Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması Görseli
Bölüm 8 - İki Dünyanın Çarpışması

40. Metrede Yırtılma

1. Sahne 10 dk okuma 33 okunma
Aydın’ın fırtınalı gecesinden kopan iri yağmur damlaları, çukurun içinde aşağı düşmek yerine havada asılı kaldı.
Aydın’ın fırtınalı gecesinden kopan iri yağmur damlaları, çukurun içinde aşağı düşmek yerine havada asılı kaldı.
Çukurun ağzındaki meşale ışığı ve 2005 projektörünün son beyaz parıltısı, siyah metalin üzerinde aynı anda parladı.
Çukurun ağzındaki meşale ışığı ve 2005 projektörünün son beyaz parıltısı, siyah metalin üzerinde aynı anda parladı.

Çukur susmuştu.

En azından Serdar öyle sanmak istemişti.

Tralleis’in kuzey yamacındaki elli metrelik boşluk, gece boyunca insan sesini, halat gıcırtısını, meşale çıtırtısını, Morkos’un hırsını ve Serdar’ın bütün hesaplı müdahalelerini içine çekmiş; sonunda ağır, derin ve tehditkâr bir sessizliğe gömülmüştü. Yan hatlar daraltılmış, yankı odaları boğulmuş, Morkos’un iniş düzenini taşıyan hava akışı kesilmişti. Çukur hâlâ oradaydı; ama konuşmuyordu.

Serdar bunun yeterli olmasını dilemişti.

Fakat bazı yaralar susunca iyileşmezdi.

Sadece derinden irin toplardı.

O gece, çukurun kırkıncı metresinde biriken şey de buydu: kapanmamış bir zaman yarasının basıncı.

İlk belirti ses olmadı.

Işık da olmadı.

Bir toz zerresiydi.

Serdar, tünelin alt hattında, ana dikey boşluğun hemen gerisindeki dar nişte diz çökmüş, son destek taşlarının tutup tutmadığını dinliyordu. Tünel hâlâ yeni susturulmuş bir hayvan gibi soluk alıyordu. Duvarların arkasında ince bir gerilim vardı. Taşlar yerindeydi; fakat sanki kendi ağırlıklarına güvenmiyorlardı.

Serdar parmaklarının arasındaki mermer tozunu bıraktı.

Toz yere düşmedi.

Bir an havada asılı kaldı.

Sonra yavaşça yukarı doğru aktı.

Serdar’ın kalbi sıkıştı.

“Hayır,” diye fısıldadı.

Toz, görünmez bir nefese kapılmış gibi yukarı yükseliyor, tünelin karanlık ağzına doğru ince bir hortum hâlinde süzülüyordu. Karanlığın içinde kaybolması gerekirken, tam kırkıncı metre hattına denk gelen noktada belli belirsiz parlamaya başladı.

Önce mavi.

Sonra çiğ beyaz.

Ardından soğuk sarıya çalan kırık çizgiler.

Tralleis’in taşları bu renkleri bilmiyordu.

Meşale sıcak yanardı. Zift kızıl duman çıkarırdı. Şafak altın olurdu. Ay ışığı gümüşe dönerdi. Ama bu ışık ne ateşti ne ay ne şafak. Bu, insanı ısıtmayan; aksine gördüğü her şeyi çıplak, sert ve acımasız gösteren bir gelecek ışığıydı.

Projektör ışığı.

Serdar bu kelimeyi zihninde duyar duymaz tünelin havası değişti.

Rutubetli taş kokusu yarıldı. İçinden yağmurla ıslanmış beton, mazot, sıcak metal, ıslak kumaş ve antiseptik kokusu yükseldi. Çukurun derininde antik çağın nemi ile 2005 Aydın Taburu’nun fırtınalı gecesi aynı nefesi almaya başladı.

Uzaklardan bir telsiz cızırtısı geldi.

Kesik.

Metalik.

Çaresiz.

“…hat… düş…”

Ses tamamlanmadan taşların içinde parçalandı.

Serdar duvara tutundu.

“Bu bitmedi,” dedi kendi kendine. “Susturmadık. Sadece biriktirdik.”

Tünelin daha gerisinden Tarhun’un sesi geldi:

“Serdar!”

Serdar dönmedi.

“Yaklaşma!”

Tarhun bir adım daha atmıştı; ama Serdar’ın sesindeki emir onu durdurdu. İçindeki Yılmaz, bu tınıyı tanıyordu. Tehlikeli hattın içine izinsiz girilmezdi. Önce komutanın işareti beklenirdi.

“Ne oluyor?” diye sordu Tarhun.

Serdar cevap vermedi.

Çünkü cevap, çukurun içinden gelmeye başlamıştı.

Önce halatların sesi duyuldu.

Ama bu, Tralleis’teki kenevir halatların sesi değildi yalnızca. İki ayrı zamanın ipleri aynı anda geriliyordu. Yukarıda Morkos’un adamlarının hâlâ toparlamaya çalıştığı kopmuş düzeneklerin gıcırtısı, 2005’te yağmur altında çekilen güvenlik halatlarının ıslak sürtünmesine karışıyordu.

Sonra insan sesleri geldi.

Antik Grekçe bağırışlar.

Morkos’un muhafızlarının dehşet dolu küfürleri.

Sessiz Avcı’nın boğuk emirleri.

Bunların arasına bir telsiz sesi girdi.

“Merkez… merkez… çukur hattı…”

Ses bozuldu.

Ardından genç bir subayın sesi duyuldu.

Serdar’ın boğazı kurudu.

Bu ses ona aitti.

Ama gençti.

Henüz Tralleis’in karanlığında yanmamış, henüz Aylin’i Leya’nın gözlerinde aramamış, henüz Tarhun’un içinde Yılmaz’ın kırık disiplinini uyandırmamış bir ses.

“Kimse yaklaşmasın! Halatı sabit tutun!”

Serdar dizlerinin bağı çözülecek sandı.

Kendi geçmişi, çukurun içinden emir veriyordu.

Ve çukur, o emri bugüne taşıyordu.

Yukarıda, çukurun ağzında, Morkos bu ilk parlamayı gördüğünde geri çekilmedi.

Çevresindekiler çekildi.

İşçilerden biri dizlerinin üzerine çöktü. Kayıtçı parşömenlerini düşürdü. Sessiz Avcı, içgüdüsel olarak adamlarını geriye aldı. Morkos’un muhafızlarından biri, taşın içindeki beyaz ışığı görünce dua etmeye başladı. Bir başkası çukurun ağzından uzaklaşmaya çalıştı; fakat Avcı’nın adamları onu yakaladı.

Morkos ise bir adım ileri gitti.

Şafak öncesi gri karanlıkta yüzü neredeyse renksizdi. Ama gözleri yanıyordu.

Aşağıda gördüğü şey, gecenin önceki sızıntılarından daha büyüktü.

Çukurun iç duvarları artık yalnız ışık sızdırmıyordu. Sanki taşın içinde başka bir dünyanın yüzeyi açılmıştı. Bir an için gri beton göründü. Düz, ıslak, antik taşın pürüzlü ruhundan tamamen farklı. Sonra beyaz bir duvar. Üzerinde düz çizgiler. Sonra yağmur altında koşan askerler. Başlarında bu çağa ait olmayan başlıklar, üzerlerinde ıslak kamuflajlar, ellerinde kılıca benzemeyen karanlık nesneler.

Projektör ışıkları, Tralleis’in karanlığına bıçak gibi girdi.

Morkos, gözlerini kısmadan baktı.

Bu cennet değildi.

Bunu hemen anladı.

Altın kapılar yoktu. Tanrıların bahçesi yoktu. Şarkı söyleyen kutsal varlıklar, göğe uzanan mermer merdivenler, ölümsüzlük pınarları yoktu.

Bunun yerine disiplin vardı.

Geceyi yaran ışık.

Emirle koşan asker.

Taş olmayan duvar.

Yağmurla parlayan düz zemin.

Karanlığın içini bile hizaya sokan bir düzen.

Morkos’un korkusu çok kısa sürdü.

Çünkü gördüğü şey kutsal değilse bile sahiplenilebilir görünüyordu.

Ve sahiplenilebilir olan her şey, onun zihninde çoktan mülke dönüşmeye başlamıştı.

“Demir krallık,” diye fısıldadı.

Sessiz Avcı duymadı.

Ama Morkos kendi fısıltısını duydu ve sevdi.

Çukurun içinde zaman daha fazla gerildi.

Serdar alt hatta bunu bütün bedeniyle hissetti. Basınç göğsüne çöktü. Kulaklarının içi uğuldadı. Dişlerinin arasında metalik bir tat belirdi. Tünelin duvarları artık nemli taş değil, aynı anda hem revir koridoru hem yeraltı mezarı hem de bir nizamiyenin ıslak beton kenarı gibiydi.

Tarhun sağ hattın gerisinden bağırdı:

“Serdar, çekil!”

Serdar çekilemedi.

Çünkü o anda çukurun ortasında bir şey daha oldu.

Madde geçmeye başladı.

Önce yağmur damlaları.

Aydın’ın fırtınalı gecesinden kopan iri yağmur damlaları, çukurun içinde aşağı düşmek yerine havada asılı kaldı. Birkaçı Tralleis meşalelerinin alevine değdi. Alevler cızırdayarak söndü. Sıcak zift kokusu ile ıslak beton kokusu birbirine karıştı.

Aydın’ın fırtınalı gecesinden kopan iri yağmur damlaları, çukurun içinde aşağı düşmek yerine havada asılı kaldı.

Sonra küçük taş parçaları.

Tralleis’ten kopan mermer zerreleri yukarı aktı, 2005’in yağmuruyla çarpıştı, çukurun ortasında dönen gri bir halka oluşturdu.

Sonra metalik bir ses geldi.

Tok.

Kısa.

Kaderin yere düşmeden önce çıkardığı ilk ses gibi.

Serdar başını kaldırdı.

Çukurun içindeki yırtığın kenarında siyah bir nesne dönüyordu.

Önce ne olduğunu anlamadı.

Çünkü zihni bunu görmek istemedi.

Nesne, ne kılıçtı ne hançer ne mühür ne de herhangi bir antik alet. Kısa, karanlık, soğuk ve niyetli görünüyordu. Bir askerin belinden ya da donanımından kopmuş olmalıydı. Yırtılmanın basınç farkı onu kendi zamanından sökmüş, iki çağın ortasında ağırlıksız bırakmıştı.

Siyah metal birkaç saniye havada takla attı.

Projektör ışığına benzeyen beyaz parıltı üstünde kaydı.

Sonra antik taş zemine düştü.

Tok bir ses çıktı.

Serdar’ın içi buz kesti.

Tabanca.

Modern bir tabanca.

Geçmişin içine düşen gelecek ateşi.

“Hayır,” dedi Serdar.

Bu kez sesinin duyulup duyulmadığını bilmiyordu.

Morkos da görmüştü.

Çukurun ağzındaki herkes ışığa, askerlere, beyaz duvarlara ve yağmura bakarken, Morkos’un gözü siyah nesneye kilitlendi. Çünkü Morkos nesneleri severdi. Nesneler taşınabilir, saklanabilir, mühürlenebilir, gösterilebilir ve anlatıya dönüştürülebilirdi. Görüntüler halkı büyülerdi; ama nesneler kanıt olurdu.

Bu siyah parça kanıttı.

Üstelik yanık plastik kırıntısı gibi işe yaramaz bir tanık değil.

Bunda niyet vardı.

Karanlık bir ağırlık.

Mesafenin içinden gelen ölüm sezgisi.

Morkos diz çöker gibi eğildi.

Sessiz Avcı hemen atıldı.

“Dokunmayın!”

Morkos onu duymadı.

Ya da duydu ve önemsemedi.

Elini siyah metale uzattı.

Serdar aşağıdan bunu gördü.

Kendi zamanının bütün ölüm tecrübeleri bir anda zihnine doldu. Antik çağın kılıçları, mızrakları, okları, mancınıkları, barutu ve ateşi başka şeylerdi. Onlar mesafe yaratırdı, ama hâlâ insanın bedeninden, kasından, cesaretinden, hazırlığından bir şey isterdi.

Bu nesne başka bir mantıktı.

Küçük bir hareketle uzaktaki hayatı kesebilen bir emir.

Morkos’un eline geçmemesi gereken tek şey.

Serdar fırladı.

Alt tünelden çukur hattına doğru koştu. Basınç onu geriye itiyor, yüzüne yağmur damlaları ve mermer tozu çarpıyor, ayaklarının altındaki zemin bazen taş, bazen beton gibi hissediliyordu. Bir an için revirin beyaz duvarı sağında belirdi, sonra kayboldu. Bir asker gölgesi içinden geçti. Serdar ona çarpmadı; çünkü o yalnız görüntüydü. Ama görüntünün içinden geçen telsiz sesi gerçek kadar keskindi.

“…komutanım… ip hâlâ…”

Serdar dişlerini sıktı.

“Morkos!”

Sesi çukurun içinde bozuldu.

Morkos başını kaldırdı.

Bir an için ikisi birbirini gördü.

Morkos yukarıda, çukur ağzında, elini siyah metale uzatmıştı.

Serdar aşağıda, zamanın alt hattında, ona ulaşmaya çalışıyordu.

Aralarında kırk metre derinlik, iki bin yıl ve yırtılmış bir kader vardı.

Morkos’un yüzünde korku yoktu artık.

Sevinç vardı.

Sahiplenme.

“Bunu da mı saklayacaktın, yabancı?” diye bağırdı.

Serdar cevap vermedi. Bir taş çıkıntısına tutunup kendini yukarı doğru çekmeye çalıştı. Belki ulaşamazdı. Belki yalnız birkaç adım kazanırdı. Ama Morkos’un o nesneyi eline almasına izin veremezdi.

Tam o anda portal basıncı yön değiştirdi.

Yırtık kapanmaya değil, içine çekmeye başladı.

Serdar’ın ayaklarının altındaki zemin kaydı. Taş tozu, yağmur, ışık ve karanlık bir spiral hâlinde onun etrafında dönmeye başladı. Tünelin duvarı bir an kayboldu. Yerine 2005’in revir binasının dış duvarı geldi. Sonra tekrar Tralleis. Sonra beton. Sonra mermer. Sonra yağmur. Sonra zift dumanı.

Tarhun’un sesi çok uzaktan geldi:

“Serdar!”

Serdar kolunu uzattı.

Morkos siyah tabancayı yerden aldı.

Nesneyi avucunda tarttı. Soğuktu. Bu soğukluk kılıç soğuğuna benzemiyordu. Kılıç insan elinde ısınırdı. Bu nesne, insan elini kendine uydurmak istiyor gibiydi.

Morkos’un parmakları siyah metalin üstünde gezdi.

Ne olduğunu bilmiyordu.

Nasıl çalıştığını bilmiyordu.

Ama bunun bir süs olmadığını anladı.

Bunun bir anahtar olmadığını da anladı.

Bu, iradeyi uzatan bir nesneydi.

Kılıç kolu uzatırdı.

Bu, ölümü uzatıyordu.

Morkos tabancayı yukarı kaldırdı.

Çukurun ağzındaki meşale ışığı ve 2005 projektörünün son beyaz parıltısı, siyah metalin üzerinde aynı anda parladı. Antik çağın adamları diz çöktü. Birkaçı çığlık attı. Sessiz Avcı’nın yüzünde ilk kez açık bir dehşet belirdi. Çünkü o da nesnenin ne olduğunu bilmiyordu; ama Morkos’un onu tuttuğu andaki bakışını biliyordu.

Çukurun ağzındaki meşale ışığı ve 2005 projektörünün son beyaz parıltısı, siyah metalin üzerinde aynı anda parladı.

Bu bakış, bir şehre iyi haber getirmezdi.

Aşağıda Serdar son kez hamle yaptı.

Ama yırtık onu yakaladı.

Göğsüne görünmez bir el bastırdı. Nefesi kesildi. Kulaklarında bütün sesler üst üste yığıldı.

Morkos’un kahkahaya benzeyen nefesi.

Tarhun’un “Komutanım!” diye bağırışı.

Leya’nın çok uzaktan, şifa evinden gelir gibi duyulan sesi.

Telsiz cızırtısı.

Yağmur.

Halat.

Genç Serdar’ın emri.

“İpi bırakma!”

Serdar’ın bedeni tünel zemininden koparıldı.

Bir an için ağırlıksız kaldı.

Sonra zaman onu kendi içine çekti.

Tralleis karanlığı geriye doğru uzadı. Morkos’un silueti küçülmedi; tersine Serdar’ın zihnine kazındı. Elinde siyah metal, yüzünde yeni bir çağın hırsı, gözlerinde artık yalnız limanları değil, zamanın öteki ucunu da mühürlemek isteyen bir delilik vardı.

Serdar bunun ne anlama geldiğini biliyordu.

Morkos modern dünyanın silahını ele geçirmişti.

Yalnız bir nesneyi değil.

Bir ölüm mantığını.

Bir korku biçimini.

Bir çağı, yanlış adamın avucuna sığacak kadar küçülmüş hâliyle.

Yırtık kapanmaya başladı.

Çukurun içindeki ışıklar birer birer söndü. Mavi çizgiler kayboldu. Beyaz projektör parıltısı taşın içinden çekildi. Soğuk sarı lekeler karardı. Yağmur damlaları buharlaştı. Telsiz sesi kopuk bir nefes gibi kesildi.

Morkos’un elindeki siyah metal gerçek kaldı.

Serdar ise kayboldu.

Çukurun alt hattında, Tarhun boşluğa doğru koştu; ama Serdar’ın az önce durduğu yerde yalnız dönen mermer tozu, ıslak beton kokusu ve ince bir kan izi vardı.

Yukarıda Morkos tabancayı hâlâ havada tutuyordu.

Çukur susmuştu.

Ama bu kez sessizliğin içinde yeni bir şey vardı.

Gelecekten çalınan ateş.

Ve o ateş, geçmişin en hırslı adamının elindeydi.

Serdar, Morkos’un elindeki siyah metali gördüğünde, iki dünyanın çarpışmasının sesini henüz duymamıştı; ama o sesin kaç cana mal olacağını hissetmişti.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.