Morkos’un İlk Yıldırımı
Serdar yokken Tralleis’in havası değişti.
Şehir bunu hemen anlamadı.
İnsanlar sabahın gri ışığında kapı aralıklarından dışarı bakıyor, gece boyunca çukurun başında ne olduğunu birbirlerinden öğrenmeye çalışıyor, Morkos’un adamlarının neden yaralı döndüğünü, vinçlerin neden kırıldığını, yeraltından neden beyaz ışık sızdığını fısıldaşıyordu. Şifa evine gelenlerin yüzünde aynı soru vardı. Pazara inen kadınlar su küplerini normalden daha sıkı tutuyor, liman tarafındaki erkekler birbirlerinin gözlerine fazla uzun bakmadan konuşuyor, çocuklar büyüklerin sustuğu yerde daha çok korkuyordu.
Çukur susmuştu.
Ama şehir konuşmaya başlamıştı.
Ve Morkos, bir şehrin ne zaman konuşmaya başladığını çok iyi bilirdi.
Konuşan şehir, henüz karar vermemiş şehir demekti.
Karar vermemiş şehir ise ele geçirilebilir bir şehirdi.
Bu yüzden Morkos beklemedi.
Liman köşkünün avlusunu açtırdı.
Avlu, normalde borçluların çağrıldığı, liman kaptanlarının diz çöktüğü, vergi anlaşmalarının ilan edildiği ve Morkos’un gücünün taş zemin üzerinde görünür hâle getirildiği yerdi. Mermer sütunlarla çevrili geniş alanın ortasında alçak bir platform vardı. Platformun arkasında Rolpa mührünü taşıyan koyu renkli bir sancak asılıydı. Sancağın kumaşı sabah rüzgârında ağır ağır dalgalanıyor, üzerindeki işaret sanki henüz anlamını tamamlamamış bir kehanet gibi duruyordu.
Morkos, sahneye çıkar gibi çıktı.
Üzerinde Rolpa mühürlü pelerini vardı. Serdar’ın paslı künyesini ince bir zincirle boynuna takmıştı. Künyeyi göğsünün üzerinde herkesin görebileceği yerde taşıyordu. Bu artık yalnız bir ganimet değildi. Bir iddia, bir suçlama, bir halka gösterilen delildi.
Sağ elinde siyah metal vardı.
Tabanca.
Ama Tralleis halkı bunu bilmiyordu.
Onlar yalnız, Morkos’un elinde bu çağın hiçbir silahına benzemeyen karanlık ve soğuk bir nesne görüyorlardı. Kılıç değildi. Hançer değildi. Asa değildi. Mühür değildi. Ama Morkos onu tutuşuyla, bütün bunların yerine geçebilecek bir şey hâline getiriyordu.
Nesnenin adını o koymuştu.
Rolpa’nın Yıldırımı.
Ad, avludaki fısıltılara ondan önce inmişti.
Hizmetçiler gece köşkten yükselen tekil patlamayı anlatmış, muhafızlar bronz kalkanın delinmiş olduğunu görmüş, kayıtçılar bunu “kapının sesi” diye yaymıştı. Şimdi köşkün önünde toplananlar, ne göreceklerini tam bilmeden gelmişlerdi. Bazıları meraktan, bazıları korkudan, bazıları zorla, bazıları da Morkos’un yeni gücünün ilk tanığı olmak istedikleri için oradaydı.
Sessiz Avcı, platformun sağında duruyordu.
Yüzü ifadesizdi; ama gözleri avluyu bir savaş alanı gibi tarıyordu. Morkos’un gösteri yapacağını biliyordu. Bunu engelleyememişti. En azından kalabalığın nereye kaçacağını, hangi kapıların açık kalacağını, panik anında kimlerin ezileceğini hesaplamaya çalışıyordu.
Morkos kalabalığa baktı.
Uzun süre konuşmadı.
Sessizlik büyüdü.
Sonra künyeyi parmaklarının arasına alıp kaldırdı.
“Bu adı tanıyorsunuz,” dedi.
Kalabalıkta fısıltılar yükseldi.
Serdar.
Yabancı.
Karanlıktan gelen adam.
Şifa evinin koruyucusu.
Morkos’un düşmanı.
Morkos fısıltıların dağılmasına izin verdi. Sonra siyah metali kaldırdı.
“Bu sesi henüz tanımıyorsunuz.”
Avluda herkes sustu.
Morkos’un sesi yumuşadı. Ne bağırıyordu ne de acele ediyordu. En tehlikeli yalanlarını hep böyle söylerdi; sanki karşısındakine bir sır değil, zaten bildiği bir hakikati hatırlatıyormuş gibi.
“Yabancı bize ne söyledi? Kapı tehlikeli dedi. Karanlık mühürlü dedi. Rolpa uzak dedi. Ben ise size bu gece ne gördüğümü söylüyorum. Kapı gerçek. Öteki dünya gerçek. Demirden duvarları, soğuk ateşleri, geceyi gündüz yapan ışıkları ve emre itaat eden askerleriyle gerçek.”
Kalabalık kıpırdandı.
Bazıları başını eğdi. Bazıları korkuyla birbirine baktı. Bazıları Morkos’un söylediklerine inanmak istemedi ama inanacak bir açıklamaları da yoktu.
Morkos devam etti:
“Serdar Yalın o dünyanın bekçisi değil. O dünyadan kaçmış bir hırsız. Adını sakladı. Yolunu sakladı. Şimdi de ateşini saklamak istedi.”
Siyah metali havaya kaldırdı.
“Ben saklanan şeyi geri aldım.”
Sessiz Avcı’nın çenesi sıkıldı.
Bu söz doğru değildi.
Ama etkiliydi.
Morkos’un istediği de zaten doğruluk değildi. Doğru, çoğu zaman yavaştı. Oysa korku hızlı yayılırdı.
Morkos platformun önüne doğru yürüdü. Avlunun uzak köşesinde, kırık bir mermer sütun parçası dikilmişti. Normalde eski bir zafer alayından kalmış süs parçasıydı. Şimdi hedef hâline getirilmişti. Halk bunu henüz bilmiyordu. Onlara göre sütun yalnız köşede duran yaşlı bir taştı.
Morkos siyah metali ona doğru çevirdi.
“Kılıç cesur adam ister,” dedi. “Kılıç, kol ister. Yaklaşmak ister. Kanın sıcaklığını yüzünde hissetmek ister. Bu ise…”
Kısa bir duraksama verdi.
Kalabalığın nefesi tutuldu.
“Bu yalnız itaat ister.”
Siyah metal elinde sabitti.
“Ve emri bekleyen bir parmak.”
Avcı’nın gözleri daraldı. Morkos’un bu kadar açık konuşmasından hoşlanmadı. Çünkü halk yalnız silahın gücünü değil, Morkos’un bu gücü nasıl düşündüğünü de duyuyordu. Fakat Morkos için bu da gösterinin parçasıydı. O, gücü gizleyerek değil, onu doğru ölçüde gösterip kalanını insanların hayal gücüne bırakarak büyütürdü.
“Bu,” dedi Morkos, “geleceğin cezalandırma biçimi.”
Sonra ateş konuştu.
Ses çok kısa sürdü.
Ama Tralleis’in yüzyıllardır bildiği bütün savaş seslerini bir anlığına susturdu.
Barut patlamasını bilenler vardı. Maden ocaklarında taş kıranlar, savaşta ateşli düzenek görenler, mancınık taşının düşüşünü duyanlar, duvar yıkılırken çıkan uğultuyu tanıyanlar vardı. Fakat bu ses onlara benzemiyordu.
Bu ses geniş değildi.
Dağılmıyordu.
Uyarı vermiyordu.
Bir anda vardı ve bir anda bitiyordu.
Ama bittiği yerde ölüm ihtimali kalıyordu.
Avludaki kadınlardan biri çığlık attı. Bir çocuk ağlamaya başladı. İki hizmetçi yere kapandı. Muhafızlardan biri refleksle kalkanını kaldırdı; sonra neye karşı kaldırdığını anlayamadı. Mermer sütundan küçük bir parça kopup taş zemine düştü. Sütunun yüzünde pürüzsüz, beklenmedik, dar bir yara açılmıştı.
Kalabalık yaraya baktı.
Sonra Morkos’un elindeki siyah metale.
Mesafe artık güvenli değildi.
Bu, herkesin aynı anda anladığı fakat kimsenin kelimeye dökemediği şeydi.
Morkos sesin etkisini izledi.
Korku dalgası avludan yayıldı. Bir insanın yüzünden diğerine geçti. Önce şaşkınlık, sonra dehşet, ardından anlam verememenin doğurduğu teslimiyet. Morkos’un en sevdiği sıra buydu.
Siyah metali indirmedi.
“Gördünüz mü?” dedi.
Kimse cevap vermedi.
“Bir kılıç oraya yürür. Bir ok oraya uçar. Bir taş oraya düşer. Ama bu…”
Namluyu yeniden sütuna çevirdi, ama ikinci kez kullanmadı.
“Bu, mesafeyi cezalandırır.”
Kalabalığın gerisinden biri diz çöktü.
Bunun dua mı, korku mu, yoksa ayaklarının artık onu taşımaması mı olduğu belli değildi.
Morkos gülümsedi.
Bu ona yetmişti.
O tek sesle Tralleis’in üstüne bir ordu indirmemişti.
Daha tehlikelisini yapmıştı.
Herkesin hayal gücüne bir namlu dayamıştı.
Şifa evinin önünde Leya o sesi duyduğunda elindeki tas yere düşmedi.
Bu, onun kendisiyle ilgili ilk fark ettiği şey oldu.
Yanında sargı bezi kaynatan genç kadın irkilip geri sıçramış, Nikos dış kapıya doğru koşmuş, hasta yatağındaki yaşlı Dion gözlerini açıp “Tanrı aşkına bu neydi?” diye inlemişti. Dışarıdaki çocuklar ağlamaya başlamış, su taşıyan adamlar duraksamış, kapının önündeki güvercinler havalanmıştı.
Ama Leya’nın eli titremedi.
Tası bırakmadı.
Bunun yerine bütün bedeni bir an dondu.
Çünkü sesin kendisini tanımıyordu.
Ama sesin bedeninde açtığı yolu tanıyordu.
Kısa.
Keskin.
Tekil.
Kulağı yırtıp geçmeyen, ama sinirlerin en derin yerine çivi gibi saplanan bir ölüm sesi.
Bu antik bir ses değildi.
Kılıç çarpışması değildi. Ok yayı değildi. Barut fıçısı değildi. Taş kırılması, kapı yıkılması, gök gürültüsü hiç değildi. Bu sesin içinde modern bir niyet vardı. Ölümün çok kısa bir karara sığdırılmış hâli.
Leya nefesini tuttu.
Gözlerinin önüne bir koridor geldi.
Çok kısa.
Beyaz.
Soğuk.
Ayak altında parlak zemin.
Uzakta yankılanan başka tekil sesler.
Bir erkeğin sesi:
“Emniyet hattı boşaltıldı.”
Sonra bir başka görüntü.
Genç bir Serdar.
Yağmur.
Revir ışığı.
Telsiz cızırtısı.
Sonra görüntü kapandı.
Leya, elini istemsizce göğsündeki kolyeye götürdü.
Nikos yanına geldi.
“Ne oldu? Bu Morkos’un köşkünden geldi. Tanrıların sesi gibi—”
“Hayır,” dedi Leya.
Sesindeki kesinlik Nikos’u susturdu.
Leya kapıya doğru baktı.
“Bu tanrı işi değil.”
Nikos yutkundu.
“Peki ne?”
Leya cevap veremedi.
Çünkü kelime yoktu.
Ya da vardı ama hafızasının duvarının arkasındaydı.
Poligon.
Atış.
Emniyet.
Balistik.
Kelimeler zihnine yaklaşmadı; yalnız gölgeleri geçti.
Leya çok alçak sesle mırıldandı:
“Bu antik bir ses değil.”
Nikos anlamadı.
“Ne dedin?”
Leya kendine geldi.
Bir an için içindeki Aylin’in soğukkanlılığı, Leya’nın korkusunu bastırdı. Kapının önündeki insanlara baktı. Sesin ne olduğunu anlamayan kalabalık, anlamadıkça paniğe yaklaşacaktı. Panik ise Morkos’un en sevdiği hastalıktı.
“Kapıları kapatmayın,” dedi. “Ama giriş hattını daraltın. Herkes içeri yığılmayacak. Su taşıyanlar işine devam etsin. Kaynayan bezleri ocaktan almayın. Çocukları arka odaya geçirin.”
Nikos hemen başını salladı.
“Tamam.”
Leya, yerde titreyen genç kadının omzuna dokundu.
“Bana bak. Ses geçti. Şimdi elindeki işi yap. Bezler kaynarsa yaralar temiz kalır. Yaralar temiz kalırsa insanlar yaşar. Korkuya bakarsan korku büyür. Suya bak.”

Genç kadın ağlayarak başını salladı ve yeniden ocağa döndü.
Leya dışarıya baktı.
Morkos’un köşkünden yayılan tek ses, şifa evinin içine bir silah gibi girmişti. Kimse yaralanmamıştı burada. Ama herkesin içinde bir şey açılmıştı.
Leya bunu hissetti.
Bazı sesler bedende yara açmazdı.
Ama korkunun içeri gireceği bir delik bırakırdı.
O deliği kapatmak da şifanın işiydi.
Tarhun ise sesi duyduğunda çekiç kaldırıyordu.
Ocağının önünde, çukurdan dönen haberleri toparlamaya çalışan birkaç adamla konuşuyordu. Aris’in gönderdiği genç haberci, Morkos’un köşkünde halk toplandığını söylemişti. Tarhun, Serdar’ın hâlâ dönmemiş olmasının ağırlığını içinden atamıyor, bir yandan da ocağı geçici bir karargâh gibi kullanmaya başlamıştı.
Sonra ses geldi.
Kısa.
Keskin.
Yakın değil, ama mesafenin anlamını bozmaya yetecek kadar net.
Tarhun’un bedeni düşünmeden hareket etti.
Çekiç elinden düşmedi; ama onu saldırı için değil, bir denge noktası gibi tuttu. Önce başını sesin geldiği yöne çevirdi. Sonra çevredeki insanları taradı. Kim açıkta? Kim duvar dibinde? Kim panikle koşarsa diğerlerini ezer? Hangi sokak kör? Hangi taş duvar siper olur? Hangi kapı arkaya çıkar?
Bunların hiçbirini Tarhun’a bu çağda kimse öğretmemişti.
Ama bedeni biliyordu.
“Duvar hattına!” diye bağırdı.
Adamlar anlamadı.
Tarhun daha sert bağırdı:
“Herkes duvar dibine! Açıkta kalmayın!”
Bir kadın korkuyla çocuğunu çekti. Genç haberci olduğu yerde dondu. Tarhun onu ensesinden yakalayıp taş duvarın arkasına itti.
“Yere yakın dur!”
“Ne oluyor?”
“Bilmiyorum.”
“Nasıl bilmiyorsun?”
Tarhun’un yüzü sertti.
“Bedenim biliyor.”
Bu cevap haberciyi daha çok korkuttu; ama itaat etti.
Tarhun ocağın önündeki üç kişiyi daha kapı boşluğuna yönlendirdi. Açık alanda duran yaşlı adamı kolundan tutup duvar dibine çekti. Biri panikle koşmaya kalkınca göğsünden itti.
“Koşma! Koşarsan hedef olursun.”
Kelime ağzından çıktığı anda Tarhun dondu.
Hedef.
Açık hedef.
Bu cümle ona ait değildi.
Ya da yalnız ona ait değildi.
Aydın’ın yağmurlu gecesinden, eğitim alanlarından, emir tekrarıyla işlenmiş askerî reflekslerden, belki de Yılmaz Demir’in bedeninde çoktan öğrenilmiş bir bilgiden gelmişti.
Tarhun alçak sesle tekrar etti:
“Açık hedef olma.”
Bu kez kendi sesinden ürktü.
Ocağın önündeki adamlar ona bakıyordu. Onlar için bu sözün anlamı yoktu. Antik bir savaşta hedef olmak; okçuya, mızrakçıya, taş atan adama görünmek demekti. Ama Tarhun’un içindeki bilgi daha dar, daha keskin bir tehlikeyi tarif ediyordu.
Bir çizgi.
Görünmeyen ama ölüm taşıyan bir çizgi.
Sesin geldiği yerden buraya kadar uzanan, duvarın ve taşın arkasına girince kırılan bir çizgi.
Tarhun bunu görmüyordu.
Ama hissediyordu.
Serdar burada olsaydı, ona bir kelime söylerdi.
Tarhun bilmiyordu o kelimeyi.
Ama bedeninin yaptığı şey belliydi.
Siper alıyordu.
Bu düşünce ona yabancı geldi.
Siper.
Kelime zihninde belirdi, sonra hemen geri çekildi.
Tarhun dişlerini sıktı.
“Kimse açık alana çıkmayacak,” dedi. “Köşk tarafına bakmak yok. Ses tekrar gelirse yere yatın.”
Bir adam şaşkınlıkla sordu:
“Yere mi?”
Tarhun ona baktı.
“Evet.”
“Niye?”
Tarhun cevap vermek istedi.
Çünkü mesafe artık seni korumuyor.
Ama bu cümleyi kuramadı.
Onun yerine daha basit söyledi:
“Çünkü ben öyle dedim.”
Bu yeterli oldu.
Ocağın etrafındaki insanlar Tarhun’un sesindeki emre itaat etti. Birkaç dakika önce demirci olarak gördükleri adam, tek bir sesle başka bir şeye dönüşmüştü. O artık yalnız güçlü biri değildi. Tehlikenin şeklini onlardan önce sezen biriydi.
Ve insanlar, anlamadıkları tehlikede en önce böyle kişilere bakardı.
Morkos’un avlusunda ise korku tam istediği biçimde büyüyordu.
Morkos, mermer sütunda açılan küçük yarayı halka gösterdi. Adamlarından biri sütunun yanına gidip kopan parçayı yerden aldı. Parça küçüktü; ama yüzü bembeyazdı. Mermerin içinden kopmuş taze kırık, bütün avluya tek bir şey anlatıyordu:

Uzaklık artık garanti değildi.
Morkos bu mesajı kelimeye döktü.
“Bugün kimse ölmedi,” dedi.
Kalabalık ona baktı.
“Çünkü ben ölmesini istemedim.”
Bu cümle avluya ağır bir taş gibi düştü.
Bir insanı öldürmeden ölüm gücünü göstermek, öldürmekten daha etkili olabilirdi. Çünkü ölen kişi yalnız ölürdü. Kalanlar ise bütün ihtimalleriyle yaşardı.
Morkos siyah metali yavaşça indirdi.
“Yabancı bu sesi sizden sakladı. Leya bu sesin yarasını sizden saklayacak. Tarhun bu sesin karşısında neden korktuğunu bile bilmeyecek. Ama ben saklamayacağım. Ben size kapının ne getirdiğini gösteriyorum.”
Sessiz Avcı gözlerini kalabalıktan ayırmadı.
Morkos’un bir mermi daha harcamış olmasından hoşnut değildi. Sınırlı güç gösteriyle tüketilmemeliydi. Ama Morkos’un hesabı farklıydı. Bu tek kullanım, belki yüzlerce kılıçlı askerin yapamayacağı şeyi yapmıştı. Halkın zihninde yeni bir ölüm biçimi yaratmıştı.
Morkos bunu biliyordu.
Ve bu kez kendini tutacaktı.
Çünkü en büyük korku, tekrar etmeyen ama her an tekrar edebilecek sesteydi.
Silahı pelerininin içine aldı.
Serdar’ın künyesi göğsünde sallandı.
“Bu daha başlangıç,” dedi.
Avlu sessizdi.
Bir çocuk ağlıyordu.
Kadınlardan biri dua ediyordu.
Bir muhafız, elindeki kalkanı artık yeterli görmediği için farkında olmadan biraz indirmişti.
Morkos bunu gördü ve memnun oldu.
Kalkanlara güvenmeyen asker, efendisine daha çok muhtaç olurdu.
Şifa evinde Leya, ikinci bir ses gelmesini bekledi.
Gelmedi.
Bu, onu rahatlatmadı.
Tam tersine daha çok korkuttu.
Çünkü tek ses, kendisini çoğaltmak için ikinci sese ihtiyaç duymamıştı. Şimdiden insanların yüzüne yerleşmişti. Nikos geri geldiğinde solgundu.
“Köşkün avlusunda gösteri yapmış,” dedi. “Bir sütuna… ne yaptıysa yaptı. İnsanlar Morkos’un geleceğin yıldırımını getirdiğini söylüyor.”
Leya’nın yüzü sertleşti.
“Gelecekten gelen her şey yıldırım değildir.”
Nikos onu dikkatle süzdü.
“Sen bu sesi biliyorsun.”
Leya cevap vermedi.
“Biliyorsun,” dedi Nikos daha alçak sesle.
Leya ona döndü.
“Bilmek başka, hatırlamak başka.”
Nikos sustu.
Leya şifa evinin içine baktı. Hastalar, yardımcılar, çocuklar, su taşıyanlar… Hepsi ondan bir açıklama bekliyordu. Oysa içinde açıklayamadığı bir kelime dönüp duruyordu.
Balistik.
Kelime henüz tam yüzeye çıkmamıştı.
Ama gölgesi büyüyordu.
Leya derin bir nefes aldı.
“Bir şey duyduk,” dedi içeridekilere. “Ama sesin adı ne olursa olsun, burada yapılacak iş değişmedi. Yaralı varsa bakacağız. Korkan varsa oturtacağız. Su kaynayacak. Bez temiz kalacak. Kapı açık olacak.”
Yaşlı Dion zayıf bir sesle sordu:
“Bu tanrıların işi değil mi kızım?”
Leya ona yaklaştı.
“Tanrı işi olsaydı,” dedi, “yarayı kapatmak için bizim elimizi istemezdi.”
Bu cümle odadaki paniği bir anlığına durdurdu.
Nikos başını eğdi.
Çünkü Leya, Morkos’un kehanet diline karşı şifanın dilini kurmuştu. Morkos gökten yıldırım indirdiğini söylüyordu. Leya ise suyu kaynatmayı emrediyordu. Biri hayal gücüne namlu dayıyordu. Diğeri eli işe çağırıyordu.
Tarhun, ocağın önünde aynı anda başka bir cephe kuruyordu.
“Zeytinlik hattına iki gözcü,” dedi. “Köşk tarafından gelenleri uzaktan görmeden kimse sokağa çıkmayacak. Çocuklar iç avlulara alınacak. Açık meydan boş kalacak. Duvarı olan sokaktan gidilecek. Dam üstünde kimse dikilmeyecek.”
Genç haberci şaşkınlıkla sordu:
“Bunları nereden biliyorsun?”
Tarhun durdu.
Bir an için Aydın’da bir eğitim alanı gördü.
Açık alan.
Siper.
Hat.
Ölü bölge.
Ateş hattı.
Sonra görüntü söndü.
“Bilmiyorum,” dedi.
Ama artık bu cevap onu eskisi kadar korkutmuyordu.
Bilmemesi, kullanamayacağı anlamına gelmiyordu.
Tarhun içindeki Yılmaz’ın yalnız bir hatıra değil, bir refleks olduğunu anlamaya başlamıştı. Bu refleks onu parçalayabilirdi. Ama doğru tutulursa insanları koruyabilirdi.
Serdar yoktu.
Bu cümle içini ağırlaştırdı.
Serdar yokken, sağ hat yine de tutulmalıydı.
Tarhun başını kaldırdı.
“Köşk tarafında ikinci ses olursa,” dedi, “herkes yere yakın kalacak. Kimse koşmayacak. Koşan ölür.”
İnsanlar ürperdi.
Tarhun kendisi de ürperdi.
Çünkü kelimenin ne kadar kesin çıktığını fark etti.
Ölür.
Bu silahın mantığını tam bilmiyordu. Ama bedeni, mesafenin artık başka şekilde ölçüldüğünü biliyordu.
Morkos, köşk avlusundaki gösteriyi bitirdiğinde, halkı hemen dağıtmadı.
Bıraktı.
Korkunun birbirine bulaşması için.
İnsanlar mermer sütundaki küçük yaraya yaklaşacak, geri çekilecek, birbirine bu sesi anlatacak, duymayanlara tarif etmeye çalışacak, tarif edemedikçe büyütecekti. Kimi buna tanrı ateşi diyecek, kimi Rolpa’nın gazabı, kimi Serdar’ın sakladığı lanet, kimi Morkos’un yeni kudreti.
Morkos’un ihtiyacı olan da buydu.
Tek bir hakikat değil.
Korkuyu aynı yöne süren birçok yanlış ad.
Sessiz Avcı yanına yaklaştı.
“Bir tane daha harcadınız.”
Morkos ona bakmadan cevap verdi:
“Bir şehir satın aldım.”
“Henüz değil.”
Morkos gülümsedi.
“Korku peşinatı öder. Teslimiyet kalan borcu kapatır.”
Avcı, mermer sütundaki yaraya baktı.
“Bu güç sınırlı.”
“Biliyorum.”
“Öyleyse onu bu kadar göstermek tehlikeli.”
Morkos siyah metali pelerininin altında sakladı.
“Hayır. Tehlikeli olan şeyi göstermek değil, sıradanlaştırmaktır. Bugün gördüler. Yarın bekleyecekler. Öbür gün sesi duymadan da korkacaklar.”
Avcı cevap vermedi.
Çünkü bu kez Morkos’un hesabında haklılık vardı.
Modern silahın asıl gücü, yalnız namludan çıkan şey değildi.
Beklentisiydi.
Serdar 2005’in yağmuru altında halatı tutarken, Tralleis’te onun yokluğunda yeni bir savaş başlamıştı.
Leya sesin hafızasını tutmuştu.
Tarhun mesafenin tehdidini sezmişti.
Morkos ise o tek sesle şehrin düş gücünü yaralamıştı.
Ve Serdar henüz geri dönmemişti.