Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması Görseli
Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması

2005: Yağmurun İçinde Uyanmak

3. Sahne 17 dk okuma 17 okunma
Halat avuçlarını yakarken, Serdar’ın bilinci bedeninin içine tam oturmadığını fark etti.
Halat avuçlarını yakarken, Serdar’ın bilinci bedeninin içine tam oturmadığını fark etti.
Yağmur kolyesinin üzerinde küçük damlalar biriktirmişti.
Yağmur kolyesinin üzerinde küçük damlalar biriktirmişti.

Serdar gözlerini açtığında, önce zamanı değil, suyu hissetti.

Yağmur.

İri, ağır, sıcak toprağa değil de soğuk betona çarpınca keskinleşen Aydın yağmuru. Damlalar yüzüne vuruyor, kirpiklerinin arasından gözlerine doluyor, dudaklarının kenarındaki kan tadını inceltiyordu. Bir saniye önce Tralleis’in altındaki rutubetli tünelde, taş tozu ve barut kokusunun içinde savruluyordu. Bir saniye sonra sırtı çiğ beyaz boyalı bir duvara çarpmış, ciğerleri mazot, ıslak beton, jeneratör dumanı ve bahar yağmurunun ağır kokusuyla dolmuştu.

Mermer yoktu.

Zift yoktu.

Meşale yoktu.

Antik taşların bin yıllık suskunluğu yoktu.

Ayaklarının altında ıslak beton vardı.

Serdar bir an nerede olduğunu anlayamadı. Gözleri karanlığa alışmıştı; fakat buradaki karanlık Tralleis’in karanlığı değildi. Bu karanlık projektörlerle yarılmış, fenerlerle taranmış, telsiz parazitleriyle parçalanmış modern bir geceydi. Revir binasının beyaz duvarı yağmur altında çiğ bir ışıkla parlıyor, sarı-siyah emniyet şeritleri rüzgârda hışırdıyor, asker botlarının betonda çıkardığı telaşlı sesler birbirine karışıyordu.

Sonra acı geldi.

Avuçlarında.

Serdar aşağı baktı.

Ellerinde halat vardı.

Kalın, ıslak, çamur ve kanla koyulaşmış bir kenevir halat. Lifleri avuç içlerine gömülmüş, derisini yakmış, eski yaraların üstüne yeni bir kader çizgisi çekmişti. Halat canlı bir şey gibi titriyordu. Aşağıdan gelen ağırlık normal değildi. Bir insanın, bir cismin, bir yükün ağırlığı gibi çekmiyordu. Sanki boşluğun kendisi halata asılmıştı.

Serdar’ın nefesi kesildi.

Bu ipi biliyordu.

Bu yanığı biliyordu.

Bu gecenin kokusunu, bu yağmurun ağırlığını, bu telsiz cızırtısını, bu revir duvarının soğuk beyazlığını biliyordu.

Ama aynı anda bilmiyordu.

Çünkü o gece, bir zamanlar onun geçmişiydi.

Şimdi ise içine yeniden atıldığı bir görev alanıydı.

“Ben bu ipi daha önce tutmadım,” diye geçirdi içinden.

Sonra cümle kendi içinde kırıldı.

Hayır.

Daha doğru olan şuydu:

“Ben bu ipi hep tutuyordum.”

Halat avuçlarını yakarken, Serdar’ın bilinci bedeninin içine tam oturmadığını fark etti. Omuzları daha hafifti. Nefesi daha hızlıydı. Kasları daha gençti. Dizlerindeki eski ağrılar yoktu. Göğsündeki Tralleis yorgunluğu, bedenin değil bilincin taşıdığı bir yük gibi kalmıştı.

Halat avuçlarını yakarken, Serdar’ın bilinci bedeninin içine tam oturmadığını fark etti.

Ellerine baktı.

Bunlar onun elleriydi.

Ama gençti.

Henüz binlerce yılın taş tozunu taşımamış, henüz Morkos’un hırsını görmemiş, henüz Leya’nın gözlerinde Aylin’i aramamış eller.

Genç Serdar’ın bedenindeydi.

Çevresindekiler onu yaşlı, yorgun, Tralleis’ten savrulmuş bir adam olarak görmüyordu. Onlar hâlâ 2005’in o geceki genç üsteğmenini görüyorlardı. Yüzüne çarpan yağmur, üniformasının omuzlarına yapışan ıslak kumaş, telsizden gelen kesik emirler ve revir önündeki kaos, hepsi aynıydı.

Ama içerideki akıl değişmişti.

O bedenin içinde artık yalnız o geceyi yaşayan genç Serdar yoktu.

Morkos’u tanıyan, Leya’yı kaybetmekten korkan, Tarhun’un içinde Yılmaz’ı uyandırmış, çukurun kırkıncı metresinde zamanın dikişini tutmaya çalışmış Serdar vardı.

İki Serdar, tek bedenin içinde üst üste binmişti.

Bu, bir dönüş değil, bir bindirmeydi.

Bir armağan değil, işkenceydi.

Çünkü Serdar çevresindeki her şeyin neye dönüşeceğini biliyordu.

Ama henüz hiçbir şey olmamıştı.

“Komutanım!”

Ses onu yerinden çekti.

Serdar başını çevirdi.

Genç Selçuk, yağmurun altında ona doğru koşuyordu. Henüz yılların yüzüne çizdiği ağır ifade yoktu. Omuzlarında ileride taşıyacağı rütbelerin gölgesi yoktu. Yüzü açık, gergin, panik ile disiplin arasında sıkışmıştı. Elindeki fenerin ışığı titriyor, sarı-siyah emniyet şeritlerinin üzerinde kayıyor, sonra çukurun kenarında kayboluyordu.

“Komutanım, ip hâlâ gidiyor!” diye bağırdı Selçuk. “Durmuyor!”

Serdar cevap veremedi.

Selçuk yanına geldi, bir eliyle halata, diğer eliyle Serdar’ın omzuna uzandı.

“Duyuyor musunuz? Ağırlık zemine değmedi. Kaç metre indi belli değil. Selami aşağıya seslendi, cevap yok!”

Telsizden cızırtı koptu.

“Merkez… merkez… hat… çekmiyor…”

Ses birden bozuldu.

Ardından yalnız metalik bir hışırtı kaldı.

Serdar bu sesi Tralleis’te duymuştu. Çukurun duvarlarından gelen parazit, Leya’nın şifa evindeki hafıza kırıntılarını tetikleyen o uğultu, Tarhun’un “hat düştü” diye mırıldanmasına neden olan ses…

Hepsi buradan geliyordu.

Ya da burası, hepsine doğru gidiyordu.

Selçuk, Serdar’ın yüzüne dikkatle baktı.

“Komutanım, iyi misiniz?”

Bu soru Serdar’ı neredeyse güldürecekti.

İyi miydi?

Az önce antik çağda modern tabancanın Morkos’un eline geçtiğini görmüştü. Tralleis’in kaderi, yanlış adamın avucunda siyah bir metal parçası gibi duruyordu. Tarhun arkada kalmıştı. Leya arkada kalmıştı. Morkos geleceğin ateşini çalmıştı. Ve kendisi şimdi 2005’te, her şeyin başladığı gecede, genç bedeninin içinde halatı tutuyordu.

İyi değildi.

Ama genç Serdar’ın sesiyle konuşmak zorundaydı.

“Halatı bırakmayın,” dedi.

Sesi onu şaşırttı.

Gençti.

Daha keskin.

Daha az kırılmış.

Ama içindeki ağırlık, o sese başka bir ton vermişti. Selçuk bunu fark etmiş gibi kaşlarını çattı.

“Zaten bırakmıyoruz komutanım. Ama aşağıdan çekiş değişiyor. Sanki biri değil de…”

Cümleyi tamamlayamadı.

Sanki biri değil de boşluk çekiyordu.

Serdar onun söylemediği şeyi duydu.

Çukurun kenarına baktı.

2005’teki çukur, Tralleis’teki çukurdan farklı görünüyordu. Etrafında emniyet şeritleri vardı. Birkaç asker alanı boşaltmaya çalışıyor, biri telsizle uğraşıyor, biri feneri derinliğe tutuyordu. Revir binasının ışıkları ara ara titriyor, jeneratör sesi yağmurla karışıyordu. Betonun üstünde çamur izleri, bot izleri, kan gibi görünen ama belki yalnız paslı su olan lekeler vardı.

Ama çukurun içi aynıydı.

Aynı karanlık.

Aynı cevapsız derinlik.

Aynı çağıran boşluk.

Serdar bir an aşağı bakmak istemedi.

Çünkü aşağı bakarsa Tralleis’i görecekmiş gibi hissetti.

Tünelleri.

Morkos’u.

Tarhun’u.

Leya’yı.

Belki de kendisini.

Halat birden sertçe çekildi.

Serdar ve Selçuk aynı anda gerildi.

“Tut!” diye bağırdı Serdar.

Selçuk hemen halata asıldı. Arkadaki iki asker daha geldi. Islak kenevir ellerinden kayıyordu. Yağmur halatı ağırlaştırmış, çamur liflerin arasına dolmuştu. Halatın sürtünmesi avuçları yakıyor, ama bırakmak düşüncesi bile mümkün görünmüyordu.

Bir asker bağırdı:

“Komutanım, ip bitiyor!”

Bu cümle, Serdar’ın içinde kapalı bir odanın kapısını kırdı.

İp bitiyor.

Bunu duymuştu.

Tralleis’te.

Kendi hafızasında.

Zaman sızıntısında.

Gençliğinin gecesinde.

Binlerce yıl sonra.

Binlerce yıl önce.

Artık fark etmiyordu.

Serdar’ın göğsü sıkıştı. Bir an için bedeninin dışına çıkacak gibi oldu. Genç Serdar’ın nefesi hızlandı. Yaşlı Serdar’ın bilinci onu içeriden tutmaya çalıştı. Eğer tamamen koparsa ne olurdu? Genç beden kendi akışına mı dönerdi? Yaşlı bilinç 2005’te kaybolur muydu? Tralleis’teki bedeni ne hâlde kalmıştı? Morkos silahla ne yapıyordu?

Cevap yoktu.

Yalnız halat vardı.

Ve halat, bütün cevaplardan daha gerçekti.

Serdar dişlerini sıktı.

“İpi kilitleyin!” diye bağırdı. “Yedek hattı getirin! Kimse çukur kenarına tek başına yaklaşmayacak!”

Emirler ağzından kendiliğinden çıktı.

Genç Serdar’ın o gece vermiş olması gereken emirler.

Belki de gerçekten vermiş olduğu emirler.

Ama şimdi onları yaşlı Serdar’ın bilgisiyle söylüyordu.

Bir an için aklına şu korkunç düşünce geldi:

Ya o geceki doğru emirleri veren kişi hep kendisiyse?

Ya genç Serdar’ın “sezgi” sandığı şey, bu bindirilmiş bilincin sızıntılarıysa?

Tarih onun müdahalelerini çoktan içine almış mıydı?

Yoksa şimdi her cümlesi geçmişi bozma tehlikesi mi taşıyordu?

Selçuk tekrar bağırdı:

“Komutanım, telsiz yok! Merkez duymuyor!”

Serdar ona baktı.

“Fenerleri sabit tutun.”

“Ne arıyoruz?”

Serdar cevap veremedi.

Aşağıda Yılmaz vardı.

Belki hâlâ düşmemişti.

Belki düşmek üzereydi.

Belki çukur onu çağırıyordu.

Belki de Tarhun’u doğuracak olan an henüz başlamamıştı.

Genç bir asker, çukur kenarına fazla yaklaştı.

Serdar sertçe bağırdı:

“Geri!”

Asker irkildi, geri çekildi.

Bu emir doğruydu.

Bunu değiştirmek geçmişi bozmazdı.

Ama başka bir emir vardı ki, Serdar’ın boğazında diken gibi duruyordu.

Aşağı bakma.

Bunu söylemek istiyordu.

Genç kendisine mi?

Selçuk’a mı?

Yılmaz’a mı?

Aylin’e mi?

Bilmiyordu.

Ama henüz söyleyemedi.

Çünkü zamanın içinde bazı cümleler kilitliydi. Serdar bunu sezdi. Boğazı sıkılıyor, kelimeler çıkmak için yükseliyor ama bir yerde boğuluyordu. Sanki geçmiş, duymadığı emri kabul etmiyor; yalnız zaten duymuş olduğu seslere yer açıyordu.

İpi bırakma.

Bu cümle geçebilirdi.

Çünkü duyulmuştu.

Ama aşağı bakma?

Belki hiç söylenmemişti.

Ve söylenmemiş bir cümle, geçmişin duvarına çarpıp geri dönüyordu.

Serdar bir an başını eğdi.

Yağmur yüzünden gözlerini yakıyordu.

Sonra revir kapısının açıldığını duydu.

Kapı sertçe duvara çarptı. İçeriden beyaz ışık dışarı taştı. Tıbbi malzeme kokusu yağmurla karıştı. Birkaç saniye için bütün kaos yavaşladı.

Serdar başını kaldırdı.

Aylin kapıda duruyordu.

Zaman, o an Serdar’a yaptığı bütün işkenceleri bir kenara bırakıp en ağırını seçti.

Onu gösterdi.

Aylin henüz kaybolmamıştı.

Boynunda gümüş hayat ağacı kolyesi vardı. Islak saçları yüzüne yapışmıştı. Beyaz önlüğünün üstüne aceleyle aldığı askerî yağmurluk omuzlarında duruyor, elindeki tıbbi çanta bacağının yanına çarpıyordu. Gözlerinde panik yoktu. Endişe vardı. Dikkat vardı. Görevin verdiği keskinlik vardı.

Serdar’ın içinden bir şey kopacak gibi oldu.

Tralleis’te Leya’nın gözlerinde aradığı yüz, şimdi bütün hafızasıyla, bütün sıcaklığıyla, bütün kaybedilmemişliğiyle karşısındaydı.

Henüz gitmemişti.

Henüz düşmemişti.

Henüz Leya olmamıştı.

Henüz onu unutacak kadar uzağa savrulmamıştı.

Aylin yağmurun altına çıktı.

“Serdar!” diye seslendi.

Bu sesi duymak, Serdar’ın kaburgalarının arasından bir bıçak geçirmek gibiydi.

Aylin ona doğru yürürken çevredeki askerleri taradı. Bir yaralı var mı, kim nefes almakta zorlanıyor, kim panikten bayılacak gibi, kim çukur kenarına fazla yakın, hepsini aynı anda görüyordu. GATA disiplini, fırtınanın ortasında bile vücudunun doğal diliydi.

“Yüzün bembeyaz,” dedi Serdar’ın yanına varır varmaz.

Serdar cevap veremedi.

Aylin onun bileğine uzanmak istedi; ama Serdar’ın elleri halattaydı.

“Nabzına bakmam gerek.”

“Halatı bırakamam.”

“Bırak demiyorum. Bana bak diyorum.”

Bu cümle, Tralleis’te Leya’nın söylediği bütün cümlelerin köküne benziyordu. Serdar bir an için hem Aylin’i hem Leya’yı aynı yüzün içinde gördü.

Aylin gözlerini Serdar’ın gözlerine kilitledi.

“Nefesin düzensiz. Baş dönmesi var mı?”

Serdar zorla yutkundu.

“Yok.”

“Yalan söylüyorsun.”

Selçuk bu kısa diyaloğa şaşkınlıkla baktı. O gece herkes çukurla uğraşıyordu; Aylin ise Serdar’ın yüzündeki en küçük değişikliği bile kaçırmıyordu.

Serdar’ın içi parçalandı.

Ona “gitme” demek istedi.

Şimdi.

Hemen.

Revirden uzak dur.

Çukura yaklaşma.

Bu gece ne olursa olsun geri çekil.

Boynundaki kolyeyi çıkarma.

Beni hatırla.

Bir gün başka bir çağda, başka bir adla uyanacaksın.

Ben seni bulacağım.

Ama beni tanımayacaksın.

Bütün bunlar boğazına doldu.

Hiçbiri çıkmadı.

Çünkü her cümle, geçmişin duymadığı bir emirdi.

Ve zaman, onları yutuyordu.

Aylin onun yüzüne baktı.

“Serdar, ne oldu?”

Serdar sadece şunu söyleyebildi:

“Burada kal.”

Aylin kaşlarını çattı.

“Ben zaten buradayım.”

“Hayır. Revirde kal.”

Aylin’in bakışı keskinleşti.

“Çukurun başında üç kişi baş dönmesi yaşıyor, biri kusmuş, iki asker halata çıplak elle asılmış ve senin avuçların parçalanmış. Bana revirde kal diyorsun?”

Serdar cevap veremedi.

Aylin bir adım daha yaklaştı. Sesini alçalttı.

“Bir asker gibi mi söylüyorsun?”

Serdar’ın içi yandı.

Aylin cümleyi tamamlamadı.

Ama ikisi de tamamlanmayan kısmı duydu.

Yoksa başka bir şey olarak mı?

Serdar bu soruya cevap veremezdi.

Çünkü genç Serdar belki henüz kendisine bile cevap vermemişti.

Yaşlı Serdar ise cevabı çok geç öğrenmişti.

Halat yeniden gerildi.

Aşağıdan gelen çekiş, bütün konuşmayı kesti.

Selçuk bağırdı:

“Komutanım!”

Serdar tekrar halata asıldı. Aylin geri çekilmedi; hemen yanındaki askerin elindeki bezi aldı, Serdar’ın kanayan avucunun üzerine bastırmaya çalıştı.

“Bunu böyle tutamazsın,” dedi.

“Tutmam gerek.”

“Biliyorum.”

Bu cevap Serdar’ı sarstı.

Aylin onunla tartışmıyordu. Onu durdurmuyordu. Görevi anlıyordu. Ama görevi yaparken parçalanmasına izin vermiyordu. Leya’nın şifa evinde yaptığı şey de buydu. İnsanların kaderine karşı çıkamasa bile, kaderin onları hoyratça tüketmesine izin vermiyordu.

Aylin çukurun içine baktı.

Serdar’ın içi korkuyla kasıldı.

“Aşağı bakma,” demek istedi.

Söyleyemedi.

Aylin gözlerini kısmış, fener ışıklarının ulaşamadığı karanlığı dinliyordu.

“Aşağıda biri var,” dedi.

Serdar’ın kalbi duracak gibi oldu.

Aylin devam etti:

“Ses gelmiyor ama… biri var.”

Selçuk hemen döndü.

“Cevap yok dedim ya.”

Aylin başını iki yana salladı.

“Cevap başka şeydir. Varlık başka.”

Serdar ona baktı.

Aşağıdaki kişi Yılmaz’dı.

Belki de birazdan Tarhun’a dönüşecek olan kırılmanın eşiğindeki adam.

Aylin, henüz Leya değilken bile yarayı sezmişti.

Serdar onun bu sezgisine hayranlık duymakla dehşete kapılmak arasında kaldı.

Çünkü Aylin aşağıda biri olduğunu fark ettikçe, onu aramaya yaklaşacaktı.

Ve Serdar onu durduramayacaktı.

Yağmur daha da şiddetlendi.

Revirin ışıkları bir kez titredi, söndü, sonra tekrar yandı. Telsizden kesik bir ses yükseldi:

“…güvenlik hattı… geri…”

Ardından parazit.

Selçuk telsizi salladı.

“Lanet olsun, çekmiyor!”

Bir asker koşarak geldi.

“Komutanım, Yılmaz aşağı hatla temas kurmaya çalışıyor. Emniyet için bir adım daha yaklaştı.”

Serdar’ın içindeki bütün sesler sustu.

Yılmaz.

Genç Yılmaz.

Henüz Tarhun değil.

Henüz ocağın başında demir dövmemiş, henüz “Sağ hat emniyette Komutanım” cümlesini binlerce yıl sonra tekrar söylememiş, henüz kendi adını kaybetmemişti.

Serdar başını çevirdi.

Yağmurun ve fener ışıklarının arasında Yılmaz’ı gördü.

Çukurun öbür kenarında, güvenlik şeridine yakın duruyordu. Üniforması yağmurla bedenine yapışmış, yüzü sertleşmişti. Panik yapmıyordu. Diğer askerlerin telaşını kontrol ediyor, halatın yedek düğümünü yokluyor, kimseyi gereksiz yere çukur kenarına yaklaştırmıyordu.

Gençti.

Sertti.

Sadıktı.

Serdar’ın boğazı düğümlendi.

Tarhun’un iri ellerini hatırladı. Ocağın ışığında demir döven, hafızasını kaybetmiş ama görevi unutmamış adamı. Şimdi aynı adam, başka bir zamanda, başka bir adla karşısında duruyordu.

Yılmaz başını kaldırdı.

Serdar’la göz göze geldi.

“Komutanım!” diye bağırdı. “Sağ hat bende!”

Serdar’ın içinden bir şey koptu.

Bu cümle zamanın iki ucunu birbirine bağladı.

Tralleis’in tünelleri.

Aydın’ın çukur başı.

Tarhun’un çekici.

Yılmaz’ın ıslak üniforması.

Hepsi aynı anda var oldu.

Serdar cevap vermek zorundaydı.

Ama ne diyecekti?

Geri çekil mi?

Eğer Yılmaz geri çekilirse, halat hattı bozulabilirdi. O geceki düşüş, çağrılış, savruluş ya da her neyse, değişebilirdi. Tarhun var olmayabilirdi. Tralleis’teki savunma çözülebilirdi. Leya’nın kaderi başka bir şeye dönüşebilirdi. Serdar’ın kendi varlığı bile dikiş yerinden sökülebilirdi.

İleri git mi?

Bunu diyemezdi.

Bir adamı kendi kayboluşuna göndermekti bu.

Komutanlık bazen insanın en sevdiği askerine doğru emri vermesi değil, yanlış emri vermemek için kendi içini parçalayarak susmasıydı.

Serdar’ın sesi güçlükle çıktı:

“Hattı koru!”

Yılmaz hiç tereddüt etmedi.

“Emredersiniz komutanım!”

Serdar gözlerini kapatmak istedi.

Yapmadı.

Çünkü bu gece gözlerini kapatırsa, tarih onun yerine karar verecekti.

Aylin, Serdar’ın yüzündeki acıyı gördü.

“Onu tanıyorsun,” dedi.

“Yılmaz’ı mı?”

“Hayır.” Aylin’in gözleri Serdar’ın içine bakıyordu. “Kaybedecekmiş gibi baktığın adamı.”

Serdar cevap veremedi.

Aylin bir şey daha söyleyecekti.

Tam o sırada çukurdan gelen çekiş aniden arttı.

Halat Serdar’ın avuçlarından kaydı.

Derisi yırtıldı.

Kan yağmurla karıştı.

Selçuk ve iki asker halata yeniden asıldı. Yılmaz kendi hattından destek verdi. Aylin refleksle Serdar’ın kolunu tuttu.

Serdar’ın içinden tek bir emir yükseldi.

Bu kez çıkabildi.

Çünkü bu cümle tarihin zaten duyduğu cümleydi.

“İpi bırakma!”

Ses yağmurun, telsiz parazitinin, asker bağırışlarının, revir ışığının ve çukurun karanlığının üstünden geçti.

Genç Serdar’ın bedeninden çıktı.

Ama yaşlı Serdar’ın iradesiyle söylendi.

Yılmaz halata daha sert asıldı.

Selçuk dişlerini sıktı.

Askerler bağırdı.

Aylin, Serdar’ın kolunu bırakmadı.

Çukurun içinden bir an için beyaz bir ışık yükseldi.

Serdar o ışığın içinde Tralleis’i gördüğünü sandı.

Taş tüneller.

Tarhun.

Leya.

Morkos’un elindeki siyah metal.

Sonra görüntü kapandı.

Serdar dizlerinin üzerine çökmemek için direndi. Halatı hâlâ tutuyordu. Avuçları yanıyordu. Beden gençti ama acı çağsızdı.

Selçuk nefes nefese ona baktı.

“Komutanım, bu iş normal değil.”

Serdar yağmurun altında başını kaldırdı.

“Biliyorum.”

Selçuk şaşırdı.

Bu cevap genç Serdar’ın vermesi gereken türden değildi. Genç Serdar o gece belki “Kontrol altında” derdi. Belki “Prosedürü uygulayın” derdi. Belki “Panik yok” derdi.

Ama yaşlı Serdar yalan söylemeye yorgundu.

Selçuk bunu fark etti.

“Serdar,” dedi bu kez rütbesiz, unvansız. “Sen iyi misin?”

Serdar ona baktı.

Genç Selçuk’un yüzünde ileride taşıyacağı bütün pişmanlıkların henüz oluşmamış hâlini gördü. Ona da söylemek istedi.

Hazırlan.

Bu gece hiçbirimiz aynı kalmayacağız.

Bir gün sen bu geceyi raporların arkasına saklayacaksın.

Ben seni başka bir çağın karanlığında yeniden hatırlayacağım.

Ama söylemedi.

“İpi tut,” dedi sadece.

Selçuk başını salladı.

“Tutuyorum.”

Aylin hâlâ yanındaydı.

Yağmur kolyesinin üzerinde küçük damlalar biriktirmişti. Gümüş hayat ağacı, revir ışığında bir an parladı. Serdar istemsizce göğsüne gitti. Tralleis’te taşıdığı kolye burada yoktu. Elbisesinin altında, cebinde, teninde değildi. Çünkü o kolye şu anda Aylin’in boynundaydı.

Yağmur kolyesinin üzerinde küçük damlalar biriktirmişti.

Aynı nesne iki zaman arasında birden taşınamazdı.

Serdar yalnız hafızasını getirmişti.

Ve hafıza, metalden daha ağırdı.

Aylin onun bu hareketini fark etti.

“Ne arıyorsun?”

Serdar yavaşça elini indirdi.

“Hiç.”

Aylin inanmadı.

Ama sorgulamadı.

Çünkü çukur yeniden konuştu.

Bu kez ses aşağıdan değil, zamanın içinden geldi.

Tralleis’in taş tozu, 2005’in yağmuruna karıştı. Serdar’ın gözlerinin önünde kısa bir an Morkos’un yüzü belirdi. Siyah metali havaya kaldırmıştı. Gözlerinde zafer değil, geleceği mülk edinmiş bir adamın karanlık yemini vardı.

Serdar sendeledi.

Aylin onu tuttu.

“Serdar!”

Onun adı Aylin’in ağzında bir yara gibi açıldı.

Serdar kendini toparlamaya çalıştı. Zaman onu burada uzun süre bırakmayacaktı. Bunu hissediyordu. Bu sahne bir ziyaret değil, bir bindirmeydi. Beden genç Serdar’a aitti. Bilinç bir süreliğine sızmıştı. Dikiş yeri tutmayacaktı. Birazdan geri çekilecekti.

Ama henüz değil.

Henüz Aylin karşısındaydı.

Henüz Yılmaz çukurun kenarındaydı.

Henüz Selçuk gençti.

Henüz geçmiş, onun önünde düzeltilebilecek bir şey gibi duruyordu.

Bu ihtimal, Serdar’ın içindeki en tehlikeli arzuyu uyandırdı.

Kal.

Aylin’i durdur.

Yılmaz’ı geri çek.

Selçuk’a her şeyi anlat.

Bu geceyi değiştir.

Tralleis’i unut.

Morkos’u unut.

Leya’yı unut.

Tarhun’u unut.

Hayatının kırıldığı yere dön ve kırılmayı engelle.

Bu düşünce bir an için o kadar tatlı, o kadar korkunç geldi ki Serdar halatı gevşetecek gibi oldu.

Sonra Tralleis’ten bir ses geldi.

Gerçek mi, hafıza mı, çukurun yankısı mı bilmiyordu.

Leya’nın sesi:

“Serdar…”

Ardından Tarhun’un sesi:

“Komutanım…”

Sonra modern silahın henüz duyulmamış ama kaç cana mal olacağını hissettiren kısa, keskin sessizliği.

Serdar gözlerini kapatmadan direndi.

Geçmişte kalmak, geçmişe sadakat değildi.

Bunu o an tam anlamadı belki.

Ama sezdi.

Geçmişte kalırsa, Tralleis’te onu bekleyen herkes yetim kalacaktı.

Leya, Aylin’in geleceği olarak değil, kendi varlığıyla oradaydı.

Tarhun, Yılmaz’ın kaybı olarak değil, yeniden ayağa kalkmış bir adam olarak oradaydı.

Halk, Serdar’ın pişmanlığının bedelini ödemek zorunda değildi.

Serdar halatı yeniden sıktı.

Avuçlarının acısı onu 2005’e bağladı.

Aklındaki karar ise Tralleis’e.

Aylin ona bakıyordu.

“Ne oluyor sana?” diye sordu.

Serdar’ın söyleyebileceği çok şey vardı.

Hiçbirini söylemedi.

Yalnız yağmurun altında, genç bedeninin içinde, yaşlı bir acıyla ona baktı.

“Aylin,” dedi.

Kadın durdu.

Serdar’ın sesindeki ağırlığı duydu.

“Ne?”

Serdar’ın boğazı yandı.

“Ne olursa olsun…”

Devamı gelmedi.

Aşağıdan halat bir kez daha çekildi.

Selçuk bağırdı.

Yılmaz hattı tuttu.

Aylin başını çukura çevirdi.

Serdar, söyleyebileceği son cümleyi aradı. Geçmişi bozmayacak, ama bir gün Leya’nın içinde yankılanabilecek bir cümle.

“Yarayı kapatmadan önce,” dedi güçlükle, “neden açıldığını unutma.”

Aylin ona döndü.

“Bu ne demek?”

Serdar’ın gözleri dolmadı.

Çünkü yağmur zaten yüzündeki her şeyi siliyordu.

“Bir gün hatırlarsın.”

Aylin bu cevabı anlamadı.

Ama ciddiye aldı.

Çünkü Serdar’ın sesinde o geceye ait olmayan bir yorgunluk vardı.

Revir ışığı bir kez daha titredi.

Çukurun içinden beyaz bir parıltı yükseldi.

Serdar, zamanın onu yeniden çağırdığını hissetti.

Ama sahne henüz kapanmadı.

Çünkü Aylin hâlâ karşısındaydı.

Ve Serdar, zamanın kendisine verdiği en ağır işkencenin ölüm değil, ikinci kez veda etme ihtimali olduğunu o an anladı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.