Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması Görseli
Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması

Tralleis’te Serdar’sız Saatler

11. Sahne 13 dk okuma 19 okunma
Leya, şifa evinin kapısında durduğunda bunu ilk kez açıkça gördü.
Leya, şifa evinin kapısında durduğunda bunu ilk kez açıkça gördü.
Tarhun, şifa evinin duvarına yaslanmış basit bir kent planı çizimini işaret etti.
Tarhun, şifa evinin duvarına yaslanmış basit bir kent planı çizimini işaret etti.

Serdar yokken Tralleis’in zamanı bozuldu.

Güneş aynı yerden yükseliyor, sokaklara aynı solgun ışık düşüyor, limandan aynı tuzlu rüzgâr esiyordu. Ama şehir, zamanın eskisi gibi aktığına inanmıyordu artık. İnsanlar adımlarını atarken bile bir şeyin geride kaldığını, bir şeyin önden gittiğini, görünmeyen bir elin bütün saatleri aynı anda tutup sıkıştırdığını hissediyordu.

Çukur susmuştu.

Ama bu sessizlik, tehlikenin geçtiği anlamına gelmiyordu.

Daha çok, büyük bir canlının nefesini tutması gibiydi.

Serdar’ın kaybolduğu haberini herkes aynı anda öğrenmedi. Önce tünel hattındaki adamlar fısıldadı. Sonra zeytinlik yolundaki gözcüler duydu. Sonra şifa evine su taşıyan çocuklardan biri, “Yabancı çukurda kalmış,” dedi. Bir kadın onu susturdu. Bir başkası “Hayır, kendi dünyasına dönmüş,” diye karşılık verdi. Üçüncüsü “Morkos’un yıldırımı onu geri çağırdı,” dedi.

Korku, boşluk gördüğü yere kendi hikâyesini koyardı.

Serdar’ın yokluğu, Morkos’un elindeki silahtan daha hızlı yayılmaya başladı.

Ama bu kez şehir tamamen dağılmadı.

Çünkü Serdar giderken ardında yalnız emirler bırakmamıştı.

Düzen bırakmıştı.

Leya, şifa evinin kapısında durduğunda bunu ilk kez açıkça gördü. İnsanlar hâlâ korkuyordu; ama herkes nereye koşacağını bilmiyor değildi. Nikos kapı hattını tutuyor, içeri girecekleri küçük gruplara ayırıyordu. Su taşıyan çocuklar, ağlamalarına rağmen küplerini bırakmamıştı. Kaynayan bezler ocaktan alınmış, temiz taşların üzerine dizilmişti. Dionis’in annesi oğlunun başında bekliyor ama Leya’nın verdiği talimatların dışına çıkmıyordu.

Leya, şifa evinin kapısında durduğunda bunu ilk kez açıkça gördü.

Bu küçük düzen, felakete karşı kurulmuş bir siperdi.

Leya bunu biliyordu.

Yine de gözleri sık sık kapıya kayıyordu.

Serdar dönmemişti.

Tralleis’te bunu kimse Leya kadar ağır hissetmiyordu. Çünkü herkes Serdar’ın yokluğunu bir komutanın, bir yabancının, bir kurtarıcının kaybı olarak görüyordu. Leya ise başka bir ihtimalden korkuyordu.

Serdar ölmüş olabilir diye değil.

Serdar geçmişte kalmış olabilir diye.

Bu düşünce, şifa evinin kalabalığı içinde bile onu yalnız bırakıyordu. Eğer Serdar 2005’e, o yağmurlu revir gecesine gerçekten döndüyse; orada Aylin vardı. Henüz kaybolmamış Aylin. Boynunda kolyesiyle, hafızası parçalanmamış, adı değişmemiş, Tralleis’in kanlı taşlarına düşmemiş Aylin.

Leya bu ihtimali düşündüğünde göğsünde kıskançlığa benzeyen ama daha derin ve daha utanç verici bir acı duydu.

Kendi geçmişini kıskanmak tuhaf bir şeydi.

Kendi adının başka bir zamandaki hâlinden korkmak.

Serdar’ın onu değil, “asıl” Aylin’i seçebileceği ihtimali, Leya’nın içinde karanlık bir kapı açıyordu. Sonra kendine kızdı. Bu düşünce acildi ama hasta daha acildi. Şehir daha acildi. Morkos’un yıldırımı daha acildi.

Leya avucunu taş masaya bastırdı.

Soğuk taş onu şimdiye geri çekti.

“Bezleri değiştirin,” dedi. “Dionis’in ateşine bakın. Kapı önünde kimse ayakta beklemeyecek. Bekleyen oturacak. Ayakta korkan insan düşer.”

Nikos yaklaştı.

“Dışarıda kalabalık artıyor.”

“Yaralı mı?”

“Hayır. Korkan.”

Leya başını kaldırdı.

“İkisi de alınır. Ama ayrı yere.”

Nikos anlamadı.

Leya açıkladı:

“Yaralı taş masaya gelir. Korkan duvar dibine oturur. İkisi birbirine karışırsa, yara da korku da büyür.”

Nikos başını salladı ve dışarı çıktı.

Leya, Dionis’in kolundaki sargıyı kontrol etti. Kanama şimdilik azalmıştı. Metal parçası temiz bir beze sarılı olarak küçük bir kil kutunun içindeydi. Leya onu saklamıştı. Morkos’un “yıldırım” dediği şeyin kutsal değil, yaralayıcı olduğunu gösteren ilk maddi kanıt oydu.

Ama kanıt yetmezdi.

Çünkü Morkos’un asıl gücü, nesnede değil, nesneye verdiği isimdeydi.

Rolpa’nın Yıldırımı.

Leya bu adı içinden geçirince yüzü sertleşti.

“Yıldırım değil,” diye fısıldadı.

Yanındaki genç yardımcı sordu:

“Ne dedin?”

Leya cevap vermek yerine ellerini yıkadı.

Su kırmızı aktı.

Sonra berraklaştı.

Ama zihnindeki kelime yine kirli kaldı.

Balistik.

Bu kelime bütün sabah zihninde dönüp duruyordu. Anlamını tam bilmiyordu ama bedeninin bir yerinde tanıyordu. Sanki bir kapı açılmak üzereydi de içeriden soğuk beyaz ışık sızıyordu.

Kapıyı açmak istemiyordu.

Ama bir hekim, kapalı yaranın altında irin varsa bakmak zorundaydı.

Dışarıdan Nikos’un sesi yükseldi:

“Leya, seni istiyorlar.”

Leya kapıya çıktı.

Şifa evinin önünde otuz kadar insan birikmişti. Bazıları Morkos’un köşkünden gelen sesi duymuş, bazıları mermer sütundaki yarayı görmüş, bazıları yalnız fısıltıları dinleyerek korkmuştu. Birkaç kişi diz çökmeye hazırlanıyor gibiydi. Yaşlı bir adam sürekli aynı cümleyi tekrarlıyordu:

“Tanrılar kapıyı açtı. Tanrılar gazap gönderdi.”

Bu cümle kalabalığın içinde büyümeye hazırdı.

Leya bunu gördü.

Morkos’un istediği şey tam buydu.

Korkunun kutsal bir ad bulması.

Leya merdivenin üst basamağına çıktı.

Sesini yükseltmedi.

Ama net konuştu.

“Bu tanrı işi değil.”

Kalabalık sustu.

Yaşlı adam başını kaldırdı.

“Nasıl dersin? Köşkten gök sesi geldi. Mermer yarıldı. Çocuk yaralandı.”

“Evet,” dedi Leya. “Ses geldi. Mermer yarıldı. Çocuk yaralandı. Ben de yarayı temizledim.”

Kalabalık kıpırdandı.

Leya devam etti:

“Eğer bu tanrı işi olsaydı, Dionis’in kolunu kapatmak için kaynayan suya, temiz beze, titremeyen ellere ve bizim aciz sabrımıza ihtiyaç duymazdı.”

Bu cümle kalabalığın üzerine sertçe indi.

Bazıları rahatladı.

Bazıları daha çok korktu.

Çünkü tanrı korkusu, insanın hiçbir şey yapmamasını sağlar. Leya ise onlara iş veriyordu. İş, korkuya iyi gelirdi; ama korkunun bahanesini elinden alırdı.

“Bu bir silahtır,” dedi Leya. “Ve her silah gibi onun da bir sınırı vardır.”

Nikos, Leya’nın yanında duruyordu. Bu cümleyi duyunca ona baktı. “Sınırı vardır” demek, halka umut vermekti. Ama Leya’nın yüzünde boş teselli yoktu. Bu, bilginin doğurduğu sert bir umuttu.

Kalabalığın içinden biri sordu:

“Nasıl bir silah?”

Leya durdu.

Gerçeği ne kadar söylemeliydi?

Çok söylerse panik büyürdü. Az söylerse Morkos’un yalanı boşluğu doldururdu.

“Yakından kesen kılıç gibi değil,” dedi. “Uzaktan gelen ok gibi de değil. Sesini duyduğunuzda eğilin. Açıkta durmayın. Duvar hattına geçin. Koşmayın. Kalabalık hâlde kapılara yığılmayın.”

Bir kadın korkuyla sordu:

“Bizi görmeden öldürür mü?”

Leya cevap vermedi önce.

Çünkü yalan söylemek istemedi.

Sonra daha doğru bir cümle kurdu:

“Görmediğiniz şeyden korunmanın yolu, birbirinizi görmektir. Dağılmayın. Saklanırken birbirinizi ezmeyin. Yaralıyı yalnız bırakmayın. Kimse Morkos’un adını duyunca diz çökmeyecek.”

Bu kez kalabalığın arkasından bir ses geldi:

“Peki Serdar nerede?”

Soru, Leya’nın göğsüne saplandı.

Bütün kalabalık ona baktı.

Nikos’un yüzü gerildi.

Leya bir an susarsa, herkes kendi korkusunu cevap yapacaktı.

Bu yüzden hemen konuştu:

“Serdar’ın tuttuğu hat henüz kopmadı.”

Bu cevap tam bir cevap değildi.

Ama yalan da değildi.

“Dönecek mi?” diye sordu biri.

Leya’nın boğazı kurudu.

Serdar geçmişte kalmış olabilir.

Aylin’i bulmuş olabilir.

Yılmaz’ı kurtarmaya çalışıyor olabilir.

2005’in yağmurunda, bu dünyaya dönmemeyi seçmiş olabilir.

Bu düşünceler bir saniye içinde geçti.

Leya yüzünü sertleştirdi.

“Dönecek,” dedi.

Sesi emir gibiydi.

Belki dua.

Belki kendine söylenmiş bir yalan.

Belki de Serdar’ın duyması için zamana atılmış bir çağrı.

Kalabalık bu kesinliğe tutundu.

O sırada uzak sokaktan Tarhun’un sesi geldi.

“Kimse meydanda durmayacak!”

Leya başını çevirdi.

Tarhun, şifa evine doğru geliyordu.

Üzerinde demirci önlüğü vardı ama artık o önlük bir zanaatkârın iş giysisi gibi durmuyordu. Göğsündeki deri kayışlar, kollarındaki is, omzundaki eski kesikler ve yüzündeki ağır dikkat, onu bir ocağın değil, bir savunma hattının adamı hâline getirmişti.

Arkasında birkaç genç adam vardı. Biri zeytinlik yolundan haber getiriyor, biri çocukları iç avluya yönlendiriyor, biri sokak ağızlarına bakıyordu. Tarhun yürürken durmuyor, emirleri kısa ve net veriyordu.

“Damlara çıkmayın.”

“Dar sokaktan gidin.”

“Kapı önünde yığılma yok.”

“Duvar dibinde kalın.”

“Çocuklar arka avluya.”

Gençlerden biri sordu:

“Pazar meydanı?”

“Boş kalacak.”

“Liman yolu?”

“İki gözcü. Ama açıkta değil. Zeytin ağaçlarının gerisinde.”

“Ocak?”

“Karargâh.”

Bu kelime ağzından çıkar çıkmaz Tarhun’un adımı bir an kesildi.

Karargâh.

Kelime bu çağa ait değildi. Ya da bu şehirde böyle kullanılmazdı. Etrafındakiler anlamadı; ama Tarhun anladı. Daha doğrusu, içindeki biri anladı.

Aydın.

Yağmur.

Emir.

Hat.

Açık hedef olma.

Tarhun gözlerini kapatmadı. Görüntünün geçmesine izin verdi. Sonra yürümeye devam etti.

Leya onu izledi.

Tarhun şifa evinin önüne geldiğinde kalabalık kendiliğinden açıldı. İnsanlar ondan korktukları için değil, onda nereye duracaklarını bilen bir ağırlık gördükleri için çekildiler.

Tarhun doğrudan Leya’ya baktı.

“Yeni yaralı var mı?”

“Bir çocuk. Kolundan. Yaşıyor.”

“Silah mı?”

Leya kısa bir an durdu.

“Evet.”

Tarhun’un yüzü sertleşti.

“Yaklaşmadan vuruyor.”

Bu cümle bir soru değildi.

Leya başını salladı.

“Evet.”

Tarhun’un çenesi sıkıldı.

“Ses geliyor. Sonra yara.”

“Çoğu kişi aradaki yolu görmüyor.”

“Ok değil.”

“Hayır.”

“Barut fıçısı değil.”

“Hayır.”

Tarhun’un gözleri uzaklaştı.

“Ateş hattı,” diye mırıldandı.

Leya’nın nefesi kesildi.

“Ne dedin?”

Tarhun hemen ona baktı.

“Bilmiyorum.”

“Az önce bir şey söyledin.”

“Ateş hattı.”

Kelimeyi tekrar edince yüzü değişti. Sanki kendi ağzından çıkmış bir yabancıyı dinliyordu.

Leya’nın içinde “balistik” kelimesi yeniden kıpırdadı.

İkisi birkaç saniye birbirine baktı.

Leya’nın zihninde beyaz koridor.

Tarhun’un zihninde yağmurlu eğitim alanı.

İkisi de tam hatırlamıyordu.

Ama ikisi de aynı dünyanın farklı yerlerinden dönen kırıntıları taşıyordu.

Nikos bunu fark etti.

“İkiniz de biliyorsunuz,” dedi alçak sesle.

Leya ona bakmadan cevap verdi:

“Bilmek değil. Hatırlamanın kenarı.”

Tarhun daha sert konuştu:

“Hatırlamasak da kullanacağız.”

Bu cümle Leya’nın hoşuna gitti.

Çünkü doğruydu.

Hafıza beklenemezdi.

Şehir bekleyemezdi.

Serdar beklenemezdi.

Morkos beklemeyecekti.

Tarhun, şifa evinin duvarına yaslanmış basit bir kent planı çizimini işaret etti. Bu çizim sabah aceleyle yapılmıştı; sokaklar, ocak, şifa evi, zeytinlik hattı, limana inen yol ve Morkos’un köşkü kabaca işaretlenmişti.

Tarhun, şifa evinin duvarına yaslanmış basit bir kent planı çizimini işaret etti.

“Buradan buraya açık alan,” dedi. “Kimse geçmeyecek.”

Leya baktı.

“Bu yol daha kısa.”

“Daha açık.”

“Yaralı taşırken uzun yol zor olur.”

“Canlı uzun yoldan gelir. Ölü kısa yoldan da gelir.”

Nikos ürperdi.

Tarhun devam etti:

“Morkos bu şeyi göstermek için kullandı. Bir daha kullanırsa herkes sesin geldiği yere bakacak. Bakmayacaklar. Yere inecekler. Duvar hattına geçecekler. Koşmayacaklar. Koşan kalabalığı bozar.”

Leya başını salladı.

“Şifa evinin önündeki kalabalığı ikiye böleceğim. Yaralılar içeri. Korkanlar arka avlu. Haber getirenler ayrı.”

Tarhun onayladı.

“İyi.”

Leya ona baktı.

“Serdar böyle yapardı diye mi düşünüyorsun?”

Tarhun bir an durdu.

Sonra başını iki yana salladı.

“Hayır.”

“Hayır mı?”

“Serdar olsaydı daha iyisini yapardı.”

Leya’nın yüzünde kısa bir acı belirdi.

Tarhun devam etti:

“Ama Serdar yok. O yüzden biz yapacağız.”

Bu cümle şifa evinin önünde yeni bir ağırlık yarattı.

Serdar yok.

Bu kez bir kayıp ilanı gibi değil, bir görev devri gibi söylendi.

Leya bunu hissetti.

Tarhun da.

Nikos da.

Halk da belki tam anlamadı ama sesin tınısından bir şey değiştiğini sezdi.

Artık herkes Serdar’ın dönmesini beklerken tamamen hareketsiz kalmayacaktı.

Tarhun parmağını çizimdeki Morkos köşküne götürdü.

“Adam yaklaşmadan öldürüyor.”

Leya başını salladı.

“Ya da yaralıyor. Ama evet.”

“O zaman biz ona yaklaşacağı yeri seçtirmeyeceğiz.”

Nikos kaşlarını çattı.

“Ne demek bu?”

Tarhun çizimdeki sokakları gösterdi.

“Geniş alanları boşaltırsak, korkuyu toplayacak yer bulamaz. Duvar hatlarını kullanırsak, herkes tek bakışta hedef olmaz. Zeytinliklerde gözcü olursa köşkten çıkan haber önce bize gelir. Şifa evi önünde kalabalık olmazsa, tek sesle çok insanı dağıtamaz.”

Leya ekledi:

“Ve yaralıları saklamazsak, yıldırım hikâyesi büyümez. İnsanlar bunun tanrı gazabı değil, yara açan bir şey olduğunu görür.”

Tarhun ona baktı.

“Yarayı gösterecek misin?”

“Hayır. Yarayı değil. Yaralının yaşadığını.”

Tarhun başını salladı.

“Daha iyi.”

Nikos ikisine bakıyordu. Birkaç hafta önce bu iki insanın böyle bir masanın başında, biri modern savaş sezgisiyle, diğeri modern cerrahi hafıza kırıntılarıyla bir şehri korumaya çalışacağını kim söylese inanmazdı. Leya bir şifacıydı. Tarhun demirciydi. Ama Serdar’ın gelişi, ikisinin içindeki gömülü hatları açmıştı.

Belki de Serdar’ın yokluğu, bu hatların gerçekten çalışıp çalışmadığını gösteriyordu.

Dışarıdan bir haberci koşarak geldi.

“Tarhun! Köşk tarafında adamlar dağılmaya başladı. Morkos gösteriyi bitirmiş. Ama herkes sütundaki yaradan söz ediyor.”

Tarhun sordu:

“Adamları nereye gidiyor?”

“Bazıları pazara. Bazıları limana. İki kişi batı sokağına.”

Tarhun hemen cevap verdi:

“Batı sokağını izleyin. Fısıltı taşıyacaklar.”

Haberci şaşırdı.

“Fısıltı mı?”

Leya araya girdi:

“Morkos’un ikinci silahı.”

Tarhun ona baktı.

“Birincisi o siyah şey.”

“İkincisi korku.”

Tarhun’un yüzü sertleşti.

“O zaman korkuyu da duvar hattına alacağız.”

Nikos istemsizce sordu:

“Nasıl?”

Leya cevap verdi:

“İnsanlara yapacak iş vererek.”

Tarhun ekledi:

“Ve nerede duracaklarını söyleyerek.”

Bu ikisi, aynı gerçeğin iki yüzüydü.

Leya korkunun içeride büyümesini engelliyordu.

Tarhun korkunun dışarıda dağılmasını.

Şifa evi ile ocak arasındaki yol, o sabah ilk kez gerçek bir savunma hattına dönüştü.

Serdar yoktu.

Ama onun kurduğu disiplin ölmemişti.

Tarhun ocağa dönmek için hazırlanırken Leya onu durdurdu.

“Tarhun.”

Adam döndü.

“Serdar döndüğünde ona ne diyeceğiz?”

Tarhun’un yüzü bir an değişti.

“Döndüğünde mi?”

Leya bu küçük vurguyu kaçırmadı.

“Sen dönmeyeceğini mi düşünüyorsun?”

Tarhun hemen cevap vermedi.

Ocağın ateşinden, tünel karanlığından ve kendi içindeki Aydın kelimesinden geçmiş bir adam olarak, kaybolmanın her zaman ölüm demek olmadığını biliyordu. Bazen insan dönüyordu. Ama döndüğünde aynı kişi olmuyordu.

“Dönecek,” dedi sonunda.

Leya onun yüzüne baktı.

“Buna inanıyor musun?”

Tarhun’un cevabı sert ama dürüsttü:

“İnanmak zorundayım. Yoksa sağ hattı tutamam.”

Leya bu cevabı anladı.

Çünkü o da aynı şeyi yapıyordu.

Serdar’ın döneceğine inandığı için değil.

Dönmeyeceği ihtimalini taşıyarak ayakta kalamayacağı için.

Tarhun ekledi:

“Ama döndüğünde, bıraktığı şehri aynı bulmayacak.”

Leya’nın gözleri daraldı.

“Daha kötü mü?”

“Daha hazır.”

Bu kez Leya başını salladı.

“Öyle olsun.”

Tarhun gitmek üzere döndü.

Sonra durdu.

“Leya.”

“Ne?”

“Serdar geçmişte kaldıysa…”

Leya’nın yüzü bir anda sertleşti.

“Kalmaz.”

Tarhun ona baktı.

Bu cevap bilgi değildi.

Yara savunmasıydı.

“Kalırsa,” dedi Tarhun, “biz yine hattı tutacağız.”

Leya’nın gözlerinde öfke belirdi.

“Bana bunu şimdi söyleme.”

“Söylemem gerek.”

“Hayır.”

Tarhun susmadı.

“Çünkü Morkos onun yokluğunu kullanacak. Serdar dönmezse halk düşer. Sen düşersen şifa evi düşer. Ben düşersem sokak hattı düşer.”

Leya’nın sesi alçaldı.

“Serdar dönmezse…”

Cümleyi tamamlayamadı.

Çünkü tamamladığı anda ihtimal gerçek olur sanıyordu.

Tarhun onun yerine tamamladı:

“Dönene kadar biz varız.”

Bu cümle, Leya’nın öfkesini söndürmedi.

Ama ona yaslanacak bir taş verdi.

Leya yavaşça başını salladı.

“Dönene kadar.”

Tarhun gitti.

Şifa evinin önünden ayrılırken insanlara yeniden emir verdi. Bazıları onu izledi. Bazıları Leya’nın kapısında kaldı. Nikos kapı hattını yeniden düzenledi. Haberci çocuklar zeytinliklere koştu. Şehir hâlâ korkuyordu; ama artık korku tek başına dolaşmıyordu. Yanında talimat vardı. Görev vardı. Su vardı. Bez vardı. Duvar hattı vardı.

Leya içeri döndü.

Dionis uyukluyordu. Ateşi henüz yükselmemişti. Annesi başında sessizce bekliyordu. Yardımcılar işleri sürdürüyordu. Şifa evinin duvarları arasında Morkos’un yıldırım sesi hâlâ yankılanıyordu ama artık bütün sesleri bastırmıyordu.

Leya, kil kutunun yanına gitti.

İçindeki küçük metal parçayı çıkarmadı. Sadece kutunun kapağına elini koydu.

“Balistik,” diye fısıldadı.

Bu kez kelimeyi bilinçli söyledi.

Yüksek sesle değil.

Kimse duymadı.

Ama Leya duydu.

Kelime ağzında yabancı durdu. Yine de doğruydu. Kendi hafızasının kapısını biraz daha araladı. İçeriden beyaz ışık, yağmur, genç Serdar’ın yüzü ve bir ameliyathane kokusu sızdı.

Leya gözlerini kapattı.

Serdar şimdi o yağmurda mıydı?

Aylin’in yanında mıydı?

Onu durdurmaya mı çalışıyordu?

Kalmak mı istiyordu?

Leya’nın içindeki korku büyüdü.

Ölüm korkusu değildi bu.

Ölüme karşı ne yapılacağını bilirdi. Kan durdurulur, yara temizlenir, ateş düşürülür, dua edenin eli tutulur. Ölüm gelirse de insanın başı yalnız bırakılmazdı.

Ama geçmişte kalmak başka bir şeydi.

Geçmişte kalan adama ne sargı sarılırdı ne su içirilirdi ne de nabzı tutulurdu.

Leya, Serdar’ın dönmemesinden değil, dönebileceği bir geçmiş bulmuş olmasından korktu.

Sonra elini kutudan çekti.

Kapıya döndü.

“Su kaynamaya devam etsin,” dedi.

Çünkü korku ne kadar büyük olursa olsun, şifa evi işini bırakmazdı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.