Bölüm 5 - Labirentte Satranç ve Zeytin Kanı Görseli
Bölüm 5 - Labirentte Satranç ve Zeytin Kanı

Morkos’un Daveti: Zehirli Sofra

1. Sahne 16 dk okuma 39 okunma
Morkos’un limana hâkim köşkü
Morkos’un limana hâkim köşkü
Morkos’un sofrasındaki dokunulmayan şarap
Morkos’un sofrasındaki dokunulmayan şarap

Gün batımı, Tralleis limanının üzerine kanla inceltilmiş zeytinyağı gibi yayıldığında, Morkos’un köşkü ilk kez gerçekten görünür oldu.

Gündüzleri beyaz mermerin ve parlatılmış taşın zenginliğiyle göz alan yapı, akşam kızıllığında bir evden çok gözetleme kulesine benziyordu. Limana hâkim yamacın üzerine kurulmuştu; ne fazla içerideydi ne fazla dışarıda. Depoları, kantarı, rıhtımı, zeytinyağı küplerinin taşındığı ana yolu, şehrin iç sokaklarına çıkan merdivenli geçitleri ve limandan ayrılan gemilerin ilk dönüşünü aynı bakışta görebilen bir yerde duruyordu.

Morkos’un limana hâkim köşkü

Serdar, köşke yaklaşırken bunu hemen kaydetti.

Bu bir malikâne değildi yalnızca.

Bir ticari karargâhtı.

Morkos, zenginliğini yaşamak için değil, görmek ve gördüğünü yönetmek için bu yamacı seçmişti. Köşkün taşları kadar yerleşimi de konuşuyordu: Aşağıdaki her hareket yukarıdan izlenebilir, her sevkiyat sayılabilir, her kapı mühürlenebilir, her insan borç ya da korku üzerinden bir çizgiye bağlanabilirdi. Serdar, merdivenin ilk basamağına çıktığında bile kendisini bir sofra davetinden çok, önceden hazırlanmış bir sorgu alanına giriyormuş gibi hissetti.

Bu his onu rahatsız etmedi.

Sadece doğruladı.

Yanında görünen bir silah yoktu.

Bu da Morkos’un isteğiydi. Davet, silahsız gelme nezaketiyle gönderilmişti. Serdar buna uymuştu; çünkü bazen düşmana istediği şeyi vermek, onu ilk hamleyi doğru okuduğunu sanmaya zorlamaktı. Gerçekte silahsız değildi. Kuşağında kısa bıçak yoktu belki; ama gözleri, omuz açısı, mekân okuma alışkanlığı, susma biçimi ve kuşağının iç kıvrımında sakladığı küçük kese vardı.

Kesenin içinde künye duruyordu.

Paslı, soğuk, imkânsız.

SERDAR YALIN.

0 Rh+.

Serdar merdivenleri çıkarken ona dokunmadı. Dokunursa kendi ritmini ele verebilirdi. Rasimon tünelde onun kuşağını koruduğunu görmüştü. Bu bilgi artık Morkos’un masasına ulaşmış olabilirdi. O yüzden bu gece kuşağına dokunmak, açık yaraya işaret etmek olurdu.

Dokunmadı.

Saydı.

Girişte sekiz muhafız vardı.

Dördü merdivenin iki yanında, ikisi kapının hemen içinde, ikisi ise gölgeye yakın ama görüş hattı açık noktada duruyordu. Zırhları gösterişliydi ama tören için değil, hareket için düzenlenmişti. Kalkanlar duvara yaslıydı; yani Serdar içeri girerken açık bir çatışma beklemiyorlardı. Kılıçlar kında, ama kabzalar kolay erişilecek yükseklikteydi. Merdiven genişliği iki adamın yan yana rahatça çıkmasına izin veriyor, üçüncüyü zorluyordu. Eğer geri çekilmek gerekirse, basamakların sol kenarındaki alçak korkuluk bir adamın dengesini bozmak için kullanılabilirdi. Sağ tarafta meşale taşıyan genç köle vardı. Meşale yüksek tutuluyordu; bu, hem ışık hem göz kamaştırma taktiğiydi.

Serdar gözlerini kaçırmadı.

Bakışını fazla da tutmadı.

Bir alanı okuduğunu belli etmek, alanı okumanın yarısını boşa harcamaktı.

İç kapı bronz işlemeliydi. İşlemelerde zeytin dalları, gemi pruvaları, kantar taşları ve Morkos’un ailesine ait eski mühür sembolleri vardı. Kapıyı güzelleştirmek için yapılmış gibi görünüyordu ama Serdar için bu süsler başka bir şey söylüyordu: zeytin, deniz, ölçü ve mühür. Morkos kendi gücünü tanrılarla değil, sahip olduklarını sayma yeteneğiyle anlatıyordu.

Kapı açıldı.

İçeriden sıcak hava ve baharat kokusu geldi.

Kimyon, bal, kavrulmuş susam, ağır kırmızı şarap, tütsülenmiş et, parlatılmış gümüş ve yeni açılmış defter yapraklarının kuru kokusu. Bütün bunların altında daha hafif ama tanıdık bir koku vardı: mühür mumu. Balmumu ve reçine. Serdar’ın zihninde şifa evinin kapısında söndürülmüş mühür kabı canlandı.

Morkos mühürü sofradan da uzak tutmuyordu.

Salon, ilk bakışta ihtişamdı.

Yüksek tavanlıydı. Duvarlarda uzak limanlardan gelen kumaşlar asılıydı. Bir tarafta bronz kandiller, diğer tarafta renkli cam kaplar, alçak sedirler, işlenmiş ayaklı masalar, gümüş tepsiler ve taş zemine serilmiş pahalı kilimler vardı. Fakat Serdar bütün bunlara göz zevkiyle bakmadı. Salonun çıkışlarını saydı. Ana kapı. Sağdaki dar servis geçidi. Balkona açılan çift kanatlı açıklık. Arka tarafta perdeyle kapatılmış, muhtemelen özel yazı odasına giden ikinci kapı. Tavan kirişlerinden sarkan kandillerin zincirleri. Masanın üzerindeki ağır gümüş tabakların ağırlığı. Şarap sürahisinin boynu. Kadehin kenarı. Sandalye ayakları. Perdelerin uzunluğu. Bir çatışmada ne işe yarar, ne engel olur, ne dikkat dağıtır?

Sonra Morkos’u gördü.

Masanın başında oturuyordu.

Beyaz keten tuniğinin üzerinde gümüş işlemeli koyu bir pelerin vardı. Gündüz şifa evinin önünde taşıdığı asa yanında değildi; ama asanın gümüş sapı, masanın kenarındaki küçük ayaklı sehpada duruyordu. Bu bilinçliydi. Morkos, silahı ya da otorite sembolünü elinde tutmuyor; ama ulaşabileceği mesafede bırakıyordu. Sırtını duvara vermişti. Arkasında kapı yoktu. Sağında limana bakan balkon, solunda kayıtların durduğu küçük sandıklar vardı. Serdar için ayrılmış sandalye ise ana kapıyı görecek ama servis geçidine sırt verecek şekilde yerleştirilmişti.

Davet sofrası.

Ama sandalye bile soru soruyordu.

Serdar oturmadan önce salonu bir kez daha dinledi. Görünmeyen ayak sesi var mı? Perde arkasında bekleyen adam? Tavan arasında çıtırtı? Morkos’un nefesi? Hizmetkârların ritmi?

Üç hizmetkâr.

İki meşaleci.

Bir kayıtçı, uzakta.

Perde arkasında en az bir gölge.

Rasimon yoktu.

Bu yokluk rahatlatıcı değildi.

Morkos onu bir dost gibi karşıladı.

“Düşmanımı sofraya çağıracak kadar barbar değilim Serdar,” dedi.

Sesi ipek bir kumaşın mermer üzerinde kayması gibi pürüzsüzdü. Gülümsemesi yumuşaktı. Gözleri değil.

“Henüz düşman olup olmadığımızı anlamaya çalışıyorum.”

Serdar sandalyeye yavaşça oturdu. Sırtını tamamen yaslamadı. Sol omzu hâlâ sakindi ama yara içeriden kendini hatırlatıyordu. Bedenini öyle ayarladı ki yaralı tarafı Morkos’un doğrudan gözüne gelmesin. Sağ ayağını hafif geride tuttu. Kalkması gerekirse masaya çarpmadan hareket edebilmeliydi.

“Bir adamın düşman olup olmadığını sofrası değil,” dedi Serdar, “aç bıraktığı insanlar söyler Morkos.”

Morkos’un gülümsemesi bozulmadı.

Bu onu kızdırmamıştı.

Henüz.

Tam tersine, karşısındaki adamın ilk hamleyi doğrudan yapmasından hoşlanmış gibi görünüyordu. Morkos gibi adamlar açık düşmandan korkmazdı; açık düşmanı masada çevirebileceklerini sanırlardı. Asıl rahatsız oldukları şey, sessizce büyüyen itaatsizlikti. Serdar ise o itaatsizliğin yüzü hâline gelmeye başlıyordu.

Morkos elini çok hafif kaldırdı.

Hizmetkârlardan biri öne çıktı. Gümüş bir sürahiden koyu kırmızı şarap döktü. Sıvı kadehin içine ağır ağır doldu, kandil ışığında neredeyse siyah göründü. Aynı sürahiden önce Morkos’un kadehi, sonra Serdar’ınki dolduruldu. Fakat Serdar hizmetkârın bileğini, sürahinin açısını ve kadehlerin yer değiştirme ihtimalini izledi.

Morkos’un sofrasındaki dokunulmayan şarap

Aynı sürahi.

Ama kadehler önceden hazırlanmış olabilirdi.

Kadehine dokunmadı.

Morkos bunu bekliyordu.

Kendi kadehini kaldırdı, kokladı, çok küçük bir yudum aldı.

“Zehirden mi korkuyorsun?”

Serdar’ın gözleri kadehe değil, Morkos’a gitti.

“Hayır.”

“Öyleyse?”

“Alışkanlık.”

Morkos kadehini parmakları arasında çevirdi.

“Kimin alışkanlığı?”

“Hayatta kalanların.”

Bu kez Morkos gerçekten gülümsedi.

“Demek kendini hayatta kalanlardan sayıyorsun.”

“Henüz ölmedim.”

“Ölmemiş olmak hayatta kalmak değildir. Bazı adamlar ölmeden de yenilir.”

Serdar ilk kez kadehe baktı.

Şarabın yüzeyi hareketsizdi.

“Bazıları kazandığını sanarken de kaybetmeye başlar.”

Morkos kadehi masaya bıraktı.

Küçük ses salonun içinde kısa bir işaret gibi duyuldu.

“Güzel,” dedi. “Sözün keskin. Halk bunu sever. Özellikle açken. Aç adamın kulağı, karnından daha çabuk kandırılır.”

Serdar’ın yüzünde değişiklik olmadı.

“Sen bunu iyi bilirsin.”

Morkos başını hafifçe yana eğdi.

“Ben açlığı kandırmam. Yönetirim.”

“Fark ettiğini sanıyorsun.”

“Farkı defterlerim bilir.”

Morkos’un eli masanın sağ tarafındaki küçük sandığa gitti. Kapağı açtı. İçinden ağır, eski bir altın anahtar çıkardı. Anahtarın başında liman mührü işlenmişti. Sıradan bir depo anahtarı değildi; büyük kapıları, mühürlü ambarları ve izinle açılan servetleri temsil eden bir nesneydi. Morkos onu masanın ortasına koydu.

Altın, kandil ışığını açgözlü bir parıltıyla aldı.

Serdar ona bakmadı.

Morkos bunu fark etti.

“Çoğu adam, bu anahtar masaya konduğunda önce ona bakar.”

“Çoğu adam anahtarın neyi açtığıyla ilgilenir.”

“Sen ilgilenmiyor musun?”

“Ben önce kimin kilitlediğine bakarım.”

Morkos’un parmakları anahtarın kenarında gezindi.

“Kilitlemek her zaman kötülük değildir. Bazen şehirleri yağmadan korur. Bazen malı çürümeden. Bazen insanları kendi cehaletlerinden.”

Serdar’ın bakışı kısaldı.

“İnsanları şifadan koruduğunu da bugün kapıda anlattın.”

“Leya’nın şifa evi kontrolsüz kalamaz.”

“Çünkü iyileşen insan borcunu daha az hatırlar.”

Morkos’un yüzünde çok kısa bir sertlik geçti. Hemen kapattı.

“Sen halkı anlamıyorsun Serdar.”

“Anlıyorum.”

“Hayır. Halk düzen ister. Kimin neye sahip olduğunu bilmek ister. Hangi kapının açılacağını, hangi kapının kapanacağını, hangi malın kimden geçeceğini bilmek ister. Ben onlara bunu veriyorum.”

“Sen onlara açlığı verip sonra ekmeğin yolunu satıyorsun.”

Morkos kadehini yeniden aldı.

“Ekmeğin yolu da emek ister. Gemi ister. Koruma ister. Kantar ister. Kayıt ister. Bunlar olmadan zeytin yağ olmaz, yağ limana inmez, liman tüccar çekmez, tüccar gelmezse şehir aç kalır.”

Bu cümle güzel kurulmuştu.

Fazla güzel.

Serdar, Morkos’un kendi düzenini nasıl anlattığını dikkatle dinledi. Burada sadece kibir yoktu. Gerçek parçaları vardı. Liman gerçekten gerekiyordu. Kayıt gerçekten gerekiyordu. Güvenlik, ticaret, geçiş, ölçü, depolama; bunların hiçbiri tek başına yalan değildi. Morkos’un tehlikesi de buradaydı. Yalanını tamamen uydurmuyor, doğru şeyleri kendi mülkiyetine bağlıyordu.

Bu, Murat Erkmen’in sesine benziyordu.

Serdar’ın zihninde modern bir toplantı odası açıldı. Cam duvarlar. Cilalı masa. Proje dosyaları. Sponsorluk dili. “Kültürel mirası koruyoruz.” “Yerel ekonomiyi canlandırıyoruz.” “Geçmişi geleceğe taşıyoruz.” Aynı soğukluk. Aynı cümle yapısı. Aynı hakikat sömürüsü.

Soy bazen kanla değil, aynı yalanı aynı soğuklukla söyleme biçimiyle devam ederdi.

Morkos konuşmayı sürdürdü:

“Leya iyi bir şifacı olabilir. Tarhun iyi bir demirci olabilir. Sen de iyi bir savaşçı olabilirsin. Ama şehir iyi niyetle yönetilmez. Şehir akılla yönetilir.”

“Sen akıl demiyorsun,” dedi Serdar. “Tekel diyorsun.”

Morkos gülümsedi.

“Tekel, dağınık insanların düzen dediği şeye duyduğu öfkeli addır.”

Serdar hafifçe öne eğildi.

“Hayır. Tekel, korkak bir adamın bütün yolları kendine bağlayıp sonra insanlara yol gösterdiğini söylemesidir.”

Hizmetkârlardan biri nefesini tuttu.

Morkos elini kaldırmadan onu susturdu.

Salondaki hava inceldi.

Bir kılıç çekilse şaşırtıcı olmazdı. Ama Morkos kılıç çekilecek bir adam değildi. Henüz değil. O önce kelimeyi tartar, sonra bedeli belirlerdi.

“Bana korkak diyorsun.”

“Hayır.”

“Öyle duydum.”

“Korktuğunu söylüyorum.”

Morkos’un gözleri daraldı.

“Ben neden korkayım?”

Serdar cevap vermeden önce kadehini parmak ucuyla çok hafif çevirdi. İçmedi. Sadece şarabın yüzeyinde küçük bir halka oluşturdu. Morkos bu hareketi izledi.

“Bir gün kapıların açılır diye,” dedi Serdar. “Depoların değil sadece. İnsanların zihnindeki kapılar.”

Morkos sustu.

Bu, sahnenin ilk gerçek sessizliğiydi.

Kandil alevi titredi. Dışarıda limandan halat sürtünmesi geldi. Uzakta bir gemici bağırdı, ses mermer duvarlara ulaşmadan dağıldı. Salonun içindeki herkes, konuşmanın artık basit pazarlıktan çıktığını anladı.

Morkos anahtarı masada Serdar’a doğru itti.

“Bak Serdar,” dedi.

Sesi yeniden yumuşadı.

Bu yumuşama tehlikeliydi.

“Ben aptal değilim. Sen de değilsin. Limanda yaptığın şey kaba bir yağma değildi. Depoyu yakmadın. Malı seçtin. Kargaşa çıkardın ama halkın eline yarayacak kadarını verdin. Muhafızlarımı öldürmedin. Demirciyi kullandın. Şifacıyı korudun. Tünelleri biliyorsun. Üstelik benim bilmediğim bazı kelimelerle konuşuyorsun.”

Serdar’ın yüzü değişmedi.

Morkos dikkatle baktı. Künye, kuşak, tünel, fısıltı… Hepsini aynı anda tartıyordu.

“Bu şehirde bana gerçekten zarar verebilecek adam sayısı azdır,” dedi. “Onları ya satın alırım ya gömerim ya da yanımda çalıştırırım. Ben seni üçüncüye daha uygun buluyorum.”

Serdar cevap vermedi.

Morkos devam etti:

“Leya’nın şifa evine dokunmayabilirim. En azından şimdilik. Tarhun’un ocağına serbestlik tanıyabilirim. Zeytin üreticilerine daha adil görünen bir pay veririm. Bu halk için ne istiyorsan, onu düzenin içine sokarız. Sen de limandaki yeni güvenlik düzenini kurarsın. Bana karşı değil, benimle çalışırsın. Sana altın, adam, isim ve geçmişine dair sorulmayacak sorular teklif ediyorum.”

Serdar’ın gözleri ilk kez altın anahtara indi.

Anahtar güzeldi.

Ağırdı.

Birçok adam için hayatını değiştirecek kadar anlamlıydı. Aç bir şehirde altın, yalnız zenginlik değil güvenlik demekti. Adam, yiyecek, ev, koruma, isim, dokunulmazlık. Morkos bunu biliyordu. Teklifinin gücü buradaydı. Serdar’a yalnız para değil, bu çağda bir yer öneriyordu.

Bir isim.

Kendi adı kuşağında paslı bir metalde saklıyken, Morkos ona bu çağda yeni bir isim teklif ediyordu.

Bu ironiyi Morkos bilmiyordu.

Serdar biliyordu.

“Her adamın bir fiyatı vardır,” dedi Morkos. “Fiyatı bilmeyen adamlar bile vardır; ama onlar da doğru pazarda kendilerini tanır.”

Serdar elini masaya koydu.

Anahtara değil.

Masaya.

“Yanlış biliyorsun Morkos,” dedi. “Her adamın bir sınırı vardır. Fiyat, sınırı olmayanlar içindir.”

Morkos’un gülümsemesi hafifçe dondu.

Serdar devam etti:

“Sen bana şehirden pay teklif etmiyorsun. Beni kendi suçuna ortak arıyorsun.”

Morkos arkasına yaslandı.

“Suç dediğin şey, kaybedenlerin ticarete verdiği addır.”

Bu cümle salonda rahatça durdu.

Çünkü Morkos ona inanıyordu.

Serdar bunu gördü. Bazı insanlar yalan söylediklerini bilir, bazıları yalanlarını hakikat sanır. Morkos ikisinin arasında daha tehlikeli bir yerdeydi: Yalanın hakikatten daha kullanışlı olduğunu biliyor, bu yüzden hakikati değersiz sayıyordu.

“Sen ticaret yapmıyorsun,” dedi Serdar. “Boğaz sıkıyorsun. Sonra nefes almayı hizmet diye satıyorsun.”

Morkos’un gözleri bu kez gerçekten soğudu.

“Dikkatli konuş.”

Serdar sakin kaldı.

“Dikkatli konuşuyorum.”

“Burası benim evim.”

“Evet.”

“Adamlarım kapıda.”

“Sekiz kişi.”

Morkos durdu.

Serdar küçük bir hata yaptığını biliyordu belki. Saydığını belli etmişti. Ama bazen düşmana sayıldığını göstermek de hamleydi.

“Sekiz,” diye tekrarladı Morkos.

“Kapıda. İki gölgede. Bir perde arkasında. Hizmetkârların üçü gerçek hizmetkâr. Biri değil. Balkon çıkışın açık. Servis geçidi dar. Masanın sağındaki gümüş tabak ağır ama savrulabilir. Şarap içmedim. Kadehlerin önceden hazırlanmış olma ihtimali var. Sen sırtını duvara verdin. Beni servis geçidine sırtı dönük oturttun. Evindeyim Morkos. Ama kör değilim.”

Salon tamamen sustu.

Morkos’un yüzünde bir an öfke değil, ilgi belirdi.

Bu daha tehlikeliydi.

Çünkü Morkos, Serdar’ın kaba bir halk kahramanı olmadığını bir kez daha gördü. Bu adam yalnız cesur değildi. Okuyordu. Mekânı, insanı, nesneyi, korkuyu, masayı okuyordu. Okuyan adam satın alınamazsa, çözülmesi gerekirdi.

Morkos yavaşça güldü.

“Senin gibi bir adamı öldürmek israf olur.”

“Bunu iltifat saymam.”

“Sayma. Hesap say.”

Serdar masadan hafifçe geri çekildi.

“Ben de hesap yaptım.”

“Öyle mi?”

“Evet.”

“Neye vardın?”

“Beni bu gece öldürmeyeceksin.”

Morkos’un kaşları çok az kalktı.

“Bu kadar emin misin?”

“Öldürmek isteseydin sofraya çağırmazdın. Görmek istiyorsun. Tartmak istiyorsun. Benim ne bildiğimi, kimleri koruduğumu, hangi kapıdan girdiğimi, nereye döneceğimi anlamak istiyorsun. Bir ölünün bunları anlatma değeri azalır.”

Morkos kadehini kaldırdı.

“Bazen ölülerin de anlattığı şeyler olur.”

“Evet. Ama benim üzerimde aradığın şey ölünce susabilir.”

Bu cümle dikkatli kurulmuştu.

Künye dememişti.

İp dememişti.

Mühürlü oda dememişti.

Ama Morkos’un zihnindeki metal sırra dokunmuştu. Bunu yapması gerekiyordu. Morkos’un dikkatini tamamen şifa evinden ya da Nikos hattından kendi üzerine çekmek riskliydi; ama aynı zamanda zaman kazandırıyordu. Tarhun zeytinliklerde hareket etmeye başlayacak, Leya şifa bilgisini yayacak, Nikos kontrollü haber hattına dönüşecekti. Serdar’ın bu sofradaki görevi sadece hayatta kalmak değildi.

Morkos’un bakışını meşgul etmekti.

Morkos yavaşça öne eğildi.

“Üzerinde aradığım şey neymiş?”

Serdar gülümsedi.

Çok az.

“Bunu senin bulman gerekiyor.”

Morkos’un gözlerinde kısa bir parıltı oldu.

Öfke.

Merak.

Ve hırs.

Serdar o üçlüyü aynı anda gördü. Doğru yere dokunmuştu.

Hizmetkârlar yemek getirdi. Kızarmış et, zeytinyağlı otlar, bal ile hazırlanmış cevizli küçük çörekler, tuzlanmış balık, incir, nar, koyu ekmek. Sofra bereketliydi. Fazla bereketli. Tralleis’in yoksul sokaklarından, ateşi düşürülmeye çalışılan çocuklardan, borçlu zeytin üreticilerinden, annesinin ilacı için casusluğa zorlanan Nikos’tan sonra bu masa bir ziyafet değil, suç delili gibi görünüyordu.

Serdar hiçbirine dokunmadı.

Morkos fark etti.

“Yemeği de mi zehirli sanıyorsun?”

“Hayır.”

“Öyleyse neden yemiyorsun?”

“Bir adamın sofrasını reddetmek bazen yemekten daha doğru cevaptır.”

Morkos kadehini masaya sertçe koymadı.

Ama koymak istediği belliydi.

“Kibir.”

“Hayır.”

“Ne peki?”

“Taraf.”

Bu kelime Morkos’un yüzünde yeni bir çizgi açtı.

Serdar devam etti:

“Sen beni sofrana oturtarak tarafımı değiştirebileceğini sanıyorsun. Ben oturdum. Ama yemedim. Şimdi halkın bilmesine gerek yok belki, ama sen biliyorsun. Senin ekmeğini kabul etmedim.”

Morkos uzun süre ona baktı.

Sonra güldü.

Bu gülüş, bu kez gerçekten soğuktu.

“Sen sembollerle oynuyorsun.”

“Sen de.”

“Ben sembolleri mühürlerim.”

“Ben açarım.”

Bu cümle havada kaldı.

Kapı.

Mühür.

İp.

Künye.

Şifa evi.

Liman.

Her şey bir an için aynı kelimenin etrafına toplandı: açmak.

Morkos artık yumuşaklığını tamamen kaybetmedi ama altındaki metal görünmeye başladı.

“Bana ne lazım Serdar?” diye sordu. “Senden ne almalıyım? Altınla gelmiyorsan, korkuyla mı? İsim mi istiyorsun? Geçmiş mi? Leya mı? Tarhun mu? Halk mı? Şehir mi?”

Serdar’ın cevabı gecikmedi.

“Bana senin korkman lazım.”

Morkos’un yüzü ilk kez gerçekten dondu.

Çok kısa.

Bir nefes kadar.

Ama Serdar o nefesi gördü.

Masanın başındaki adam, o ana kadar pazarlık yaptığını sanıyordu. Serdar’ın son cümlesiyle masanın aslında bir sorgu masası olduğunu anladı. Ve daha kötüsü, sorgulayanın sadece kendisi olmadığını fark etti.

Morkos yavaşça ayağa kalktı.

Hizmetkârlar geri çekildi.

Perde arkasındaki gölge biraz kıpırdadı.

Serdar oturduğu yerde kaldı.

Morkos altın anahtarı masadan aldı. Avucunda bir süre tuttu. Sonra tekrar masaya koydu.

“Beni korkutmaya çalışıyorsun.”

“Hayır.”

“Öyleyse?”

“Zaten korktuğun şeyi sana hatırlatıyorum.”

Morkos’un sesi alçaldı.

“Benim neden korktuğumu bildiğini mi sanıyorsun?”

Serdar ayağa kalkmadı.

“Sanmıyorum.”

Kısa bir duraklama.

“Öğreniyorum.”

Bu cevap, bir tehditten daha rahatsız ediciydi.

Morkos bir süre Serdar’a baktı. Sonra eliyle hizmetkârları uzaklaştırdı. Kayıtçı da çekildi. Meşaleciler biraz geri gitti. Salonun ağırlığı değişti. Sofra hâlâ duruyordu ama artık yemek masası değil, iki adam arasında kurulmuş daha dar bir savaş alanıydı.

“Güzel,” dedi Morkos.

Sesi yeniden pürüzsüzleşti.

“Demek bu gece birbirimizi biraz öğrendik.”

Serdar ayağa kalktı.

Sandalyeyi geriye iterken ses çıkarmadı.

“Biraz.”

“Gitmene izin veriyorum.”

“İzin aldığımı sanma.”

Morkos’un dudaklarında ince bir gülümseme belirdi.

“Hayır Serdar. Bu evden çıkabiliyorsan, bu benim izin verdiğim anlamına gelir. Bu gerçeği sevmen gerekmez.”

Serdar kapıya doğru bir adım attı.

“Bu gece çıkmamı istiyorsun. Çünkü ölü bir adamdan öğrenemeyeceğin şeyleri yaşayan bir adamdan takip edebilirsin.”

Morkos başını hafifçe eğdi.

“Belki.”

“Takip ettir.”

Morkos’un gözleri parladı.

“Bu kadar mı eminsin?”

Serdar kapının yanında durdu.

“Hayır. Sadece senin de emin olmamanı istiyorum.”

Bu kez Morkos cevap vermedi.

Serdar salondan çıktı.

Koridora geçtiğinde köşkün kokusu yeniden değişti. Sofranın ağır baharatı geride kaldı; yerine mermer, yağ lambası ve muhafız derisi kokusu geldi. Girişteki sekiz adam hâlâ yerindeydi. Ama artık onu farklı görüyorlardı. Gelen adam misafirdi. Çıkan adam, Morkos’un sofrasına oturup yemeden kalkmış bir tehlikeydi.

Serdar merdivenlerden inmeye başladı.

Gün batımı tamamen geceye dönüyordu. Limanın ışıkları aşağıda tek tek yanmıştı. Gemilerin arasından su sesi geliyor, uzak depolarda nöbetçiler yer değiştiriyordu. Serdar ilk basamağa bastığında kuşağındaki künye bedenine hafifçe değdi.

Bu kez onu uyarı gibi değil, ağırlık merkezi gibi hissetti.

Morkos satın alamayacağını anlamıştı.

Ama bu yeterli değildi.

Satın alamadığını çözmeye çalışacaktı.

Çözemediğini sahiplenmeye.

Sahiplenemediğini mühürlemeye.

Ve mühürleyemediğini yakmaya.

Serdar bunu biliyordu.

Merdivenin sonuna geldiğinde arkasına bakmadı.

Çünkü köşkün üst katında Morkos’un hâlâ onu izlediğini biliyordu.

Ve bir düşmana, seni arkasına bakmaya zorladığını göstermek gereksiz bir hediyeydi.

Serdar limanın karanlığına doğru yürüdü.

Bu gece zehir içmemişti.

Ama zehirli sofradan eli boş da kalkmamıştı.

Morkos’un korkusunun kokusunu almıştı.

Ve bir sonraki sahnede o korkunun içine tek bir kelime bırakacaktı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.