Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması Görseli
Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması

Tarhun’un Mesafe Korkusu

15. Sahne 13 dk okuma 19 okunma
Tarhun yerinde kaldı.
Tarhun yerinde kaldı.
Bu cümle halkın kulağına ulaşırsa tehlikeliydi.
Bu cümle halkın kulağına ulaşırsa tehlikeliydi.

Tarhun’un bütün bedeni saldırmak istiyordu.

Bu istek, düşünceden önce geldi. Omuzlarında başladı, kollarına yayıldı, parmaklarını çekicin sapına daha sert kapattı. Ayakları taş zemini yokladı. Morkos’a ulaşmak için kaç adım gerektiğini, aradaki boşluğun nasıl kapanacağını, ilk hamlede hangi omzun öne düşeceğini, çekicin hangi açıyla ineceğini hesaplamadı bile.

Bunları bedeni zaten biliyordu.

Tarhun’un dünyasında tehdit yakındaysa üstüne gidilirdi.

Kılıç kaldıran adamın bileğini kırardın.

Bıçak çekenin omzunu ezerdin.

Balta savuranın dengesini bozardın.

Bir adamın öldürme niyeti, kolunun uzunluğu kadardı. Tarhun bu dünyayı böyle öğrenmişti. Demirin, ateşin, taşın ve kasın dünyasında mesafe, insanın nefes alacak zamanı demekti. Arada on adım varsa, o on adım bir karar süresiydi. Üç adım varsa, saldırı yakındı. Bir adım varsa, artık düşünülmezdi.

Ama Morkos’un elindeki şey, bütün bu ölçüleri yalanlıyordu.

Tarhun bunu bilmiyordu.

Ama bedeni biliyordu.

Tam ileri atılacağı anda, zihninin karanlık bir odasında görünmez bir el freni çekildi. Kasları gerildiği yerde kilitlendi. Ayakları taş zeminden ayrılmadı. Çekicin sapı avucunda kaldı, ama kolu ileri savrulmadı.

Dur.

Emir içeriden geldi.

Tarhun dişlerini sıktı.

Kendi kendine öfkelendi.

Korkuyor muydu?

Hayır.

Ölümden korkan biri Morkos’un adamlarının arasına defalarca dalmazdı. Ateşten korkan demirci olmazdı. Tünellerde Serdar’ın yanında karanlığın içine girmiş, çökme sesi duyan taşın altında beklemiş, Morkos’un pusu kurduğu geçitlerde sağ hattı tutmuştu.

Bu başka bir şeydi.

Korku değildi yalnız.

Tanıma idi.

Akıl tanımıyordu, ama beden tanıyordu.

Morkos’un elindeki siyah nesne, Tarhun’un bütün eski savaş bilgisini geçersiz kılan bir sessizlik taşıyordu. Kılıç çekildiğinde metal ses verirdi. Ok atıldığında yayı görürdün. Balta havalanırken omzun döndüğünü anlardın. Mızrak ileri uzandığında geri çekilecek bir nefeslik yer kalırdı.

Bu nesne ise yalnız duruyordu.

Ama o duruşun içinde ölüm vardı.

Tarhun’un içinden bir kelime yükseldi:

Menzil.

Kelime ona ait değildi.

Tralleis’in meydanlarında, demirci ocaklarında, zeytinlik yollarında böyle konuşulmazdı. Bu kelime başka bir yerden geliyordu. Yağmur kokan, emir sesi taşıyan, toprağı başka türlü sert, gökyüzü başka türlü gri bir yerden.

Aydın.

Tarhun’un gözleri bir an karardı.

Tünel kaybolmadı, ama üzerine başka bir görüntü bindi.

Geniş bir eğitim alanı.

Islak zemin.

Uzakta duran hedefler.

Bir ses:

“Açıkta kalma.”

Başka bir ses:

“Hat boşalmadan hareket yok.”

Sonra yağmur.

Bir halat.

Genç Serdar’ın yüzü.

Yılmaz’ın kendi sesi mi, Tarhun’un kendi sesi mi, artık ayırt edemediği bir bağırış:

“Sağ hat bende Komutanım!”

Görüntü bir darbe gibi geldi ve gitti.

Tarhun nefes aldı.

Tünel geri döndü.

Morkos hâlâ Serdar’ın karşısındaydı. Namlunun karanlığı Serdar’ın göğsüne bakıyordu. Leya birkaç adım geride, yüzü bembeyaz, gözlerinde hem korku hem de yeni uyanan bir bilgiyle duruyordu. Nikos taşların arasında donmuştu. Sessiz Avcı, gölgenin içinde Morkos’u izliyor; kendi efendisinden bile kuşku duyan bir adamın ağır suskunluğunu taşıyordu.

Tarhun’un saldırması için her şey onu çağırıyordu.

Serdar namlu ucundaydı.

Leya hedefe dönüşmek üzereydi.

Morkos konuşuyordu.

Ve Tarhun bekliyordu.

Bu bekleyiş onu çileden çıkarıyordu.

Çünkü Tarhun’un bildiği cesaret, çoğu zaman ileri atılmaktı. Bir kapı kırılacaksa kırarsın. Bir adam dostuna kılıç kaldırdıysa kolunu indirirsin. Bir zalim köylünün boğazına basıyorsa omzundan yakalar, yere çalarsın. Bedenin güçlü ise, güç beklemek için değil, araya girmek için vardır.

Fakat içindeki Yılmaz başka bir şey söylüyordu.

Açık hedef olma.

Tarhun kelimeyi ağzında istemeden mırıldandı:

“Açık hedef olma.”

Kendi sesinden ürktü.

Leya başını ona çevirdi.

Serdar da duydu.

Morkos’un gözlerinde ince bir merak parladı.

“Açık hedef?” dedi. “Ne kadar güzel. Hepiniz kapının dilini konuşmaya başladınız.”

Tarhun cevap vermedi.

Çünkü kelimenin anlamını açıklayacak dili yoktu.

Ama anlamını hissediyordu.

Açık hedef, yalnız ortada duran insan değildi. Kendisini tehditten büyük sanan insandı. Mesafeyi dost sanan insandı. Düşmanın ona ulaşması için yaklaşması gerektiğini sanan insandı.

Tarhun’un göğsünde bir ağırlık büyüdü.

O on adımlık boşluk, artık boşluk değildi.

Morkos’un elindeki şeyle dolmuştu.

Ve Tarhun bunu kabul etmek istemiyordu.

Morkos, bu iç çatışmayı izledi. Zekiydi. Bir adamın yüzündeki savaşı okumayı bilirdi.

“Ne oldu demirci?” diye sordu. “Çekicin ağır mı geldi?”

Tarhun’un eli çekicin sapında beyazlaştı.

Bir adım atabilirdi.

Bir.

Belki iki.

Sonra?

İçindeki ses yine sertleşti:

Dur.

Tarhun yerinde kaldı.

Tarhun yerinde kaldı.

Morkos’un gülümsemesi büyüdü.

“Serdar’ın köpekleri bile artık havlamadan önce izin bekliyor.”

Tarhun’un gözleri karardı.

Bu cümle başka bir zamanda, başka bir tehdidin karşısında söylenseydi, Morkos’un dişleri o taş zemine dökülürdü. Tarhun bunu yapabileceğini biliyordu. Kolları bunu istiyordu. Çekici bunu istiyordu. Öfkesi, beklemenin içini yırtıyordu.

Ama Serdar’ın bakışı geldi.

Kısa.

Keskin.

Neredeyse telsizden alınmış bir rapor kadar net.

Bekle.

Tarhun o bakışı aldı.

Ve ilk kez, beklemenin de bir emir olduğunu bütün bedeniyle hissetti.

Beklemek korkaklık değildi.

Beklemek, doğru anda doğru insanın hayatta kalması için kendini dizginlemekti.

Yılmaz’ın içinde öğrendiği şey buydu belki.

Her ses duyulduğunda koşulmaz.

Her tehdit görüldüğünde üzerine atlanmaz.

Bazen en büyük cesaret, kaslarının istediğini yapmamaktır.

Tarhun nefesini tuttu.

Sonra çekicini çok yavaş indirdi.

Bu teslim olmak değildi.

Morkos bunu teslimiyet sandı.

Serdar anlamıştı.

Leya da anlamaya başladı.

Tarhun, çekicini yere bırakmadı. Yalnız saldırı pozisyonundan çıkardı. Ağırlığını değiştirdi. Gövdesini taş çıkıntının gerisine aldı. Yanındaki iki genç adamın hâlâ açıkta durduğunu fark etti.

Öfke bir anda işe dönüştü.

Tarhun sol eliyle en yakınındaki genci yakalayıp taş duvarın arkasına itti.

“Oraya.”

Genç şaşırdı.

“Ne—”

“Oraya dedim.”

İkinci adamı omzundan çekti.

“Sen de.”

Adam itiraz edecek gibi oldu.

Tarhun’un bakışı yetti.

Sessiz Avcılar’dan biri, tünelin ağız kısmına fazla yakın duruyordu. Tarhun ona sert bir el hareketi yaptı.

“Dik durma.”

Avcı kaşlarını çattı.

Tarhun daha alçak ama daha tehlikeli bir sesle konuştu:

“Dik durma dedim.”

Avcı, Tarhun’un neyi sezdiğini tam anlamadı. Ama adamın yüzündeki kesinlik, tartışmanın sırası olmadığını gösteriyordu. Hafifçe geri çekildi, taşın gölgesine girdi.

Tarhun, tüneldeki herkesin yerini yeniden görmeye başladı.

Leya açıkta.

Nikos açıkta değil ama kaçış hattı yanlış.

Serdar namlu ucunda; ona dokunamaz.

Morkos’un arkasındaki iki muhafız fazla gevşek; ama önemli değiller.

Avcı gölgede.

Portal kalıntısı arkada titriyor.

Tünel dar. Kaçış yönleri sınırlı.

Tarhun bu bilgileri niçin bu kadar hızlı topladığını bilmiyordu.

Ama topluyordu.

İçindeki Yılmaz, alanı okuyordu.

Bu kez kelime daha net geldi:

Mevzi.

Tarhun’un dudakları kıpırdadı.

“Mevzi alın.”

Bu cümle tünelde garip durdu.

Tralleis insanı “duvar dibine geç”, “taşın arkasına saklan”, “yere çök” derdi. “Mevzi” kelimesi bu çağın taşlarına yabancıydı. Ama Tarhun’un ağzından çıktığında, çevredeki insanlar kelimenin anlamını bilmeden tonuna itaat etti.

Leya duydu.

Serdar duydu.

Morkos duydu.

Morkos’un yüzündeki gülümseme inceldi.

“Bir kelime daha,” dedi. “Bir kapı daha. Demek sen de yalnız demirci değilsin.”

Tarhun, Morkos’a baktı.

“Ben ne olduğumu senden öğrenmeyeceğim.”

“Öyle mi? O hâlde söyle. Nesin sen?”

Tarhun cevap vermek istedi.

Demirci.

Direnişçi.

Serdar’ın adamı.

Leya’nın koruyucusu.

Yılmaz.

Tarhun.

Hiçbiri tam yetmedi.

Çünkü hepsi doğruydu ve hiçbirisi tek başına yeterli değildi.

“Hat tutan adamım,” dedi sonunda.

Serdar’ın gözlerinde kısa bir parıltı belirdi.

Morkos bu cevabı küçümsedi.

“Hatlar kopar.”

Tarhun’un sesi tok çıktı:

“Kopan hat yeniden bağlanır.”

Morkos’un parmağı çok az oynadı.

Tarhun’un bedeni yeniden alarm verdi.

Bu küçük hareketi anlamıyordu. Ama tehlikenin yükseldiğini anladı. İçindeki Yılmaz, gözlerini Morkos’un yüzünde değil, elindeki siyah nesnenin yönünde tutmasını söylüyordu. Tarhun bunu yaptı. Öfkesi gözlerini Morkos’un boğazına kilitlemek istiyordu; ama hayatta kalma bilgisi başka yere bakıyordu.

Morkos bunu fark etti.

“Bakışını benden kaçırıyorsun.”

Tarhun’un cevabı kuru oldu:

“Hayır. Tehlikeye bakıyorum.”

Bu cevap Morkos’un hoşuna gitmedi.

Çünkü Tarhun, silahın kutsal adından değil, işlevinden söz ediyordu. Morkos’un “Rolpa’nın Yıldırımı” dediği şey, Tarhun’un gözünde çözümlenmesi gereken bir tehdit hâline geliyordu. Bu küçük fark, Morkos’un bütün anlatısını zehirleyebilirdi.

Serdar bunu gördü.

Tarhun yalnız geri durmuyordu.

Silahı tanrı olmaktan çıkarıyordu.

Adını bilmeden.

Teknik bilgisi olmadan.

Sadece doğru korkuyla.

Doğru korku, insanı küçültmezdi.

Doğru korku, insanı hayatta tutardı.

Tarhun bunu öğreniyordu.

Leya bir adım geriye çekildi. Bu kez Serdar emrettiği için değil; Tarhun’un yerleştirdiği hattı hissettiği için. Taş çıkıntının yanına geçti. Nikos’u da eliyle kendine çekti.

Nikos fısıldadı:

“Ne yapıyoruz?”

Leya’nın cevabı alçak çıktı:

“Yaşıyoruz.”

Nikos’un yüzü soldu.

Tarhun onların yer değiştirdiğini gördü ve omuzlarındaki yük biraz hafifledi. Leya açıkta değildi artık. Nikos da değildi. Genç adamlar taşların gerisindeydi. Tünelde hareket azaldı.

Morkos’un elindeki siyah nesne hâlâ Serdar’ı tutuyordu.

Ama artık herkes onun karşısında kör değildi.

Bu, küçük bir zaferdi.

Morkos bunu sezdiği için öfkelendi.

“Ne kadar güzel,” dedi. “Bir ses bile çıkarmadan herkesi saklanmaya öğrettiniz. Demek Serdar’ın dünyasında kahramanlık bu: taş arkasında titremek.”

Tarhun’un içindeki eski Tarhun bu hakarete karşı ileri atılmak istedi.

Yılmaz’ın gölgesi onu tuttu.

Serdar’ın bakışı onu sabitledi.

Leya’nın nefesi ona neden beklediğini hatırlattı.

Tarhun, çenesini sıktı.

“Taş arkasında yaşayan adam, meydanda ölen adamdan daha çok iş yapar.”

Morkos’un yüzü sertleşti.

Bu cümle halkın kulağına ulaşırsa tehlikeliydi. Çünkü Morkos’un gösterisi, insanların açık korku yaşaması üzerine kuruluydu. Herkesin namlunun hayalî çizgisinde diz çöktüğünü görmesini istiyordu. Oysa Tarhun yeni bir şey kuruyordu: korkuyu da organize eden bir disiplin.

Bu cümle halkın kulağına ulaşırsa tehlikeliydi.

Morkos silahla korku yaratıyordu.

Tarhun korkuya şekil veriyordu.

Serdar’ın içinden, bütün acısına rağmen bir gurur geçti.

Yılmaz düşmemişti.

Yılmaz yok olmamıştı.

Tarhun’un içinde başka bir çağın askeri, bu taş tünelde doğru anda frene basmıştı.

Ve bazen savaş kazanmak, saldırmamakla başlardı.

Morkos bu sessiz dönüşümü bozmak istedi.

“Demirci,” dedi. “Serdar ölürse ne yapacaksın?”

Tünel bir an sustu.

Leya’nın yüzü gerildi.

Nikos nefesini tuttu.

Tarhun’un eli çekicin sapında yine sıkılaştı.

Morkos devam etti:

“Üzerine koşacak mısın? Duvar arkasında mı kalacaksın? Şifacıyı mı koruyacaksın? Halkı mı? Kendini mi? Bir adam aynı anda kaç hattı tutabilir?”

Bu soru Tarhun’un içine saplandı.

Çünkü doğru bir yerden geliyordu.

Bir adam aynı anda her hattı tutamazdı.

Aydın’da da böyle miydi?

Bir hat seçmek zorundaydın.

Sağ hat.

Sol hat.

Ana hat.

Revir hattı.

Tarhun’un zihninde kelimeler çarpıştı.

Sonra Serdar’ın sesi geldi:

“Tarhun.”

Tek kelime.

Komutan sesi.

Tarhun ona baktı.

Serdar’ın gözleri hâlâ Morkos’taydı ama sözü Tarhun’aydı.

“Sağ hat.”

Bu iki kelime, Tarhun’un içinde bir kapıyı açtı.

Sağ hat.

Emir değil yalnız.

Kimlik.

Yılmaz’ın bütün bedeni bu kelimeyi tanıdı.

Tarhun’un nefesi derinleşti.

Sağ hat neydi burada?

Serdar namlu ucundaydı. Leya hedef olabilirdi. Nikos ve halkın adamları gerideydi. Morkos’un adamları tünel çıkışını tutuyordu. Portal arkadaydı. Serdar’ın solundaki taş duvar kırık, sağındaki geçit daha dardı. Eğer panik olursa herkes o dar geçide yığılacak ve birbirini ezecekti.

Sağ hat, insanların kaçacağı değil, tutunacağı yerdi.

Tarhun bunu bir anda anladı.

“Ben buradayım,” dedi.

Serdar çok az başını salladı.

Bu, yeterliydi.

Morkos aralarındaki anlamı okuyamadı; ama rahatsızlığını hissetti.

“Ne kadar az kelimeyle anlaşıyorsunuz.”

Serdar cevap verdi:

“Çünkü senin kadar çok yalan söylemiyoruz.”

Morkos’un yüzü karardı.

Namlu tekrar Serdar’a sabitlendi.

Leya’nın sesi alçak ama net çıktı:

“Tarhun, kıpırdama.”

Tarhun ona baktı.

Bu kez emir Leya’dan gelmişti.

Ve Tarhun itaat etti.

Çünkü Leya’nın sesi artık yalnız şifacı sesi değildi. İçinde o modern komutun sertliği vardı. Az önce “yere yat” diyen sesin gölgesi hâlâ oradaydı. Tarhun bunu tanıdı.

Aylin.

Adını bilmese de o sesi tanıdı.

Aydın’ın yağmurunda bir doktorun, revir kapısında ölümü ertelemek için verdiği emrin gölgesi.

Tarhun’un gözleri bir an Leya’nın boynundaki kolyeye kaydı.

Sonra tekrar Morkos’un eline döndü.

“Bekliyorum,” dedi.

Bu kelimeyi söylemek ona acı verdi.

Çünkü beklemek, kaslarına ihanet gibi geliyordu.

Ama aynı zamanda komutanına, Leya’ya, halkına sadakatti.

Morkos alayla sordu:

“Neyi?”

Tarhun’un cevabı karanlık ve sakindi:

“Doğru zamanı.”

Morkos kısa bir an sustu.

Çünkü bu cevapta pasiflik yoktu.

Beklemek, Tarhun’un ağzında bir pusuya dönüşmüştü.

Bir sabır.

Bir silah.

Bir hat.

Serdar bunu duyduğunda içindeki gerilim biraz yer değiştirdi. Morkos hâlâ üstün konumdaydı. Namlu hâlâ onun göğsündeydi. Tek bir yanlış hareket her şeyi bitirebilirdi. Ama tünelde artık Morkos’un tek başına yönettiği bir korku yoktu.

Leya korkunun sesini tanımıştı.

Tarhun korkunun mesafesini tanımıştı.

Serdar korkunun sınırını biliyordu.

Üçü de farklı bilgi taşıyordu.

Ve Morkos’un asıl kaybetmeye başladığı şey buydu: bilinmezlik.

Morkos, silahı kutsallaştırmıştı.

Ama karşısındaki üç insan, onu parça parça dünyaya geri indiriyordu.

Ses.

Yara.

Mesafe.

Sınır.

Bir tanrı yıldırımı değil.

Bir araç.

Korkunç, ölümcül, yabancı; ama sınırlı bir araç.

Morkos’un yüzündeki öfke, bu yüzden soğuklaştı.

“Demek hepiniz öğreniyorsunuz,” dedi.

Serdar cevap verdi:

“Hayatta kalmak isteyen öğrenir.”

Morkos’un gözleri Tarhun’a döndü.

“Sen de mi hayatta kalmak istiyorsun demirci?”

Tarhun bir an düşündü.

Hayatta kalmak.

Bunu hiç kendi başına istememişti sanki. Yılmaz olarak da, Tarhun olarak da, hep bir hattın parçası olmuştu. Komutan yaşasın. Doktor yaşasın. Halk yaşasın. Sağ hat kopmasın. Ocak sönmesin. Yaşamak, onun için çoğu zaman başkalarının gerisinde duran bir sonuçtu.

Ama şimdi anladı.

Kendi hayatta kalması da bir görevdi.

Çünkü ölürse hat düşerdi.

“Evet,” dedi.

Morkos şaşırmış gibi baktı.

Tarhun devam etti:

“Çünkü daha tutacak hat var.”

Bu cümle Leya’nın içine işledi.

Serdar’ın yüzünde neredeyse görünmez bir onay belirdi.

Tarhun ilk kez yalnız Serdar için değil, kendi görevinin devamı için hayatta kalmayı seçmişti. Bu, Yılmaz’ın sadakatinden Tarhun’un iradesine geçişti.

Tünelde bir taş parçası düştü.

Portalın son ışığı tamamen sönmeye yaklaştı.

Morkos’un adamlarından biri huzursuzca kıpırdandı. Tarhun göz ucuyla onu gördü. Bu kez saldırmadı. Sadece yerini kaydetti. Doğru zamanı bekledi.

Beklemek artık boşluk değildi.

Hazırlıktı.

Serdar, Tarhun’un yüzündeki değişimi gördü.

Aydın’ın yağmurlu gecesinde Yılmaz sağ hattı tutmuştu.

Tralleis’in taş tünelinde Tarhun, mesafeyi tutuyordu.

Aradaki fark, çağların farkıydı.

Öz ise aynıydı.

Morkos, elindeki siyah ateşle mesafeyi öldürdüğünü sanıyordu.

Ama Tarhun o an, mesafenin yalnız boşluk olmadığını öğrendi.

Mesafe, doğru tutulursa savunma da olabilirdi.

Saldırmamak, yenilmek demek değildi.

Beklemek, korkmak demek değildi.

Tarhun o gece ilk kez kılıcın değil, beklemenin de bir silah olduğunu hatırladı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.