Kuzey Depolarında Boş Zafer
Zeytinliklerde taşların ve bağırışların yankısı henüz yamaçlardan tamamen silinmemişken, Tralleis limanının kuzey ucunda başka bir karanlık ağır ağır hareket ediyordu.
Limanın bu tarafı, gündüzleri bile şehrin geri kalanından daha suskun görünürdü. Ana rıhtımda kantar sesleri, hamalların bağırışları, amfora dizen çocukların koşuşturması ve tüccarların sabırsız pazarlıkları duyulurdu. Kuzey depolarında ise ses daha az, gölge daha çoktu. Burada eski taş ambarlar, yeni mühürlü kapılarla yan yana durur; bazı depoların duvarlarında hâlâ eski sahiplerinin kazıdığı işaretler seçilir, bazılarında ise Morkos’un mührü bütün geçmişi bir balmumu lekesi gibi örtüp geçerdi.
O gece, kuzey depoları devasa bir hayvan gibi karanlığın içinde yatıyordu.
Rasimon, on adamıyla birlikte bu hayvana yaklaşırken adımlarını bilerek yavaş tuttu.
Yanındaki muhafızlar Morkos’un sıradan adamları değildi. Liman kavgasında ilk taşta dağılanlardan değil, gece yürümeyi bilen, kılıçlarını kabzasından değil, ağırlığından tanıyan, emir verilmeden konuşmayan adamlardı. Her biri pelerinlerinin altında kısa zırh taşıyor, meşalelerini yüksek değil gövde hizasında tutuyordu. Karanlıkta ışık kadar ışığın nereye tutulduğu da insanı ele verirdi. Rasimon bunu bildiği için meşalelerin alevini dar tutturmuştu.
Kuzey depolarına doğru üç ayrı hattan ilerlediler.
İki adam deniz tarafındaki taş basamakları tuttu.
Üç adam arka drenaj hattına indi.
Dört adam ana kapının iki yanındaki gölgede yayıldı.
Rasimon ise tam ortadan yürüdü.
Bu yürüyüş kibir değildi.
Kendini yem gibi göstermek de değildi yalnız.
Bir yeri okumak istiyorsan, bazen kapının önünde tek beden hâlinde durman gerekirdi. Karanlık sana nereden cevap veriyor, taş nereden nefes alıyor, içerideki hava nasıl sızıyor, kapıya daha önce kim dokunmuş, bunlar kalabalığın içinde anlaşılmazdı.
Rasimon kapının önünde durdu.
Kapı ağırdı.
Eski sedir ağacı üzerine demir kuşaklar geçirilmişti. Morkos’un mühürleri kapının iki yanında duruyordu; biri yeni, biri eski. Yeni mühür parlaktı. Eski olanın üzerinde bir zamanlar başka bir aile işareti varmış, sonra kazınıp yerine Morkos’un damgası basılmıştı. Rasimon parmağını mührün kenarına yaklaştırdı, dokunmadı.
Dokunmadan anlamak daha iyiydi.
Mühür kırılmamıştı.
Bu, ilk yanlışlıktı.
Eğer içeride gerçekten barut toplanmışsa, Serdar kapıyı ya gizlice açmış ya da başka bir hat kullanmış olmalıydı. Mühür sağlam görünüyordu ama mühürler de insan gibiydi; dışarıdan sağlam durup içeriden oynatılmış olabilirlerdi.
Rasimon eğildi.
Kapının altındaki toz çizgisine baktı.
Bir sürüklenme izi vardı.
Çok ince.
Yeni.
Kapı yakın zamanda açılmıştı.
Ama açılış ağır yük taşıyan adamların aceleciliğiyle yapılmamıştı. Kapı, fazla özenli kapatılmıştı. Bu da ikinci yanlışlıktı. Gerçekten barut saklayan adamlar böyle bir kapıyı ya aceleyle kapatır ya da hiç kapatmazdı. Burada ise birinin kapının kapanışını da iz gibi düzenlediği belliydi.
Rasimon’un dudağında gülümseme olmayan bir çizgi belirdi.
Serdar.
Adını içinden söyledi ama ağzına almadı.
Yanındaki muhafızlardan biri fısıldadı:
“Efendim?”
Rasimon ona bakmadan konuştu:
“Kapıyı açın. Ama içeri girmeyin.”
İki adam öne çıktı. Demir levye sessizce kapının altına yerleştirildi. Üçüncü adam mührün kenarındaki balmumunu küçük bir ısıtılmış bıçakla gevşetti. Bu işlem resmi kırma gibi görünmezdi; Morkos’un adamları mühürleri hem bozmayı hem bozulmamış göstermeyi iyi bilirdi. Kapı önce direnç gösterdi. Sonra ağır, derin bir gıcırtıyla açıldı.
İçeriden soğuk hava geldi.
Rasimon, ilk nefeste barutu kokladı.
Ama çok az.
Fazla az.
Bir cephaneliğin kokusu böyle olmazdı. Barut, özellikle gizlenmişse, taşta ve tahtada kalırdı. Kuru, keskin, boğazı hafifçe tırmalayan bir iz bırakırdı. Buradaki koku ise sanki bir avuç barut yere saçılmış, sonra süpürülmüş, sonra koku kalsın diye köşeye özellikle bir bez parçası bırakılmış gibiydi.
Bir güç kokusu değil.
Bir işaret kokusu.
Muhafızlardan biri tedirginlikle konuştu:
“İçeride olabilir.”
Rasimon başını iki yana çevirmeden cevap verdi:
“Elbette içeride bir şey var.”
Sonra ilk adımı attı.
Kuzey deposunun içi genişti. Yüksek taş duvarlar, ahşap kirişlerle desteklenmişti. Tavandaki küçük havalandırma yarıklarından ay ışığı ince çizgiler hâlinde içeri düşüyor, meşale alevleriyle birleşince rafların arasında kırık gölgeler oluşturuyordu. Eski yağ küplerinin durduğu bölmeler boştu. Bazı raflarda toz vardı, bazılarında toz bilinçli olarak bozulmuştu. Yerde sürüklenmiş çuval izleri, bazı noktalarda ayakla dağıtılmış kül, uzak köşede yanmış fitil parçaları görünüyordu.
İlk bakışta aceleyle boşaltılmış bir yer gibiydi.
Ama ilk bakış, çoğu zaman yalancının en çok çalıştığı yerdi.
Rasimon çömeldi.
Fitil parçalarından birini aldı.
Yanmıştı ama yeni değildi. Ucu kömürleşmişti; fakat etrafındaki kül, bu depoda yanmış bir fitilin bıraktığı doğal iz gibi dağılmamıştı. Buraya getirilmişti. Belki birkaç saat önce. Belki daha az. Parmağının arasında ezdi. Koku yine aynıydı. Barutun gerçek kuvveti yoktu; yalnız hatırası vardı.
“Dağılın,” dedi.
Muhafızlar rafların arasına yayıldı.
Kılıçlar çekildi ama panikle değil. Herkes her an bir patlama, bir pusu, bir kıvılcım ya da gizlenmiş bir varil bekliyordu. Bu beklenti onların omuzlarını sertleştirdi. Ellerini meşaleden uzak tutmalarına neden oldu. Adımları yavaşladı. Kimse yüksek sesle konuşmadı.
Serdar’ın istediği ilk şey buydu belki.
Yavaşlamak.
Rasimon bunu anladı.
Depoda onları öldürecek bir düzenek olmayabilirdi. Ama her adam, içeri girerken patlayabilecek bir cephaneliğe giriyormuş gibi davranıyordu. Bu da zaman kaybıydı. Dikkat kaybı. Sinir kaybı. Ve asıl önemlisi, bakış kaybı.
Morkos’un bakışı buraya çevrilmişti.
Rasimon bunu daha kapıda anlamıştı.
Ama içerideki boşluk, bu gerçeği taş duvarlara yazacak kadar açıktı.
Bir muhafız rafların arasından seslendi:
“Burada küçük çömlekler var!”
Rasimon yaklaştı.
Deponun merkezinde, sanki aceleyle bırakılmış gibi duran üç küçük çömlek vardı. Biri devrilmiş, biri yan yatmış, biri kapağı yarım açık bırakılmıştı. İlk bakışta barut saklamak için kullanılmış olabilirlerdi. Fakat içleri boştu. Dibinde yalnız koyu gri bir toz kalıntısı vardı. Birinin kenarına siyah parmak izi sürülmüştü. Fazla görünür bir iz.
Rasimon içinden neredeyse güldü.
Fazla görünür iz, çoğu zaman iz değildir.
İşarettir.
Başka bir muhafız öfkeyle konuştu:
“Boş.”
Rasimon ona baktı.
“Bunu görmen için bırakılmış.”
Adam sustu.
Bu cümle onu daha çok rahatsız etti. Boş depoya girmek, kandırılmak demekti. Ama boşluğun senin görmen için hazırlanmış olması, daha büyük bir aşağılanmaydı.
Rasimon içeri biraz daha ilerledi.
Depo gerçekten boştu.
Ama mutlak boşluk değil.
Seçilmiş boşluk.
Bazı raflar özellikle silinmişti. Bazı köşelerde toz bozulmadan bırakılmıştı. Bir yerde ağır bir şey sürüklenmiş gibi iz verilmiş, sonra iz yarım kesilmişti. Bir başka yerde iki ayak izi vardı; ama izlerin arasındaki mesafe yürüyen bir adamın doğal adımına uymuyordu. Sanki biri ayak izini ayrıca yerleştirmişti. Bu kadar düzenlenmiş bir alanda, asıl bilgi düzenlemenin kendisiydi.
Serdar, depoyu bir tuzak olarak değil, bir cümle olarak kurmuştu.
Rasimon cümlenin sonunu aradı.
Bulması uzun sürmedi.
Deponun en dip mermer duvarında, rafların ve kırık amforaların arkasında küçük ama net bir işaret vardı.

İp.
Basit bir çizgi.
Bir halka.
Halkanın ucundan çıkan kısa bir uzantı.
Mühürlü kapıdaki ip sembolünün daha kaba, daha hızlı kazınmış bir akrabası gibi duruyordu. Taşın üzerine derin işlenmemişti; aceleyle değil, bilerek az bastırılmıştı. Görmek isteyen görürdü. Rastgele bakan kaçırabilirdi. Rasimon’un kaçırması için bırakılmamıştı.
Yanındaki muhafızlardan biri küfretti.
“Bu ne?”
Rasimon cevap vermedi.
İşaretin altındaki yazıya baktı.
Bu çağın diliyle yazılmıştı.
Ama cümle, bir tüccarın ya da köylünün cümlesi değildi. Kısa. Keskin. Fazla süssüz.
Gözünü buraya getirdin.
Ellerini başka yerde bıraktın.
Rasimon yazının üzerinde parmaklarını gezdirmeden yaklaştırdı. Harflerin kenarı tazeydi. Taş tozu hâlâ çok ince bir çizgi hâlinde alt kıvrımlarda duruyordu. Yazı birkaç saatten eski olamazdı. Serdar buradaydı. Ya da birini göndermişti. Ama cümlenin sesi ona aitti.
Gözünü buraya getirdin.
Ellerini başka yerde bıraktın.
Rasimon, cümleyi ikinci kez içinden okudu.
Bu bir zafer ilanı değildi.
Daha tehlikeliydi.
Bir teşhis.
Serdar, Morkos’un bakışını taşımıştı. Barut söylentisiyle kuzey depolarına. Nikos’un korkusuyla haber hattına. Morkos’un hırsıyla baskın emrine. Rasimon’un şüphesiyle yavaşlamaya. Muhafızların dikkatini patlayıcı ihtimaline. Her şeyi buraya getirmişti.
Peki eller nerede kalmıştı?
Zeytinliklerde.
Şifa evinde.
Belki pres hattında.
Belki gerçek barutun küçük parçalara ayrıldığı, hiç kimsenin tek başına bilmediği noktalarda.
Rasimon’un zihni hızlandı.
Zeytinliklerden gelen haber henüz ulaşmamıştı ama uzak yamaçlarda yaşanan ilk çatışmanın titreşimi limanın gece sessizliğine kadar sızmış olabilirdi. Eğer Morkos’un adamları gerçekten Aris’in köyüne yönlendirildiyse ve burada da baskın ekibi oyalanıyorsa, Serdar aynı anda iki şeyi başarmıştı: Morkos’un kuvvetini parçalara bölmüş ve her parçanın kendi zaafına göre hareket etmesini sağlamıştı.
Muhafızlar boş depoda hâlâ arama yapıyordu.
Raflara bakıyor, küpleri deviriyor, zemini yokluyor, duvar diplerini kontrol ediyor, barut varili arıyorlardı.
Rasimon artık aramıyordu.
Çünkü bulmuştu.
Barut yoktu.
Ama Serdar’ın aklı vardı.
Ve bazen bu, baruttan daha tehlikeliydi.
“Aramayı bitirin,” dedi.
Bir muhafız itiraz etti:
“Belki yer altı bölmesi vardır.”
“Yok.”
“Nasıl emin olabilirsiniz?”
Rasimon ona baktı.
“Çünkü olsaydı onu da görmemizi isterdi.”
Adam cevap veremedi.
Rasimon duvardaki işarete tekrar baktı.
İp.
Bu sembol, Serdar için neydi? Tüneldeki yön işaretiyle aynı aileden miydi? Mühürlü kapıdaki halkayla bir bağı var mıydı? Yoksa yalnız Morkos’un dikkatini kendi ipine bağlamak için seçilmiş bir imza mıydı?
İp, bağlılık demekti.
İp, tuzak demekti.
İp, çıkış demekti.
İp, birini çukurdan çekmek de olabilirdi.
Rasimon bu son düşüncenin nereden geldiğini bilmedi.
Ama Serdar’ın dünyasında ipin sıradan bir sembol olmadığı belliydi.
“Efendimize haber gönderin,” dedi.
Muhafızlardan biri kapıya koştu.
Rasimon onu durdurdu.
“Hayır. Koşma.”
Adam dondu.
Rasimon’un sesi daha sert çıktı:
“Koşarsan onun istediği gibi görünürüz.”
Muhafız yavaşladı.
Bu bile sinir bozucuydu. Boş bir depoda bile Serdar’ın hızı belirleniyordu. Acele etseler panik görünürlerdi. Yavaşlasalar zaman kaybederlerdi. Her iki durumda da yabancının kurduğu cümlenin içinde hareket ediyorlardı.
Rasimon bu hissi sevmedi.
Ama saygı duydu.
Morkos kuzey deposuna geldiğinde gecenin ikinci yarısı başlamıştı.
Atından inerken yüzünde öfke yoktu.
Bu, onu tanımayan birini yanıltabilirdi. Morkos öfkelenince bağıran adamlardan değildi. Öfke onda önce yüzü düzleştirir, sonra sesi yumuşatır, en son elini ağırlaştırırdı. Muhafızlar bunu bildikleri için onun sessizliğinden daha çok korkardı.
Depo kapısına geldi.
Mühür yeniden kapatılmamıştı. Kapı aralıktı. İçeriden zayıf meşale ışığı sızıyor, taş zeminde kırık çizgiler bırakıyordu. Morkos kapının önünde bir an durdu. İçeriden gelen barut kokusunu aldı.
Az.
Fazla az.
Yüzünün kenarında ince bir çizgi oluştu.
Rasimon onu içeride, dip duvarın yanında bekliyordu.
Morkos ağır adımlarla yürüdü. Boş rafları gördü. Devrilmiş çömlekleri gördü. Yanmış fitil parçalarını gördü. Rafların arasında arama yapmış muhafızların yüzlerindeki aşağılanmış öfkeyi gördü. Sonra duvara geldi.
İp işareti.
Ve yazı.
Gözünü buraya getirdin.
Ellerini başka yerde bıraktın.
Morkos cümleyi okurken içindeki ilk tepki öfke olmadı.
İnkâr oldu.
Bu kadar basit olamazdı.
Serdar ona kuzey depolarını yem olarak göstermiş olamazdı. Rasimon şüphelenmişti, evet. Morkos da bunun yem olabileceğini düşünmüştü. Hatta tam da bu yüzden Rasimon’u baskına değil, baskının hareketlerini izlemeye göndermişti. Kendi içinde tuzağın farkında olduğunu sanıyordu.
Ama şimdi duvardaki cümle ona başka bir şey söylüyordu.
Farkında olman bile planın içindeydi.
Bu, Morkos’un boğazında sert bir düğüm oluşturdu.
Bir adamı kandırmak ayrıydı.
Kandırılacağını bilen adamı yine de oynatmak ayrı.
Morkos’un yüzü yavaşça karardı.
Rasimon konuştu:
“Barut yok.”
Morkos cevap vermedi.
“Veya burada yok.”
Morkos’un gözleri yazıdan ayrılmadı.
Rasimon devam etti:
“Çömlekler boş. Fitiller eski. Koku özellikle bırakılmış. İzler fazla düzgün. Kapı fazla temiz kapanmış. Bu, cephanelik değil. Sahne.”
Morkos başını yavaşça ona çevirdi.
“Sahne.”
“Evet.”
“Ve biz oyuncu olduk, öyle mi?”
Rasimon’un yüzü değişmedi.
“Bu tuzak sizi öldürmek için değildi.”
Morkos’un sesi çok alçak çıktı:
“Bunu biliyorum.”
“Hayır,” dedi Rasimon.
Bu kelime depo içinde ağırlaştı.
Muhafızlar bile nefesini tuttu.
Rasimon, Morkos’un gözlerine doğrudan bakmadan ama geri de çekilmeden konuştu:
“Bunu tam bilmiyordunuz. Şimdi biliyorsunuz. Bu tuzak öldürmek için değildi. Sadece bakışınızı taşımak içindi.”
Morkos’un elindeki asa yoktu.
Ama olsaydı, o anda taş zemine inebilirdi.
Bakışını taşımak.
Cümle aşağılayıcıydı çünkü doğruydu.
Morkos bütün ömrünü başkalarının bakışını yöneterek geçirmişti. İnsanlara nereye bakacaklarını o gösterirdi. Depoya. Deftere. Borca. Mühre. Kantar taşına. Şifa evinin kapısına. Bir çocuğun hasta annesine. Açlığa. Tehlikeye. Umuda. Şimdi bir yabancı, onun bakışını kuzey depolarına getirip boş rafların önünde bırakmıştı.
Bu, yenilgiden daha fazla kişisel bir hakaretti.
Ve hakaretin içinde Rolpa kelimesinin gölgesi vardı.
Morkos, balkon gecesini hatırladı.
Serdar’ın kulağına bıraktığı o kelime.
Rolpa.
Senin soyunun, adını bilmeden hizmet edeceği şey.
Bir gün zeytini değil, zeytinin hatırasını satacaklar.
Toprağı değil, toprağın hikâyesini mühürleyecekler.
Morkos’un zihni, duvardaki ip işaretiyle Rolpa kelimesini birbirine bağladı. İp. Mühür. Soy. Gelecek. Barut. Boş depo. Yanlış bakış. Serdar’ın kaç hamle sonrasını gördüğünü, bu zamansız düşmanın gerçekten nereden konuştuğunu çözememek, Morkos’un öfkesini daha keskin hâle getirdi.
O, bilinmeyen şeylerden korktuğunu kabul etmezdi.
Ama bilinmeyen şeylere sahip olamamak onu delirtirdi.
“Zeytinliklerden haber?” diye sordu.
Rasimon kısa bir an sustu.
Bu suskunluk, cevaptan önce geldiği için Morkos’un yüzünü daha da sertleştirdi.
“Konuş.”
“Aris’in köyüne giden birlik geri çekilmiş.”
Morkos’un gözleri bir an duvardan ayrıldı.
“Ne demek geri çekilmiş?”
“Pusu. Ölümcül değil. Alan kapatma. Taşlar. Boş küpler. Dar patikalar. Kadınlar ve çocuklar önceden çıkarılmış. Hasat yok.”
Morkos’un nefesi değişti.
Rasimon devam etti:
“Tarhun oradaymış.”
“Demirci.”
“Evet.”
“Kaç kişi öldü?”
“Birkaç yaralı. İki muhafız ciddi. Ölü yok ya da henüz bildirilmedi.”
Morkos bunu hemen anlayacak kadar zekiydi.
Öldürmemişlerdi.
Göstermişlerdi.
Morkos’un adamlarının geri çekilebildiğini göstermişlerdi. Halkın Morkos’un kanını akıtmadan da onun korkusunu zedeleyebileceğini göstermişlerdi. Bu, doğrudan isyandan daha tehlikeliydi. Çünkü isyan bastırılabilirdi. Fakat korkunun içindeki ilk çatlak, deftere yazılamazdı.
Morkos’un gözleri yeniden duvardaki yazıya döndü.
Gözünü buraya getirdin.
Ellerini başka yerde bıraktın.
Eller.
Zeytinliklerdeki eller.
Şifa evindeki eller.
Nikos’un titreyen eli.
Tarhun’un demirci eli.
Leya’nın merhem süren eli.
Serdar’ın kuşağını koruyan eli.
Morkos yumruğunu sıktı.
“Bu yazıyı kazıyın.”
Muhafızlardan biri hemen öne çıktı.
Rasimon onu durdurmadı.
Çünkü Morkos’un öfkesi artık kendisine değil, taşa yönelmişti. Bu daha güvenliydi. Ama Morkos yalnız kazıtmak istemiyordu. Bir anda pelerininin içinden mühürlü anahtarını çıkardı. Eski yağ mahzenlerinin ve bazı özel depoların açıldığı ağır anahtar. Bu gece onu yanında getirmişti. Belki kuzey deposunda gerçek bir cephanelik bulursa, onu kendi mührüyle kapatmak için. Belki de Rolpa kelimesinin yarattığı huzursuzluk yüzünden, sahiplik işaretini yanında taşımak istemişti.
Anahtarın başındaki mühür kısmını avucunda çevirdi.
Sonra duvardaki ip işaretine yaklaştı.
Rasimon’un gözleri dikkat kesildi.
Morkos, ip sembolünün üzerine anahtarın mühür başını bastırdı. Taşa mühür basılamazdı elbette. Balmumu yoktu. Sıcak yüzey yoktu. Ama Morkos bastırdı. Hınçla. Sanki demire işlenmiş aile damgası, taşın üzerindeki yabancı işareti ezip silebilirmiş gibi.

Metal taşta kısa, sert bir ses çıkardı.
Bir çizik.
Sonra bir tane daha.
İp işaretinin kenarı bozuldu.
Ama yok olmadı.
Aksine, Morkos’un mühür başı sembolün üzerinden geçerken ip halkasının yanında yeni bir iz bıraktı. Aile mührünün köşeli çizgisi, Serdar’ın ip işaretine karıştı. Taş artık yalnız Serdar’ın işaretini taşımıyordu. Morkos’un onu yok etmeye çalıştığı izi de taşıyordu.
Rasimon bunu gördü.
Ve sahnenin asıl ağırlığını o anda anladı.
Morkos duvardaki ip işaretine mührünü bastığında onu yok ettiğini sanıyordu.
Oysa ilk kez Serdar’ın çizdiği oyunun içine kendi adını yazıyordu.
Rasimon bu cümleyi yüksek sesle söylemedi.
Akıllı adam bazı gerçekleri, zamanından önce efendisinin kulağına bırakmazdı.
Morkos anahtarı çekti.
Nefesi sertti.
“Bunu temizleyin.”
Muhafızlar hemen işe koyuldu. Bıçak uçları, taş kazıyıcılar, demir kenarlar mermer duvara sürtündü. Yazı silinmeye başladı. Harfler bozuldu. İp işareti parçalandı. Ama taşın yüzeyi artık pürüzsüz kalmayacaktı. Silinen her şey, silinme izini bırakırdı.
Rasimon bunu bilirdi.
Serdar da bilirdi.
Morkos bilmek istemezdi.
“Barutu bulun,” dedi Morkos.
Rasimon cevap verdi:
“Burada değil.”
“Şehirde.”
“Dağıtılmış olabilir.”
Morkos ona döndü.
“Ne kadar?”
“Bilmiyorum.”
“Bil.”
Rasimon başını hafifçe eğdi.
Bu emir aptalca değildi; ama kolay da değildi. Serdar barutu gerçekten küçük parçalara böldüyse, onu klasik aramayla bulmak mümkün olmayabilirdi. Şifa keseleri, zeytin küpleri, kül çuvalları, yaşlı kadınların sepetleri, fırınların kömürlükleri, terk edilmiş kuyular, hatta çocuk oyuncakları… Barutun en tehlikeli hâli büyük varil değildi. Birçok küçük parçaya ayrılmış, kimsenin tamamını bilmediği hâliydi.
Tıpkı bilgi gibi.
Tıpkı şifa gibi.
Tıpkı hasat gibi.
Serdar aynı yöntemi her cepheye uyguluyordu.
Dağıt.
Tek merkez bırakma.
Düşmanın bakışını ağır hedefe çek.
Asıl yükü küçük ellere paylaştır.
Morkos bunu henüz bütün çıplaklığıyla görmüyordu. Ama Rasimon görmeye başlamıştı.
Bu yüzden Serdar tehlikeliydi.
Çünkü bir stratejiyi yalnız kılıçla değil, gündelik hayatın biçimine çeviriyordu.
Morkos depoda birkaç adım yürüdü. Boş rafların arasında yankılanan ayak sesleri, sanki ona alay ediyordu. Kendi alanıydı burası. Kendi limanı. Kendi mühürleri. Kendi depoları. Ve bir yabancı, onun mülkünün içinde ona bakışını taşımıştı.
Morkos bunu unutmayacaktı.
Unutmaması da Serdar’ın işine yarayabilirdi.
Ama Morkos bunu bilmiyordu.
“Şifa evi?” diye sordu.
Rasimon cevap verdi:
“Bilgi dağıtıyorlar.”
“Bilgi.”
Morkos kelimeyi tiksintiyle söyledi.
“Bitki bilgisi. Düğüm işaretleri. Ölçüler. Kimin neyi bileceğini ayırıyorlar.”
“Leya.”
“Evet.”
Morkos’un yüzü sertleşti.
“Onun kapısını mühürlemek yetmez.”
Rasimon cevap vermedi.
Morkos kendi cümlesini duydu ve içindeki anlamı sevdi.
Kapıyı mühürlemek yetmez.
Demek daha derine inmek gerekiyordu.
Bilgiyi mühürlemek.
İnsanları ayırmak.
Düğümleri çözmek.
Hasadı bulmak.
Barutu toplamak.
Serdar’ın ipini kesmek.
Ve Rolpa kelimesini anlamak.
Bütün bunlar aynı anda zihninde dönüyordu.
Bu kadar çok hedef, bir adamı dağıtabilirdi.
Morkos ise dağıldığını kabul etmeyecekti. Onları tek bir hedef hâline getirmeye çalıştı.
Serdar.
Her şey onda birleşiyordu.
Bu da belki Serdar’ın istediği şeydi.
Morkos’un bütün öfkesini ve merakını kendi üzerine toplamak. Böylece Leya, Tarhun, Nikos, Aris ve diğerleri hareket alanı bulacaktı. Ama Morkos bu ihtimali fark ettiğinde bile, dikkatini Serdar’dan alamıyordu.
Çünkü Rolpa kelimesi hâlâ oradaydı.
“Onu canlı istiyorum,” dedi Morkos.
Rasimon bunu bekliyordu.
“Serdar’ı.”
“Evet.”
“Kuşağındaki metal için mi?”
Morkos’un bakışı bir an sertleşti.
“Her şeyi için.”
Rasimon başını eğdi.
Bu cevap doğruydu.
Kuşağındaki metal, bildiği kelimeler, tünel hattı, şifa eviyle bağı, Tarhun üzerindeki etkisi, Leya’ya duyduğu açıklanamayan yakınlık, Rolpa’nın kaynağı… Hepsi Morkos için artık tek bir avın parçalarıydı.
Depoda taş kazıma sesi devam ediyordu.
Harfler kayboldu.
İp işareti bozuldu.
Ama mesaj çoktan görevini yapmıştı.
Rasimon duvarın silinen yerine baktı.
Gözünü buraya getirdin.
Ellerini başka yerde bıraktın.
Bu cümle artık taşta yoktu.
Ama Morkos’un zihninde vardı.
Ve bazen zihne kazınan yazı, mermerden daha geç silinirdi.
Deponun dışına çıktıklarında kuzey limanı hâlâ karanlıktı.
Ama artık aynı karanlık değildi.
Birlikler geri toplanmıştı. Muhafızların bazıları öfkeliydi, bazıları utançlı. Hiçbiri yüksek sesle konuşmuyordu. Boş bir depoya yapılan gizli baskının, sabaha hangi isimle anlatılacağını bilmiyorlardı. Başarı denemezdi. Tuzak denirse, bu kez tuzağa düşen tarafın kim olduğu sorulurdu. Hiç olmamış gibi davranmak ise, zeytinliklerden gelecek yenilgi haberiyle birlikte daha da zorlaşacaktı.
Morkos atına binmeden önce kuzey deposuna son kez baktı.
Kapı yeniden kapatılacaktı.
Mühürlenecekti.
Kayıtlara belki hiçbir şey yazılmayacaktı.
Ama bu gece, o depo artık boş bir taş bina olmaktan çıkmıştı.
Morkos’un bakışının taşındığı yer olmuştu.
Bu yüzden onu yakmak istedi bir an.
Sonra vazgeçti.
Yakmak, Serdar’ın bıraktığı cümleyi kabul etmek olurdu.
Mühürlemek daha iyiydi.
Morkos her şeyi sonunda mühürle çözebileceğine inanmak istiyordu.
Rasimon yanında durdu.
“Şimdi?” diye sordu.
Morkos limanın ana hattına baktı.
“Şimdi onlar kazandıklarını sanacaklar.”
“Sanmayabilirler.”
Morkos’un yüzünde soğuk bir gülümseme belirdi.
“Serdar sanmaz. Diğerleri sanabilir.”
“Tarhun?”
“Demirciyi ayıracağız.”
“Leya?”
“Bilgiyi dağıtıyorsa, bilgiyi zehirleriz.”
“Nikos?”
Morkos’un bakışı çok kısa bir an yumuşamadan değişti.
“Nikos hâlâ ip.”
Rasimon sustu.
Morkos devam etti:
“Bir ip, iki el arasında kalırsa kopar. Kopmadan önce hangi eli keseceğini görmek istiyorum.”
Rasimon bu cümleyi not etti.
Morkos’un öfkesi hâlâ yüksekti ama düşüncesi geri geliyordu. Bu iyi ya da kötü değildi. Daha tehlikeliydi.
Uzak yamaçlardan çok zayıf bir ses geldi.
Belki rüzgâr.
Belki at nalı.
Belki zeytinliklerden dönen bozguna uğramış muhafızların ilk haberi.
Morkos başını o yöne çevirdi.
Rasimon da.
Kuzey deposunun boşluğu artık geride kalmıştı; ama gerçek yenilgi, yamaçlardan geliyordu.
Morkos bunu henüz bilmiyordu.
Sadece hissediyordu.
Bu gece bir şeyler onun istemediği yerlerde hareket etmişti.
Ve bunun merkezi, kuzey deposundaki boş çömlekler değil, kendisinin göremediği ellerdi.
Gözünü buraya getirdin.
Ellerini başka yerde bıraktın.
Morkos atının dizginlerini sertçe çekti.
“Gidelim,” dedi.
Muhafızlar toplandı.
Kuzey deposunun kapıları bir kez daha kapandı.
İçeride, kazınmış duvarın üzerinde yazı artık okunmuyordu.
İp işareti bozulmuştu.
Ama Morkos’un mühür başının bıraktığı çizik, ip halkasının tam üzerinden geçen yeni bir yara gibi taşta kalmıştı.
Boş zafer buydu.
Ne barut bulunmuştu.
Ne düşman yakalanmıştı.
Ne Morkos’un öfkesi dinmişti.
Yalnız bir şey kazanılmıştı:
Serdar’ın labirentinde, Morkos bir adım daha içeri girmişti.
Ve bunu kendi mührüyle yapmıştı.