Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması Görseli
Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması

Morkos’un 13 Ölüm Emri

12. Sahne 14 dk okuma 17 okunma
Dar pencerelerden içeri süzülen ilk ışık, taş masanın üzerindeki nesnelere tek tek dokundu.
Dar pencerelerden içeri süzülen ilk ışık, taş masanın üzerindeki nesnelere tek tek dokundu.
Boynunda Serdar’ın adı, pelerininin altında Rolpa’nın Yıldırımı, mühür kutusunda on üç küçük kader ihtimaliyle.
Boynunda Serdar’ın adı, pelerininin altında Rolpa’nın Yıldırımı, mühür kutusunda on üç küçük kader ihtimaliyle.

Mühür odasında şafak, bir aydınlık gibi değil, suçüstü yakalanmış bir gecenin solgun tanığı gibi belirdi.

Dar pencerelerden içeri süzülen ilk ışık, taş masanın üzerindeki nesnelere tek tek dokundu. Önce Serdar’ın paslı künyesine vurdu. Metalin üzerindeki yabancı harfler, sabahın gri ışığında hâlâ bu çağa ait olmayan bir inatla parladı.

Dar pencerelerden içeri süzülen ilk ışık, taş masanın üzerindeki nesnelere tek tek dokundu.

SERDAR YALIN.

0 Rh+.

Morkos bu yazıların tamamını anlamıyordu.

Ama anlamadığı şeyleri yok saymak gibi bir kusuru yoktu. Bilmediği her işaret, onun için ya kapının mührü ya da ele geçirilmesi gereken bir dilin ilk harfiydi. Künye, Serdar’ın adı olmaktan çoktan çıkmıştı. Morkos’un masasında artık bir kimlik değil, bir iddia duruyordu.

Sonra ışık siyah metale kaydı.

Gelecekten düşen o soğuk nesne, taş masanın ortasında sessizce yatıyordu. Geceki gösteriden sonra odanın havası hâlâ değişmemişti. Yağ lambalarının isi, barutun keskin kokusuna karışmış; bronz kalkandaki küçük ve pürüzsüz yara, odanın köşesinden Morkos’a bakar gibi kalmıştı.

Kalkan delinmişti.

Ama asıl delinen kalkan değildi.

Morkos, o tek sesle eski savaş düzeninin kalbine küçük bir kapı açtığını biliyordu.

Ve şimdi o kapıdan nasıl geçeceğini planlıyordu.

Taş masanın önünde ayakta durdu. Uykusuzdu. Gözlerinin altında koyu gölgeler vardı. Kulaklarında hâlâ geceki deneme sesinin ince uğultusu duruyordu. Başka biri bunu uğursuzluk sayardı. Morkos ise bedel saydı.

Büyük güç, sahibinin kulağında iz bırakmalıydı.

Yoksa gerçek olmazdı.

Masaya eğildi.

Siyah metalin yanına küçük bakır renkli parçaları dizmeye başladı.

Tek tek.

Acele etmeden.

Her birini taşın üzerine bırakırken çıkan küçük ses, odanın sessizliğinde bir hüküm gibi duyuldu.

Bir.

İki.

Üç.

Dört.

Morkos saydıkça yüzü değişmedi. Ama gözlerinin içindeki karanlık, her küçük parçayla biraz daha düzen kazandı. Korku, insanın içinde dağınık durduğunda onu zayıflatırdı. Sayıya dönüştüğünde ise kullanılabilir hâle gelirdi.

Beş.

Altı.

Yedi.

Sekiz.

Sessiz Avcı kapının yanında duruyordu. Bu kez içeri girmesine izin verilmişti; çünkü Morkos yalnız tanık istemiyordu, sınırlarını hatırlatacak bir göz de istiyordu. Avcı’nın sessizliği, Morkos’un kibri için rahatsız edici ama kullanışlıydı.

Dokuz.

On.

On bir.

On iki.

On üç.

Morkos son parçayı da masaya bıraktığında odada tuhaf bir denge oluştu.

On üç küçük metal.

Bir siyah ateş taşıyıcısı.

Bir paslı künye.

Bir Rolpa mührü.

Bir eski liman anahtarı.

Bir işlevsiz yanık parça.

Hepsi aynı masadaydı.

Geçmişin mülkiyeti, geleceğin ölümü, yabancının adı ve halkın korkusu.

Morkos’un önünde, yalnız savaş planı değil, bir çağın gasp haritası duruyordu.

“On üç,” dedi.

Avcı cevap vermedi.

Morkos gözlerini masadan ayırmadan konuştu:

“Az görünüyor.”

Avcı kısa ve kuru bir sesle karşılık verdi:

“Az.”

Morkos gülümsedi.

“Bu yüzden değerli.”

“Bu yüzden tehlikeli.”

Morkos başını kaldırdı.

“Tehlike, değerin koruyucusudur Avcı. Herkesin elinde olan şey korku yaratmaz.”

Avcı, masadaki küçük metal parçalarına baktı.

“Bunların yenisini yapamazsınız.”

“Henüz.”

“Hiç yapamayabilirsiniz.”

Morkos’un yüzünden kısa bir gölge geçti.

Bu gerçek, ona söylenmesinden hoşlanmadığı bir gerçekti. Geleceğin ateşi elindeydi ama geleceğin zanaatı elinde değildi. Nesneye sahipti, ama onu doğuran düzeni bilmiyordu. O küçük ölüm tohumlarının her biri bittiğinde, siyah metalin kudreti azalacaktı.

Fakat Morkos bu sınırı zayıflık olarak değil, dramatik bir güç olarak düşünmeyi seçti.

“Öyleyse her biri doğru yere gidecek,” dedi.

Avcı’nın sesi sertleşti.

“İnsanlara mı?”

Morkos ona döndü.

“İnsanlar bazen yere, bazen söze, bazen kapıya benzer. Hangisi gerekirse ona.”

Avcı sustu.

Çünkü Morkos’un birini hemen öldürmek zorunda olmadığını, bundan daha kötüsünü de seçebileceğini biliyordu.

Morkos ilk küçük metali parmağıyla öne itti.

“Bu Serdar Yalın için.”

Künyeye baktı.

“Kapının bekçisi olduğunu sanıyor. Hayır. Kapının önünde yanlışlıkla duranı bekçi sanmak halkın kusurudur. Ben onun bekçi değil, hırsız olduğunu göstereceğim.”

Avcı alçak sesle sordu:

“Onu öldürecek misiniz?”

Morkos hemen cevap vermedi.

Serdar’ı öldürmek fikri elbette hoştu. Yabancıyı kendi dünyasının ateşiyle yere sermek, köşk avlusunda halka göstermek, künyeyi cesedinin üzerine bırakmak… Bu, düz ve etkili bir zafer olurdu.

Ama fazla hızlıydı.

Morkos hızlı zaferlerden şüphe ederdi.

“Serdar ölmeden önce konuşmalı,” dedi. “Ya da konuşmayı reddetmeli. İkisi de işime yarar.”

“Nasıl?”

“Konuşursa hikâyesini alırım. Susarsa suskunluğunu suç yaparım.”

İkinci metali öne itti.

“Bu Tarhun için.”

Avcı’nın gözleri daraldı.

“Demirci mi?”

“Demirci değil yalnız. İçinde başka bir asker var. O adam, Serdar’ın hatlarından biri. Gücü kollarında değil. Sadakatinde.”

Morkos, Tarhun’u ilk gördüğü günden beri sevmezdi. Güçlü adamlar satın alınabiliyorsa faydalıydı. Satın alınamıyorsa kalabalığın içinde tehlikeli birer sütuna dönüşürdü. Tarhun böyleydi. Halk onun demirini, bileğini ve sessiz öfkesini görüyordu. Serdar’ın yanında durdukça bu öfke yön kazanıyordu.

“Sadakat,” dedi Morkos, “kırılmazsa öldürülür.”

Avcı’nın yüzü sertleşti.

“Tarhun’u öldürürseniz halkın bir kısmı size düşman olur.”

Morkos gülümsedi.

“Tarhun’u doğru anda öldürürsem, halkın bir kısmı kendini yetim hisseder. Yetim kalan kalabalık, babalık iddiası olana bakar.”

Üçüncü parçayı itti.

“Aris.”

Zeytinlik hattı.

Görünmez haber ağı.

Taş evlerin arkasından dolaşan çocuklar.

Kadınların su taşırken verdiği işaretler.

Yaşlıların pazar dedikodusu gibi sakladığı gerçekler.

Morkos zeytinliklerden nefret etmiyordu. Tam tersine onları seviyordu. Çünkü iyi bir ağdı. Sadece yanlış adama hizmet ediyordu.

“Zeytin dalı bazen barış değildir,” dedi. “Bazen boğazı sessizce sıkan iptir.”

Dördüncü parçayı itti.

“Bu, Sessiz Avcılar’ın içindeki şüphe için.”

Avcı’nın bakışı Morkos’a döndü.

“Mermiyi şüpheye mi ayırıyorsunuz?”

“Hayır. Şüpheyi taşıyan ilk adama.”

Avcı’nın yüzünde hiçbir şey değişmedi.

Morkos onun ifadesizliğinden hoşlandı.

“Sen alınmadın.”

“Alınmak için sebep yok.”

“Var.”

Avcı sustu.

Morkos, dördüncü parçanın üzerinde parmağını bekletti.

“Sen korkuyorsun. Bu iyi. Korkan adam akıllı olur. Ama korkusunu benden saklayan adam, bir gün benim yerime korkusuna itaat eder.”

Avcı sakince cevap verdi:

“Ben korkumu saklamıyorum. Size gösteriyorum.”

Morkos’un gülümsemesi inceldi.

“Bu yüzden hâlâ kapımda duruyorsun.”

Beşinci parçayı öne sürdü.

“Bu kendi korkum için.”

Avcı bu kez gerçekten baktı.

Morkos’un yüzünde alay yoktu.

“Bu nesneden korkuyorsunuz,” dedi Avcı.

“Evet.”

Bu itiraf odanın havasını değiştirdi.

Morkos korktuğunu kolay kolay söylemezdi. Ama söylediğinde de bunu zayıflık olarak bırakmazdı. Korkuyu bile mülküne katmanın bir yolunu bulurdu.

“Bilmiyorum,” dedi Morkos. “Bu siyah şeyin içinde ne olduğunu bilmiyorum. Onu doğuran demirhaneyi bilmiyorum. İçindeki ateşi kimin öğrettiğini bilmiyorum. Ne zaman susacağını, ne zaman bana ihanet edeceğini bilmiyorum.”

Avcı sessizce dinledi.

Morkos devam etti:

“Ama korkumu tanıyorum. Onu masaya koyabiliyorum. İnsan tanıdığı şeyi yönetir.”

Parmağı beşinci parçanın üzerinde durdu.

“Bu, korkumun bana ihanet ettiği gün için.”

Avcı’nın içi ürperdi.

Çünkü Morkos kendi korkusunu öldürebileceğine inanıyorsa, başka herkes onun için çoktan harcanabilir olmuştu.

Altıncı parçayı itti.

“Bu Nikos’un geçmişi için.”

Avcı kaşlarını kaldırdı.

“Nikos’u öldürmek mi istiyorsunuz?”

“Hayır. Onu yaşatmak daha faydalı.”

“Öyleyse neden?”

“Bir insanı öldürmeden de vurabilirsin. Nikos’un geçmişi zaten yaralı. Doğru sesle o yara yeniden açılır. Onu halkın gözünde Serdar’ın zayıf noktası yapacağım.”

Yedinci parça.

“Bu şifa evinin kapısı için.”

Avcı hemen konuştu:

“Leya?”

Morkos başını yavaşça iki yana salladı.

“Hayır. Leya için değil.”

O anda odadaki hava daha da karardı.

Morkos’un Leya’dan nefret ettiği belliydi. Ama bu nefret, basit bir öldürme arzusuyla kirlenemeyecek kadar karmaşıktı. Leya halkın bedenine dokunuyordu. Morkos halkın korkusuna. Bu iki güç birbirine rakipti. Şifacı ölürse, halk onun etrafında yas tutabilirdi. Ama şifacı karar vermeye zorlanırsa, halkın içinde şifa bile Morkos’un iznine bağlıymış gibi görünebilirdi.

“Şifacıyı öldürmek kolay,” dedi Morkos. “Asıl zafer, şifacının hangi yarayı kapatacağına benim karar vermem.”

Avcı’nın sesi alçaldı.

“Onu tanımıyorsunuz.”

Morkos’un yüzü sertleşti.

“Tanımak zorunda değilim. Ne sevdiğini bilmek yeter.”

“İnsanları seviyor.”

“İşte bu yüzden yenilebilir.”

Avcı bu cümleden hoşlanmadı.

Ama itiraz etmedi.

Çünkü Morkos bir şeyi sevgi üzerinden hedeflemeye karar verdiyse, onun için merhamet değil, kaldıraç görüyordu.

Sekizinci parça.

“Bu halkın cesareti için.”

Dokuzuncu.

“Bu pazar fısıltıları için.”

Onuncu.

“Bu zeytinlik yolunda ilk ihanet için.”

On birinci.

“Bu kapının tekrar konuşacağı gün için.”

On ikinci.

Morkos durdu.

Künyeye baktı.

“Bu Serdar’ın anlatmadığı gerçek için.”

Avcı sordu:

“Gerçeği mermiyle mi alacaksınız?”

Morkos gülümsedi.

“Bazı gerçekler, birinin başına doğrultulunca daha hızlı konuşur.”

Son parçaya geldiğinde odada uzun bir sessizlik oldu.

On üçüncü küçük metal, diğerlerinden farksızdı. Ama Morkos ona dokunurken parmakları daha yavaş hareket etti.

“Bu,” dedi, “son söz için.”

Avcı’nın yüzü değişmedi.

Ama soruyu sormak zorunda kaldı:

“Kimin son sözü?”

Morkos siyah metale baktı.

“Henüz bilmiyorum.”

“Bilmiyorsanız neden ayırıyorsunuz?”

“Çünkü bazı sözler söylenmeden önce yer ister.”

Bu cevap, mühür odasının karanlığına yakıştı.

Morkos on üç parçaya baktı. Her birine isim vermişti. Ama o isimlerin sabit olmadığını biliyordu. Gerçek savaşta plan değişirdi. İnsanlar beklenmedik yerde cesaret gösterir, beklenmedik anda kırılır, beklenmedik şekilde ihanet ederdi. Bu yüzden mermiler birer kesin liste değil, birer ihtimaldi. Her ihtimalin üstüne ölümün gölgesi düşürülmüştü.

Morkos’un asıl hazzı da buradaydı.

Öldürmeden önce, kaderleri masada düzenlemek.

Bir insanın henüz yaşadığı bir sabahın üzerine, onun bilmediği bir son ihtimali koymak.

Bu, mülkiyetin en uç biçimiydi.

Morkos siyah metali eline aldı.

“Rolpa’nın Yıldırımı,” dedi.

Adı bir kez daha söyledi.

Bu kez odanın içinde daha doğal durdu.

Adlandırılmış şeyler, insan zihninde yer kapmaya başlardı. Morkos bunu biliyordu. Modern nesne, kendi çağının adını ve dilini yitirdikçe, Morkos’un mitolojisine bağlanıyordu.

“Bu nesne insanın kolunu uzatmıyor,” diye mırıldandı. “İradesini uzatıyor. Dokunmadan öldüren, uzağı mühürleyen bir irade.”

Avcı, masadaki düzene baktı.

“Buna inanırsanız, bir gün onun sizi de uzattığı yere sürüklediğini görmezsiniz.”

Morkos ona döndü.

“Sen hep uçurumdan söz ediyorsun.”

“Çünkü siz hep kenarında yürüyorsunuz.”

“Hayır,” dedi Morkos. “Ben uçurumun tapusunu arıyorum.”

Avcı sustu.

Bu cümle, Morkos’un deliliğinin bütün biçimini taşıyordu. Başka biri uçurumdan korkar, başka biri onu geçmeye çalışır, başka biri etrafından dolaşırdı. Morkos ise uçuruma sahip olmak isterdi. Çukurun içine bakıp cennet değil demir krallık gördüğünde bile geri çekilmemişti. Çünkü gördüğü şey tehlikeli olduğu için değil, mülkiyet vaadi taşıdığı için onu büyülemişti.

Morkos künyeyi eline aldı.

Küçük metal plakayı siyah nesnenin yanına koydu.

“Bu ikisi aynı kapıdan geldi.”

Avcı cevap vermedi.

“Ad ve ateş,” dedi Morkos. “Bir adamın adı ve o adamın çağının ateşi. İkisi de artık benim masamda.”

“Serdar dönerse?”

Morkos’un gözleri parladı.

“Dönecek.”

“Bundan eminsiniz.”

“İnsan kendi adının düşman elinde olduğunu hisseder. Hele ki yolunun ateşi de aynı eldeyse.”

Avcı, Morkos’un sezgisini küçümsemek istedi ama yapamadı. Serdar’ın döneceğini o da düşünüyordu. Çünkü o yabancı, arkasında bıraktığı insanları yarım bırakacak biri değildi. Bu, onun zayıflığıydı belki. Belki de gücü.

Morkos bu özelliği hedef alacaktı.

“Serdar geri döndüğünde,” dedi, “karşısında yalnız beni bulmayacak. Kendi dünyasını benim elimde bulacak.”

Avcı’nın sesi kısık çıktı:

“Bu onu daha tehlikeli yapabilir.”

Morkos gülümsedi.

“Tehlikeli adamlar konuşurken daha değerlidir.”

“Ya konuşmazsa?”

“Suskunluğunu vururum.”

Bu cümlenin ardından odada kısa bir sessizlik oldu.

Morkos, küçük parçaları yeniden toplamadı. Onları masada bıraktı. Dizilmiş hâlleriyle görmek istiyordu. On üç küçük kader. On üç sınırlı ihtimal. On üç kez düşünülmesi gereken bir ateş.

Bir tiran için sınırlı güç, sabırsızlığı öğretirdi.

Morkos sabırsızlığı sevmezdi.

O, beklemenin de bir işkence biçimi olduğunu bilirdi.

Dışarıdan uzak bir uğultu geldi.

Köşkün avlusunda halk dağılıyordu. Kimi mermer sütundaki yarayı anlatmak için pazara koşacak, kimi limanda bunu tanrı gazabı diye büyütecek, kimi şifa evine yaralı çocuğun haberini taşıyacaktı. Korku artık kendi ayaklarıyla yürüyordu.

Morkos bundan memnundu.

Ama içinde hâlâ bir eksik vardı.

Serdar.

Yabancı geri dönmeden hikâye tamamlanmayacaktı.

Morkos pencereye doğru yürüdü. Limanın üzerine solgun bir sabah yayılıyordu. Tralleis’in taşları henüz tamamen ısınmamıştı. Şehir, korkunun ardından gelen o tuhaf bekleyiş hâline girmişti. Herkes ikinci sesi bekliyordu.

Beklemek de Morkos’un silahıydı.

Ateş etmeden korkutmak.

Öldürmeden diz çöktürmek.

Susturmadan fısıltıyı yönetmek.

Pencereden şifa evi yönüne baktı.

Orada Leya vardı.

Morkos onunla ne yapacağına henüz tam karar vermemişti. Öldürmek kolaydı. Ama Leya’nın ölümü, Serdar’ın hikâyesini güçlendirebilirdi. Leya’nın yaşaması ise daha ince bir fırsattı. Eğer halk, şifanın bile Morkos’un izin verdiği yere kadar ulaşabildiğini düşünürse, umut bir kapıya bağlanırdı.

Ve o kapının anahtarı Morkos’un elinde olurdu.

“Şifacı yaşayacak,” dedi.

Avcı onun arkasından baktı.

“Şimdilik mi?”

Morkos hafifçe güldü.

“Herkes şimdilik yaşar.”

Masaya döndü.

On üç küçük parçayı yeniden saydı.

Bu kez parmakla değil, gözle.

Bir parça eksilmişti geceki denemede.

Bu kayıp onu rahatsız etmedi. Tam tersine, masadaki sayıyı anlamlı kılmıştı. On dört fazla rastgeleydi. On üç ise daha karanlıktı. Eksilmiş güç, kendi içinde bir hikâye taşırdı. İlk parça kalkanı delmişti. Geri kalanlar insanlara, kapılara, korkulara ve sözlere ayrılmıştı.

Morkos, siyah metali alıp pelerininin altında hazırlattığı özel deri kılıfa yerleştirdi. Bunu yaparken hareketi yavaş ve kontrollüydü. Teknik bilgisi sınırlıydı; ama nesneye artık sıradan eşya gibi davranmıyordu. Ona bir yırtıcı hayvan gibi mesafeli saygı gösteriyordu. Yakınında tutacak, ama unutmayacaktı: Bu güç yanlış anda sahibini de utandırabilirdi.

Sonra künyeyi boynuna geçirdi.

Bu kez saklamadı.

Küçük metal göğsünde durdu.

Serdar’ın adı artık Morkos’un kalbinin üzerinde, bir ganimet gibi değil, bir meydan okuma gibi asılıydı.

Avcı bu görüntüden hoşlanmadı.

“Onu boynunuzda taşımanız akıllıca değil.”

“Niçin?”

“Serdar görürse…”

“Görsün.”

“Öfkesini artırırsınız.”

Morkos’un yüzünde ince bir memnuniyet belirdi.

“İstediğim de bu.”

Avcı’nın gözleri daraldı.

Morkos açıkladı:

“Öfkeli adam hızlı karar verir. Hızlı karar veren adam hata yapar. Serdar’ın en tehlikeli hâli sakin hâli. Onu kendi adıyla yaralayacağım.”

Avcı içinden, Serdar’ın öfkesinin Morkos’un sandığı kadar kolay yönetilebilir olup olmadığını düşündü. Yabancı adam, çukurun altında bile panikle değil hesapla hareket etmişti. Morkos onu kızdırarak kıracağını sanıyordu. Belki de yanlış hesaplıyordu.

Ama bunu söylemek, şimdilik işe yaramazdı.

Morkos masadaki küçük parçaları birer birer tekrar topladı. Onları küçük bir metal kutuya değil, eski bir mühür kutusuna koydu. Bu bilinçliydi. Geleceğin ölüm tohumlarını geçmişin mülkiyet kutusuna yerleştirdi. Her şeyin anlamı olmalıydı. Anlamı olmayan güç çabuk dağılırdı.

Kutunun kapağını kapatmadan önce son kez baktı.

On üç.

Her biri küçük.

Her biri sınırlı.

Her biri geri alınamaz bir karar ihtimali.

Morkos kapağı kapattı.

Mühür basmadı.

Henüz değil.

Çünkü bu emirler verilmemişti.

Yalnız hazırlanmıştı.

Kapıya yöneldi.

Avcı onu izledi.

“Şimdi ne yapacaksınız?”

Morkos durdu.

“Bekleyeceğim.”

Avcı şaşırdı.

“Siz?”

Morkos gülümsedi.

“Evet. Çünkü Serdar dönecek. Ve döndüğünde, acele eden adam o olacak.”

“Ya dönmezse?”

Morkos’un yüzü karardı.

“Döner.”

Bu kez sesinde öfke değil, neredeyse inanç vardı.

Çünkü Morkos’un zihninde Serdar, artık yalnız bir düşman değildi. Kapının diğer yarısıydı. Künye ve silah nasıl aynı anlatının iki parçasıysa, Serdar ve Morkos da aynı çatışmanın iki ucu hâline gelmişti. Birinin hikâyesi diğerini çağırıyordu.

Morkos bunu kader sanıyordu.

Aslında kendi hırsının ördüğü tuzaktı.

Ama bunu anlayacak kadar kendinden kuşkulanmıyordu.

Kapıyı açmadan önce arkasına döndü ve mühür odasına son kez baktı.

Masada artık siyah metal yoktu. Künye boynundaydı. Küçük ölüm emirleri kutuya konmuştu. Ama oda yine de değişmişti. Sanki duvarlar, o tekil patlamadan sonra başka bir sesi beklemeye başlamıştı. Mühürler, parşömenler, liman anahtarları ve borç defterleri artık eski kudretlerini kaybetmiş gibi görünüyordu.

Çünkü Morkos geleceğin ateşini odaya sokmuştu.

Ve ateş, dokunduğu her mülkiyet biçimini daha ilkel göstermişti.

Morkos bunu fark etti.

Korkmak yerine sevindi.

Demek ki daha büyük bir mülkiyet biçimi mümkündü.

İnsanın yalnız toprağına, borcuna, emeğine değil; mesafesine, korkusuna ve yaşayacağı son ana da sahip olmak.

Morkos kapıyı açtı.

Koridorda hizmetçiler diz çökmüş bekliyordu.

Morkos onlara bakmadı.

Yalnız yürüdü.

Boynunda Serdar’ın adı, pelerininin altında Rolpa’nın Yıldırımı, mühür kutusunda on üç küçük kader ihtimaliyle.

Boynunda Serdar’ın adı, pelerininin altında Rolpa’nın Yıldırımı, mühür kutusunda on üç küçük kader ihtimaliyle.

Morkos masadaki mermilere baktığında, her birinin küçük olduğunu biliyordu; ama her birinin içine bir insanın kaderini mühürleyebileceğine inanıyordu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.