerini onlardan ayırmadan bunun bir görüntü oyunu mu, yoksa taşın gerçekten hareketi mi olduğunu anlamaya çalıştı. Henüz ikisini birbirinden ayıramıyordu.

Kapı kapanmamıştı. Mühürleme uygulanmamıştı. Son işaret verilmemişti. Bir önceki anın bekleyişi, şimdi odanın içindeki hava ve taşla birlikte daralıyordu. Serdar’ın elinde olmayan hiçbir karar, onun yerine verilmiş sayılmazdı; yine de zamanın kendisi sanki beklemeye tahammülünü kaybediyordu. Bir adım geride Aylin, mermer şemanın yanında duruyor; çizgilerin üzerinde görünen titreşimi izliyordu. Tarhun, son bağlantı için seçtiği noktaya yakın, çantası kapalı halde bekliyordu. Üçü de henüz harekete geçmemişti.

Serdar’ın belindeki silah, ağırlığını her nefesinde hatırlatıyordu. Morkos’un elinden alınmıştı; fakat bu değişiklik odayı güvenli kılmamıştı. On mermi hâlâ içindeydi. Hiçbiri kullanılmamıştı. Metal, yalnızca el değiştirmiş; geçmişteki atışın ve bu ana kadar taşınan tehdidin hesabı ortadan kalkmamıştı. Serdar, silahı bir zafer kanıtı gibi düşünmekten kaçındı. O, kendisinden önce başka birinin elinde dehşet yaratmış, şimdi kendi kararlarının yanına bırakılmış bir sorumluluktu. Namluyu aşağıda tuttu, parmaklarını tetikten uzak tuttu.

Kayıt cihazına benzeyen küçük nesne, kapı yanındaki düz taş çıkıntıda, kumaşın üzerinde duruyordu. Kimse ona yaklaşmamıştı. Kimse kapağını açmamış, yerini değiştirmemiş, yeni bir ses aramak için üzerine eğilmemişti. Odanın içindeki uğultu yükselirken kumaşın ucu çok hafifçe kımıldadı. Bu, cihazın çalıştığını ya da bir şey aktardığını göstermiyordu; zeminden gelen titreşim, çıkıntıya ulaşmış olabilirdi. Serdar göz ucuyla nesneyi gördü, sonra bakışını yeniden Aylin’e çevirdi. Cihazdan bir ses gelse bile, onun kimden geldiğini veya hangi zamana ait olduğunu bu anda bilemeyeceklerdi.

Tünel yönünden boğuk bir ses yükseldi. Önce kelime değildi; yalnızca duvarlara çarpan bir haykırıştı. Sonra Morkos’un sesi, taşın kıvrımından süzülerek geldi:

“Serdar! Kapı benim önümde açılacak!”

Morkos’un nerede durduğunu göremiyordu. Ses eşiğin yakınından da gelebilirdi, tünelin daha gerisinden de. Taş yankısı mesafeyi parçalıyor, kelimeleri olduğundan yakın gösteriyordu. Serdar, silahın kabzasına uzanmadı. Morkos’un sesi önceki sahnede olduğu gibi öfke taşıyordu, fakat şimdi öfkenin içinde başka bir şey vardı: elindeki parçaya dair kimsenin bilmediği sırrı koruma çabası ve kaybettiği silahın aşağılanması. Serdar bunların hiçbirini kesin olarak bilemezdi. Sesi duymuştu; gerisini yalnızca tahmin edebilirdi.

Aylin, zemindeki çizginin yanına bir kez daha eğildi. Titreşimin en güçlü hissedildiği noktayla şemadaki merkez aynı yer değildi. Önceki ölçümleri, gözlemleri ve soruları aklından geçirdi; hiçbirini mutlak gerçek gibi sunmuyordu. “Ritim sıklaşıyor,” dedi. “Burada beklersek yükün yalnız bu tarafa kalacağını bilmiyoruz. Ama yayılma ihtimali arttı.”

Serdar, “Bunu kesin biliyor musun?” diye sordu.

Aylin başını kaldırmadan cevap verdi: “Hayır. Kesin bildiğim, taşın titreştiği. Geri kalanı yorum. Ama karar için yeterince işaret var.”

Bu ayrım, Serdar’ın zihninde bir an durdu. Odanın içindeki her ses bir hükme, her titreşim bir emre dönüşmeye hazırdı. Morkos böyle yapıyordu. Eski bir sözün kırıntısından gelecek hakkında kesinlik çıkarıyor, kendi korkusunu kehanet gibi duyuyordu. Serdar aynı tuzağa düşmek istemedi. Aylin’in gözlemi, gözlemdi; onun yorumu ise ihtimal. Kararı verecek kişi olarak ikisini birbirine karıştırmamalıydı.

Tarhun’un eli çantanın üzerinde değildi artık; parmaklarını serbest bırakmış, kendi duruşunu ayarlamıştı. Aylin ona döndü. “Son bağlantıyı yapmanı istiyor muyuz diye değil, sen yapmak istiyor musun diye soruyorum. Devam etmek istemezsen şimdi söyle. Başka bir yol buluruz.” Sesi, uğultunun içinden geçecek kadar netti ama acele ettirmiyordu.

Tarhun önce zemine, sonra bağlantının yerleştirileceği noktaya baktı. “Devam etmek istiyorum,” dedi. “Ama işaretinizi bekleyeceğim. Durmam gerekirse duracağım.”

“Evet,” dedi Aylin. “Tereddüt edersen de dur.”

Serdar başını eğdi. Bu onay, Tarhun’un bir geçmişi hatırladığına veya başka bir adın ona geri döndüğüne dair işaret değildi. Tarhun, bu anda ve kendi seçtiği adla oradaydı. El becerisi ve sabrı ona aitti; bunları bir hafıza kanıtına çevirmek gerekmiyordu. Serdar’ın gözü çantaya kaydı, sonra tekrar Tarhun’un yüzüne çıktı. “Son karar bende,” dedi. “Ama Aylin’in dur işareti ve senin geri çekilme hakkın geçerli.”

“Anlaşıldı,” dedi Tarhun.

Odanın dışındaki Morkos bir kez daha seslendi. “O ses bana da konuştu! Sizden sakladığınız ne varsa ben bulacağım!”

Serdar cevap vermedi. Bu sessizliği korku ya da itaat diye okumak Morkos’un hakkıydı; Serdar’ın görevi ona bu yorumu düzeltmek değildi. Söze karşı söz, o an tüneldeki hattın kaynağını doğrulamayacak, bir emrin kime ait olduğunu açıklamayacaktı. Morkos’un çağrısı yalnızca duyulmuş bir sesti. Onun başka bir zamandaki bir konuşmaya bağlandığına, kapıyı gerçekten açabileceğine veya bir gücün kendisini seçtiğine dair kanıt yoktu.

Aylin, “Zamanı izliyorum,” dedi. “İlk daralmada hazırlık. İkincide sabitleme. Üçüncüde, herkes geri hatta ve sen karar verirsen mühürleme.”

“Tarhun da mı?” diye sordu Serdar.

“Herkes,” dedi Aylin. “Tarhun dahil. Kimse son anda içeride kalmak zorunda değil.”

Tarhun kısa bir nefes verdi. “Duydum. Kendi kararım.”

Serdar bu kez açıkça onayladı. “Geri çekilme çizgisi herkes için.”

Bu cümle, odanın içinde yeni bir düzen kuruyordu. Üç kişi aynı görevi üstlenmişti; ama sorumluluk, birinin kendini feda etmesine dayanmıyordu. Serdar son kararı taşıyacak, Aylin gördüğü riski söyleyecek, Tarhun kendi elleriyle yaptığı işi istediği anda bırakabilecekti. Protokolün işe yarayıp yaramayacağını bilmiyorlardı. Birlikte durma biçimlerini en azından biliyorlardı.

Birinci daralma geldiğinde, zemin sanki altındaki boşluğun derinliğini değiştirdi. Aylin’in ceketinin eteği kıpırdadı. Meşale alevi yataylaştı; sonra küçük bir kıvılcım gibi dikildi. Serdar’ın dişleri birbirine vuracak kadar kısa bir soğuk geçti içinden. Kayıt cihazı kumaşın altında hafifçe tıkırdadı. Herkes o sesi duyduğunu sandı, fakat ses taşın titreşiminden de gelmiş olabilirdi. Kimse ona dokunmadı.

Ardından parazit benzeri bir hışırtı duyuldu. Kaynağı belirlenemedi. Serdar başını kapı yanındaki çıkıntıya çevirmedi; ses oradan gelmiş de olabilirdi, tünelin kıvrımından da. Hışırtının içinde birkaç hece seçtiğini sandı. “Serdar…” Ardından bir kopukluk. “İpi… bırakma.”

Bu cümle ona daha önce duyduğu, kaynağı doğrulanmamış parçayı hatırlattı. Sanki aynı ses, aynı kesik ve aynı acıyla geri dönmüştü. Ama benzerlik, doğrulama değildi. Serdar Selçuk’un sesini tanıdığını düşünüyordu; yine de burada, taşın içinde, 2005’ten geldiğini kanıtlayacak hiçbir şey yoktu. Cihaz oynatılmamıştı. Hiç kimse bir aktarımı başlatmamıştı. Hışırtı, kaydın eski bir kalıntısı da olabilirdi; başka bir sesin benzerliği de, kendi belleğinin uğultuya verdiği şekil de.

Serdar, içinden “Duydum Selçuk,” dedi. “Ama cevap verirsem Morkos da duyar.” Bu söz, bir telsize gönderilmiş mesaj değildi; kimsenin duyduğunu bilmediği, kendi içinde tuttuğu bir karşılıktı. Sesi dışarı vermedi. Protokol, şüpheli bir sesin peşine düşmemeyi söylüyordu. Daha önemlisi, bir özlemi emir sanıp hareket etmemeyi.

Aylin, Serdar’ın yüzündeki değişimi gördü. “Birinci daralma,” dedi. Bu, sesin kaynağını bildiği anlamına gelmiyordu. Sadece zamanlamayı tutuyordu. Serdar başıyla onay verdi.

Tarhun diz çöktü ve bağlantı noktasına yaklaştı. Harekete başlamadan önce Aylin’in işaretini bekledi. Aylin, taşın üzerinde önceki hesapladığı çizgiye baktı. Merkez oyuğun çevresinde titreşim daha büyüktü; ona dokunmanın basıncı artıracağını kesin olarak bilmiyordu, ama küçük yandaki çizginin taşıyacağı yük daha dengeli görünüyordu. “Merkez değil,” dedi. “Yandaki hat. Burada dur.”

Tarhun, bağlantıyı o noktaya götürdü. Ayrıntıları kimse açıklamadı; odadaki tehlikeyi çözmek için kullanılan şey, bir talimattan çok daha önce hazırlanmış düzenek ve dikkatli bir uygulamaydı. Serdar onun ellerini izledi. Bir an parmaklarının tanıdık bir ustalıkla hareket ettiğini fark etti, ama bunu başka bir kimliğin kanıtı saymadı. Tarhun’un elinde iş vardı. Onu yapıyordu. Hepsi bu.

Morkos’un adamlarından birinin sesi tünelde duyuldu; sözleri seçilmedi. Ardından ayak sesleri, birkaç taşın yerinden oynaması ve tekrar sessizlik geldi. Kimin yaklaşmaya çalıştığını göremiyorlardı. Serdar, birilerinin eşiği aşması ihtimaline karşı duruşunu değiştirdi ama silahını kaldırmadı. Kimse ateş etmedi. Mermiler aynı yerde kaldı. Kapının arkasında kim olduğuna dair belirsizlik, kendi başına bir hedef yaratmıyordu.

İkinci daralma öncesinde Aylin elini kaldırdı. Tarhun’un parmakları hareketsiz kaldı. Serdar, onun geri çekilmek isteyip istemediğini yüzünden çıkarmaya çalışmadı. “Devam?” diye sordu.

Tarhun, “Devam,” dedi. Sesi kendi sesiydi; ne daha eski ne de başkasına ait.

İkinci daralma, ilkinden daha sert geldi. Odanın havası bir anlığına ağırlaştı. Serdar nefes aldı ama ciğerlerine hava değil, toz dolmuş gibi hissetti. Meşalenin ışığı uzadı; duvarın bir kenarında başka bir yerin beyaz parıltısı belirdi. Bir göz kırpması kadar sürdü. Serdar, yağmur altındaki bir nizamiyenin projektörlerini gördüğünü sandı. Islak botlar, gergin bir halat, karanlık bir çukur. Bunlar görüntü müydü, hatıra mıydı, yoksa zihninin bugünkü taşları eski gecenin üzerine bindirmesi miydi? Bunu belirleyemedi.

Genç ellerini gördü. Halatı tutan, parmak boğumları gerilmiş, avuç içleri yanmış eller. Kendi elleri miydi? Serdar bunu biliyordu; hatıra ona aitti. Fakat bu görüntünün odadaki titreşimle gerçekten bağlantılı olduğunu bilmiyordu. Elini belindeki silaha götürmedi. Genç halini çekip çıkarmak, Selçuk’a cevap vermek veya geçmişteki bir anı değiştirmek mümkün değildi. Şu anda önünde bekleyen iki kişi vardı; kararı onlarla birlikte verecekti.

Aylin’in yüzünde de bir anlık dalgalanma oldu. Sonra gözlerini kapadı ve açtı. “İyiyim,” dedi, kimse sormadan. “Görüntü gibi bir şey. Devam edebilirim.” Bir hekim olarak kendi bedenini rapor eder gibi konuşuyordu. Leya’nın şifa evinden, askeri revirden veya başka bir anıdan geldiği düşünülse bile, bunları açıklama ya da birbirine bağlama zorunluluğu yoktu. Serdar sadece “Anlaşıldı,” dedi.

Tarhun’un bakışı bir an sabitlendi. Omuzları gerildi, sonra gevşedi. Serdar onun ne gördüğünü sormadı. Aylin de sormadı. Tarhun kendi isteğiyle, “Bir görüntü geçti. Ne olduğunu bilmiyorum,” dedi. Sonra bağlantıya baktı. “Elim titremiyor. Hazırım.”

“İstersen bırakabilirsin,” dedi Serdar.

“Biliyorum. Devam etmek istiyorum.”

Bu yanıt, onun geçmişine ilişkin bir kapıyı açmadı. Yalnızca mevcut kararını bildirdi. Aylin, bağlantının konumunu son kez kontrol etti. “İkinci daralma. Sabitleme tamamlandı,” dedi. “Şimdi geri hatta geçiyoruz.”

Tarhun ayağa kalktı ve kararlaştırılan çizginin gerisine çekildi. Aylin de yerini aldı. Serdar, üçünün aynı hatta olduğundan emin olana kadar son işareti vermedi. Bu gecikme, odadaki basıncı azaltmıyordu; ama protokolün gereklerinden biriydi. Birinin geride kalması, kimsenin tek başına kalmasını gerektirmiyordu.

Tünelden bu kez Morkos’un sesi değil, taşlara çarpan bir gürültü geldi. Sonra onun bağırışı duyuldu: “Rolpa bana işaret verdi! Beni buradan alamazsınız!” Sesin nereden geldiği hâlâ seçilemiyordu. Morkos, eşiğe yakın mıydı, yoksa adamlarıyla birlikte geriye mi çekiliyordu? Serdar bilmiyordu. Bir haykırışın yönü, taşların arasında defalarca değişebilirdi.

“Morkos’u göremiyorum,” dedi Tarhun.

“Ben de,” dedi Serdar. “Onun nerede olduğunu varsayarak hareket etmeyeceğiz.”

Aylin başını salladı. “Mühürleme hattı, kişiye karşı değil. Çizgiye ve geçide.”

Serdar bu cümleyi aklında tuttu. Patlama kimseyi hedef almak için yapılmıyordu. Yıkımın büyüklüğünü bilmiyorlardı; bu nedenle eylemin amacı ve sınırı daha da önemliydi. Odanın ötesindeki geçidi kapatmak, bilinmeyen hattın bu tarafta yayılmasını durdurma girişimiydi. Bu, başarılı olacağını garanti etmiyordu. Yalnızca sahip oldukları sınırlı seçenekler içinde seçtikleri adımdı.

Bir an sonra kayıt cihazına benzeyen nesneden ikinci bir hışırtı yükseldi. Bu kez cümle tamamlanmadı. Belki aynı sesin devamıydı, belki kablo ya da taş titreşimiydi, belki de Serdar’ın zihni ilk duyduğunu tamamlamaya çalışıyordu. Aylin başını çevirmedi. Tarhun da bakmadı. Serdar’ın içindeki eski refleks, cihaza yaklaşmasını ve dinlemesini istedi. O refleksin adı merak değildi; geçmişten bir cevap alma umuduydu. Serdar, umutla kanıtı birbirinden ayırmak zorundaydı.

“Cihaza dokunma,” dedi.

“Dokunmuyorum,” dedi Aylin.

“Ben de,” diye ekledi Tarhun.

Bu kısa konuşma, cihazdan bir cevap alınmadığını açıkça ortaya koydu. Hışırtı kendi başına bir emir değildi. Kimse onu Selçuk’un o anda konuştuğunun kanıtı saymadı. Serdar yine de o iki kelimenin ağırlığını duyuyordu. “İpi bırakma.” Belki söz gerçekti. Belki kayıttaki eski bir parçaydı. Belki de hatırladığı cümleyi uğultuya kendisi eklemişti. Hangisi olursa olsun, şu anda yapması gereken, bir sesin peşinden kapıya koşmak değildi.

Üçüncü daralmanın işareti geldiğinde Aylin iki parmağını kaldırdı. “Üçüncü başlıyor.”

Tarhun geri hatta duruyordu. Aylin onun yanında, Serdar ise ikisinin biraz önünde ama geri çekilme çizgisinin gerisindeydi. Herkes karar verilen yerdeydi. Serdar son kez kapıya baktı. Morkos görünmüyordu. Karanlığın içinden bir öksürük ya da taşın tozu dökülürken çıkardığı ses geldi. Onun hayatta olup olmadığını, yaralanıp yaralanmadığını, hâlâ parçayı taşıyıp taşımadığını bilmiyordu. 11.12’de nesneyi sakladığını da bilmiyordu. Serdar’ın bildiği tek şey, kapı ötesinde bir düşman bulunduğu ve mühürleme eyleminin onu da tehlikeye atabileceğiydi.

Aylin, “Son kez soruyorum. Devam etmek istiyor musun?” diye Tarhun’a döndü.

Tarhun, “Evet,” dedi. “Ama çizgiyi geçmeyeceğim.”

“Geçmeyeceksin,” dedi Serdar. “Ben de geçmeyeceğim.”

Bu kez Aylin Serdar’a baktı. “Kararı sen veriyorsun. Son işaret sende.”

Serdar nefes aldı. Elindeki silahı kullanmayacaktı. Morkos’a ateş etmeyecek, onun bağırışına karşılık vermeyecek, belirsiz sesi doğrulanmış emir saymayacaktı. Yalnızca kendi taraflarında, önceden üzerinde konuştukları sınırlar içinde bir mühürleme başlatacaktı. Taşların ne yapacağını kesin olarak bilmiyordu. 2005’teki insanların bunu hissedip hissetmeyeceğini, halatın başka ucunda ne olacağını, iki zaman arasında gerçekten bir hat bulunup bulunmadığını bilmiyordu. Bilmediği her şeyin ortasında, şimdi vereceği kararın sorumluluğu ona aitti.

“Hazır,” dedi Serdar.

Aylin elini indirdi. Tarhun son bağlantıyı kendi isteğiyle tamamladı. Hareketi kısa ve sakindi; ne bir anıdan doğdu ne de kayıp bir adın geri dönüşünü ilan etti. Serdar, onun başını hafifçe kaldırdığını gördü. “Tamam,” dedi Tarhun. “Geri hatta geçtim.”

Serdar’ın gözleri Aylin’e döndü. Aylin onayladı. “Herkes geride. Üçüncü daralma içindeyiz.”

Son daralma öncesi üç kişilik protokol

Son daralma öncesi üç kişilik protokol

O sırada parazit, bir kez daha odanın içinden geçti. Kayıt cihazının yanından mı, taşların arasından mı geldiği seçilemedi. Bu sefer ses daha netmiş gibi duyuldu: “Serdar… ipi bırakma.” Aynı cümle, aynı ses olduğu kesin değildi; yalnızca Serdar’ın belleğinde daha önce yer etmiş şekle benziyordu. Bir an için boğazı düğümlendi. Cevap vermedi. Ne “buradayım” dedi ne de “duydum.” Sözleri, Morkos’un veya başka birinin duyabileceği bir hatta göndermedi.

İçinde tuttuğu karşılık kısaydı: “Bırakmıyorum. Bu yüzden cevap vermiyorum.” Bu da bir emir değildi. Serdar’ın kendi acısını disipline etme biçimiydi. Selçuk’un o anda gerçekten seslenip seslenmediğini bilmiyordu. Ama sesin yarattığı özlem gerçekti; kararın yükü de.

Morkos’un sesi karanlıkta yeniden yükseldi. “Serdar! Kapıyı aç!” Ardından daha alçak, öfkeli bir mırıltı. “Rolpa…” Kelimenin devamı taşın içinden seçilmedi. Morkos’un bağırışı, parazit parçasına karışıp kayboldu. Serdar, iki sesi aynı kaynağa bağlamadı. Biri Morkos’un uzaktan gelen haykırışıydı; diğeri kaynağı belirsiz kısa bir hışırtı. Bunu bilmek, gürültüyü azaltmıyordu ama kararını koruyordu.

“Şimdi,” dedi Aylin. Sesi, ölçtüğü ritmin son işaretiydi.

Serdar son kararı verdi. Eylemin ağırlığını bir zafer sözüne çevirmedi. Fitilin nasıl hazırlandığını, nereye yerleştirildiğini veya ne kadar sürede yanacağını düşünmedi; bunlar geride bırakılmış hazırlığın parçalarıydı. Şu an yalnızca başlatma işaretini verdi. Sonra elini çekti ve Aylin’le Tarhun’un bulunduğu geri hatta geçti. Silah belinde kaldı. Ateşlenmedi.

Patlama önce ses çıkarmadı. Derin bir basınç, taşların arasında nefesini tutmuş bir şey gibi yükseldi. Serdar, toprağın altındaki ağırlığın yer değiştirdiğini hissetti. Sonra gürültü büyüdü; tünelin içinden geçerek odanın her yüzeyine çarptı. Meşale söndü. Toz, karanlıkta görünmeyen bir duvar gibi üzerlerine yürüdü. Serdar gözlerini kapatmadı ama hiçbir şey seçemedi. Taşın yana doğru kırıldığı, büyük bir kapağın ağır ağır yer değiştirdiği, metalin gerildiği sesleri birbirine karıştı.

Patlama, Morkos’u cezalandıran bir ateş gösterisi değildi. Ne kadarını mühürlediğini, hangi boşluğu kapattığını veya geçidin iki tarafında nelerin değiştiğini bilmiyorlardı. Serdar yalnızca kendi tarafındaki tünelin çökmeye başladığını duydu. Sarsıntı zeminden yukarı çıktı; duvarın üzerinden bir taş koptu ve uzağa yuvarlandı. Aylin onun kolunu tuttu. Tarhun, bir adım geri çekildi. Hiçbiri çizgiyi aşmadı.

Kısa bir an boyunca karanlığın içinde beyaz ışık belirdi. Serdar yine yağmur altındaki projektörleri gördüğünü sandı; bu kez görüntü bir saniyeden kısa sürdü. Halat, çukurun kenarında gerilmişti. Genç bir askerin elleri ipi kavrıyordu. Serdar o askerin yüzünü seçemedi. Selçuk’u da görmedi. Yalnızca ışığın ve çizginin belleğinde açtığı yeri hissetti. O görüntü, 2005’te ne olduğunu kanıtlamıyordu. Geçmişi değiştirdiğini veya oradaki birinin onu gördüğünü göstermiyordu. Bir ışık parlamış, zihin ona eski bir anı giydirmiş olabilirdi.

Aylin, karanlığın içinde “Serdar!” diye seslendi. Onun sesi buradaydı; yakındaydı. Serdar cevap verdi: “Buradayım.” Bu kez karşılık vermek güvenliydi, çünkü sesin kaynağını biliyordu. Aylin’in eli kolunda, Tarhun’un nefesi birkaç adım ötedeydi. Onları duyuyor ve nerede olduklarını seçebiliyordu.

Kayıt cihazı sustu mu, yoksa gürültünün içinde mi kaldı, anlayamadı. Kumaşın ve nesnenin durduğu taş çıkıntının bulunduğu taraftan bir çatırdama geldi. Serdar oraya yönelmedi. Öncelik, herkesin ayakta olup olmadığını ve tünelin daha fazla çöküp çökmediğini anlamaktı. Nesne hâlâ yerinde miydi, zarar gördü mü, çalışıyor muydu; bunların hiçbiri o anda doğrulanmadı. Onu takip eden yeni bir aktarım da duyulmadı.

Gürültü birden kesilmedi; azar azar uzaklaştı. Önce büyük taşların sesi durdu, sonra ince döküntüler, en sonunda da zeminin altındaki uğultu. Karanlıkta üç nefes ve tozun boğazda bıraktığı yanma kaldı. Serdar öksürdü. Aylin, “Yaralı var mı?” diye sordu.

“Bende yok,” dedi Serdar.

Tarhun da kendini kontrol etti. “Bende de yok. Buradayım.”

Aylin cevap vermedi; eliyle duvarı yokladı, sonra başını salladı. “Ben de iyiyim. Birkaç dakika yerimizde kalalım.”

Serdar silahı çıkarmadı. Karanlığa doğru ateş etmek, neyi mühürlediklerini bilmeyen insanların son yapacağı şeydi. On mermi hâlâ içindeydi; tetik kullanılmamıştı. Birkaç nefes beklediler. Yere düşen ufak taşlar azaldıkça, tünelin biçimi hakkında daha net bir ses haritası oluştu. Önlerindeki geçit kapanmış ya da ciddi biçimde daralmıştı. Fakat tüm çukurun çöktüğünü söyleyemezdi. Bu, gözle görülmeden kurulacak başka bir varsayım olurdu.

Tünelin gerisinden Morkos’un sesi gelmedi. Bu, onun öldüğü veya tamamen sustuğu anlamına gelmiyordu. Taş yığını sesi kesmiş, Morkos geri çekilmiş, bayılmış ya da yalnızca bağırmayı bırakmış olabilirdi. Serdar onun yerini bilmiyordu. Cebindeki küçük parçadan haberi yoktu. Morkos’un son haykırışı, patlamanın içinde yutulmuştu; ardından duyulan sessizlik, bir hüküm değil yalnızca sessizlikti.

Aylin, “Kapak yerine oturdu mu?” diye sordu.

Serdar karanlığa baktı. “Henüz görmedim.”

“O zaman görmeden söylemeyelim.”

Bu, ikisinin de ihtiyaç duyduğu türden bir cümleydi. Patlamanın başarılı olup olmadığını ilan etmeyeceklerdi. Bir koridorun tümden çöktüğünü, diğer tarafın kapandığını ya da 2005’teki ekibin güvende olduğunu söylemeyeceklerdi. Önce ortamın güvenli olup olmadığına bakacak, sonra neyi gerçekten görebildiklerini kayda geçireceklerdi. Korku, sonucu hemen bilmek istiyordu. Dikkat, bunun için beklemeyi gerektiriyordu.

Toz biraz çöktüğünde meşalelerden biri yeniden yakıldı. Işık, havadaki parçacıklara çarpıp kısa mesafede dağıldı. Serdar’ın önünde iri taşların yana yığıldığı, kapı hattının artık görünmediği bir yüzey vardı. Bu görüntü mühür hissi veriyordu; ama kapak tam yerine oturmuş muydu, yapının ardındaki geçit bütünüyle kapanmış mıydı, bunu anlamak için yaklaşmaları gerekecekti. Kimse hemen yaklaşmadı. Aylin önce duvarları ve zemini gözledi. Tarhun, kendi isteğiyle birkaç adım ilerleyebileceğini söyledi; yine de Aylin’in bekleme işaretine uydu.

Serdar, Morkos’un sesini son duyduğu yönü düşündü. Orada, karanlığın içinde bir yerde, Morkos bu patlamayı kendisine gönderilmiş bir cevap olarak yorumlayabilirdi. Belki Rolpa’nın öfkesi diyecekti. Belki Serdar’ın onu susturmak için yaptığı bir hamle. Serdar onun ne düşüneceğini belirleyemezdi. Kendi niyetini biliyordu: bu eylem bir kişiye karşı değildi; geçidin bu taraftaki tehlikesini durdurma girişimiydi. Ama niyet, sonuçtaki tüm zararı ortadan kaldırmazdı.

“Bir kişi daha içeride kalmış olabilir,” dedi Tarhun. “Sesini duyamıyoruz.”

“Biliyorum,” dedi Serdar. “Şimdi ilerlemek ikinci bir çökme yaratabilir.”

Aylin başını salladı. “Önce zemin. Sonra geçit. Kimse tek başına gitmeyecek.”

Serdar bunu kabul etti. Kendi içindeki ilk dürtü, bir an önce kapıya koşmak, Morkos’u bulmak, kapak gerçekten kapanmış mı görmekti. Bu dürtülerin her biri anlaşılırdı; hiçbiri tek başına doğru karar değildi. Üçü de hayattaydı. Önlerindeki yapı hâlâ hareket edebilirdi. Bir sonraki adım, kahramanlık değil, ölçüm ve ortak karardı.

Bir süre sonra, daha uzaktan tek bir taş düşme sesi duyuldu. Serdar başını kaldırdı. Hiçbir kelime gelmedi; yalnızca taşın taş üzerinde sürtünmesi ve sonra yankının sönmesi. Morkos’un sesi değildi. Bir cevap değildi. Serdar, zihninin her sesi bir kişiye veya emre bağlama eğilimini fark etti. “Bunu da olduğu gibi yazacağız,” dedi. “Yalnızca taş sesi. Kaynağı belirsiz.”

Aylin bu cümleyi kendi zihninde tekrarladı. Tarhun, “Tamam,” dedi. Bu, yaşananları küçümsemek değildi. Kanıtla korkunun arasındaki çizgiyi korumaktı. Onlar şimdiye kadar bu çizginin kaç kez silindiğini görmüştü.

Serdar, patlamadan önce duyduğunu sandığı cümleyi bir daha düşündü. “İpi bırakma.” Selçuk’un sesi olabilir miydi? Bu hatıra, kayıtta daha önce duydukları parçayla uyuşuyor muydu? Belki. Ama bugün, odada yaşanan hiçbir şey kaynağı belirlemiyordu. 2005 tarafında birinin onu duyduğuna, ipi tuttuğuna veya aynı anda bir şey gördüğüne dair haber yoktu. Serdar’ın içinde beliren görüntü, onun belleğiyle ilgiliydi; karşı taraftaki gerçekliğe dair kanıt değildi.

Bu ayrım, sesin taşıdığı acıyı azaltmadı. Serdar, Selçuk’un adını içinden bir kez daha geçirdi. Bu defa ona yanıt göndermeye çalışmadı. Geçmişte olanı değiştirememiş, bugünkü görüntüyü doğrulayamamıştı. Ama protokolü tek başına karar vermek için değil, şüpheli bir sesin başkalarının iradesini ele geçirmesini önlemek için kurmuşlardı. Sessiz kalmak, Selçuk’u unutmak değildi. O sesi kullanarak başka birine emir verilmesine izin vermemekti.

Aylin, meşalenin ışığını kapalı geçidin yüzeyinde gezdirdi. Taşlar yer değiştirmiş, eski çizginin bir kısmı görünmez olmuştu. “Bu taraf mühürlendi diyebiliriz,” dedi. “Ama bunun öteki uçta neye karşılık geldiğini bilmiyoruz.”

Mühürlenen geçit

Mühürlenen geçit

“Bir daha açılmayacağını da bilmiyoruz,” diye ekledi Tarhun.

“Evet,” dedi Aylin. “Yalnızca şu an geçit kapalı görünüyor.”

Serdar başını eğdi. “Rapor böyle olacak.”

Hiçbiri başarı ilan etmedi. Hiçbiri başarısızlık diye de adlandırmadı. Üçü, gördüklerini ve bilmediklerini ayrı ayrı akıllarında tutmaya çalıştı. Serdar son kararın yükünü taşıyordu ama gerçeğin tek sahibi değildi. Aylin’in gözlemleri, Tarhun’un değerlendirmesi ve kendi duyduğu ses birbirinin yerine geçemezdi. Sonradan kayıt tutarlarsa, her birinin neyi gördüğünü ayrı yazacaklardı.

Morkos’un sesi karanlıkta yeniden duyulmadı. Serdar onun adını çağırmadı. Morkos’un nerede olduğunu bilmeden onu aramak, tozun ve oynayan taşların arasına kontrolsüzce girmek olurdu. Bir an için Serdar, kapalı geçidin ardında bir gölge kıpırdadı sanıp durdu. Meşale alevi hareket etmiş, duvarın biçimi gözünü yanıltmış olabilirdi. Gölge tekrar belirmedi. Bunun üzerine yeni bir hikâye kurmadı.

Kapının önünde yığılan taşlar, bir mezar kapağı gibi değil, geçici de olsa bir mühür gibi görünüyordu. Serdar’a şimdi o kütleyi elle itmek düşmüyordu; taşların kararlılığı ölçülmeden onlara dokunmayacaklardı. Yine de bedeninde son bir kez itme, kapağı yerine oturtma isteği belirdi. Aylin’in az önceki uyarısı aklındaydı: yaklaşmadan önce zemini kontrol et. Serdar bu isteği bastırdı. Kapağın kapanması, insanın eliyle tamamlayacağı bir sahne değildi; onların verdiği karar ve taşın gerçek haliydi.

Telsiz sustu. Kayıt cihazına benzeyen nesne de sessizdi. Bunların sessizliği, bir hattın kesin olarak kesildiğini kanıtlamıyordu. Yalnızca o anda bir ses duymadıklarını gösteriyordu. Serdar’ın elinde silah, Tarhun’un yanında kapalı çanta, Aylin’in elinde ise artık yalnızca meşale vardı. Morkos’un cebindeki parçadan kimsenin haberi yoktu. Odanın içinde görünmeyen şeyler, görünenlerden çoktu; ama bu defa üçü onları bildikleri gibi adlandırmaya çalışıyordu.

Serdar, yerdeki tozun içinden Aylin’e baktı. “İyi misin?”

“Evet. Sen?”

“Şimdilik.”

Tarhun’a döndüler. “Ben de,” dedi. “Buradayım.”

Bu üç kısa cevap, patlamanın öte tarafında ne olduğunu açıklamıyordu. Sadece hâlâ aynı yerde, aynı odada, birbirlerinin sesini duyabildiklerini söylüyordu. Serdar’ın zihnindeki genç el yavaş yavaş çekildi. Avuçlarının içinde yanma yoktu; yalnızca geçmişin hatırlattığı bir sızı. Selçuk’un sesi de yoktu. Kalan, gerçek insanların bu andaki nefesiydi.

Birlikte beklediler. Tozun bütünüyle çökmesini, taşların yeniden oynamadığından emin olmayı, bir sonraki adımı üç kişinin de görebileceği hale getirmeyi. Serdar, Morkos’un sustuğu yeri değil, önlerindeki geçidin çizgisini izledi. O hattın iki ucu hakkında bilmedikleri her şey duruyordu. Mühürleme bu bilinmezliği ortadan kaldırmamıştı; yalnızca onların tarafında bir kapıyı kapatmış olabilirdi.

Taşların önünde durdu. İçinden “kapı kapandı” demek geçti; cümleyi söylemedi. Bunun için erken olduğunu biliyordu. Gördüğü tek şey, geçidin kapalı göründüğü ve ötesinin hâlâ bilinmediğiydi. Elini taşlara uzatmadı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.