Gelecekten Çalınan Ateş
Morkos’un liman köşkü, gece boyunca fırtına görmüş bir gemi gibi inliyordu.
Dışarıda çukur alanından sökülen halatların, kırılan vinç kollarının ve panikle dağılan işçilerin sesi yavaş yavaş uzaklaşmıştı. Fakat köşkün taş duvarları hâlâ o gecenin uğultusunu tutuyordu. Rüzgâr, limandan taşıdığı tuzlu havayı mermer kemerlere çarpıyor; dar pencerelerin aralıklarından içeri sızan sabah öncesi serinliği, mühür odasının ağır kokusuna karışıyordu.
Bu odada her şey kayıt altındaydı.
Borçlar.
Mülkler.
Gizli anlaşmalar.
Satın alınmış sadakatler.
Kırılmış yeminler.
Adı olan her şey burada bir gün mühürlenmiş, değeri olan her şey bir şekilde Morkos’un defterlerine girmişti. Masalarda parşömen tomarları, bronz mühür kalıpları, liman anahtarları, vergi levhaları ve küçük sandıklarda saklanan özel belgeler vardı. Oda, zenginlikten çok kontrol kokardı.
Ama o gece mühür odasına başka bir şey girmişti.
Morkos siyah metali taş tezgâhın üzerine bıraktığında, odanın bütün eski nesneleri sanki bir anda yaşlandı.
Antik liman anahtarı hantal göründü.
Rolpa mührü eksik kaldı.
Serdar’ın paslı künyesi, hâlâ yabancıydı; ama artık yalnız değildi.
Künyenin yanında duran siyah nesne, bu çağın bütün biçimlerine meydan okuyordu. Ne bir kılıç gibi uzundu ne hançer gibi zarif. Ne bir mühür gibi düz ne bir anahtar gibi açıklayıcıydı. Kısa, sıkı, kapalı ve soğuktu. Sanki içine kendi sessizliğini saklayan küçük bir gece parçasıydı.
Morkos ellerini tezgâhın iki yanına koydu ve ona baktı.
Uzun süre dokunmadı.
Dokunmadan önce anlamak istedi.
Fakat anlamak, Morkos için hiçbir zaman gerçeğe teslim olmak demek değildi. O, anlamadığı şeyi kendi düzenine katacak bir isim bulana kadar incelerdi. Bir halkı anlamak istiyorsa borçlarını sayardı. Bir tüccarı anlamak istiyorsa korktuğu limanı öğrenirdi. Bir kadının ya da erkeğin zayıf noktasını görmek istiyorsa kimin için sustuğuna bakardı.
Bu nesne ise susuyordu.
Ama suskunluğu boş değildi.
Morkos siyah metalin yanına Serdar’ın künyesini koydu. Sonra Rolpa mührünü. Sonra eski liman anahtarını. Dört nesne taş tezgâhın üzerinde yan yana durdu.
Künye.
Yabancının adı.
Siyah metal.
Geleceğin ateşi.
Rolpa mührü.
Halkın korkusuna verilecek isim.
Liman anahtarı.
Mülkiyetin en eski dili.
Morkos’un zihninde bunlar artık ayrı şeyler değildi. Aynı hikâyenin dört köşesiydi. Bir adam, bir kapı, bir güç ve onu sahiplenmeye yarayacak eski bir hak iddiası.
“Serdar Yalın,” diye fısıldadı.
Künyedeki harflere baktı.
“Adın metaldeydi.”
Sonra siyah nesneye döndü.
“Yolun ateşte.”
Rolpa mührünü parmaklarıyla yokladı.
“Ve halk, ona hangi adı verirsem ona inanacak.”
Odanın kapısında Sessiz Avcı duruyordu.
Morkos içeri yalnız girmek istemişti; ama Avcı buna izin vermemişti. Efendisinin öfkesinden değil, siyah nesnenin kendisinden çekiniyordu. Çukurdan çıkan her şey ya insanın aklını bozuyor ya da Morkos’un hırsına yeni bir dil veriyordu. Bu küçük metal, ikisini birden yapacak gibi görünüyordu.
“Efendim,” dedi Avcı alçak sesle, “ona dokunmamanız gerekir.”
Morkos başını çevirmedi.
“Benim olan şeye dokunmamak kötü alışkanlıktır.”
“Henüz sizin olup olmadığını bilmiyoruz.”
Morkos yavaşça gülümsedi.
“Bir şey masama geldiğinde, bana ait olup olmadığı değil, benden önce kime ait olduğu önemini yitirir.”
Avcı cevap vermedi.
Morkos siyah metali eline aldı.
Soğuktu.
Ama bu soğukluk kılıç soğuğuna benzemiyordu. Kılıç, insanın elini tanırdı. Avuç onu sarar, zamanla ısıtır, ağırlığı bileğe otururdu. Bu nesne ise elde ısınmıyor; aksine eli kendi biçimine zorla yerleştiriyordu. Sanki onu tutan kişi, nesneye hükmetmiyor da nesnenin emrine uygun bir pozisyon arıyordu.
Morkos bunu fark etti.
Ve bundan hoşlandı.
Çünkü iyi tasarlanmış şeyler insanı kendine uydururdu.
Tahtlar da böyleydi.
Mühürler de.
Borç defterleri de.
Silahlar da.
Siyah metalin kabzası avucuna oturduğunda, nesnenin bir uzuv gibi davranmadığını anladı. Kılıç kolun devamıydı. Mızrak kolu uzatırdı. Yay, kolun gücünü uzaklığa taşırdı. Ama bu nesnede başka bir fikir vardı.
Kolun gücü değil.
İradenin mesafesi.
Morkos’un gözleri parladı.
“Bu nesne insanın kolunu uzatmıyor,” dedi. “İradesini uzatıyor.”
Avcı’nın yüzü sertleşti.
Morkos siyah metali tezgâhın üzerindeki künyeye doğru eğdi.
“Mesafeyi öldüren bir mühür bu.”
Avcı bir adım attı.
“Bunun ne yaptığını bilmiyoruz.”
Morkos başını kaldırdı.
“Biliyoruz.”
“Hayır. Tahmin ediyorsunuz.”
“Bazen tahmin, korkakların bilgiden istediği ilk vergidir.”
Avcı’nın hoşnutsuzluğu büyüdü; ama yine sustu. Çünkü Morkos’un gözlerinde o tanıdık kıvılcımı görüyordu. Bu kıvılcım yandığında, bir adamı ikna etmek değil, vereceği zararı sınırlamak gerekirdi.
Morkos siyah metali tezgâha geri koydu. Sonra etrafında dolaştı. Nesneye farklı açılardan baktı. Üzerindeki çizgileri, birleşme yerlerini, soğuk yüzeyini, ağırlığını, dengesini inceledi. Bütün bunları bir zanaatkâr gibi değil, bir sahip gibi yapıyordu. Onu nasıl üreteceğini anlamaya çalışmıyordu. Onu hangi hikâyenin içine yerleştireceğini arıyordu.
“Bu bir kılıç değil,” dedi.
“Değil,” dedi Avcı.
“Bir hançer değil.”
“Değil.”
“Bir yay da değil.”
Avcı, “Bilmiyoruz” diyecekti; ama Morkos devam etti.
“Yay, oku gönderir. Ok giderken herkes onu görür. Yayın sesi olur, okun yolu olur, kalkanın ihtimali olur. Bu nesne ise yol istemiyor.”
Avcı’nın gözleri siyah metale kaydı.
“Bunu nereden çıkarıyorsunuz?”
Morkos, çukurda tabancanın düştüğü anı hatırladı. Nesne, iki zamanın ortasında dönerken bile bir ok gibi davranmamıştı. Bir kılıç gibi çizgi çizmemişti. Yalnız varlığıyla bile, çevresindeki herkese mesafenin artık eski bir güven olmadığını hissettirmişti.
“Çünkü bunu tutan adam beklemez,” dedi Morkos. “Yaklaşmaz. Kolunu kaldırır ve kararını gönderir.”
Avcı bu cümleden hoşlanmadı.
“Karar değil, ölüm gönderiyorsa?”
Morkos’un yüzünde yavaş bir gülümseme belirdi.
“Ölüm, kararı ciddiye aldırmanın en eski yoludur.”
Dışarıda rüzgâr pencere aralıklarında uğuldadı.
Köşkün alt katından bazı hizmetçilerin telaşlı adımları duyuluyordu. Kimse mühür odasına yaklaşmaya cesaret edemiyordu. Morkos içeri girmeden önce koridoru boşalttırmıştı. Fakat fısıltılar taş duvarlardan geçerdi. Herkes efendisinin çukurdan bir şey getirdiğini biliyordu. Kimse ne olduğunu bilmiyordu.
Bilmemek, korkuyu büyütüyordu.
Morkos bunun farkındaydı.
Siyah metali yeniden aldı. Bu kez odanın köşesindeki bronz kalkana döndü. Kalkan, eski bir liman zaferinden kalmaydı. Ortasında kabartma bir aslan başı vardı. Kalın, ağır, gösterişli ve bu çağın güç anlayışına bütünüyle uygundu. Kılıç darbesini durdurmak, okları sektirmek, savaşçının gövdesini korumak için yapılmıştı.
Morkos bu hedefi özellikle seçti.
Çünkü eski gücün yeni güç karşısındaki hâlini görmek istiyordu.
Avcı sertçe konuştu:
“Efendim, bunu burada denemeyin.”
Morkos onu duymadı.
Ya da artık dinlemiyordu.
Odanın ortasında durdu. Siyah metali bronz aslanın tam ortasına çevirdi. Nesnenin ne yapacağını tam bilmiyordu. Ama çukurda onu gördüğü an, bunun yalnız elde taşınmak için yapılmadığını anlamıştı. Bazı nesneler şekliyle niyetini belli ederdi. Bu da öyleydi. Ucu bir yere bakıyor, tutulacak kısmı insanı arkasına yerleştiriyor, bütün varlığı bir hedef talep ediyordu.
Morkos’un parmağı soğuk metale değdi.
Bir an için odadaki her şey sustu.
Rüzgâr.
Meşaleler.
Avcı’nın nefesi.
Köşkün taşları.
Morkos’un kalbi.
Sonra gelecek ateşi konuştu.
Ses kısa sürdü.
Ama odanın içini bir kılıç gibi yardı.
Ne barut fıçısı gibi genişledi ne gök gürültüsü gibi yuvarlandı. Tekil, keskin ve buyurgandı. Sanki görünmeyen bir hüküm, bir noktanın içine sıkıştırılıp dünyaya fırlatılmıştı.
Yağ lambaları bir an sönmeye yaklaşacak kadar titredi.
Kayıt raflarındaki parşömenler havalandı.
Koridordaki iki hizmetçi aynı anda yere kapandı. Muhafızlardan biri kılıcını çekti ama neye karşı çekeceğini bilemedi. Avcı içgüdüsel olarak yana atılmıştı; kulakları uğulduyor, gözleri odanın köşesindeki kalkana kilitlenmişti.
Morkos olduğu yerde kaldı.
Elindeki siyah metalin küçük bir duman ve keskin bir koku çıkardığını gördü. Avucunda kısa süreli bir sarsıntı hissetmişti. Bu sarsıntı onu korkutmuştu.
Evet.
Korkmuştu.
Ama korku, bu kez kaçmak istememişti.
Korku, elinde tuttuğu nesnenin gerçek olduğunu kanıtlayan ilk mühür gibiydi.
Duman dağıldığında bronz kalkandaki aslanın alnında küçük, düzgün ve acımasız bir delik vardı.

Morkos yavaşça yaklaştı.
Kalkanın arkasındaki taş duvarda da iz oluşmuştu. Kılıç bunu yapamazdı. Ok bu kadar küçük bir girişle bu kadar derin bir karar bırakamazdı. Mızrak, beden isterdi. Balta, mesafe istemezdi. Bu ise odanın bir ucundan diğer ucuna, insan adımı atılmadan hükmünü taşımıştı.
Morkos parmağını kalkanın deliğine yaklaştırdı.
Avcı hemen uyardı:
“Dokunmayın.”
Morkos durdu.
Bu kez uyarıyı dinledi. Çünkü nesneye saygısı artmıştı.
“Kalkan,” dedi, “kendisini korumak için yapılmıştı.”
Avcı cevap vermedi.
Morkos siyah metali kaldırdı.
“Bu, kalkanın fikrini öldürdü.”
Avcı, bronzdaki deliğe bakarken içinin soğuduğunu hissetti.
Çünkü Morkos haklıydı.
Bu sadece bir kalkanın delinmesi değildi. Bu çağın savaş düzenine ait bir inancın delinmesiydi. Mesafe, zırh, cesaret, kol gücü, kalkan duvarı, açık meydan, teke tek dövüş… Hepsi bir anda başka bir kurala tabi olmuştu.
Morkos bunu sezdi.
Ve sevdi.
“Bir adamı öldürmek için ona yaklaşmaya gerek yok,” dedi.
Avcı alçak sesle cevap verdi:
“Bu, savaşı bozar.”
Morkos ona döndü.
“Savaş zaten bozulmak için vardır. Eski düzenin efendileri her yeni güce böyle söyler.”
“Siz bunu çoğaltamazsınız.”
Morkos’un yüzünde kısa bir gölge geçti.
Avcı doğru noktaya dokunmuştu.
Morkos siyah metali masaya götürdü. Tezgâhın üzerine bıraktı. Sonra yanında duran küçük metal parçalarına baktı. Çukurdan getirilirken nesnenin içinde ve yanında bulunan sınırlı sayıdaki küçük ölüm tohumları, şimdi taş masanın üzerinde dizilmeyi bekliyordu.
Morkos onları tek tek masaya koydu.
Bunu bir silah ustası gibi değil, bir yargıç gibi yaptı.
Her birini taş yüzeye bırakırken küçük bir ses çıktı.
Tok.
Tok.
Tok.
Sayı arttıkça odadaki hava ağırlaştı.
Avcı saydı.
Morkos da saydı.
On üç.
Bir tanesi az önce bronz aslanın alnını delmişti.
Geriye on üç kalmıştı.
Morkos uzun süre masadaki küçük metal silindirlere baktı. Her biri avuç içindeki bir parmak boğumundan küçüktü. Ama her birinin içinde, Morkos’un zihninde bir insanın kaderini mühürleyecek kadar büyük bir anlam vardı.

On üç ölüm emri.
Ama Morkos onları yalnız ölüm olarak görmedi.
Ölüm fazla basitti.
Her biri bir sonuçtu.
Birini Serdar’a ayırdı zihninde.
Hayır.
Belki hemen değil.
Serdar ölürse hikâyesi kontrolden çıkabilirdi. Önce anlatısı kırılmalıydı. Adı kirlenmeli, halkın gözünde kurtarıcı değil, kapı hırsızı yapılmalıydı. Ölüm, en son mühür olmalıydı.
Birini Tarhun’a düşündü.
Fakat Tarhun’un ölümü de aceleye gelmemeliydi. İçindeki o başka adam, Serdar’ın yoluna dair bilgi taşıyor olabilirdi. Onu öldürmekten önce çatlatmak gerekirdi.
Birini Aris’e.
Zeytinlik ağı kesilmeliydi.
Birini Nikos’a mı?
Hayır.
Nikos’un ölmesi Leya’yı güçlendirebilirdi. Nikos’un güvenilmez kalması daha iyi olurdu.
Leya’ya gelince…
Morkos’un parmakları masadaki küçük ölüm tohumlarından birinin üzerinde durdu.
Şifacıyı öldürmek kolaydı.
Fazla kolay.
Ama Morkos kolay zaferleri sevmezdi. Onlar uzun süre yönetilemezdi. Leya’nın ölümü halkı yaralayabilirdi; fakat Leya’nın hangi yarayı kapatacağına Morkos karar verirse, şifa evinin kendisi bir zincire dönüşürdü.
“Şifacıyı öldürmek,” dedi kendi kendine, “bir kapıyı yakmak gibidir. İçeri giremezsin.”
Avcı onu duydu.
“Ne dediniz?”
Morkos cevap vermedi.
Bir başka küçük metal parçasına dokundu.
Bunu kendisi için ayırdı.
Avcı kaşlarını çattı.
“Kime?”
Morkos gülümsedi.
“Korkuma.”
Avcı’nın yüzü değişmedi; ama cevabı anlamamıştı.
Morkos açıkladı:
“Bu nesne elimde olduğu sürece, korkumun bana hizmet etmesi gerekir. Eğer bana hükmetmeye kalkarsa, onu da harcarım.”
Avcı içinden, Morkos’un artık kendi korkusunu bile öldürülebilir bir tebaa gibi gördüğünü düşündü.
Bu iyiye işaret değildi.
Morkos küçük parçaları yeniden düzenledi.
Onları gelişigüzel bırakmadı. Düz bir çizgiye koydu. Sonra çizgiyi bozdu. Üçlü gruplar hâline ayırdı. Sonra tekrar tek sıra yaptı. Her diziliş, zihninde başka bir harita açıyordu. Kimin önce korkutulacağı, kimin yaralanacağı, kimin öldürülmeden boyun eğdirileceği, hangi sesin halka hangi sırayla duyurulacağı…
Bu, bir savaş planı değil yalnızca.
Bir anlatı planıydı.
Çünkü Morkos için güç, yalnız kullanıldığı anda değil, kullanılmadan önce yarattığı beklentide büyürdü.
Siyah metal bir kişiyi öldürebilirdi.
Ama duyulmamış sesi, bütün şehri titretebilirdi.
Morkos bunu az önce öğrenmişti.
Koridorda hâlâ fısıltılar vardı. Tek bir patlama, köşkün bütün alt katını yere kapanmaya yetmişti. Hizmetçiler, bunun gökten gelen bir işaret mi, Morkos’un yeni büyüsü mü, çukurdan getirilen tanrısal bir nesne mi olduğunu birbirine soruyordu.
Kimse bilmiyordu.
Bu mükemmeldi.
Morkos siyah metali yeniden eline aldı.
“Adı olmalı,” dedi.
Avcı rahatsız bir nefes verdi.
“Ad vermek onu anlamak değildir.”
“Hayır,” dedi Morkos. “Ad vermek, başkalarının onu nasıl anlayacağına karar vermektir.”
Avcı sustu.
Morkos düşünmeye başladı.
Gelecekten gelen ateş.
Mesafeyi öldüren mühür.
Demir krallığın sesi.
Serdar’ın sakladığı yıldırım.
Hiçbiri yetmedi.
Sonra Rolpa mührüne baktı.
Kendi yarattığı, büyüttüğü, zehirlediği anlatı şimdi bu siyah metale bir yuva olabilirdi. Halk, anlamadığı şeylere eski isimler verilince daha kolay inanırdı. Yeni korkular, eski kutsallıkların içine saklanınca daha derin işlerdi.
Morkos yavaşça söyledi:
“Rolpa’nın Yıldırımı.”
Avcı’nın gözleri daraldı.
Morkos kelimeyi tekrar etti:
“Rolpa’nın Yıldırımı.”
Bu ad, odanın içinde bir kez söylendikten sonra geri alınamaz hâle geldi.
Morkos’un yüzünde memnuniyet belirdi.
“Güzel. Bu bir silah değil artık.”
Avcı soğukça sordu:
“Nedir?”
“Bir işaret.”
“Ne işareti?”
“Geleceğin benden saklandığının. Ve onu geri alma hakkım olduğunun.”
Avcı, siyah metale değil, Morkos’a baktı.
“Bu hak size kim tarafından verildi?”
Morkos gülümsedi.
“Hakkı güçlü olan alır. Zayıf olan, onu meşru gösterecek tanrıyı arar.”
Bu cümle, Morkos’un bütün inanç oyunlarını çıplak hâle getiriyordu. Avcı onun tanrılara inanmadığını uzun zamandır biliyordu. Morkos yalnız tanrıların insanlar üzerindeki etkisine inanırdı. Şimdi modern silahı da aynı şekilde kullanacaktı. Onun nasıl çalıştığını bilmesine gerek yoktu. İnsanların nasıl korkacağını bilmesi yeterdi.
Morkos, künyeyi siyah metalin yanına koydu.
“Serdar’ın adı ve Rolpa’nın Yıldırımı aynı masada,” dedi. “Bu tesadüf değil.”
Avcı yavaşça cevap verdi:
“Bu bir felaket olabilir.”
Morkos’un bakışı sertleşti.
“Felaket, sahibi olmayan güçtür.”
“Ya bu güç sizi de yakarsa?”
Morkos siyah metali avucunda tarttı.
“Öyleyse önce kimi yakacağını ben seçeceğim.”
O an, odanın kapısında korkak bir tıklama duyuldu.
Avcı hemen döndü.
“Kim?”
Dışarıdan bir muhafızın sesi geldi:
“Efendim… aşağı kattakiler sesin ne olduğunu soruyor. Bazıları çukurun köşke girdiğini söylüyor.”
Morkos gülümsedi.
İşte korku, kendi ayaklarıyla gelmişti.
“Kapıyı aç,” dedi.
Avcı istemedi; ama emre uydu.
Kapı aralandı. Muhafız içeri girmedi. Eşikte kaldı. Yüzü solgundu. Gözleri masadaki siyah metale kaydı, sonra hemen yere indi.
Morkos ona doğru yürüdü.
“Ne duydun?”
Muhafız yutkundu.
“Gök yarıldı sandık efendim.”
“Gök değil.”
Morkos siyah metali hafifçe kaldırdı. Muhafız geriye çekilmek istedi ama kendini tuttu.
“Kapının sesi,” dedi Morkos. “Yabancının sakladığı gelecek ilk kez bu köşkte konuştu.”
Muhafızın yüzünde hem dehşet hem hayranlık belirdi.
Morkos bunu gördü.
Ve öğrendi.
Söz işe yarıyordu.
“Bunu aşağıdakilere söyle,” dedi. “Ama bağırma. Fısılda. İnsanlar fısıltıya kendi korkularını ekler.”
Muhafız başını eğdi.
“Emredersiniz.”
“Şunu da söyle,” diye ekledi Morkos. “Bu ses Serdar’ın yalanlarının kırıldığı sestir.”
Muhafız gitti.
Avcı kapıyı kapattı.
“Çok erken,” dedi.
Morkos masaya döndü.
“Hayır. Tam zamanı.”
“Şehir zaten korkmuş durumda.”
“Korku soğumadan biçim verilir.”
Avcı artık Morkos’un yalnız silahı değil, silahın sesini de ele geçirdiğini anladı. Bir mermi bronz kalkana gitmişti. Ama asıl hedef kalkan değildi. Morkos, sesi bütün köşke duyurmuştu. Şimdi o ses, kulaktan kulağa dolaşacak ve her anlatılışında büyüyecekti.
Morkos on üç küçük ölüm emrine baktı.
“Bunlar sınırlı,” dedi.
Avcı şaşırdı. Morkos’un bu gerçeği kabul etmesini beklemiyordu.
“Evet,” dedi. “Sınırlı.”
“Bu yüzden değerli.”
Avcı sessiz kaldı.
Morkos devam etti:
“Sınırsız güç savurganlık yaratır. Sınırlı güç ise hükmü keskinleştirir. Her biri doğru yerde kullanılmalı.”
“Yani hemen savaş açmayacaksınız.”
Morkos ona baktı.
“Savaş çoktan açık.”
“Serdar yok.”
“Dönecek.”
“Bunu nereden biliyorsunuz?”
Morkos künyeyi eline aldı.
“Çünkü adı burada. Yolu burada. Şifacısı burada. Demircisi burada. Halkı burada. İnsan kendi adının düşman elinde olduğunu hisseder.”
Avcı, Morkos’un bu tür sezgilerine güvenmek istemezdi. Ama Serdar’ın döneceğini o da tahmin ediyordu. Çünkü çukur onu almışsa, geri getirecekti. Çukurun Serdar’la işi henüz bitmemişti.
Morkos, Rolpa mühürlü küçük kutuyu açtırdı.
Künyeyi içine koymadı.
Siyah metali de koymadı.
Bu kez onları saklamak istemiyordu.
Onları kullanacaktı.
Kutunun içine yalnız yanık plastik parçayı yerleştirdi. Önceki geceden kalan o işlevsiz kırıntı, artık daha küçük bir kanıt hâline gelmişti. Asıl kanıt, masada duruyordu. Geleceğin ateşi.
Morkos, tabancayı tezgâhın ortasında bıraktı. Künyeyi soluna, Rolpa mührünü sağına koydu. On üç küçük ölüm emri ise önünde diziliydi.
Sonra iki elini masaya dayadı.
Gözlerini kapattı.
Korkusunu dinledi.
Kulaklarındaki uğultu hâlâ geçmemişti. İlk patlamanın bıraktığı tiz çınlama, zihninin içinde ince bir çizgi gibi duruyordu. Morkos bu çınlamadan rahatsız olmadı. Onu bir bedel gibi kabul etti. Her büyük güç ilk dokunuşta sahibini yaralardı. Önemli olan, yaradan korkmamak değil; yaraya anlam vermekti.
Gözlerini açtı.
“On üç,” dedi.
Avcı kapının yanında bekliyordu.
Morkos parmağıyla ilk küçük metal parçayı gösterdi.
“Biri Serdar’ın suskunluğuna.”
İkincisi.
“Biri Tarhun’un hatırasına.”
Üçüncüsü.
“Biri Aris’in zeytinliklerine.”
Dördüncüsü.
“Biri halkın cesaretine.”
Beşincisi.
“Biri şifa evinin kapısına.”
Avcı sertçe baktı.
“Leya’ya değil mi?”
Morkos’un yüzünde karanlık bir gülümseme belirdi.
“Leya’ya değil. Onun kapısına. Şifacılar bazen kapılarının kırıldığını görünce içeridekileri kendi elleriyle teslim eder.”
Avcı içinden bunun yanlış bir hesap olabileceğini düşündü. Leya hakkında Morkos hâlâ eksik biliyordu. O kadın kapısı kırılınca teslim olacak biri değildi. Kapının kırıldığı yerde ameliyat masası kuracak türden biriydi.
Ama bunu söylemedi.
Morkos altıncı küçük parçaya dokundu.
“Biri Nikos’un geçmişine.”
Yedinci.
“Biri Avcı’nın şüphesine.”
Avcı başını kaldırdı.
Morkos ona bakmadan gülümsedi.
“Şaşırma. Sadakat, şüpheyi yok etmek değildir. Onu benden saklamamaktır.”
Avcı cevap vermedi.
Sekizinci.
“Biri kendi korkuma.”
Dokuzuncu.
“Biri Serdar’ın hâlâ söylemediği hakikate.”
Onuncu.
“Biri Rolpa’nın gerçek adına.”
On birinci.
“Biri kapının yeniden açılacağı güne.”
On ikinci.
“Biri ihanet eden ilk adama.”
Sonuncuya geldiğinde durdu.
On üçüncü küçük ölüm emri, taş masanın üzerinde diğerlerinden farksız duruyordu. Ama Morkos ona daha uzun baktı.
“Bu,” dedi, “son söze.”
Avcı’nın içi ürperdi.
“Son söz kimin?”
Morkos siyah metale baktı.
“Bunu o gün göreceğiz.”
Odada bir süre sessizlik oldu.
Dışarıdaki fırtına hafiflemişti. Limanın uzaktan gelen sesi duyuluyordu. Köşkün alt katında fısıltılar yayılmaya başlamıştı bile. Birazdan şehir, Morkos’un köşkünde göğü yaran bir ses duyulduğunu konuşacaktı. Sonra bu ses, kapının sesi olacaktı. Sonra Rolpa’nın Yıldırımı. Sonra Serdar’ın sakladığı gelecek. Sonra Leya’nın şifasına sinen karanlık. Sonra halkın korkularına uygun başka başka biçimler.
Morkos bunu biliyordu.
Ve gülümsüyordu.
Avcı tezgâha yaklaştı.
“Bunu kullanırken dikkatli olmalısınız.”
Morkos ona baktı.
“Sen bana dikkat mi öğreteceksin?”
“Hayır. Sınır hatırlatacağım.”
Morkos’un gülümsemesi kayboldu.
Avcı devam etti:
“On üç tane var. Daha fazlası yok. Nasıl yapıldığını bilmiyoruz. Nereden geldiğini tam bilmiyoruz. Bozulursa onaramayız. Yanlış kullanırsanız, yalnız bir ses çıkarır ve biter.”
Morkos, Avcı’ya uzun uzun baktı.
Sonra beklenmedik şekilde başını salladı.
“Bu yüzden sen hâlâ işime yarıyorsun.”
Avcı cevap vermedi.
Morkos siyah metali yeniden eline aldı.
“Bu nesneyi anlamıyorum,” dedi. “Ama anlamaya gerek olmadığını öğrendim. İnsanlar da anlamayacak. Bu iyi. Çünkü anladıkları şeyle pazarlık ederler. Anlamadıkları şeye ise diz çökerler.”
Avcı alçak sesle söyledi:
“Serdar diz çökmez.”
Morkos’un gözleri parladı.
“Biliyorum.”
“Öyleyse?”
“Onun diz çökmesi gerekmiyor. Onun halkının bir an tereddüt etmesi yeter.”
Bu cümle mühür odasında uzun süre asılı kaldı.
Çünkü Morkos’un asıl hedefi yine ortaya çıkmıştı. Serdar’ı öldürmek, onun için tek seçenek değildi. Serdar’ın etrafındaki güveni delmek, Leya’nın şifasının temizliğini tartıştırmak, Tarhun’un aklını kendi hatırasından korkar hâle getirmek, halkın gözünde modern ateşi ilahi bir hak gibi göstermek…
Siyah metal sadece araçtı.
Gerçek namlu, halkın hayal gücüne doğrultulacaktı.
Morkos, tabancayı masaya geri bıraktı.
On üç küçük metal parçasına son kez baktı.
Sonra künyeyi eline aldı.
“Döneceksin Serdar Yalın,” dedi. “Geçmişine gitsen de döneceksin. Çünkü adın burada. Ateşin burada. Şifacın burada. Demircin burada. Ve artık hikâyenin bir parçası benim elimde.”
Avcı, odanın loşluğunda efendisinin yüzüne baktı.
Çukurdan dönen adamların aklı yanmıştı.
Morkos’un aklı ise sönmemişti.
Daha kötüydü.
Kendi karanlığını aydınlanma sanmaya başlamıştı.
Morkos o gece geleceğin ateşini anlamadı; ama onu anlamaya gerek olmadığını, korkutmaya yettiğini öğrendi.