Bölüm 5 - Labirentte Satranç ve Zeytin Kanı Görseli
Bölüm 5 - Labirentte Satranç ve Zeytin Kanı

Çift Taraflı Oyun

6. Sahne 17 dk okuma 22 okunma
Rasimon, pelerininin içinden küçük bir deri ip çıkardı.
Rasimon, pelerininin içinden küçük bir deri ip çıkardı.
Masasının üzerinde eski yağ mahzenine ait harita, mühürlü anahtar, kullanılmamış balmumu, zeytinlik kayıtları ve Rasimon
Masasının üzerinde eski yağ mahzenine ait harita, mühürlü anahtar, kullanılmamış balmumu, zeytinlik kayıtları ve Rasimon

Nikos şifa evinden çıktığında, gece onu hemen yutmadı.

Önce bekletti.

Dar sokakların karanlığı, kapının önünde duran genç adamın üstüne bir anda kapanmak yerine, sanki onu tanımak ister gibi etrafına yavaşça dolandı. Taş eşiğin üzerine sürülmüş zeytinyağı, içerideki son kandil ışığından aldığı solgun parıltıyı hâlâ saklıyordu. Nikos bunu fark etmemek için başını çevirdi. Ama koku burnuna geldi: yağ, kekik, kantaron, temiz bez ve Leya’nın ellerinde her zaman bulunan o keskin, güven verici şifa kokusu.

Bu koku, suçluluk gibi boğazına oturdu.

Bir adım attı.

Sonra ikinciyi.

Kapı arkasında kaldı.

Ama kapıdan ayrılmak, içeride duyduklarından ayrılmak değildi.

Kuzey depoları.

Barut.

Serdar’ın bütün gücü oraya taşıması.

Muhafızların zeytinliklerle oyalanacağı sırada asıl hazırlığın kuzey hattında yapılacağı.

Bu bilgi, Nikos’un zihninde ağır bir çömlek gibi duruyordu. Taşması için sadece küçük bir sarsıntı yetebilirdi. Yalnız bu kez çömleğin içine ne konduğunu tam bilmiyordu. Gerçek mi? Yalan mı? Leya’nın onu duyurmak için mi söylediği bir şeydi? Yoksa gerçekten dikkatinden kaçırdığı bir sır mıydı?

Nikos artık hiçbir şeyi ayırt edemiyordu.

Serdar’ın gözleri hâlâ aklındaydı.

Leya’nın eli hâlâ elinin sargısında duruyordu.

Tarhun’un kılıca giden öfkesi hâlâ omuzlarında ağırlık yapıyordu.

Morkos’un adamının fısıltısı ise kulağının dibinden hiç ayrılmıyordu:

Annen bu gece nefes alır mı, onu da yapamazsın.

Nikos yürüdü.

Şifa evinin bulunduğu sokaktan doğrudan liman yoluna inmedi. Bunu ona daha önce öğretmişlerdi. Korkmuş insan en kısa yolu seçerdi. En kısa yol da en kolay izlenen yoldu. Fakat bu gece Nikos’un izlenip izlenmediğini anlamak için ne yeterli aklı vardı ne de cesareti. Yine de alışkanlık bedenine işlemişti. Önce fırın arkasındaki dar geçide saptı. Sonra eski su oluğunun yanından geçti. Bir kapı aralığında uyuyan köpeğin yanından ayaklarını taşın kenarına basarak yürüdü. Köpek başını kaldırmadı. Bu küçük başarı bile ona nefes aldıracak gibi oldu.

Sonra kendi nefesinin sesini duydu.

Çok hızlıydı.

Korku, insanı ele veren ilk şeydi.

Bunu Serdar söylemişti mi?

Yoksa Rasimon’un sessiz bakışı mı ona öğretmişti?

Nikos bilmiyordu.

Şehrin dar sokakları gece olduğunda labirente dönerdi. Gündüz alışveriş yapılan, su taşınan, çocukların koştuğu yollar; gece kulak, gölge ve ihtimalden yapılmış başka bir şehre dönüşürdü. Mermer taşlar nemi tutar, ayak seslerini büyütür, kapalı pencerelerin ardındaki nefesleri saklardı. Nikos her köşede bir muhafız bekledi. Her kapı aralığında Serdar’ın soğuk bakışını gördüğünü sandı. Her taş gölgesinde Tarhun’un iri gövdesi dikilmiş gibi oldu.

Ama kimse çıkmadı.

Bu, rahatlatmadı.

Çünkü görünmeyen takip daha kötüydü.

Şifa evinden iki sokak geride, Leya gerçekten de onu izliyordu.

Tek başına değil.

Serdar da oradaydı.

İkisi yan yana yürümüyor, aynı gölgenin içinde durmuyordu. Leya daha yüksek duvarlı yan sokaklardan, Serdar ise karşı hattın koyu aralıklarından ilerliyordu. Aralarında konuşma yoktu. Buna gerek yoktu. Nikos’un yürüme biçimi zaten her şeyi anlatıyordu. Çocuğun ayakları acele ediyor, aklı onu durdurmaya çalışıyordu. Bir hırsız gibi değil; yakalanmayı ve yakalanmamayı aynı anda isteyen biri gibi yürüyordu.

Leya bunu görünce içi burkuldu.

“O hâlâ çocuk,” demek istedi.

Ama söylemedi.

Çünkü karanlıkta söylenen her cümle bir yer bulurdu.

Serdar onun birkaç adım ötesinde durduğunda, Leya yalnızca gözleriyle sordu:

Gidiyor.

Serdar çok küçük bir baş hareketiyle cevap verdi:

Evet.

Onu izleyen var mı?

Serdar’ın bakışı sokak kıvrımlarında dolaştı.

Henüz görünür değil.

Bu cevap Leya’yı rahatlatmadı. Çünkü Rasimon gibi bir adamın görünür olmaması, yokluğu anlamına gelmezdi.

Nikos, limanın ana yoluna inmeden önce batıdaki eski şarap mahzenlerinin bulunduğu bölgeye döndü. Orası artık neredeyse terk edilmişti. Tralleis’in eski ailelerinden birine ait mahzenler, Morkos’un yeni depoları büyüdükçe önemini kaybetmiş; bazıları borç karşılığı el değiştirmiş, bazıları kilitlenmiş, bazıları ise farelere ve rutubete bırakılmıştı. Ama terk edilmiş yerler, gerçekten terk edilmiş olmaktan çok, başka işler için uygun hâle gelirdi.

Nikos bunu biliyordu.

Çünkü ilk kez gelmiyordu.

Terk edilmiş şarap mahzeninin girişinde durdu.

Taş kemer yarı çökmüştü. Eski üzüm ezme oluklarında yosun tutmuş su birikintileri vardı. Kapının üstündeki kabartma silinmiş, yalnız birkaç üzüm salkımı çizgisi kalmıştı. İçeriden soğuk rutubet ve eski şarap tortusu kokusu geliyordu. Bu koku Nikos’un midesini bulandırdı. Buraya her gelişinde aynı şeyi hissediyordu: geçmişte güzel bir şey olan üzümün, kapalı kaldığında nasıl ekşiyip zehre döndüğünü.

Karanlık hareket etti.

Rasimon gölgeden ayrıldı.

Nikos onu görmeden önce hissetti.

Bazı insanlar önce ses çıkarırdı. Bazıları koku. Bazıları sıcaklık. Rasimon ise önce boşluk yaratırdı. Sanki karanlığın içinde bir yer, onu saklamak için fazla düzgün hâle gelirdi. Sonra o düzgün boşluktan insan biçimi çıkardı.

Nikos geri çekilmek istedi.

Bacakları izin vermedi.

Rasimon’un yüzü, mahzenin karanlığıyla neredeyse aynı renkteydi. Gözleri ne kızgın ne merhametliydi. En kötüsü de buydu. Öfkeye cevap verilebilirdi. Merhamete sığınılabilirdi. Rasimon’un bakışı ise insanı bir nesneye çevirirdi. Açılmış bir kese, kırık bir kilit, taze bir iz, yanlış atılmış bir düğüm.

Nikos onun gözünde kendisini insan gibi hissetmedi.

Okunacak bir şey gibi hissetti.

Rasimon konuşmadan önce eline baktı.

Sargı yeni sarılmıştı.

Sonra ayaklarına.

Nikos’un sol ayağının ucu nemliydi. Demek şifa evinden çıkınca su oluğunun yanından geçmişti.

Sonra alnına.

Ter soğuktu.

Sonra gözlerine.

Kaçıyor.

Ama tamamen değil.

Rasimon bunu gördü.

“Konuş,” dedi.

Tek kelime.

Mahzenin rutubetli duvarları kelimeyi büyütüp geri verdi.

Nikos’un ağzı kurudu.

“Ben…”

Rasimon bekledi.

Bu bekleme, bağırmaktan daha acıydı.

Nikos hemen devam etti:

“Şifa evinde toplandılar.”

“Kim?”

“Leya. Bazı kadınlar. Hamal eşleri. Aris’in ailesinden biri. Yaralı işçiler. Yaşlılar.”

“Yabancı?”

Nikos’un boğazı düğümlendi.

Serdar’ın orada olduğunu söylemeli miydi?

Zaten bilinir miydi?

Saklarsa Rasimon anlar mıydı?

Doğruyla yalan birbirinin içine karıştı.

“Gölgedeydi,” dedi sonunda. “Çok konuşmadı.”

Bu doğruydu.

Rasimon’un gözleri değişmedi.

“Demirci?”

“Yoktu.”

“Yalan söyleme.”

Nikos hemen başını salladı.

“Yoktu. Zeytinliklerdeydi. Aris’lerle.”

Rasimon bunu not etti.

“Ne yapıyordu?”

“Bilmiyorum.”

Rasimon bir adım yaklaştı.

Nikos’un nefesi kesildi.

“Bilmiyorum,” dedi daha hızlı. “Ama şifa evinde konuşulanlardan… köylüleri düzene sokmaya çalışıyor. Hasadı saklayacaklar. Belki korkutuyor onları. Belki de Serdar’ın adına topluyor. Tam bilmiyorum.”

Bu, Serdar’ın istediği bilgiye yakındı.

Gerçek parçaları vardı.

Tarhun gerçekten zeytinliklerdeydi.

Köylüler gerçekten örgütleniyordu.

Ama Nikos bunu belirsiz, korkuyla bozulmuş ve eksik veriyordu. Böylece bilgi hem değerli hem de tam güvenilmez görünüyordu.

Rasimon’un zihni çalıştı.

Bu çocuk eğitilmiş değildi.

Ama konuşma sırası fazla düzgün değildi.

Korkmuş biri bütün bilgiyi aynı ağırlıkta vermezdi. Bazı yerlerde takılır, bazı yerlerde gereğinden fazla konuşur, bazı cümleleri tekrar ederdi. Nikos öyleydi. Ama bazı ana bilgiler, onun korkusuna rağmen sanki önceden yerleştirilmiş gibi duruyordu.

Rasimon bunu sevmedi.

“Devam et.”

Nikos yutkundu.

“Leya… şifa bilgisini dağıtıyor. Bitkileri anlatıyor. Kekik, kantaron, adaçayı, afyon… Zeytinyağı. Düğümler yaptılar. Hangi düğüm ne demek… herkes her şeyi bilmeyecekmiş.”

Bu bilgi Rasimon’un gözlerinde ilk kez küçük bir ilgi yarattı.

Çünkü bu, beklenen bir yalan gibi değildi.

Bu, Leya’nın gerçekten yapacağı bir şeydi.

Şifa evi artık yalnız tedavi noktası değil, bilgi dağıtım noktası oluyordu. Bu, Morkos için küçük değil büyük bir tehlikeydi. Çünkü otun nasıl kullanılacağını bilen halk, depoya daha az muhtaç olurdu. Bu bilgi Morkos’un kayıt defterlerinden daha sessiz yayılır, kadınların avuçlarında, çocukların ateşinde, yaralı işçilerin bezlerinde dolaşırdı.

Rasimon bunu hafife almadı.

“Yabancı ne yaptı?”

Nikos’un kalbi hızlandı.

Şimdi.

Kuzey depoları.

Barut.

Bilgi ağzına kadar geldi.

Ama korku, dili ağırlaştırdı.

“Serdar…”

Rasimon bekledi.

“Serdar köşkten dönmüş.”

Rasimon’un gözleri çok az daraldı.

“Bunu biliyorum.”

Nikos ürperdi.

Elbette biliyordu.

Her şeyi biliyordu sanki.

“Döndükten sonra… Leya’yla konuştular. Çok değil. Ama onun Morkos’u oyaladığını söylediler. Sonra kuzey depolarından bahsettiler.”

“Kuzey depoları.”

Rasimon kelimeyi tekrarladı.

Nikos başını salladı.

“Limandan alınan barut oraya taşınacakmış. Hepsi değil belki… ama çoğu. Muhafızlar zeytinliklere bakarken kimsenin kuzey depolarına bakmayacağını söylediler.”

Rasimon sessiz kaldı.

Nikos bu sessizliği onay sanıp devam etti:

“Eski duvarlar kalınmış. Birkaç gün saklanabilirmiş. Sonra…”

“Sonra?”

“Bilmiyorum.”

“Bilmiyorum kelimesini fazla seviyorsun.”

Nikos’un gözleri doldu.

“Gerçekten bilmiyorum.”

Rasimon onu izledi.

Kuzey depoları.

Barut.

Zeytinlikler.

Şifa bilgisi.

Serdar’ın köşkten dönmesi.

Bu bilginin içinde doğru parçalar vardı. Ancak kuzey depoları fazla parlaktı. Fazla hedef gibiydi. Karanlıkta biri meşaleyi fazla yukarı kaldırmışsa, bu ya acemilikti ya tuzak.

Serdar acemi değildi.

O hâlde tuzak mıydı?

Belki.

Ama bazen iyi tuzak, gerçekten değerli bir şeyi saklayan kötü tuzak gibi görünürdü. Rasimon bunu da biliyordu. Serdar kuzey depolarını özellikle söylettiyse, Morkos’un oraya bakmasını istiyordu. Peki neden? Orayı boş mu bulacaklardı? Ya da orada başka bir iz mi bırakılacaktı? Yoksa asıl amaç, Rasimon’un kuzey depolarını tuzak sanıp göz ardı etmesini sağlamak mıydı?

Rasimon’un içindeki avcı, bu ihtimallerden hoşlandı.

Çünkü bu artık düz bilgi değildi.

Oyun başlamıştı.

“Nikos,” dedi.

Genç adam titredi.

“Evet?”

“Yabancı seni neden hayatta bıraktı?”

Soru, hançer gibi geldi.

Nikos cevap veremedi.

Rasimon daha yakına geldi.

“Seni öldürebilirdi. Demirci öldürürdü. Şifacı kapısından kovabilirdi. Ama bırakmışlar. Neden?”

Nikos’un sesi kırıldı.

“Leya… Leya beni Morkos’a bırakmadı.”

“Yabancı?”

“Bilmiyorum.”

“Yine.”

Nikos başını kaldırdı.

Gözlerinde ilk kez küçük bir öfke vardı. Korkuyla karışık, zayıf ama gerçek.

“Bilmiyorum çünkü o adamın ne düşündüğünü anlamıyorum! Bazen beni kesip atacak sanıyorum. Bazen… sanki ipimi görüyor. Ama beni değil, ipimi. Bazen de beni insan gibi gördüğünden emin değilim.”

Bu cevap, Rasimon’un beklediğinden daha gerçekti.

Yalan söyleyen biri böyle bir cümleyi kolay kurmazdı. Ya da çok iyi eğitilmiş olması gerekirdi. Nikos öyle değildi. Bu çocuğun kırık cümlesinde gerçek acı vardı.

Rasimon bunu aldı.

Serdar çocuğu kullanıyordu.

Ama çocuğun kendisi hâlâ tam olarak onun tarafında değildi.

Bu, değerlendirilebilir bir aralıktı.

“Annen?” diye sordu Rasimon.

Nikos’un yüzü bembeyaz oldu.

“Kardeşin?”

“Onlara dokunmayın.”

Rasimon’un sesi değişmedi.

“Bunu ben belirlemem.”

“Morkos’a söyledim. Söyleyeceğim. Ne istiyorsanız…”

Rasimon onu kesti:

“Ne istiyorsak değil. Ne duyuyorsan.”

Bu cümle, Serdar’ın daha önce söylediği şeye tuhaf biçimde benziyordu.

Ne istersek değil. Ne gerekiyorsa.

Nikos bunu hatırladı ve içi daha çok karıştı.

Herkes onu farklı kelimelerle aynı yere çekiyordu.

Rasimon, pelerininin içinden küçük bir deri ip çıkardı. Ucunda kurumuş üzüm sapı gibi görünen ince bir düğüm vardı. Nikos bunu tanıdı. Haber düğümü. Daha önce iki kez kullanmıştı.

Rasimon, pelerininin içinden küçük bir deri ip çıkardı.

“Bundan sonra doğrudan köşke gelmeyeceksin,” dedi Rasimon. “Bu mahzene de sık gelmeyeceksin. Şarap oluklarının yanında üç taş göreceksin. Taşlar yan yana ise beklersin. Üst üste ise konuşursun. Dağılmışsa dönersin.”

Nikos dondu.

Üç taş.

Yan yana.

Üst üste.

Dağılmış.

Bu, Leya’nın şifa evinde duyduğu taş işaretlerine benziyordu. Hayır, belki aynı değildi. Ama çok benziyordu. Yoksa Rasimon da mı biliyordu? Ya da herkes gölgelerde aynı dili mi kullanıyordu?

Rasimon, onun yüzündeki değişimi fark etti.

“Bu işareti duydun mu?”

Nikos panikledi.

“Hayır.”

Rasimon’un gözleri sabitlendi.

Nikos hemen başını salladı.

“Hayır… yani… Leya düğümler anlattı. Taş değil. Düğüm. Şifa için.”

Bu kısmen doğruydu.

Rasimon kabul etti mi, belli etmedi.

Ama zihninde not etti:

Taş işareti duyunca tepki verdi.

Demek zeytinlik tarafında işaret sistemi kuruluyor olabilir.

Nikos farkında olmadan bir bilgi daha vermişti.

Rasimon deri ipi ona uzatmadı. Sadece gösterdi, sonra geri aldı.

“Bugünlük git.”

Nikos şaşırdı.

“Bu kadar mı?”

“Bu kadar.”

“Annem…”

Rasimon’un yüzü değişmedi.

“Nefes alıyor.”

“Kardeşim?”

“Yaşıyor.”

“Görebilir miyim?”

“Hayır.”

Nikos’un yüzü çöktü.

Rasimon ekledi:

“Doğru haber getirirsen belki.”

Doğru haber.

Nikos artık doğrunun ne olduğunu bilmiyordu.

Rasimon gölgeye çekildi.

“Git.”

Nikos döndü. Mahzen girişinden uzaklaşırken dizleri titriyordu. Şehir ona eskisinden daha dar geldi. Biraz önce taşıdığı bilgi ağzından çıkmıştı ama hafiflememişti. Tam tersine, şimdi iki tarafın da ipi boynuna daha sıkı dolanmıştı. Leya’nın yağı eşikte kalmıştı. Morkos’un gölgesi annesinin nefesinde. Serdar’ın planı zihninde. Rasimon’un bakışı ensesinde.

Nikos gecenin içine karıştı.

Mahzenin üst tarafındaki kırık duvarın arkasında, Serdar ve Leya konuşmadan duruyordu.

Bütün cümleleri duymamışlardı.

Ama yeterince duymuşlardı.

Kuzey depoları yalanı gitmişti.

Rasimon şüphelenmişti.

Nikos annesi ve kardeşiyle hâlâ tutuluyordu.

Ve taş işaretlerine verdiği tepki, Rasimon’a fazladan bir iz vermiş olabilirdi.

Leya’nın yüzü karanlıkta sertleşti.

“Onu parçalıyorlar,” dedi alçak sesle.

Serdar, Nikos’un uzaklaşan gölgesine baktı.

“Evet.”

“Biz de.”

Serdar hemen cevap vermedi.

Leya bunu bekledi.

Bu kez kaçmasına izin vermeyecekti.

Serdar sonunda konuştu:

“Evet.”

Leya’nın nefesi değişti.

Serdar devam etti:

“Fark şu: Biz onu parçalanmış bırakmayacağız.”

“Bunu nasıl garanti ediyorsun?”

“Garanti etmiyorum.”

Leya ona döndü.

“Güzel. En azından yalan söylemiyorsun.”

Serdar’ın yüzü görünmüyordu ama sesi yorgundu.

“Rasimon kuzey depolarını düz yem olarak görmeyecek. Bunu bekliyordum.”

“Bekliyordun.”

“Evet.”

“Ve yine de yolladın.”

“Çünkü onun şüphelenmesi de planın parçası.”

Leya’nın sabrı inceldi.

“Bir gün bana da planın hangi kısmında insan kaldığını göstereceksin.”

Serdar bu cümleyi aldı.

Acıttı.

Ama reddetmedi.

“Şimdi değil,” dedi.

Leya öfkeyle gülmeden nefes verdi.

“Bunu fazla sık söylüyorsun.”

“Biliyorum.”

Aşağıda Rasimon hâlâ mahzen girişinde miydi, belli değildi. Serdar hareket etmedi. Leya da. Bir süre beklediler. Sonra mahzenin içinden çok hafif bir taş sürtünmesi geldi. Rasimon başka çıkıştan ayrılıyor olmalıydı.

Serdar fısıldadı:

“Gidiyor.”

“Peşinden mi?”

“Hayır. Bu kez değil.”

“Neden?”

“Çünkü onun bizi buraya kadar izleyip izlemediğini bilmiyoruz.”

Leya sustu.

Bu doğruydu.

Rasimon Nikos’u okuyordu ama belki Serdar’la Leya’yı da okuyordu. Eğer hemen peşine düşerlerse, avcıya iz verebilirlerdi. Bu oyun artık tek katmanlı değildi. Her iz, başka bir izin üzerini örtüyor; her yalan, içinde doğru bir kemik taşıyordu.

Bilgi, Rasimon’dan Morkos’a gecenin ikinci yarısında ulaştı.

Morkos hâlâ köşkünün iç odasında uyanıktı.

Uyumamıştı.

Rolpa kelimesi uyumasına izin vermemişti.

Masasının üzerinde eski yağ mahzenine ait harita, mühürlü anahtar, kullanılmamış balmumu, zeytinlik kayıtları ve Rasimon’un önceki gece getirdiği toz parçaları duruyordu. Morkos bazen haritaya, bazen anahtara, bazen de boşluğa bakıyordu. Boşlukta artık bir kelime vardı.

Masasının üzerinde eski yağ mahzenine ait harita, mühürlü anahtar, kullanılmamış balmumu, zeytinlik kayıtları ve Rasimon

Rolpa.

Kendisine ait olmayan ama zihninden çıkmayan bir işaret.

Rasimon içeri girdiğinde Morkos başını kaldırdı.

“Konuştu mu?”

“Evet.”

“Ne verdi?”

Rasimon kısa ve net anlattı.

Şifa evindeki meclis.

Leya’nın bitki bilgisi dağıtması.

Düğümler ve ölçüler.

Tarhun’un zeytinliklerde köylüleri düzenlemesi.

Serdar’ın köşkten dönmüş olması.

Ve kuzey depoları.

Barut.

Morkos’un gözleri bu kelimede durdu.

“Bütün barut?”

“Nikos öyle duyduğunu söyledi. Belki çoğu dedi. Korkuyla karıştırdı.”

“Yalan mı?”

Rasimon cevap vermeden önce bir süre düşündü.

“Yalanın içinde doğru var.”

Morkos’un dudaklarında gölge gibi bir gülümseme belirdi.

“Bütün iyi haberlerde olduğu gibi.”

Rasimon devam etti:

“Kuzey depoları fazla açık bir hedef. Serdar böyle bir bilgiyi çocuğun yanında dikkatsizce bırakmaz.”

“Bırakırsa?”

“Ya acele ediyordur ya da bizim acele etmemizi istiyordur.”

Morkos, Rolpa kelimesini düşündü.

Acele.

Serdar aceleci görünmüyordu. Sofrada da, balkonda da. Adam kelimeyi bile hesaplayarak bırakmıştı. Rolpa. Hâlâ o kelime. Morkos’un zihnindeki düzeni bozmuş, ama aynı zamanda yeni bir açlık yaratmıştı. Eğer Serdar kuzey depoları bilgisini de aynı şekilde bıraktıysa, bu yem olabilirdi. Fakat yem olması, tamamen değersiz olduğu anlamına gelmezdi.

Bazen en iyi yem, yenilebilir olandı.

Morkos haritaya baktı.

Kuzey depoları, eski yağ mahzeni hattına doğrudan bağlı değildi ama yakın sayılırdı. Eğer kuzey depolarına gizli bir baskın düzenlerse, Serdar’ın nasıl tepki vereceğini ölçebilirdi. Gerçekten barut varsa, büyük kazançtı. Yoksa, Serdar’ın yanlış bilgi hattı doğrulanırdı. Her iki durumda da Nikos’un yeni konumu anlaşılırdı.

Morkos’un zihni hızlandı.

Rolpa kelimesinin yarattığı bulanıklık ile somut barut bilgisi birbirine karıştı. Bir yanda geleceğe ait anlaşılmaz bir mühür, diğer yanda ele geçirilebilecek patlayıcı güç. Morkos somut şeyleri severdi. Anahtar. Mühür. Defter. Borç. Kapı. Barut da somuttu. Yakalanabilirdi. Sayılabilirdi. Mühürlenebilirdi. Serdar’ın soyut kelimelerine karşı, eline alınabilecek bir güç.

Bu yüzden barut fikri onu çekti.

Rasimon bunu gördü.

“Çok hızlı hareket etmeyin,” dedi.

Morkos’un bakışı ona döndü.

“Emir mi veriyorsun?”

“Hayır. Tuzağın kokusunu söylüyorum.”

“Tuzağın kokusu bazen avın kanıyla aynıdır.”

Rasimon sustu.

Morkos ayağa kalktı.

“Gizli baskın hazırlanacak.”

“Kuzey depolarına?”

“Evet.”

Rasimon’un yüzü değişmedi ama gözleri daraldı.

“Kaç adam?”

“Az. Hızlı. Sessiz. Resmî mühür yok. Eğer boşsa kimse bilmeyecek. Eğer doluysa şehre sabah anlatılacak.”

“Ben gideyim mi?”

Morkos düşündü.

Sonra başını iki yana salladı.

“Hayır. Sen Nikos’un ipini izleyeceksin.”

Rasimon bunu beklemiyordu.

Morkos devam etti:

“Kuzey depoları ya yem ya gerçek. İkisi de önemli. Ama Serdar’ın bu yemden ne beklediğini görmek daha önemli. Sen baskını değil, baskının haberini izleyacaksın. Kim kıpırdıyor? Şifa evinden kim çıkıyor? Zeytinliklerde hangi ışık yanıyor? Demirci nereye dönüyor? Bunlara bak.”

Bu, daha iyi bir hamleydi.

Rasimon başını salladı.

“Peki eski yağ mahzeni?”

Morkos’un gözleri haritanın kenarındaki kapalı hatta kaydı.

“Orası bekleyecek.”

“Ne zamana kadar?”

“Serdar kuzey deposunun boş ya da dolu olduğunu öğrendiğinde hangi yöne döneceğini görene kadar.”

Rasimon bunu kabul etti.

Morkos’un hırsı, tamamen körleşmemişti. Rolpa onu bozmuştu ama dağıtmamıştı. Hâlâ tuzağın içine tuzak koyabilecek kadar ayıktı.

Yine de Rasimon bir şey fark etti.

Morkos barut kelimesine fazla hızlı tutunmuştu.

Çünkü Rolpa kelimesi ona fazla soyut geliyordu.

İnsan zihni anlamadığı korkudan kaçmak için çoğu zaman tutabileceği tehlikeye sarılırdı. Morkos şimdi baruta sarılıyordu. Bu, Serdar’ın istediği şey olabilir miydi?

Muhtemelen.

Ama Morkos yine de hamleyi kendi mührüyle onayladı.

Küçük balmumu parçasını aldı.

Bir parşömen şeridine bastı.

Gizli baskın emri mühürlendi.

Kuzey depolarına.

Bu mühür, resmi kayıtlara girmeyecekti.

Ama Morkos’un iradesini taşıyacaktı.

Ve o anda Morkos, bir tuzağa düşmediğini düşündü.

Tam tersine, tuzağı onayladığını sandı.

Aradaki farkı ancak gece gösterecekti.

Rasimon mührü aldı.

Çıkmadan önce durdu.

“Morkos.”

Morkos ona baktı.

“Ne?”

“Rolpa kelimesini hâlâ düşünüyorsunuz.”

Odanın havası sertleşti.

Morkos’un yüzü karardı.

Rasimon geri adım atmadı.

“Bu yüzden kuzey depoları haberini sevdiniz. Somut bir şey. Barut. Ele geçirilebilir. Sayılabilir.”

Morkos’un sesi buz gibi çıktı.

“Sınırını bil.”

Rasimon başını eğdi.

Ama cümlesini tamamladı.

“Yabancı sizin somut şeylere açlığınızı biliyor olabilir.”

Morkos bir süre sessiz kaldı.

Sonra çok yavaş konuştu:

“Yabancı benim neye aç olduğumu öğrenmeye çalışıyor. Ben de onun neyi koruduğunu öğrenmeye çalışıyorum. Bu gece ikimiz de bir şey öğreneceğiz.”

Rasimon başını salladı.

“Emredersiniz.”

Kapıya yöneldi.

Morkos onu son kez durdurdu.

“Rasimon.”

“Evet?”

“Kuzey depolarında barut varsa, al.”

“Yoksa?”

Morkos’un gözleri karanlıkta ince bir ışık aldı.

“Yoksa, oraya neden barut varmış gibi konuşulduğunu bul.”

Rasimon bu kez gerçekten başını eğdi.

Bu emir doğruydu.

Çünkü bazen boş depo, dolu depodan daha fazla şey anlatırdı.

Rasimon çıktı.

Morkos odada yalnız kaldı.

Masadaki haritaya baktı.

Kuzey depoları.

Eski yağ mahzeni.

Şifa evi.

Zeytinlikler.

Demirci dükkânı.

Bu noktaların hepsi aynı anda zihninde hareket ediyordu. Tralleis artık onun bildiği şehir gibi durmuyordu. Sokakların altında başka sokaklar, insanların yüzlerinin altında başka bağlılıklar, kelimelerin altında başka çağlar vardı.

Ve bütün bunların ortasında bir kelime dönüyordu.

Rolpa.

Morkos parmaklarıyla masaya vurdu.

Bir.

İki.

Üç.

Sonra durdu.

Kuzey depolarına gidecek gizli baskın çoktan harekete geçiyordu.

Nikos bir tarafta titreyen ipti.

Rasimon ipi izleyen avcıydı.

Serdar ise belki bütün bu hareketleri bekliyordu.

Morkos gülümsedi.

“Bekle,” diye fısıldadı boş odaya. “Ben de beklemeyi bilirim.”

Ama mühür çoktan basılmıştı.

Ve o gece Tralleis’in labirentinde çift taraflı oyun başlamıştı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.