Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması Görseli
Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması

Dönüş Kararı: Boşluğa İkinci Atlayış

10. Sahne 10 dk okuma 17 okunma
Revir kapısından çıkmış, elindeki tıbbi malzemeleri yağmurdan korumaya çalışıyor, gözleriyle hem çukuru hem Serdar’ı tak
Revir kapısından çıkmış, elindeki tıbbi malzemeleri yağmurdan korumaya çalışıyor, gözleriyle hem çukuru hem Serdar’ı tak
Serdar’ın bilinci genç bedenden söküldü. Yağmurun sesi uzadı, inceldi, metalik bir uğultuya dönüştü.
Serdar’ın bilinci genç bedenden söküldü. Yağmurun sesi uzadı, inceldi, metalik bir uğultuya dönüştü.

Zaman, Aydın Taburu’nun revir bahçesinde artık düz akmıyordu.

Yağmur yukarıdan aşağı inmeye devam ediyordu, evet. Projektörler hâlâ çukurun ağzını tarıyor, telsizler hâlâ cızırtıyla boğuşuyor, askerler hâlâ halata asılı duruyordu. Dışarıdan bakan biri için gece, aynı geceydi. Bir kriz alanı. Bir çukur. Birkaç paniklemiş asker. Bir doktor. Bir üsteğmen. Kopmak üzere olan bir hat.

Ama Serdar için dünya sıvılaşmıştı.

Her şeyin kenarı eriyordu.

Revirin beyaz duvarı bir an betondu, bir an Tralleis’in rutubetli taşına dönüşüyordu. Aylin’in yağmur altında ıslanan yüzü bir göz kırpması kadar kısa sürede Leya’nın şifa evindeki yorgun bakışına karışıyordu. Yılmaz’ın “Sağ hat bende Komutanım!” diyen sesi, Tarhun’un ocağın başındaki tok ve ağır sesine binip yeniden ayrılıyordu. Selçuk’un telsizle boğuşan genç yüzü, yıllar sonra taşıyacağı suskun pişmanlığın gölgesini çoktan almış gibiydi.

Serdar halatı tutuyordu.

Ama artık halat yalnız çukurun içine inmiyordu.

Bir ucu 2005’in yağmurlu betonunda, diğer ucu Tralleis’in taş tozu içindeki karanlığındaydı. Ortasında Serdar vardı. Genç bedeniyle geçmişe ait, yaşlı bilinciyle geleceği ve geçmişi aynı anda taşıyan bir düğüm gibi.

Çukurun içinden gelen çekim arttı.

Bu kez yalnız bedeni değil, kararını da çekiyordu.

Serdar, kalırsa neler yapabileceğini bir an için bütün çıplaklığıyla gördü.

Aylin birkaç adım ötesindeydi.

Revir kapısından çıkmış, elindeki tıbbi malzemeleri yağmurdan korumaya çalışıyor, gözleriyle hem çukuru hem Serdar’ı takip ediyordu. Henüz kaybolmamıştı. Henüz başka bir çağın şifacısı olmamıştı. Henüz ona “Beni onunla incitme” dememişti. Boynundaki hayat ağacı kolyesi yerindeydi. Hafızası parçalanmamıştı. Adı Aylin’di.

Revir kapısından çıkmış, elindeki tıbbi malzemeleri yağmurdan korumaya çalışıyor, gözleriyle hem çukuru hem Serdar’ı tak

Serdar istese onun kolundan tutabilirdi.

Onu revirin içine geri sokabilirdi.

Kapıyı kapatabilirdi.

Yılmaz’ı da geri çağırabilirdi.

“Sağ hattı bırak, geri çekil” diyebilirdi. Belki bu kez zaman emri bütünüyle yutmazdı. Belki bir kırılma anı yakalardı. Belki Yılmaz o gece düşmezdi. Belki Tarhun hiç doğmazdı ama Yılmaz yaşardı.

Selçuk’a gerçeği anlatabilirdi.

“Bu gece rapora sığmayacak,” diyebilirdi. “Aşağıda yalnız bir çukur yok. Bu hattın öteki ucunda başka bir çağ var. Ben oraya düşeceğim. Aylin kaybolacak. Yılmaz kaybolacak. Sen yıllarca bu gecenin etrafında susacaksın.”

Bunları söyleyebilirdi.

Belki de söyleyemezdi.

Ama kalırsa deneyebilirdi.

İşte en tehlikeli olan buydu.

Geçmiş, Serdar’a bir armağan gibi değil, bir tuzak gibi açılıyordu.

“Düzelt,” diyordu.

“Şimdi buradasın. İşte Aylin. İşte Yılmaz. İşte Selçuk. İşte henüz kırılmamış hayatın. Tek hamleyle her şeyi değiştirebilirsin.”

Bu düşünce öyle tatlıydı ki Serdar’ın içini zehirledi.

Bir an için Tralleis uzaklaştı.

Morkos’un yüzü soldu.

Leya’nın şifa evi sessizleşti.

Tarhun’un sesi derinden geldi ama anlamını yitirdi.

Serdar yalnız Aylin’i gördü.

Yağmurun altında ona bakan Aylin’i.

“Gitme,” demişti Aylin.

Bu kelime hâlâ havadaydı.

Serdar’ın yıllarca söyleyemediği, biraz önce güçlükle çıkardığı kelime, şimdi Aylin’in ağzından ona dönmüştü.

Gitme.

Kal.

Burada kal.

Beni bu gecede bırakma.

Serdar neredeyse halatı bırakacaktı.

Tam o anda çukurun içinden başka bir ses yükseldi.

Tralleis’in sesi.

Önce çok uzaktan geldi; rüzgârın taşıdığı bir fısıltı gibi.

“Serdar…”

Leya.

Bu kez Aylin’in sesi değildi. Leya’nın sesiydi. Şifa evinin kapısında, elleri kanlı bezlerle dolu, yüzünde hem korku hem kararlılık taşıyan Leya. Modern yaranın adını bilmeden tanıyan, çocukları arka odaya alan, korkuyu su kaynatmaya çeviren, Morkos’un yıldırımına karşı tanrı değil şifa diyen Leya.

Serdar’ın göğsü sıkıştı.

Leya, Aylin’in yerine geçen bir gölge değildi.

Artık bunu biliyordu.

Leya kendi acısıyla, kendi emeğiyle, kendi öfkesiyle vardı. Onu “Aylin’i geri getirecek kişi” olarak görmek, ona yapılacak ikinci haksızlıktı. Tralleis’te bir kadın, kendi hafızasının yırtıklarıyla savaşırken aynı anda bir şehrin yaralarını tutuyordu.

Serdar burada kalırsa, Leya’yı yalnız bırakacaktı.

Sonra Tarhun’un sesi geldi.

“Komutanım…”

Bu tek kelime, yağmurdan daha ağır düştü.

Tarhun, Tralleis’te açık alanları boşaltıyor, halkı duvar hattına çekiyor, anlamını bilmediği modern tehdide karşı içindeki Yılmaz refleksiyle insanları koruyordu. O artık yalnız Yılmaz’ın kaybı değildi. Tarhun olmuştu. Ocak kurmuştu. Hat tutmuştu. Serdar’ın yokluğunda sağ hattı devralmıştı.

Serdar burada kalırsa, Tarhun’un nöbeti boşa düşecekti.

Sonra Morkos’un sesi geldi.

Gerçek bir ses değildi belki.

Ama Serdar onu duymaya yetecek kadar tanıyordu.

“Rolpa’nın Yıldırımı…”

Siyah metal.

Modern tabanca.

Morkos’un elinde artık yalnız bir nesne değil, bir anlatı vardı. O ateşi çoğaltamayabilirdi; ama korkusunu çoğaltabilirdi. Her mermiyi bir ölüm emri gibi saklayacak, her sesi halkın zihnine yeni bir zincir gibi geçirecekti. Serdar Tralleis’e dönmezse, Morkos’un karşısında modern ateşin ne olduğunu bilen kimse kalmayacaktı.

Leya sezebilirdi.

Tarhun hissedebilirdi.

Ama Serdar bilirdi.

Ve bazen bilmek, insanın kaçma hakkını elinden alırdı.

Çukurun içinden bir başka uğultu yükseldi.

Bu kez zeytinliklerin sesi gibiydi.

Aris’in haberci çocukları.

Nikos’un güvenli evlere taşıdığı aileler.

Korkudan kapısını kapatmak isteyen ama Leya’nın açık kapısına bakan kadınlar.

Morkos’un fısıltılarına karşı henüz kime inanacağına karar vermemiş halk.

Serdar, onların hepsinin kendisine muhtaç olmasından nefret etti.

Çünkü bir halkın kaderi bir yabancının omzuna bu kadar yaslanmamalıydı.

Ama gerçek buydu.

O halkı bu savaşın içine çekmişti.

Onlara karanlığın yalnız tanrıların değil, insanların da ürettiği bir şey olduğunu göstermişti. Şimdi modern ölüm Tralleis’e düşmüşken, onları 2005’in yağmurunda bırakıp gidemezdi.

Gitmek değil, kalmak ihanet olacaktı.

Bu düşünce Serdar’ı paramparça etti.

Aylin ona bakıyordu.

“Serdar?”

Sesi hem yakındı hem çok uzaktan geliyordu.

Serdar ona döndü.

Bu kez bakışlarında yalnız veda yoktu.

Özür vardı.

Minnet vardı.

Söyleyemediği bütün gerçeklerin yükü vardı.

“Aylin,” dedi.

Kadın yaklaştı.

“Ne oluyor sana?”

Serdar cevap vermek yerine onu ezberledi.

Gözlerini.

Yağmurun kirpiklerinde birikmesini.

Kolyenin boğazındaki yerini.

Saçlarının yüzüne yapışmasını.

Elindeki tıbbi çantayı.

Görev için korkusunu erteleyen o ifadesini.

Bu görüntüyü yanında götürmek istedi.

Çünkü Tralleis’e döndüğünde Leya’nın yüzünde bu anın kırık parçalarını arayacaktı. Aylin’in tamamını değil, yankısını bulacaktı. Ama artık yankının da gerçek olduğunu biliyordu.

“Aşağıda biri var,” demişti Aylin.

Evet.

Aşağıda biri vardı.

Yılmaz vardı.

Kayıp vardı.

Serdar’ın kendi geleceği vardı.

Ve o karanlığın sonunda Tralleis vardı.

Serdar’ın sesi kısık çıktı:

“Beni affet.”

Aylin’in yüzü dondu.

“Neden?”

Serdar cevap vermedi.

Çünkü cevap verebileceği her kelime geçmişin dikişini yırtabilirdi.

Aylin bir adım daha yaklaştı.

“Serdar, bana bak. Neden affedeyim?”

Serdar’ın gözleri çukurun ışığıyla doldu.

“Bir gün anlarsan,” dedi, “o gün affet.”

Aylin’in nefesi kesildi.

“Sen gidiyorsun.”

Serdar buna hayır diyemedi.

Çünkü Aylin doğruyu görmüştü.

Selçuk yanlarından bağırdı:

“Serdar! Hat kopacak!”

Yılmaz’ın sesi hemen ardından geldi:

“Sağ hat son sınırda!”

Serdar halata döndü.

Çekim artık dayanılmazdı. Çukur, onu geri çağırmıyordu yalnız; içindeki yaşlı bilinci genç bedenden sökmeye başlamıştı. Parmakları halatı tutuyor, ama aynı anda bu parmakların kendisine ait olmaktan çıktığını hissediyordu. Genç Serdar’ın bedeni kendi akışına dönmek üzereydi. Yaşlı Serdar’ın burada kalabileceği süre bitiyordu.

Ama karar hâlâ ona aitti.

Zaman onu çekiyordu.

Fakat bu kez pasif bir düşüş olmayacaktı.

İlkinde geçmiş onu yutmuştu.

O gece, bu çukurun başında, genç Serdar anlamadan, hazırlanmadan, seçmeden bir karanlığın içine açılmıştı. Aylin kaybolmuş, Yılmaz düşmüş, Serdar yıllarca ne olduğunu bilmeden o gecenin suçunu taşımıştı.

Şimdi aynı karanlık karşısındaydı.

Ama bu kez biliyordu.

Tamamını değil.

Yeterince.

Ve seçiyordu.

Serdar halata daha sert asıldı. Avuçlarından yeni kan sızdı. Yağmur kanı hemen yıkadı. Ama acı kaldı.

“İlkinde geçmiş beni yutmuştu,” diye fısıldadı.

Selçuk onu duymadı.

Aylin belki duydu.

Yılmaz duyamazdı.

Çukur duydu.

Serdar devam etti:

“Şimdi ben geçmişin içinden görevimi seçerek geçiyorum.”

Bu cümle, bir zafer cümlesi değildi.

Bir teslimiyet de değildi.

Daha çok, kendi cezasını anlayan ama yine de başkasını kurtarmak için o cezaya dönen bir adamın kararıydı.

Aylin onun koluna uzandı.

“Serdar!”

Eli Serdar’ın koluna değdi.

Sıcak mıydı?

Soğuk mu?

Serdar bunu ayırt edemedi.

Çünkü aynı anda Leya’nın eli de zihninde belirdi. Şifa evinde bileğini tutan, nabzını ölçen, “Bunu bana söyleme” diyen Leya. Aylin’in eliyle Leya’nın eli üst üste bindi.

Serdar bir an kalmak istedi.

Bütün kararı dağıtacak kadar çok istedi.

Ama Morkos’un tekil ateş sesi zihninde patladı.

Tralleis’te bir çocuk yaralanmıştı.

Leya o yarayı tanımaya çalışıyordu.

Tarhun insanları duvar hattına çekiyordu.

Morkos on üç ölüm emrini masaya dizmişti.

Serdar geri dönmeliydi.

Aylin’in elini nazikçe bıraktı.

Bu küçük hareket, içindeki en büyük kopuştu.

“Ben seni kaybetmedim,” dedi.

Aylin’in gözleri doldu.

Serdar devam etti:

“Sadece seni bulacağım yolu tutmak zorundayım.”

Aylin bu cümleyi anlamadı.

Ama yüzündeki ifade, anlamasa bile bu cümlenin bir gün kendisine geri döneceğini sezdiğini gösteriyordu.

Selçuk bağırdı:

“Serdar, ne yapıyorsun?”

Serdar ona baktı.

Genç dostu.

Bu gecenin tanığı.

Kendisi kadar suçlu hissedecek ama gerçeği hiçbir zaman tam taşıyamayacak adam.

“Selçuk,” dedi.

“Ne?”

“Rapor yetmeyecek.”

Selçuk’un yüzü karıştı.

“Ne raporu?”

Serdar acı bir gülümseme verdi.

“Bir gün anlarsın.”

Selçuk öfkeyle bağırdı:

“Bugün anlamam gerek!”

Serdar’ın cevabı sert çıktı:

“Bugün ipi tutman gerek!”

Selçuk irkildi.

Sonra dişlerini sıkarak halata yeniden asıldı.

“Tamam!”

Yılmaz kendi hattından bağırdı:

“Komutanım, emir?”

Serdar başını o yöne çevirdi.

Yılmaz’ın yüzü yağmurun içinde sert bir gölge gibiydi. Henüz düşmemişti. Henüz Tarhun olmamıştı. Ama o sadakat, iki çağın da en sağlam taşıydı.

Serdar’ın sesi boğuldu:

“Hattı bırakma.”

Yılmaz hiç tereddüt etmedi.

“Bırakmam Komutanım!”

Bu cevap, Serdar’ın içini kırdı ve aynı anda güç verdi.

Belki insanları kurtarmanın tek yolu, onları hiç kaybetmemek değildi.

Bazen insan, kaybolan birini gelecekte yeniden bulabilmek için onun tuttuğu hattı onurlandırmak zorunda kalırdı.

Çukurun ışığı büyüdü.

Bu kez beyaz değil, beyazın içinden geçen mavi ve sarı kırıklarla doluydu. Yağmur damlaları Serdar’ın etrafında yavaşladı. Halatın lifleri avuçlarında tek tek belirginleşti. Her lif bir anı gibiydi. Aylin’in sesi. Leya’nın öfkesi. Yılmaz’ın emri. Tarhun’un çekiç sesi. Selçuk’un panik dolu bakışı. Morkos’un kahkahası. Künye. Kolyenin parıltısı. Şifa evindeki kanlı bez. Tralleis’in zeytinlikleri.

Bütün bunlar halatın içinde birleşti.

Serdar anladı.

İp yalnız düşenleri çekmek için değildi.

İp, çağların birbirini tamamen kaybetmemesi için vardı.

Ve şimdi onun yapması gereken şey, ipin öteki ucuna geçmekti.

Serdar halatı bir an daha tuttu.

Sonra genç bedenin parmaklarından kendi iradesini çekti.

Bu, halatı fiziksel olarak bırakmak değildi.

Genç Serdar tutmaya devam edecekti.

Selçuk tutacaktı.

Yılmaz tutacaktı.

2005 kendi gecesini yaşamaya devam edecekti.

Ama yaşlı Serdar’ın bilinci, o bedenden ayrılacaktı.

Çukurun içine, Tralleis’e, modern ateşin düştüğü yere dönecekti.

Serdar gözlerini Aylin’den ayırmadı.

“Gitme,” demişti Aylin.

Serdar içinden cevap verdi:

Gidiyorum çünkü seni bırakmıyorum.

Sonra kendini ışığın içine bıraktı.

Bu kez düşmedi.

Düşmek, yönünü bilmeden boşluğa kapılmaktı.

Bu başka bir şeydi.

Bir atlayış.

Bir karar.

Bir adamın kendi geçmişinden kaçmayı reddedip, onun içinden geçerek gelecekteki sorumluluğuna dönmesi.

Serdar’ın bilinci genç bedenden söküldü. Yağmurun sesi uzadı, inceldi, metalik bir uğultuya dönüştü. Revirin beyaz duvarı katlandı. Beton zemin ayaklarının altından çekildi. Aylin’in yüzü ışığın içinde bir an daha kaldı. Sonra Leya’nın yüzüyle birleşti.

Serdar’ın bilinci genç bedenden söküldü. Yağmurun sesi uzadı, inceldi, metalik bir uğultuya dönüştü.

Yılmaz’ın “Bırakmam Komutanım!” sesi, Tarhun’un “Sağ hat emniyette Komutanım!” sesine dönüştü.

Selçuk’un “Bugün anlamam gerek!” diye bağırışı, yıllar sonra susacağı bütün cümlelerin gölgesine karıştı.

Serdar karanlığın içine geçti.

Karanlık bu kez onu yutmadı.

Onu taşıdı.

Çünkü Serdar artık nereye gittiğini biliyordu.

Tralleis’e.

Leya’ya.

Tarhun’a.

Morkos’un elindeki gelecek ateşine.

Ve ipin öteki ucunda henüz tamamlanmamış olan kaderine.

Serdar ikinci kez karanlığa bıraktığında kendini, düşmediğini biliyordu; ipin öteki ucuna geçiyordu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.