Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması Görseli
Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması

Leya’nın Modern Yarayı Tanıması

8. Sahne 15 dk okuma 17 okunma
Leya çocuğun göz kapaklarını kontrol etti. Nabzını buldu.
Leya çocuğun göz kapaklarını kontrol etti. Nabzını buldu.
Bunu parmağıyla yoklayınca anlamıştı. Çok küçük, sıcaklığını kaybetmeye başlamış ama hâlâ yabancı bir metal parçası.
Bunu parmağıyla yoklayınca anlamıştı. Çok küçük, sıcaklığını kaybetmeye başlamış ama hâlâ yabancı bir metal parçası.

Morkos’un köşkünden yükselen o tekil ses, Tralleis’in sokaklarında hemen kaybolmadı.

Kısa sürmüştü.

Bir nefes kadar.

Bir kırbaç şakıması kadar.

Bir kapının sertçe kapanması kadar.

Ama şehir, o ses bittikten sonra da onu duymaya devam etti. Çünkü bazı sesler kulakta değil, insanın hayal gücünde yankılanırdı. Morkos bunu biliyordu. Sütundaki küçük yaradan çok, insanların o yarayı nasıl büyüteceğini hesaplamıştı. Mermerin kopan parçası avluda kalmıştı; fakat o parçanın korkusu çoktan sokaklara düşmüştü.

Şifa evinin önündeki kalabalık önce dağıldı, sonra daha kötü bir biçimde geri döndü.

İnsanlar korkunca ikiye ayrılırdı: bazıları kapısını kapatır, bazıları açık kapı arardı.

Leya’nın kapısı o sabah açık kaldı.

Mühürlü şifa evinin avlusunda su hâlâ kaynıyordu. Bezler taş leğenlerde bekliyor, çocuklar arka odalara alınmış, Nikos dışarıdan gelenleri küçük gruplar hâlinde içeri yönlendiriyordu. Leya, Morkos’un ilk yıldırımının ardından herkesin yüzünde aynı ifadeyi görmüştü: sesin ne olduğunu bilmemenin verdiği çıplak panik.

Kılıç görseler kaçacak yönü bilirlerdi.

Ateş görseler su ararlardı.

Ok görseler duvar dibine sinerlerdi.

Ama bu ses, daha görülmeden korkutmuştu.

Bu yüzden Leya, şifa evindeki işleri daha sert ve daha sade emirlerle yürütüyordu.

“Su kaynamaya devam edecek.”

“Bezler yere değmeyecek.”

“Çocukları pencere önünden uzak tutun.”

“Kapıda yığılma yok.”

“Korkanlar otursun. Ayakta titreyen düşer.”

Nikos kapı hattından seslendi:

“Leya!”

Sesindeki gerginlik, içeri girenlerin sıradan korkmuş insanlar olmadığını hemen belli etti.

Leya başını çevirdi.

İki adam, kollarının arasında genç bir çocuğu taşıyordu. Çocuğun ayakları yere sürtüyor, başı geriye düşüyor, yüzü kireç gibi beyaz görünüyordu. Yaşlı değildi. On beş, belki on altı yaşındaydı. Morkos’un gösterisini izlemeye giden meraklı çocuklardan biri olmalıydı. Üzerindeki ince tunik yağmurdan değil, terden ve kandan ıslanmıştı.

Annesi olabilecek bir kadın arkalarından geliyordu. Saçı çözülmüş, yüzü korkudan tanınmaz hâle gelmişti.

“Leya! Leya, ne olur!”

Leya koşmadı.

Koşarsa kalabalık paniği büyütürdü.

Ama adımları hızlandı. Taş masanın üzerindeki eski sargıları çekip attı, temiz bezleri işaret etti.

“Buraya yatırın.”

Adamlar çocuğu masaya bıraktı.

Çocuk acıyla inledi. Sol kolunu göğsüne doğru çekmeye çalışıyordu; fakat hareket ettikçe daha çok bağırıyordu. Leya bir bakışta yarayı gördü.

Kol.

Üst kısım.

Dış yüz.

Kan çoktu ama ilk bakışta ölümcül gibi durmuyordu.

İşte bu yüzden tehlikeliydi.

Bazı yaralar küçük görünerek insanı kandırırdı.

Leya çocuğun yüzüne eğildi.

“Adın ne?”

Çocuk cevap veremedi.

Kadın ağlayarak atıldı:

“Dionis. Adı Dionis. Morkos’un köşküne gitmişti. Ben gitme dedim. Babası yok, dinlemez ki beni. Bir ses oldu, sonra düştü. Kimse dokunamadı. Kolundan kan geldi. Leya, ne olur, tek oğlum—”

Leya kadının sözünü sert ama kırmadan kesti.

“Nikos.”

Nikos hemen yaklaştı.

“Anneyi oturt. Su ver. Ama dışarı çıkarma. Bayılırsa onu da kaldırmak zorunda kalırız.”

Kadın itiraz etmek istedi. Nikos, Leya’nın bakışındaki aciliği gördü ve kadını nazikçe geri çekti.

Leya çocuğun göz kapaklarını kontrol etti. Nabzını buldu. Hızlıydı. Çok hızlı. Nefesi yüzeyseldi. Panik, ağrı ve kan kaybı birbirine karışmıştı.

Leya çocuğun göz kapaklarını kontrol etti. Nabzını buldu.

“Dionis,” dedi Leya, sesi kararlıydı. “Bana bak.”

Çocuk gözlerini güçlükle açtı.

“Ölecek miyim?”

Bu soru şifa evindeki herkesi susturdu.

Leya, çocuğun gözlerinin içine baktı.

“Ben buradayken bu soruyu sen değil ben sorarım. Sen nefes alacaksın.”

Çocuk ağlamakla gülmek arasında bir ses çıkardı.

Leya yardımcısına döndü.

“Temiz su. Sirke. Kaynamış bez. İnce pens. Küçük bıçak. Balmumu ışığı yaklaştırın ama alevi yaraya tutmayın.”

Eller hareket etti.

Şifa evinde panik işe dönüştü.

Leya kolun üzerindeki kanı temizlemeye başladığında ilk gerçek ürperti bedeninden geçti.

Yara bir kılıç yarası değildi.

Bunu daha ilk bez geçişinde anladı.

Kılıç, deriyi bir hat boyunca açardı. Mızrak ve ok, girdikleri yerde daha belirgin bir yol bırakırdı. Barut yanığı etrafında ısı, is ve yüzeyde bir dağılma taşırdı. Taş parçası çarptığında ezilme daha yaygın olurdu. Bu yara bunların hiçbirine uymuyordu.

Derideki giriş küçüktü.

Neredeyse aldatıcı.

Yuvarlağa yakın, dar, kanın içinde kaybolabilecek kadar küçük bir delik.

Ama çevresine dokunduğunda Leya’nın içi karardı.

Deri altı olması gerektiği gibi değildi.

Dokunun düzeni bozulmuştu. Çocuğun kolunun içinde, görünen küçük açıklığın çok ötesinde bir yıkım vardı. Sanki dışarıdan giren şey, yalnız bir nokta açıp geçmemiş; içeride kendi öfkesini büyüterek ilerlemişti.

Leya’nın parmakları durdu.

Bir an için şifa evi kayboldu.

Yerine beyaz bir oda geldi.

Çok kısa.

Soğuk ışık.

Metal masa.

Steril örtü.

Birinin sesi:

“Giriş küçük, içeride hasar büyük.”

Sonra görüntü kapandı.

Leya nefesini tuttu.

Nikos bunu fark etti.

“Leya?”

“Sus.”

Sesindeki sertlik herkesi durdurdu.

Leya yaranın çevresindeki kanı biraz daha temizledi. Çocuğun kolu her dokunuşta kasılıyordu. Leya, yardımcısına başıyla işaret etti.

“Omzunu sabitle. Kolunu çekmesine izin verme. Dionis, bana bak. Acıyacak. Ama kolunu çekersen daha kötü olacak.”

Çocuk dişlerini sıktı.

Leya eğildi.

“Bu yara bir şeyin kesmesiyle açılmamış,” dedi alçak sesle.

Yanındaki genç yardımcı anlamadı.

“Ok mu?”

“Hayır.”

“Mızrak parçası?”

“Hayır.”

“Taş?”

Leya başını iki yana salladı.

“Taş böyle girmez.”

Nikos sordu:

“Peki ne?”

Leya cevap vermek için ağzını açtı.

Kelime gelmedi.

Çünkü kelime bu çağa ait değildi.

Ama kelimenin gölgesi zihninin içinde dönüyordu.

Balistik.

Leya irkildi.

Bu sözcüğü kim söylemişti?

Nerede duymuştu?

Ne demekti?

Tralleis’te böyle bir kelime yoktu. Şifacıların dilinde yoktu. Otların, merhemlerin, kemik kırıklarının, ok yaralarının, enfeksiyonun, ateşin, kanamanın dilinde yoktu. Bu kelime metalik bir tada sahipti. Beyaz duvarların, eğitim alanlarının, üniformalı adamların, kısa keskin patlamaların içinden geliyordu.

Balistik.

Leya gözlerini kapatmadı.

Kapatırsa görüntülerin büyüyeceğini biliyordu.

Onun yerine yaraya baktı.

Yara gerçeğin kendisiydi.

Gerçeğe bakmak, hafızanın karanlığında boğulmaktan iyiydi.

“İçeri girip içeride kavga etmiş,” dedi sonunda.

Yardımcısı anlamadı.

Leya cümleyi daha net kurdu:

“Bu yara, bir şeyin yalnız bedene girmesiyle değil; içeri çok büyük bir hızla girip dokuları dağıtmasıyla açılmış. Giriş küçük. İçerideki zarar büyük.”

Nikos’un yüzü soldu.

“Bu mümkün mü?”

Leya’nın sesi soğuktu.

“Gördüğümüz şey mümkün olmuş.”

Dionis inledi.

Leya hemen ona döndü.

“Buradayım. Nefes al.”

Çocuk güçlükle nefes aldı.

“Kolum yanıyor.”

“Biliyorum.”

“Kestim mi?”

“Hayır.”

“Ok mu?”

“Hayır.”

Çocuk gözlerini açmaya çalıştı.

“Peki ne?”

Leya kısa bir an sustu.

Sonra dürüstçe cevap verdi:

“Henüz adını bilmiyorum.”

Bu cevap şifa evindekileri korkutabilirdi.

Ama Leya yalan söylemek istemedi. Çünkü yalan, Morkos’un ilacıydı. Şifa evinde yalan kullanılmamalıydı. Bilmediğini kabul etmek, korkuyu büyütmezdi; doğru yönetilirse güven doğururdu.

“Adını bilmiyorum,” dedi tekrar. “Ama yarayı görüyorum. Ve yara kapatılabilir.”

Bu cümle kadının ağlamasını bir an durdurdu.

Leya küçük pensi aldı.

İçeride bir parça vardı.

Bunu parmağıyla yoklayınca anlamıştı. Çok küçük, sıcaklığını kaybetmeye başlamış ama hâlâ yabancı bir metal parçası. Sütundan kopan mermerle birlikte gelmiş olabilirdi. Ya da Morkos’un ateşinden çıkan görünmez şeyin kendisinden bir kırıntıydı. Leya bunu tam bilmiyordu. Ama içeride kalırsa yara temizlenmeyecekti.

Bunu parmağıyla yoklayınca anlamıştı. Çok küçük, sıcaklığını kaybetmeye başlamış ama hâlâ yabancı bir metal parçası.

“Dionis,” dedi. “Şimdi çok acıyacak.”

Çocuk korkuyla baktı.

“Ölmeyeceksin,” dedi Leya. “Ama bağırabilirsin.”

Çocuk bu izne şaşırdı.

“Bağırabilir miyim?”

“Evet. Yalnız kolunu çekme.”

Nikos çocuğun omzunu tuttu. Yardımcı bileğini sabitledi. Annesi ağzını eliyle kapattı. Leya pensi yaranın içine dikkatle yöneltti.

O anda zihninde bir başka görüntü parladı.

Yeşil örtü.

Parlak metal aletler.

Maske takmış insanlar.

Bir kadın sesi.

Kendi sesi mi?

“Basınç düşüyor. Hazır olun.”

Sonra bir erkek sesi.

Genç Serdar’ın sesi.

“Doktor, durum?”

Leya’nın eli bir an duracak gibi oldu.

Hayır.

Hasta önce.

Hafıza sonra.

Bu kural bedeninin çok derininde bir yerden geldi.

GATA.

Kelime belirdi ve kayboldu.

Leya anlamını yakalayamadı. Ama disiplinini yakaladı.

Duygu sonra.

Hasta önce.

Pensi kapattı.

Metal parçayı tuttu.

Dionis çığlık attı.

Leya parçayı yavaşça dışarı çekti. Küçük, deforme olmuş, kararmış bir çekirdek kırıntısıydı. Tam bir biçimi yoktu. Mermerden ya da taş parçasından çok daha yoğun ve garipti. Sıcakken etin içinde yol almış, sonra biçimini kaybetmiş gibi görünüyordu.

Metal parça taş kâseye düştüğünde tok bir ses çıkardı.

Bu ses çok küçüktü.

Ama Leya’nın zihninde Morkos’un yıldırım sesiyle aynı kökten geldi.

Şifa evindeki herkes o parçaya baktı.

Kimse ne olduğunu bilmiyordu.

Leya biliyor gibi hissetti.

Ama söyleyecek kelime yine yoktu.

Balistik.

Kelime içinden bir kez daha geçti.

Bu kez daha net.

Leya, kâsedeki parçaya bakarken gözlerinin önüne bir poligon görüntüsü geldi. Uzun bir alan. Kulakları koruyan siyah başlıklar. Tekil patlamalar. Hedef kâğıtları. Yanında genç Serdar. Henüz yüzü bu kadar yorgun değil. Henüz gözlerinde binlerce yılın karanlığı yok.

“Emniyet hattı boşaltıldı,” diyen bir ses.

Sonra görüntü yine gitti.

Leya başını hafifçe salladı.

Nikos yakından izliyordu.

“Hatırlıyor musun?” diye fısıldadı.

Leya ona bakmadan cevap verdi:

“Şimdi değil.”

“Ne demek şimdi değil?”

“Şimdi kanıyor.”

Bu cevap bütün şifa evinin dilini yeniden kurdu.

Evet.

Hafıza çatlıyordu.

Evet.

Morkos’un elindeki şey başka bir çağdan gelmişti.

Evet.

Leya’nın içinde Aylin’e ait bir bilgi kapıya dayanıyordu.

Ama taş masadaki çocuk kanıyordu.

Ve kanayan bir çocuk, zamanın bütün bilmecelerinden önce gelirdi.

Leya yaranın temizliğine başladı. Bunu yaparken eski şifacıların yöntemlerini, kendi deneyimini ve içinde adını koyamadığı modern sezgiyi aynı anda kullanıyordu. Çok derine gitmedi; gereksiz zarar vermedi. Kanamayı kontrol etti. Kirli parçaları çıkardı. Dokunun hangi kısmının canlı, hangi kısmının artık tepki vermediğini parmaklarının altında ayırt etti.

Yardımcısı şaşkınlıkla izliyordu.

“Böyle bir yarayı daha önce gördün mü?”

Leya’nın cevabı yavaş geldi.

“Belki.”

“Ne zaman?”

“Hatırlamıyorum.”

Bu cümle odada soğuk bir rüzgâr gibi dolaştı.

Nikos, Leya’nın yüzüne baktı. Onun Serdar’la konuşmalarından, bazen gözlerinin başka bir yere kaymasından, “Aylin” adı geçtiğinde bedeninin verdiği tepkiden bir şeyler sezmişti. Ama şimdi ilk kez Leya’nın içindeki yabancı bilginin yalnız duygusal değil, tıbbi olduğunu görüyordu.

Bu kadın sadece başka birini hatırlamıyordu.

Başka bir dünyanın yaralarını da tanıyordu.

Leya, Dionis’in kolunu sarmadan önce annesine döndü.

“Kolunu kaybetmeyecek.”

Kadın ağlamayı kesti.

“Yaşayacak mı?”

“Evet. Ama ateşi çıkabilir. Yara içeriden kızabilir. Geceyi burada geçirecek.”

Kadın Leya’nın eline kapanmak istedi.

Leya geri çekildi.

“Bana değil. Su taşıyanlara teşekkür et. Bezi kaynatanlara. Onu buraya getirenlere. Şifa tek elden çıkmaz.”

Bu cümleyi özellikle yüksek söyledi.

Çünkü Morkos gücü tek elde toplamaya çalışıyordu.

Leya ise şifayı dağıtıyordu.

Birinin elinde yıldırım vardı.

Diğerinin etrafında çalışan eller.

Dionis’in annesi başını salladı, ağlayarak geriye çekildi.

Leya çocuğun kolunu sarmaya devam etti.

Yaranın etrafındaki görüntü zihnine kazınıyordu. Küçük giriş. Büyük iç hasar. Deforme metal. Kısa keskin ses. Mesafe. Panik. Güven dokusunda açılan görünmez delik.

Morkos’un elindeki şey sadece öldürmüyordu.

Ölümün nasıl geleceğine dair bütün alışkanlıkları kırıyordu.

İnsanlar kılıçtan korunmak için mesafe koyardı.

Ok için siper arardı.

Ateş için su.

Zehir için şüphe.

Ama bu yeni ölüm biçimi, insanın güven duyduğu mesafeyi de yaralıyordu. Morkos bunun farkına varmıştı. O yüzden ilk gösteriyi bir sütuna yapmıştı. Birini hemen öldürmek yerine herkesin zihnine “sıradaki ben olabilirim” düşüncesini yerleştirmişti.

Leya bunu anladı.

Ve bundan Morkos’un kendisinden daha çok korktu.

Çünkü yaralı beden tedavi edilebilirdi.

Ama korkuyla delinmiş bir toplum dokusunu dikmek çok daha zordu.

Nikos kâsedeki metal parçaya baktı.

“Bunu saklayalım mı?”

Leya bir an düşündü.

Evet.

Saklanmalıydı.

Ama kutsal emanet gibi değil.

Kanıt gibi.

Morkos’un yalanlarına karşı, bu şeyin gerçek etkisini bilmek gerekiyordu. İnsanlara “tanrı yıldırımı” değil, “yara açan bir nesne” olduğunu anlatmanın bir yolu bulunmalıydı. Fakat bunu yaparken paniği de büyütmemek gerekiyordu.

“Temiz bir bez getir,” dedi.

Nikos getirdi.

Leya metal parçayı bezin içine sardı. Elinde tuttuğunda küçük ağırlığını hissetti. Çok küçüktü. Ama bir çocuğun kolunun içini dağıtmaya yetmişti. Daha kötüsü, bir şehrin aklını dağıtmaya yetecek kadar büyüktü.

“Bunu kimse görmeyecek,” dedi.

Nikos başını salladı.

“Serdar’a mı göstereceksin?”

Leya durdu.

Serdar.

O hâlâ yoktu.

2005’te miydi? Çukurun içinde mi? Yaşıyor muydu? Geri dönecek miydi? Bunları düşünmek, Leya’nın göğsünde kontrol edemediği bir baskı yaratıyordu. Ama şimdi de hasta önce kuralı geçerliydi. Serdar’ın yokluğu bile, kanayan çocuğun önüne geçemezdi.

Yine de cevap verdi:

“Dönerse.”

Nikos’un yüzü karardı.

“Dönecek.”

Leya ona baktı.

Bu kez Nikos’un sesi, eski korkak adamın sesi değildi. Kendini ikna etmeye çalışan biri gibiydi belki, ama yine de orada bir kararlılık vardı.

“Dönecek,” dedi tekrar. “Çünkü daha bize kızacak çok şeyi var.”

Leya istemeden çok hafif gülümsedi.

“Bu iyi bir dua sayılır.”

“Ben dua bilmiyorum.”

“Bazen işe yarayan dualar, emir gibi söylenir.”

Nikos başını eğdi.

Dışarıdan koşu sesleri geldi.

Yeni bir panik dalgası mı, yeni bir yaralı mı, yoksa Morkos’un adamlarının şifa evine yaklaşması mı? Leya bir an kapıya döndü. Tarhun’un adamlarından biri nefes nefese içeri girdi.

“Tarhun haber gönderdi,” dedi. “Kimse açık alanda durmayacakmış. Köşk tarafından ikinci ses gelirse herkes duvar hattına çekilecekmiş. Çocuklar iç avluda kalacakmış.”

Leya başını salladı.

“Doğru.”

Adam şaşırdı.

“Doğru mu?”

“Evet. Tarhun’un dediğini yapın.”

“Niye?”

Leya’nın gözleri kâsedeki kanlı beze kaydı.

“Çünkü o ses mesafeyi değiştiriyor.”

Adam anlamadı.

Ama Leya’nın sesindeki kesinliğe itaat etti.

“Peki.”

Adam çıktı.

Nikos Leya’ya döndü.

“Mesafeyi değiştiriyor mu?”

Leya derin bir nefes aldı.

“Eskiden birinin sana zarar vermesi için yaklaşması gerekirdi. Ya da oku, taşı, ateşi görürdün. Bundan saklanmanın bir yolu olurdu. Bu şey…”

Cümleyi tamamlamakta zorlandı.

“Bu şey önce sesi getiriyor. Sonra yara geliyor. Çoğu kişi ikisi arasındaki yolu göremiyor.”

Nikos’un yüzü soldu.

“Buna karşı ne yapılır?”

Leya’nın içindeki Aylin bir cevap aradı.

Siper.

Açık alanı boşalt.

Kanamayı kontrol et.

Şoku önle.

Yara yolunu izle.

Ama Leya’nın dili bu kelimeleri taşımakta zorlanıyordu.

“Önce insanlar açıkta durmayacak,” dedi. “Sonra korkuyu tanrı adıyla büyütmeyeceğiz. Yaralıları saklamayacağız. Ne yaptığını anlamaya çalışacağız.”

Nikos alçak sesle sordu:

“Sen anlayabilecek misin?”

Leya bezin içine sardığı metal parçaya baktı.

“İçimde biri anlıyor.”

Bu itiraf, şifa evinin gürültüsünde küçük ama ağır bir gerçek gibi kaldı.

Nikos hiçbir şey söylemedi.

Leya da devam etmedi.

Çünkü bu cümle, Aylin’in kapısını fazla aralamıştı.

Dionis hafifçe inledi. Leya hemen ona döndü.

“Buradayım.”

Çocuk gözlerini açtı.

“Ses yine gelecek mi?”

Şifa evindeki herkes bu soruyu beklemeden duymuş gibi oldu.

Leya çocuğun alnındaki teri sildi.

“Gelirse yere yakın duracaksın. Duvarın yanında kalacaksın. Koşmayacaksın. Ve bağırmak istersen bağıracaksın ama yerinden kalkmayacaksın.”

Çocuk güçlükle başını salladı.

“Bu bir tanrı mı?”

Leya’nın yüzü sertleşti.

“Hayır.”

“Emin misin?”

Leya metal parçanın sarılı olduğu bezi avucunda hissetti.

“Tanrılar bu kadar küçük şeylerin içine saklanacak kadar korkak değildir.”

Bu cümle, odadakilerin yüzünde bir anlık şaşkınlık yarattı.

Sonra bir rahatlama.

Çünkü Leya, Morkos’un yıldırımına kutsallık vermeyi reddetmişti.

Kutsallığı elinden alınan korku, hâlâ korkuydu.

Ama artık tedavi edilebilir bir şeydi.

Leya, Dionis’in sargısını tamamladı. Kolunu destekledi. Ateşi yükselirse haber vermelerini söyledi. Annesini yanına çağırdı, nereye dokunmaması gerektiğini, ne zaman su içireceğini, ne zaman bağırmadan kendisine haber vereceğini anlattı. Kadın başını sallıyor, her kelimeyi can simidi gibi tutuyordu.

İş bittiğinde Leya ellerini yıkadı.

Su kırmızı aktı.

Sonra pembeleşti.

Sonra berraklaştı.

Ama Leya’nın içindeki kelime temizlenmedi.

Balistik.

Bu kez onu bastırmaya çalışmadı.

Kelimeyi içinden sessizce tekrarladı.

Balistik.

Anlamı tam açılmadı. Ama etrafındaki görüntüler biraz daha belirginleşti.

Beyaz koridor.

Metal sedye.

Üniformalı askerler.

Genç Serdar’ın sert ve kaygılı yüzü.

Atış eğitim alanı.

Kısa patlamalar.

Bir eğitmenin sesi.

“Namlu hattı…”

Leya nefesini kesti.

Namlu.

Bu kelime de geldi.

Şifa evinin taş duvarları bir an uzaklaştı.

Morkos’un elindeki siyah nesne gözünün önüne gelmedi; onu görmemişti. Ama sesi, yarası ve içindeki yabancı bilgi, nesnenin bir ucunun olduğunu, o ucun bir yere çevrildiğini, ölümün o çizgiyi takip ettiğini söylüyordu.

Leya elini masaya dayadı.

Nikos hemen yaklaştı.

“Leya?”

“İyiyim.”

“Bu cevabı Serdar da veriyor.”

Leya, yorgun bir bakışla ona döndü.

“Demek ki ikimiz de inandırıcı değiliz.”

Nikos kısa bir an gülümseyecek gibi oldu ama yapamadı.

“Ne yapacağız?”

Leya şifa evinin içine baktı.

Yaralı çocuk.

Korkan anne.

Su taşıyan kadın.

Kapıda bekleyen haberci.

Arka odada sessizce oturan çocuklar.

Duvarların ötesinde Morkos’un sesiyle yaralanmış şehir.

Sonra bezin içine sarılı küçük metal parçasına baktı.

“Bunu saklayacağız,” dedi. “Ama korkuyla değil. Bilgiyle.”

“Nasıl?”

“Önce Serdar dönecek.”

“Dönmezse?”

Leya’nın yüzü sertleşti.

“Dönecek.”

Bu kez o söyledi.

Emir gibi.

Dua gibi.

Hatırlamadığı bir geçmişe gönderilmiş bir çağrı gibi.

Sonra devam etti:

“Tarhun’a haber gönder. Açık alanları boşaltması doğru. Ama panik istemiyorum. Kimse ‘tanrı yıldırımı’ demeyecek. Kimse ‘lanet’ demeyecek. Morkos’un kullandığı şeyin adı yoksa, adı korku olmayacak.”

Nikos başını salladı.

“Peki adı ne olacak?”

Leya cevap vermedi.

Çünkü içindeki kelimeyi henüz halka veremezdi.

Balistik.

Bu kelime şifa evinde kalmalıydı.

Şimdilik.

Ama Leya biliyordu: Adı konmamış yara, tekrar açılırdı.

Bir gün bu kelimeyi söylemek zorunda kalacaktı.

Belki Serdar’ın yanında.

Belki Morkos’un karşısında.

Belki kendi hafızasının tam ortasında.

Şimdilik sadece çocuğun kolunu kurtarmıştı.

Ama Morkos’un yıldırımı şehrin içine ilk metal kırıntısını sokmuştu.

Leya, taş masanın kenarında duran kanlı bezlere baktı.

Bir çocuğun kolundaki yara kapanabilirdi.

Ama o sesin Tralleis’in güven dokusunda açtığı delik çok daha derindeydi.

Morkos’un elindeki şey sadece bedeni yaralamıyordu. Korkuyu da bedenin içine sokuyor, insanları daha vurulmadan sakat bırakıyordu.

Leya bunu anladığında, şifa evinin kapısına doğru yürüdü. Dışarıda şehir hâlâ uğulduyordu. İnsanlar ikinci sesi bekliyordu. Beklemek bile yaraydı.

Leya kapının eşiğinde durdu.

Nefes aldı.

İçindeki yabancı kelimeyi bir kez daha duydu.

Balistik.

Leya yarayı kapattı ama içindeki o kelimeyi kapatamadı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.