Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması Görseli
Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması

Leya’nın Hatırladığı Ses

14. Sahne 13 dk okuma 17 okunma
Morkos, Serdar’a doğru bir adım daha yaklaşmıştı.
Morkos, Serdar’a doğru bir adım daha yaklaşmıştı.
Ne dediğini anlamıştı ama neden böyle dediğini bilmiyordu.
Ne dediğini anlamıştı ama neden böyle dediğini bilmiyordu.

Leya, Morkos’un elindeki siyah metale baktığında önce nesneyi değil, boşluğu gördü.

Nesne küçüktü.

Bir kılıç kadar uzun değildi. Bir mızrak kadar açık değildi. Bir balta gibi ağırlığını göstermiyordu. Tralleis’in tanıdığı hiçbir silaha benzemiyordu. Savaş meydanlarında insanı korkutan şey çoğu zaman büyüklüktü; geniş ağızlı kılıç, parlak mızrak ucu, kalın tahta kalkan, demir çivili topuz. Tehlike kendini gösterirdi. İnsana kaçacağı yönü söylerdi.

Bu ise susuyordu.

Küçük bir karanlık taşıyordu.

Ve o karanlık doğrudan Serdar’ın göğsüne bakıyordu.

Meşale ışığı, siyah metalin kenarında kaydı. Kısa bir parıltı oldu, sonra söndü. Leya’nın gözleri o parıltıya takıldı. Aklı nesneye ad koyamıyordu. Şifacı olarak bildiği hiçbir malzemeye uymuyordu. Demir miydi, başka bir alaşım mıydı, dövülmüş müydü, kalıptan mı çıkmıştı, hangi ocakta yapılmıştı; bunların hiçbirini bilmiyordu.

Ama bedeni biliyordu.

Beden, akıldan önce hatırladı.

Leya’nın omuzları gerildi. Nefesi kısaldı. Elindeki kanlı bez parmaklarının arasında buruştu. Dizleri ileri atılmak ile olduğu yerde donmak arasında kaldı. Gözleri Morkos’un elinden Serdar’ın göğsüne, oradan tünelin taş zeminine, sonra yeniden o küçük karanlık deliğe kaydı.

Deliğin ne olduğunu bilmiyordu.

Ama orada durulmaması gerektiğini biliyordu.

Bu bilgi, Tralleis’in hiçbir okulundan gelmiyordu. Otların, merhemlerin, kemiklerin, kırıkların, yanıkların, ok ve kılıç yaralarının bilgisi değildi. Bu daha sertti. Daha kısa. Daha emredici.

Sanki bedeninin derinliklerinde biri bağırıyordu:

Açıkta durma.

Leya irkildi.

Bu cümle onun değildi.

Ya da sadece onun değildi.

Morkos, Serdar’a doğru bir adım daha yaklaşmıştı. Namlu hâlâ sabitti. Serdar ise 2005’in yağmuruyla Tralleis’in taş tozu arasında, yaralı ama dimdik durmaya çalışıyordu. Saçlarından hâlâ su damlıyordu. Üzerindeki ıslaklık bu çağın rutubeti değil, başka bir gecenin yağmuruydu.

Morkos, Serdar’a doğru bir adım daha yaklaşmıştı.

Leya o kokuyu aldı.

Mazot.

Islak beton.

Jeneratör dumanı.

Antiseptik.

Yağmurun sıcak betona vurunca kaldırdığı o ağır, metalik koku.

Şifa evinin sirke, kan ve kaynamış bez kokusu bir an geri çekildi. Tünelin rutubeti uzaklaştı. Tralleis’in meşaleleri sönmedi ama ışıkları inceldi. Leya’nın zihninde beyaz bir koridor açıldı.

Uzun.

Soğuk.

Floresan ışıklarıyla keskin.

Ayak sesleri vardı.

Hızlı ama ölçülü.

Bir kapı açılıyordu.

Beyaz önlükler.

Yeşil örtüler.

Metal sedye tekerlerinin sesi.

Sonra bir patlama.

Kısa.

Keskin.

Ritmik.

Bir tane daha.

Bir tane daha.

Leya gözlerini kırptı.

Tünel geri geldi.

Morkos’un sesi hâlâ Serdar’a yönelmişti.

“Rolpa nedir, Serdar Yalın?”

Serdar cevap vermişti.

“Senin anlayamayacağın kadar eski. Ve sahiplenemeyeceğin kadar gelecek.”

Bu cümle tünelde asılı kaldı.

Morkos’un yüzündeki gülümseme silinmişti.

Leya, Morkos’un parmaklarındaki küçük değişimi gördü. Teknik olarak ne anlama geldiğini bilmiyordu. Ama bedeni, bunun bir eşik olduğunu söyledi. Bir kasın kasılması, bir kararın yaklaştığını gösteriyordu. O siyah metalin ucundaki karanlık, Serdar’ı içine çekmeye hazırlanıyor gibiydi.

Leya’nın zihnindeki baraj bir kez daha çatladı.

Bu kez görüntüler daha hızlı geldi.

Bir eğitim alanı.

Kapalı bir bölüm.

Kulakları sıkıştıran sert koruyucular.

Yan yana duran hedefler.

Genç Serdar.

Henüz bugünkü gibi taş yorgunu değil.

Yüzünde askerî disiplinin altında gizlenmiş bir sıcaklık.

Bir erkek sesi:

“Hat boşalmadan kimse yaklaşmayacak.”

Başka bir ses:

“Yere yat!”

Patlama.

Kısa.

Keskin.

Leya’nın bedeni bu sesi tanıdı.

Sonra başka bir görüntü.

Aydın’ın yağmuru.

Revir kapısı.

Halat.

Serdar’ın genç yüzü.

Ama yüzün içinde başka bir yaşlılık.

“İpi bırakma!”

Bu cümle, Leya’nın içinde bir kapıyı yumrukladı.

İpi bırakma.

Bunu kim söylemişti?

Serdar mı?

Genç Serdar mı?

Kendi hafızası mı?

Yoksa zaman mı?

Leya nefes alamadı.

Bir tıbbi cümle zihninden geçti:

Bazı yaralar dikiş tutmaz.

Bu cümleyi nerede duymuştu?

Kim söylemişti?

Kendi sesi miydi?

Bir hocanın sesi mi?

Bir ameliyathanenin telaşı mı?

Bir savaş cerrahının, kapatılamayan bir yaraya bakarken söylediği o kuru ve acı gerçek mi?

Bazı yaralar dikiş tutmaz.

Ama yine de kan durdurulur.

Yine de el basılır.

Yine de hasta yalnız bırakılmaz.

Leya’nın gözleri tekrar Serdar’a döndü.

Serdar yalnız değildi.

Ama namlunun karşısında tek başınaydı.

Tarhun saldırmak istiyordu. Leya bunu onun omuzlarından, boynundaki kasılmadan, çekici tutan elindeki beyazlamadan anladı. Ancak Serdar onu durdurmuştu. Haklıydı. Tarhun’un gücü bu mesafede onu kurtarmayabilirdi. Hatta onu da aynı karanlığın önüne serebilirdi.

Nikos tünelin gerisinde, iki kaya arasından bakıyordu. Korkuyordu ama kaçmıyordu. Leya bunu da gördü. Herkes bir şey yapmayı bekliyordu.

Ama bu tehdidin dili, bu çağın dili değildi.

Ve o dili ilk hatırlayan Leya oldu.

Morkos’un bakışı hâlâ Serdar’daydı. O küçük zafer anını uzatıyordu. Serdar’ın cevabını kırmak, Rolpa kelimesini elinden almak, adını ve hikâyesini halka çevrilecek bir mühür hâline getirmek istiyordu.

Leya’nın içinde bir ses daha yükseldi.

Geç kalırsan ölür.

Bu cümle bir doktorun cümlesiydi.

Bu cümle Aylin’in cümlesiydi.

Leya ağzını açtığını fark etmedi.

Sesi tünelin taşlarına çarparak çıktı:

“Serdar… yere yat!”

Cümle kısa, sert ve emrediciydi.

Tralleis’in şifa dilinden çıkmamıştı.

Bir şifacının “eğil”, “saklan”, “geri dur” deyişi değildi bu.

Bu, savaş alanında verilen bir komuttu.

Nizamî.

Operasyonel.

Gecikmeye tahammülü olmayan.

Leya cümle çıkar çıkmaz kendi sesinden ürktü.

Ne dediğini anlamıştı ama neden böyle dediğini bilmiyordu. “Yere yat” ifadesi ağzından taş gibi düşmüştü. Bu çağın insanları tehlikede duvar dibine çömelir, kapıya çekilir, kalkan arar, merdiven altına saklanırdı. Ama bu cümle başka bir dünyanın refleksiydi.

Ne dediğini anlamıştı ama neden böyle dediğini bilmiyordu.

Serdar, namlunun ucunda olmasına rağmen başını çok az çevirdi.

Gözleri Leya’yı buldu.

O bakışta şaşkınlık vardı.

Ama şaşkınlığın altında, tünelin bütün karanlığını bir anlığına delen bir umut da vardı.

Serdar o cümlenin nereden geldiğini anlamıştı.

Leya anlamamıştı.

Ama Serdar anlamıştı.

Aylin ilk kez sadece bir anı, bir kolye, bir yüz kırılması ya da tıbbi sezgi olarak değil; savaş alanının diliyle Leya’nın içinden konuşmuştu.

Morkos da bunu fark etti.

Ve işte o anda tehlike yön değiştirdi.

Morkos’un gözleri Serdar’dan Leya’ya kaydı.

Namlu tam dönmedi. Henüz değil. Ama bakış döndü. Bu bile tünelin havasını değiştirmeye yetti. Serdar’ın omuzları sertleşti. Tarhun bir adım atmak istedi. Nikos’un nefesi kesildi.

Leya, Morkos’un gözlerinde yeni bir hesap açıldığını gördü.

Az önce o yalnız şifacıydı.

Serdar’ın yaralarını saran kadın.

Halkın korkusunu temiz bez ve kaynayan suyla dağıtan inatçı biri.

Morkos için değerliydi, çünkü halk ona bakıyordu. Tehlikeliydi, çünkü Morkos’un tanrı gazabı dediği şeyi “yara açan bir nesne” diye yere indiriyordu.

Ama şimdi başka bir şey olmuştu.

Morkos, Leya’nın Serdar’ın dünyasıyla yalnız duygusal değil, bilgisel bir bağı olduğunu anlamıştı.

Bu, onu daha tehlikeli kılıyordu.

Çünkü Serdar ölürse bile, Leya hatırlayabilirdi.

Silahın sesini.

Yarasını.

Sınırını.

Korkunun nasıl kırılacağını.

Morkos’un yüzündeki ifade inceldi.

“Şifacı,” dedi yavaşça. “Bu dil sana nereden geldi?”

Leya cevap veremedi.

Çünkü kendisi de bilmiyordu.

Ama susmak da Morkos’un eline anlam verecekti.

Bu yüzden dimdik durdu.

“Beden bazen akıldan önce bilir,” dedi.

Morkos gülümsedi.

“Hayır. Beden bu kadar uzak bir şeyi bilmez. Bu, senden değil.”

Leya’nın içi ürperdi.

Morkos’un söylediği şey, kendi korkusuna çok yakındı.

Benden değil.

O zaman kimden?

Aylin’den mi?

Geçmişten mi?

Serdar’ın söylediği yaradan mı?

Yarayı kapatmadan önce neden açıldığını unutma.

Bu cümle zihninde yeniden yankılandı.

Leya Serdar’a baktı.

Serdar’ın yüzünde bir şey vardı: Hem özlem hem dikkat. Onu görmek istiyor, ama Morkos’un namlusundan gözünü ayırmamaya çalışıyordu. Leya bu bakışta kendisinin ötesinde birini arandığını hissetti. Normalde bu onu yaralardı. Ama o an başka bir şey oldu.

Bu kez o kişi bir rakip gibi gelmedi.

Bir kapı gibi geldi.

Aylin.

İsim zihninin en derin yerinde bir kez daha kıpırdadı.

Aylin yalnız Serdar’ın kaybı değildi.

Leya’nın kendi içindeki gömülü oda olabilirdi.

Morkos bu odanın açılmasından korkmuştu.

Leya bunu fark etti.

Ve korkunun yön değiştirebildiğini gördü.

Morkos’un elinde silah vardı.

Ama Leya’nın içinde de açılmaya başlayan bir bilgi vardı.

Morkos, namluyu çok az oynattı.

Serdar hemen konuştu:

“Bana bak Morkos.”

Sesindeki sertlik tünelin havasını kesti.

Morkos’un gözleri tekrar ona döndü.

“Ne kadar çabuk korktun,” dedi Morkos. “Onun konuşmasından mı, yoksa hatırlamasından mı?”

Serdar cevap vermedi.

Çünkü ikisi de doğruydu.

Leya’nın hatırlaması umut vericiydi.

Ama aynı zamanda onu Morkos’un hedefi yapıyordu.

Morkos devam etti:

“Ben Leya’yı sadece halkın şifacısı sanıyordum. Meğer o da kapıdan sızanlardan biriymiş.”

Leya’nın sesi sert çıktı:

“Ben kimsenin mülkü değilim.”

Morkos ona bakmadan gülümsedi.

“Bu cümleyi mülk olmaya en yakın insanlar kurar.”

Tarhun artık dayanamadı.

“Bir adım daha atarsan—”

Serdar hemen kesti:

“Tarhun, dur.”

Tarhun’un gözleri öfkeyle Serdar’a döndü.

“Komutanım—”

“Dur.”

Tarhun dişlerini sıktı.

İçindeki Yılmaz refleksi, Leya’nın emrini anlamıştı. Açıkta kalma. Ani hareket etme. Tehdidin çizgisine girme. Ama Tarhun’un kendi öfkesi, Morkos’un boğazına atılmak istiyordu. Bu iki dürtü gövdesinde çarpıştı.

Sonunda Serdar’ın emrine itaat etti.

Morkos bundan zevk aldı.

“Sadakat,” dedi. “Ne güzel bir zincir.”

Tarhun’un sesi alçaldı.

“Zincir değil. Hat.”

Morkos anlamadı.

Ama Serdar anladı.

Hat.

Sağ hat.

İpi bırakma.

Aşağı bakma.

Yılmaz’ın gölgesi Tarhun’un içinde biraz daha belirginleşmişti.

Leya da bunu duydu. “Hat” kelimesi zihninde yankılandı. Hemen ardından başka bir görüntü geldi.

Yağmur altında bir adam.

Genç değil, ama o an genç görünen Serdar.

Bir halat.

Bir ses.

“İpi bırakma!”

Leya’nin eli istemsizce kolyesine gitti.

Morkos bunu fark etti.

“İşte,” dedi. “Hepiniz aynı kapının etrafında dönüyorsunuz. Biri ip diyor, biri hat diyor, biri yere yat diyor. Ama kapının adını yalnız ben koyacağım.”

Serdar’ın sesi soğuktu.

“Ad koymak sahip olmak değildir.”

Morkos namluyu tekrar Serdar’a sabitledi.

“Bunu söylemekten sıkılmadın mı?”

“Sen de sahip olmaktan sıkılmadın.”

“Hayır,” dedi Morkos. “Çünkü her seferinde daha fazlası mümkün oluyor.”

Leya, Morkos’un parmağındaki küçük hareketi tekrar gördü.

Bu kez içindeki refleks daha netti.

Serdar’a bakarak değil, tünelin bütününe bakarak konuştu:

“Kimse kıpırdamasın.”

Cümle yine sertti.

Morkos’un gözleri parladı.

“Şimdi de emir mi veriyorsun?”

Leya’nın yüzü solgundu ama sesi titremedi.

“Hayır. Hayat kurtarıyorum.”

Morkos hafifçe güldü.

“Ben henüz kimseyi öldürmedim.”

Leya’nın gözleri Dionis’in kolundaki yaraya, taş kâsedeki küçük metal parçasına, şifa evinin duvarlarında titreyen korkuya döndü.

“Ettin,” dedi. “Sadece herkes bunu kan sanmıyor.”

Bu cümle Morkos’un hoşuna gitmedi.

Çünkü doğru yere dokundu.

Morkos’un silahı yalnız beden yaralamıyordu. Bekleyen herkesi, ikinci sesi duymadan önce bile yaralıyordu. Leya bunu görmüştü. Adını bilmeden teşhis etmişti.

Morkos, Leya’ya ilk kez tamamen dikkatle baktı.

“Seninle ayrıca konuşacağız.”

Serdar’ın sesi hemen geldi:

“Hayır.”

Morkos’un gülümsemesi geri döndü.

“İşte bu. Serdar Yalın’ın kapısı.”

Serdar anlamadı.

Morkos açıkladı:

“Senin hikâyene girmek için Rolpa’yı bilmem gerekmiyor. Leya’ya bakmam yetiyor.”

Leya’nın yüzü sertleşti.

Serdar’ın içinde soğuk bir öfke yükseldi. Morkos, beklediği gibi onu adıyla, künyesiyle, silahla değil; Leya üzerinden yaralamayı seçiyordu. Bu, Morkos’un en tehlikeli tarafıydı. Nesneleri değil, bağları hedef alıyordu.

Serdar bir adım attı.

Namlu ona daha sıkı döndü.

Leya istemsizce tekrar konuşacak gibi oldu, ama kendini tuttu. Çünkü Serdar artık ne yaptığını biliyor gibiydi. Yine de bütün bedeni tetikteydi. İçindeki Aylin, tünelin taşlarında bir savaş alanı görüyordu. İçindeki Leya, Serdar’ın yüzünde kaybı görüyordu.

İkisi aynı bedende ilk kez birbirine düşman değil, aynı yönde duruyordu.

Bu fark Leya’yı sarstı.

Morkos sordu:

“Az önce ne dedin? Yere yat. Bu ne demek?”

Leya sustu.

Serdar cevap verdi:

“Yaşamak istemek demek.”

Morkos’un bakışı Serdar’a döndü.

“Sen yaşamak istiyor musun?”

Serdar bir an Aylin’i gördü.

Gitme.

Sonra Leya’yı gördü.

Yere yat.

İki cümle birbirine bağlandı.

Biri onu geçmişte tutmak istemişti.

Diğeri şimdi hayatta tutmak istiyordu.

Serdar’ın cevabı yavaş geldi:

“Artık sadece kendim için değil.”

Bu cümle, tüneldeki herkese değdi.

Leya’nın gözleri dolmadı ama bakışı değişti.

Tarhun’un omuzları biraz daha sertleşti.

Nikos başını eğdi.

Morkos ise bundan hoşlanmadı.

Çünkü “kendim için değil” diyen insan, tehdit edilmesi en zor insandı. Kendi canına tutunmayan ama başkaları için yaşayan biri, ölümle pazarlıkta beklenmedik davranabilirdi.

Morkos’un sesi soğudu.

“O zaman önce kim için yaşayacağını seçelim.”

Bu cümle tünelde zehir gibi yayıldı.

Namlu hâlâ Serdar’daydı.

Ama Morkos’un bakışı Leya’ya kaydı.

Serdar bunu gördü.

Leya da gördü.

Tarhun da.

Hiç kimse hareket etmedi.

Leya’nın zihninde bir başka görüntü açıldı.

Aydın’ın revir kapısı.

Yağmur.

Genç Serdar’ın yüzü.

Kendi sesi:

“Serdar… yere yat!”

Hayır.

Bu ses şimdiye aitti.

Ama kökü oradaydı.

Leya, ilk kez kendini ikiye bölünmüş değil, iki zamandan aynı anda güç almış hissetti. Leya korkuyordu. Aylin biliyordu. İkisi birlikte Serdar’a bakıyordu.

“Serdar,” dedi bu kez daha alçak, ama daha bilinçli bir sesle.

Serdar gözlerini Morkos’tan ayırmadan duydu.

Leya’nın sesi değişmişti.

Tamamen Aylin değildi.

Tamamen Leya da değildi.

İkisinin arasında, yeni bir tondu.

“Ses gelmeden önce sessizlik ağırlaşır.”

Serdar’ın nefesi durdu.

Bu cümle bir teşhisti.

Leya, silahın kendisini anlamıyordu ama ölümden önceki boşluğu tanımıştı. Beden hafızası, önceki sesleri ve yarayı birleştiriyordu.

Morkos’un yüzünde bir anlık rahatsızlık belirdi.

Leya devam etti:

“O sessizlik şimdi burada.”

Kimse konuşmadı.

Tünel gerçekten susmuştu.

Meşaleler bile daha az çıtırdıyordu.

Portalın kalıntı ışıkları taş duvarlarda son kez titredi.

Morkos, elindeki gücün artık sadece onun sır tuttuğu bir gizem olmadığını fark etti. Leya onu çözmeye başlamıştı. Serdar zaten biliyordu. Tarhun bedeninde seziyordu. Bu üç bilgi birleşirse, Rolpa’nın Yıldırımı tanrısal olmaktan çıkacaktı.

Ve Morkos’un asıl korkusu buydu.

Silahın tükenmesi değil.

Silahın anlaşılması.

Çünkü anlaşılan korku yönetilebilirdi.

Morkos’un yüzü karardı.

“Demek şifacı da konuşmayı öğreniyor.”

Leya, gözlerini onun elindeki karanlıktan ayırmadan cevap verdi:

“Hayır. Hatırlıyorum.”

Bu kelime tünelde yankılandı.

Hatırlıyorum.

Serdar’ın içinde bir şey kırıldı ve yerine başka bir şey yerleşti.

Umut, bazen sevinç gibi değil; savaşın ortasında alınan ikinci bir nefes gibi gelirdi.

Morkos ise bu kelimeyi bir tehdit gibi duydu.

Çünkü hatırlayan insan, yeniden adlandırılamazdı.

Leya kendi ağzından çıkan emri tam anlamamıştı; ama Serdar anlamıştı.

Aylin ilk kez, binlerce yılın tozlu perdesini yırtarak savaş alanının diliyle geri dönmüştü.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.