Aylin Henüz Gitmemişken
Aydın’ın yağmuru, Tralleis’in bütün meşalelerinden daha acımasızdı.
Ateş karanlığı ısıtarak delerdi. Yağmur ise neyi ıslattığını umursamadan inerdi. Üniformayı, betonu, kanı, halatı, korkuyu ve insanın saklamaya çalıştığı bütün yüz ifadelerini aynı soğuk sabırla ortaya çıkarırdı.
Revir binasının önündeki beyaz duvar, yağmur altında daha da keskin görünüyordu. Projektör ışıkları duvara çarpıyor, oradan çukurun çevresine dağılıyor, emniyet şeritlerini sarı ve siyah birer uyarı gibi titretiyordu. Beton zemin kaygandı. Askerlerin bot izleri birbirine karışmış, çamur ve su, çukurun etrafındaki çizgileri belirsizleştirmişti.
Fakat Aylin’in hareketlerinde belirsizlik yoktu.
O, fırtınanın ortasında bile kendi eksenini kaybetmeyen insanlardandı.
Beyaz önlüğünün üzerine aceleyle geçirdiği yağmurluk omuzlarından kayıyor, saçlarının bir kısmı alnına yapışıyor, boynundaki gümüş hayat ağacı kolyesi her eğilip doğruluşunda revir ışığını kısa bir parıltıyla geri yansıtıyordu. Bir elinde tıbbi çanta, diğerinde sahaya getirilmiş küçük ölçüm cihazlarından biri vardı. Cihazın ekranı yağmurdan korunmak için naylonla sarılmıştı; fakat buna rağmen çizgiler, sayılar ve titreşimler birbirine girmişti.
Aylin ekrana baktı.
Sonra çukurdan yükselen havaya.
Sonra halata.
Sonra Serdar’a.
Serdar, o bakışın kendisini nasıl okuduğunu çok iyi biliyordu.
Aylin bir insana baktığında yalnız yüzünü görmezdi. Nefes ritmini, göz bebeğini, omuzdaki kasılmayı, elin titremesini, rengin kaçışını, ağrının saklandığı yeri de görürdü. Leya da böyle bakardı. Şifa evindeki yaralıya, ateşli çocuğa, yaşlı Dion’a, Nikos’un titreyen ellerine, Serdar’ın saklamaya çalıştığı yorgunluğa hep aynı biçimde bakardı.
Aylin henüz Leya değildi.
Ama Leya’nın bütün kökü onda duruyordu.
Serdar bunu görmekten mutluluk duymadı.
Çünkü bu güzellik, kaybın kanıtıydı.
Aylin birkaç adım yaklaşınca yağmurun içindeki sesi netleşti.
“Yüzün bembeyaz Serdar.”
Serdar halatı bırakmadan başını ona çevirdi.
Aylin, cihazı yanındaki askere uzattı ve iki eliyle Serdar’ın durumunu kontrol etmeye çalıştı. Bileğine dokunamadı; çünkü Serdar’ın iki eli de halattaydı. Bunun yerine gözlerine baktı, sonra nefesini dinledi.

“İpi bırakma,” dedi. “Ama bana bak.”
Serdar’ın içinden acı bir gülümseme geçti.
İpi bırakma.
O cümle artık yalnız bir emir değildi. Zamanın iki ucunu birbirine bağlayan bir dikişti. Aylin bunu sıradan bir saha talimatı gibi söylemişti. Oysa Serdar için bu cümle, bütün kaderin kapısını açıp kapatan anahtar olmuştu.
Aylin devam etti:
“Nefesin düzensiz. Nabzın çok yüksek. Rengin kötü. Baş dönmesi var mı?”
“Yok.”
Aylin gözlerini kıstı.
“Yalan söylüyorsun.”
Serdar cevap veremedi.
Çünkü gerçekten yalan söylüyordu.
Baş dönmesi vardı. Kulaklarında hâlâ Tralleis’in çukurunda duyduğu basınç uğultusu vardı. Avuçlarındaki yanma yalnız bu gecenin halatından değil, binlerce yıl boyunca hiç bırakmamış gibi hissettiği bir ipten geliyordu. Gözlerinin önünde arada sırada Aydın revirinin beyaz duvarı kayboluyor, yerine Tralleis’in rutubetli tüneli geliyordu.
Ve en kötüsü, birkaç adım ötesinde Aylin vardı.
Henüz gitmemişti.
Henüz Leya’nın içinde parça parça uyanmaya mahkûm olmamıştı.
Henüz Serdar’ın yüzüne “Beni onunla incitme” dememişti.
Henüz başka bir çağın şifa evinde, kendi adını bilmeden aynı yaraları dikmemişti.
Serdar’ın boğazında tek bir kelime yükseldi.
Gitme.
Bu kadar basitti.
Gitme.
Çukura yaklaşma.
Revirden çıkma.
Yılmaz aşağıdaysa bile gitme.
Ben bir yolunu bulurum.
Kaderin, döngünün, Tralleis’in, Morkos’un, Tarhun’un, Leya’nın, bütün zamanın bedeli ne olursa olsun, gitme.
Ama kelime çıkmadı.
Geçmişin duvarı, o kelimeyi kabul etmedi.
Serdar bunu fiziksel olarak hissetti. Boğazında görünmez bir el vardı sanki. Söylemek istediği her yasak cümle, o ele takılıp içeri düşüyordu. Zaman, ona geçmişin içine istediği gibi konuşma hakkı vermiyordu.
Yalnız zaten yankılanmış olan cümlelere izin vardı.
İpi bırakma.
Hattı koru.
Geri dur.
Ama gitme?
Hayır.
O söylenmemişti.
Ve söylenmemiş olan, geçmişin içine giremiyordu.
Aylin, Serdar’ın yüzündeki boğulmayı fark etti.
“Serdar,” dedi daha alçak sesle, “beni duyuyor musun?”
Serdar başını salladı.
“Duyuyorum.”
“Hayır. Dinliyor musun?”
Bu ayrımı her zaman yapardı. Duymak bedenin işiydi. Dinlemek iradenin.
Serdar’ın içi yandı.
“Dinliyorum.”
“Güzel. O zaman bana cevap ver. Görmen bulanık mı?”
“Bazen.”
“Bazen ne demek?”
“Anlık.”
“Ne görüyorsun?”
Serdar ona baktı.
Seni.
İki kez.
Bir kez burada.
Bir kez Tralleis’te.
Bir kez Aylin olarak.
Bir kez Leya olarak.
Bir kez boynunda kolyeyle.
Bir kez kolyen bende sanılırken.
Bir kez beni tanıyarak.
Bir kez beni hatırlamadan.
Bunların hiçbirini söyleyemedi.
“Beyaz ışık,” dedi sadece.
Aylin’in yüzü ciddileşti.
“Çukurdan mı?”
“Evet.”
Aylin hemen geri dönüp çukurun çevresindeki askerlere baktı.
“Fenerleri sabit tutun! Kimse tek başına kenara yaklaşmayacak!”
Sesindeki otorite tıbbi bir otoriteydi; ama askerler itaat etti. Çünkü bazı insanlar emir verdiğinde rütbe gerekmezdi. Aylin’in sesi, paniklemiş bir alanda bile yapılacak işlerin sırasını kuruyordu.
Serdar onu izledi.
Tralleis’te Leya’nın şifa evinde yaptığı da buydu.
Korkuyu işe dönüştürüyordu.
Boş duran eli su taşıyordu.
Ağlayan kadını sargı hazırlamaya yönlendiriyordu.
Panikleyen Nikos’a güzergâh veriyordu.
Ölüme bakan insanı, yaşayan bir bedenin sorumluluğuna çekiyordu.
Serdar’ın göğsündeki acı derinleşti.
Aylin elindeki cihazı tekrar aldı. Ekrandaki çizgiler bozulmuştu. Cihazdan düzenli bir ölçüm sesi yerine kesik kesik parazit geliyordu. Aylin ekranın üzerine eğildi.

“Bu normal değil,” dedi.
Selçuk yanlarından bağırdı:
“Hiçbir şey normal değil zaten!”
Aylin ona dönüp sertçe baktı.
“Normal olmadığını bağırarak düzeltmeyeceğiz Selçuk.”
Genç Selçuk sustu.
Serdar neredeyse gülümseyecekti. Aylin, yıllar sonra hafızasını kaybetmiş hâliyle bile böyle konuşurdu. Cümlenin rütbesi yoktu; ama herkes içindeki düzeni duyardı.
Aylin cihazı Serdar’a gösterdi.
“Basınç dalgalanıyor. Ama rüzgârla açıklanacak gibi değil. Metal aksamlar tepki veriyor. Telsizler bozuldu. Birkaç personelde baş dönmesi var. Çukurun içinden gelen hava soğuk değil, ama beden onu soğuk algılıyor.”
Serdar onu dinledi.
Bu cümleler, 2005’in teknik gözlemi gibi duyuluyordu. Ama Serdar’ın zihninde Tralleis’in diliyle karşılık buluyordu.
Zaman yarığı genişliyor.
İki dünya aynı nefesi alıyor.
Çukur yalnız görüntü değil, madde de çekiyor.
Aylin kaşlarını çattı.
“Sen bunu bekliyormuş gibi bakıyorsun.”
Serdar’ın eli halatta sıkılaştı.
“Beklemiyordum.”
“Yine yalan.”
Bu kez Serdar kaçamadı.
Aylin ona bir an daha baktı. Yağmur yüzünden yüzündeki ifadeyi okumak zorlaşmıştı; ama Serdar onun yalnız doktor olarak değil, onu tanıyan biri olarak baktığını biliyordu.
“Serdar,” dedi, “sen bu gece kendin gibi değilsin.”
Serdar’ın içinden soğuk bir sızı geçti.
“Nasılım?”
Aylin cevap vermeden önce bir an durdu.
“Sanki ne olacağını biliyorsun ama söyleyemiyorsun.”
Bu cümle, yağmurun ortasında Serdar’ı çıplak bıraktı.
Çünkü doğruydu.
Aylin, henüz Leya olmadan da Serdar’ın sakladığı gerçeğin kenarını görmüştü.
Serdar cevap veremedi.
Aylin’in gözleri yumuşadı.
“Benim bilmem gereken bir şey varsa söyle.”
Serdar’ın boğazı tekrar kapandı.
Her şey.
Bilmen gereken her şey var.
Bu gece kaybolacaksın.
Ben seni binlerce yıl sonra başka bir adla bulacağım.
Sen bana kızacaksın.
Haklı olacaksın.
Ben seni korumak için sustuğumu sanacağım; ama sessizliğim seni Morkos’un yalanlarına açık bırakacak.
Sen yine de yaraları temizleyeceksin.
Ben yine de geç kalacağım.
Ama zaman izin vermedi.
Serdar yalnız şunu söyleyebildi:
“Çukurun kenarından uzak dur.”
Aylin’in yüzü sertleşti.
“Ben doktorum.”
“Biliyorum.”
“Aşağıda biri varsa, yaralıysa, nefes alıyorsa, oradan uzak durmamı isteyemezsin.”
“İstiyorum.”
“Bir asker olarak mı?”
Serdar sustu.
Aylin bir adım yaklaştı.
“Yoksa Serdar olarak mı?”
Yağmur ikisinin arasına perde gibi indi.
Halat Serdar’ın avuçlarında titredi.
Bu soru geçmişte de sorulmuş muydu? Serdar hatırlamıyordu. Belki sorulmuştu. Belki hiç sorulmamıştı. Belki de zaman şimdi bu soruya izin veriyordu; çünkü cevap zaten suskunluk olmuştu.
Serdar cevap veremedi.
Aylin’in yüzünde kısa bir kırgınlık belirdi.
“Anladım,” dedi.
“Hayır,” dedi Serdar hemen. “Anlamadın.”
“Öyleyse anlat.”
Serdar’ın gözleri Aylin’in boynundaki kolyeye kaydı.
Gümüş hayat ağacı.
Yağmur damlaları, ağacın ince dallarına tutunmuştu. Küçük metal, revir ışığında parlıyor, her parıltıda Serdar’ın Tralleis’te yanında taşıdığı kolyeyi hatırlatıyordu. Orada, binlerce yıl sonra, bu kolye Serdar’ın elinde bir hatıra, bir kanıt, bir suç ve bir umut hâline gelecekti.
Ama şimdi Aylin’in boynundaydı.
Canlıydı.
Yerindeydi.
Serdar istemsizce göğsüne davrandı.
2005 bedeninin cebinde kolye yoktu.
Olmaması gerekiyordu.
Aynı nesne iki zaman arasında birden bulunamazdı. Tralleis’te taşıdığı kolye, burada Aylin’in tenine değen aynı tarihin henüz kopmamış hâliydi. Serdar yalnız hafızasını taşıyabiliyordu. Nesneyi değil.
Aylin onun hareketini gördü.
“Kolyeye neden baktın?”
Serdar’ın kalbi hızlandı.
“Güzel.”
Aylin, bu cevabın yetersiz olduğunu hemen anladı.
“Bunu daha önce de gördün.”
Serdar gözlerini kaçırmadı.
“Evet.”
Aylin kaşlarını çattı.
“Bende gördün zaten.”
“Evet.”
“Hayır.” Aylin’in sesi alçaldı. “Başka bir yerde görmüş gibi baktın.”
Serdar’ın içindeki bütün zamanlar birbirine sürtündü.
Leya’nın şifa evindeki yüzü.
Aylin’in yağmur altındaki yüzü.
Kolyenin Tralleis’teki sıcaklığı.
Künyenin Morkos’un elindeki soğukluğu.
Siyah tabancanın antik taş zemine düşüşü.
Hepsi aynı anda zihninden geçti.
“Bir gün,” dedi güçlükle, “bu kolye bana yol gösterecek.”
Aylin cevap vermedi.
Bu cümle operasyonel değildi. Mantıklı değildi. Fakat Serdar’ın sesi öyle bir yerden geliyordu ki, Aylin onu delilik diye kenara atamadı.
“Serdar,” dedi, “başına bir şey mi geldi?”
Serdar acı bir nefes verdi.
“Henüz değil.”
Aylin’in yüzü karıştı.
“Bu ne demek?”
Serdar o anda onun gözlerine bakarak yasak olmayan bir cümle aradı.
Gitme diyemezdi.
Düşeceksin diyemezdi.
Leya olacaksın diyemezdi.
Beni unutacaksın diyemezdi.
Ama belki bir yara dilinden konuşabilirdi.
Çünkü yaralar zamanın yasaklarını aşardı. Yaralar aynı kalırdı. Çukurlar, çağlar, isimler değişse de yara kendini tanırdı.
“Aylin,” dedi.
Kadın durdu.
“Ne olursa olsun…”
Aylin bekledi.
Serdar’ın sesi yağmurun altında güçlükle ama net çıktı:
“Yarayı kapatmadan önce neden açıldığını unutma.”
Aylin’in kaşları çatıldı.
Bu cümlenin bu anda yeri yoktu.
Çukurda bir kriz vardı. Halat çekiyordu. Telsiz çalışmıyordu. Personel panikteydi. Revirin ışıkları titriyordu. Yılmaz güvenlik hattında, Selçuk telsizin başında, askerler halata asılmıştı. Böyle bir anda yaraların neden açıldığından söz etmek, dışarıdan bakıldığında saçmaydı.
Ama Aylin, cümleyi atmadı.
Çünkü Serdar’ın sesindeki ağırlık saçma değildi.
“Bu ne demek?” diye sordu.
Serdar, onun bu soruyu Tralleis’te başka bir hâliyle soracağını düşündü.
Bir gün hatırlayacak mıydı?
Leya’nın içinde bu cümle yankılanacak mıydı?
Yarayı kapatmadan önce neden açıldığını unutma.
Belki de bu, Aylin’den Leya’ya geçebilen birkaç cümleden biri olacaktı.
“Bir gün hatırlarsın,” dedi.
Aylin’in yüzünde korku belirdi.
İlk kez.
Çünkü o anda Serdar’ın yalnız krizden etkilenmediğini, başka bir yerden konuştuğunu hissetti. Hekimlik bilgisi bunu açıklayamıyordu. Ama insan sezgisi, karşısındaki adamın bu geceye ait olmayan bir keder taşıdığını söylüyordu.
“Sen bana veda eder gibi konuşuyorsun,” dedi Aylin.
Serdar’ın içi paramparça oldu.
“Hayır.”
Aylin’in bakışı keskinleşti.
“Yine yalan.”
Serdar bu kez itiraz etmedi.
Çünkü Aylin haklıydı.
Her bakışı veda ediyordu.
Her susuşu, söyleyemediği bir kaybın etrafında dönüyordu.
Her emir, onu kurtarmaktan çok kaderin dikişini bozmamaya çalışıyordu.
Ve bunun ne kadar zalimce olduğunu biliyordu.
Halat birden sertçe gerildi.
Serdar’ın avuçlarından kan sızdı. Selçuk ve diğer askerler bağırarak yeniden asıldı. Yılmaz çukurun karşı hattında pozisyonunu değiştirdi. Yağmur daha da yoğunlaştı. Telsizden bozuk bir emir geldi; cümle yarıda koptu.
Aylin refleksle Serdar’ın eline bakmak istedi.
Serdar sertçe söyledi:
“Şimdi değil.”
“Avuçların parçalanıyor.”
“Bırakamam.”
“Ben bırak dedim mi?”
Aylin hemen cebinden sargı bezi çıkardı. Halatı bırakmadan Serdar’ın eline müdahale etmeye çalıştı. Bu neredeyse imkânsızdı. Yağmur bezi ıslatıyor, halat kayıyor, Serdar’ın parmakları liflere kilitlenmiş duruyordu. Ama Aylin yine de kanın en yoğun aktığı yere baskı yaptı.
“Böyle tut,” dedi.
“Tutuyorum.”
“Hayır. Acıya değil, ipe tutun. Acıya tutunursan elin kasılır, daha hızlı kayar.”
Serdar ona baktı.
Bu cümle tıbbî miydi, askerî miydi, yoksa ikisinin arasında Aylin’e özgü bir yerden mi geliyordu, bilmiyordu.
Aylin fısıldadı:
“Nefes al.”
Serdar nefes aldı.
“Bir daha.”
Aldı.
“Şimdi tut.”
Halatı daha bilinçli kavradı.
Acı hâlâ vardı. Ama dağılmıyordu.
Aylin’in eli, onun kanlı elinin üzerinde bir saniye fazla kaldı.
O kısa anda Serdar, bütün zamanları durdurmak istedi.
Yağmur dursun.
Çukur sussun.
Yılmaz düşmesin.
Morkos silahı bulmasın.
Leya hiç yalnız kalmasın.
Aylin gitmesin.
Ama zaman, insanın en çok istediği anda en acımasız akmaya devam ederdi.
Çukurdan soğuk bir hava vurdu.
Aylin başını kaldırdı.
Cihazın ekranı tamamen parazitlenmişti. Çizgiler yok olmuş, yerlerine ritimsiz beyaz titreşimler gelmişti. Yakındaki metal sedye bir an kendi kendine hafifçe titreşti. Emniyet şeridinin bağlı olduğu kazıklardan biri yerinden oynadı.
Bir asker bağırdı:
“Zemin oynuyor!”
Selçuk, “Herkes geri!” diye bağırdı.
Aylin geri çekilmedi.
Serdar bunu gördü ve bütün bedeniyle ona döndü.
“Aylin.”
Ama Aylin çukurun içine bakıyordu.
Gözleri korkuyla değil, yoğun bir dikkatle daralmıştı. Bir hekim, karanlığın içinde bile canlı bir belirti arar. Ses, nefes, hareket, ritim, sıcaklık… Aylin, çukurun içindeki bilinmeyene böyle bakıyordu. Orada yalnız tehlike görmüyordu. Orada birinin varlığını hissediyordu.
“Aşağıda biri var,” dedi.
Sesi yağmurun altında neredeyse kayboldu.
Ama Serdar duydu.
Dünya durdu.
Aşağıda biri var.
Bu cümle, kaderin en masum ve en ölümcül cümlesiydi.
Çünkü doğruydu.
Aşağıda Yılmaz vardı.
Ya da birazdan Yılmaz’ı alacak, Tarhun’u doğuracak olan karanlık vardı.
Aşağıda Serdar’ın binlerce yıl sonra içinde yaşayacağı bütün suçluluğun başlangıcı vardı.
Aylin geri çekilmek yerine bir adım attı.
Serdar’ın içi çığlık attı.
Bu kez kelime çıkacak sandı.
Gitme!
Ama çıkmadı.
Boğazında parçalandı.
Serdar yalnız halata daha sert asılabildi.
Aylin ikinci adımı atmadan Serdar’ın sesi, yasak olmayan ama bütün acısını içinde taşıyan bir emir gibi çıktı:
“Aylin, hattın gerisinde kal.”
Aylin başını çevirdi.
“Eğer aşağıda biri varsa—”
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun.”
Serdar’ın yüzü taş kesildi.
“Biliyorum.”
Aylin sustu.
Bu kez onun gözlerinde başka bir şey gördü. Serdar’ın bildiğini söylediği şey, anlık bir tahmin değildi. Bir askerî sezgi değildi. Sanki o karanlığı daha önce yaşamış, içinden geçmiş, bedelini ödemiş ve yine de burada durmak zorunda kalmıştı.
Aylin’in sesi alçaldı.
“Sen orada ne gördün?”
Serdar cevap vermedi.
Aylin bir adım daha yaklaştı.
“Serdar, bana bak. Bana gerçeği söyle.”
Serdar ona baktı.
Söylemek istedi.
Bütün gerçeği.
Ama gerçeğin tamamı, bu gecenin taşıyabileceğinden büyüktü.
Eğer Aylin’e düşeceğini söylerse ne olurdu?
Geri çekilir miydi?
Görevini bırakır mıydı?
Yılmaz’ı aramaktan vazgeçer miydi?
Ya vazgeçerse Leya hiç var olmazsa?
Ya Serdar’ın Tralleis’te kurtardığı herkes, daha doğmadan kaybolursa?
Zamanın mimarı olmak, bazen taşıyamayacağın gerçeği söylememekti.
Serdar bunun kahramanca bir şey olmadığını biliyordu.
Kirliydi.
Acımasızdı.
Ama o anda başka yol göremedi.
“Gerçeği,” dedi, “şimdi değil.”
Aylin’in yüzünde kırılma belirdi.
“Ne zaman?”
Serdar’ın cevabı neredeyse duyulmadı.
“Bir gün.”
Aylin, yağmurun altında ona uzun süre baktı.
Sonra çukurdan gelen bir çığlık her şeyi böldü.
İnsan sesi miydi?
Metal sesi miydi?
Telsiz paraziti miydi?
Belli değildi.
Ama Aylin hemen döndü.
“Orada biri var,” dedi tekrar, bu kez daha kesin. “Ve yaşıyor olabilir.”
Serdar, kaderin artık kendi üzerine kapandığını hissetti.
Aylin’i durdurmak için değil.
Onu aramak için yaratıldığını.
Bu cümle, Serdar’ın içinde bir teslimiyet gibi değil, bir görev gibi doğdu. Aylin bu gece kaybolursa, Serdar’ın görevi onu yalnız yas tutmak olmayacaktı. Onu zamanın öteki ucunda, Leya’nın gözlerinde, başka bir dilin, başka bir çağın ve başka bir yaranın içinde aramak olacaktı.
Ve onu bulduğunda, Aylin onu hatırlamayacaktı.
Yine de arayacaktı.
Çünkü bazı insanlar kurtarılamadığında bile bırakılmazdı.
Yılmaz çukurun karşı hattından bağırdı:
“Komutanım! Sağ hat gevşiyor!”
Serdar hemen döndü.
“Hattı tut!”
Yılmaz hiç tereddüt etmedi.
“Emredersiniz!”
Aylin o sesi duydu.
Yılmaz’ın tarafına baktı.
“Yılmaz fazla yakın.”
Serdar’ın boğazı kurudu.
“Biliyorum.”
“Onu geri çek.”
Serdar’ın içi yandı.
Aylin, farkında olmadan Serdar’ın veremediği emri söylüyordu.
Onu geri çek.
Ama Serdar bunu yapamıyordu.
Yılmaz geri çekilirse belki halat çözülür, belki aşağıdaki bağlantı kopar, belki geçmişin dikişi yırtılır, belki Tarhun hiç doğmazdı. Ya da belki yalnız bir adam kurtulurdu ve dünya yine dönerdi.
Serdar bunu bilmemekle cezalandırılmıştı.
“Henüz değil,” dedi.
Aylin’in yüzünde öfke belirdi.
“Henüz değil ne demek? Adam kenarda!”
Serdar’ın sesi sertleşti.
“Hattı koruyor.”
“İnsan hattan önce gelir!”
Bu cümle Serdar’ın içini parçaladı.
Çünkü doğruydu.
Ve savaş, çoğu zaman doğru cümlelerin içinden yanlış seçimler yapmaya zorlayan şeydi.
Serdar cevap veremedi.
Aylin, onun suskunluğunu yanlış anladı belki. Belki de çok doğru anladı. Gözlerinde hayal kırıklığı, korku ve anlayamadığı bir güven aynı anda belirdi.
“Sen bugün başka bir şeyden korkuyorsun,” dedi.
Serdar yavaşça cevap verdi:
“Evet.”
“Neyden?”
Serdar’ın gözleri çukurun karanlığına kaydı.
“Seni kaybetmekten.”
Cümle çıktı.
İlk kez.
Yasak değildi demek ki.
Çünkü belki de o gece bir şekilde söylenmişti.
Ya da zaman, duygunun kendisini değil, kaderi bozacak bilgiyi engelliyordu.
Aylin dondu.
Yağmur ikisinin arasında daha sert yağdı.
Selçuk uzaktan bir şey bağırıyordu. Yılmaz hattı tutuyordu. Telsiz cızırdıyordu. Çukur nefes alıyordu. Ama o anda Aylin yalnız Serdar’ın cümlesini duydu.
“Bir asker gibi mi söylüyorsun?” diye sordu yeniden.
Bu kez sesi daha yumuşaktı.
Serdar ona baktı.
“Hayır.”
Aylin’in gözlerinde bir şey kırıldı.
Ama bu kırılma kötü değildi. Sadece gecenin ortasında, ikisinin de yıllardır etrafında dolaştığı fakat adını koymadığı şeyin üzerindeki örtü bir an için kalkmıştı.
Aylin bir adım yaklaşacak gibi oldu.
Sonra çukurdan gelen çekim yeniden arttı.
Emniyet şeridi direklerinden biri yerinden çıktı. Betonun üzerinde küçük parçalar sürüklendi. Halat aniden aşağı çekildi. Serdar bütün gücüyle asıldı. Selçuk yardım etti. Yılmaz karşı hattı kilitledi. Aylin refleksle Serdar’ın kolundan çekip dengesini korumaya çalıştı.
O kısa temasla birlikte, Serdar’ın zihninde Tralleis açıldı.
Leya’nın elleri.
Şifa evindeki dikişler.
Aylin’in kolyesi.
Tarhun’un “Aydın” deyişi.
Morkos’un elindeki siyah metal.
Ve çukurun iki tarafında aynı anda büyüyen felaket.
Serdar sendeledi.
Aylin bağırdı:
“Serdar!”
Onun sesi, Tralleis’te Leya’nın sesiyle üst üste bindi.
Bir an için Serdar hangisinin onu çağırdığını ayırt edemedi.
Aylin mi?
Leya mı?
Geçmiş mi?
Gelecek mi?
Halat mı?
Sonra Aylin’in eli yüzüne dokundu.
Bu, onu 2005’e geri getirdi.
“Nefes al,” dedi Aylin. “Bana bak. Buradasın.”
Serdar acı bir gülümsemeyle baktı.
“Keşke bu kadar basit olsa.”
Aylin’in yüzü değişti.
“Değil mi?”
Serdar cevap vermedi.
Çünkü artık zamanın çekimi yeniden başlamıştı. Bedeninin içinde bir çözülme hissediyordu. Genç Serdar’ın göğsü nefes alıyor, elleri halatı tutuyor, gözleri Aylin’e bakıyordu. Ama yaşlı Serdar’ın bilinci, sanki bedenin içinden geriye doğru çekiliyordu.
Henüz tamamen değil.
Ama yakında.
Aylin bunu anlamadı; fakat bir şeyin kaydığını hissetti.
“Serdar?”
Serdar bütün gücüyle anı tuttu.
Aylin’in yüzünü.
Kolyenin parıltısını.
Yağmurun saçlarına düşüşünü.
Revir ışığının gözlerinde bıraktığı sert beyazlığı.
Henüz gitmemiş hâlini.
Bunu hafızasına kazımak istedi.
Çünkü Tralleis’e döndüğünde elinde bu yüzün yalnız kırılmış parçaları kalacaktı.
Aylin ise onun bakışından ürktü.
“Bana böyle bakma.”
Serdar güçlükle sordu:
“Nasıl?”
“Sanki beni son kez görüyormuş gibi.”
Bu kez Serdar yalan söylemedi.
“Seni her gördüğümde öyle bakıyorum.”
Aylin’in nefesi kesildi.
Cevap veremedi.
Çünkü bu cümle, onların 2005’te kuramadığı bütün cümlelerin yerine geçmişti. Açık bir itiraf değildi. Ama daha ağırdı. Bir insanın sevgisini değil, kaybını taşıyordu.
Çukurdan yeniden ses geldi.
Bu kez çok derinden.
Sanki biri aşağıdan metal bir yüzeye vurmuştu.
Aylin hemen döndü.
“Aşağıdaki kişi hareket ediyor.”
Serdar’ın yüzü karardı.
“Bunu bilmiyoruz.”
“Ben biliyorum.”
Serdar ona baktı.
Aylin’in gözlerinde GATA disiplininin altında başka bir sezgi yanıyordu. Henüz bilimsel değildi. Henüz açıklanabilir değildi. Ama canlı olanı tanıyan bir içgüdüydü.
“Ben gidip ekipmanı getireceğim,” dedi Aylin. “Ek sedye, serum, oksijen, ne gerekiyorsa. Çukurdan biri çıkarılırsa burada hazır olmalıyız.”
Serdar’ın içi dondu.
Bu, kaçınılmazlığın adım adım gelmesiydi.
Aylin revire dönecek.
Malzeme alacak.
Sonra tekrar çukur kenarına gelecek.
Sonra…
Serdar devamını düşünmek istemedi.
“Aylin,” dedi.
Kadın durdu.
“Ne?”
Serdar yine “gitme” demek istedi.
Zaman izin vermedi.
Bunun yerine elindeki halatı daha sıkı tuttu.
“Dikkatli ol.”
Aylin acı bir gülümseme verdi.
“Bu kadar mı?”
Serdar’ın gözleri dolmadı. Yağmur izin vermedi belki. Belki de Serdar artık ağlamayı çoktan başka bir çağda tüketmişti.
“Şimdilik,” dedi.
Aylin ona birkaç saniye daha baktı.
Sonra elini boynundaki hayat ağacı kolyesine götürdü. Bilinçsizce düzeltti. Bu hareket, Serdar’ın içinden geçen bütün zamanları bir kez daha kanattı.
“Yarayı neden açıldığını unutmadan kapatacağız,” dedi Aylin.
Serdar nefesini tuttu.
Aylin başını hafifçe eğdi.
“Bunu söyledin ya. Aklımda.”
Sonra revir kapısına doğru koştu.
Serdar onun arkasından baktı.
Yağmur, Aylin’in izlerini hemen sildi.
Ama Serdar’ın içinde bıraktığı iz silinmedi.
Çukurdan gelen çekim yeniden arttı. Yılmaz bağırdı. Selçuk telsizle küfretti. Askerler halata asıldı. Revir ışıkları titredi.
Serdar ise bir an için yalnız Aylin’in uzaklaşan siluetini gördü.
Onu durdurmak için değil.
Onu aramak için yaratıldığını artık biliyordu.
Aylin “aşağıda biri var” dediğinde Serdar, onu durdurmak için değil, onu karanlığın sonunda yeniden bulacağı yolu korumak için var olduğunu bir kez daha anladı.