Mermer Masada Satranç
Gümüş kadehlerdeki şarap, kandillerin titrek ışığı altında kan rengi bir durgunlukla bekliyordu.
Serdar kadehine hâlâ dokunmamıştı.
Morkos bunu artık basit bir temkin olarak görmüyordu. İlk anda bunu zehir korkusu sanmış, sonra Serdar’ın verdiği “hayatta kalanların alışkanlığı” cevabını duymuştu. Şimdi ise dokunulmayan kadehin masanın üzerinde küçük ama rahatsız edici bir bayrak gibi durduğunu fark ediyordu. Serdar onun sofrasına oturmuş, ama sofrasını kabul etmemişti. Onun evine girmiş, ama evin diline teslim olmamıştı.
Morkos bu tür hareketleri anlardı.
Sembol kullanan adamları küçümsemezdi.
Çünkü kendisi de ömrünü sembolleri mühürlemeye adamıştı.
Altın anahtar masanın ortasında duruyordu. Morkos onu az önce Serdar’a doğru itmiş, Leya’nın şifa evine dokunmama, Tarhun’un ocağına serbestlik tanıma, zeytin üreticilerine daha adil görünen bir pay verme ve Serdar’a limanın yeni güvenlik düzeninde yer açma teklifini yapmıştı. Serdar ise anahtara bir adamın hayatını değiştirecek bir nesne gibi değil, bir suç ortaklığı daveti gibi bakmıştı.
Hayır.
Bakmamıştı bile.
Bu, Morkos’u öfkelendirebilirdi. Ama Morkos öfkenin ilk hamlede gösterilecek kadar ucuz bir şey olmadığını bilirdi. Serdar’ın satın alınamaz duruşu karşısında stratejisini daha ince bir zemine kaydırdı. Altın anahtarı yavaşça masanın kenarına itti. Bu hareket, vazgeçiş değil, hamle değişikliğiydi. Önce parayı denemişti. Şimdi anlatıyı deneyecekti.
Morkos ellerini iki yana açtı.
“Suç dediğin şey,” dedi, “kaybedenlerin ticarete verdiği addır Serdar.”
Sesi yumuşaktı.
Yılanın ıslığı kadar yumuşak.
“Bir kervanı korumak, bir geminin rıhtıma güvenle yanaşmasını sağlamak, amforaların sayısını bilmek, yağın bozulmadan depoda kalmasını sağlamak, köylünün ürününü alıcıyla buluşturmak… Bunların hepsi emek ister. Emek de bedel ister. Bunu yapan adam bedelini aldığında ona zalim diyorsun. Peki yapmadığında ne olur? Liman yağmalanır. Köylü malını satacak pazar bulamaz. Şifacı bitki getirecek kervan bulamaz. Aç adam kapı kırar. Korkmuş adam yalan satar. Şehir çürür.”
Serdar sessiz kaldı.
Morkos bunu kabul işareti saymadı.
O artık karşısındaki adamın sessizliği nasıl kullandığını anlamıştı. Serdar’ın suskunluğu boşluk değildi. Bir siperdi. Sözü hemen karşılamıyor, önce yönünü, ağırlığını ve arkasındaki niyeti ölçüyordu.
Morkos konuşmaya devam etti.
“Ben Tralleis’in düzen sağlayıcısıyım. Beni sevmek zorunda değiller. Ama benim düzenime ihtiyaçları var. Zeytinliği olan köylü benden nefret edebilir; fakat ürününü limana indirmek için benim yolumdan geçer. Hamal bana küfredebilir; ama akşam ekmeğini benim mühürlediğim işten kazanır. Leya benden tiksinebilir; ama bazı bitkiler ancak benim izin verdiğim kervanlarla şehre girer. Halkın ne dediği önemli değildir. Halk sonunda kimin kapısından geçtiğine bakar.”
Serdar’ın gözlerinde çok hafif bir değişim oldu.
Morkos bunu yakaladı.
Bu iyi.
Bir yere dokunmuştu.
Fakat Serdar’ın zihninde açılan kapı, Morkos’un sandığı kapı değildi.
O ses.
O cümle düzeni.
O soğuk haklılık.
Serdar bir an için Tralleis köşkünde değil, binlerce yıl sonranın cam duvarlı bir toplantı odasındaydı. Cilalı bir masa. Duvarlarda proje görselleri. Didim’in güneşli maketleri. “Bölgesel kalkınma”, “kültürel miras”, “sürdürülebilir turizm”, “yerel ekonominin güçlendirilmesi” gibi düzgün, parlak ve içi boşaltılmış sözler. Murat Erkmen’in yüzündeki o nazik kibir.
Murat da böyle konuşurdu.
Doğrudan “alıyorum” demezdi.
“Kazandırıyorum” derdi.
“Yok ediyorum” demezdi.
“Dönüştürüyorum” derdi.
“Geçmişi satıyorum” demezdi.
“Geçmişi geleceğe taşıyorum” derdi.
Serdar’ın içinden soğuk bir düşünce geçti: Soy bazen kanla değil, aynı yalanı aynı soğukkanlılıkla söyleme biçimiyle devam ederdi.
Morkos ile Murat Erkmen arasında yüzyıllar vardı belki.
Ama cümlenin kemiği aynıydı.
Morkos, Serdar’ın yüzündeki değişimi yanlış yorumladı.
“Anlamaya başlıyorsun,” dedi.
Serdar yavaşça ona baktı.
“Evet.”
Morkos’un dudaklarında ince bir memnuniyet belirdi.
“Güzel.”
“Senin kendini nasıl kandırdığını anlamaya başlıyorum.”
Memnuniyet dondu.
Serdar öne doğru eğildi. Kadehi hâlâ ellememişti. Elleri masanın üstünde açıktı; tehdit etmiyor, ama çekilmiyordu.

“Sen ekmeği dağıttığın için güçlü değilsin Morkos. Ekmeğe giden yolu kapattığın için güçlü görünüyorsun. Köylü ürününü satamıyorsa, çünkü pazar senin. Şifacı bitki bulamıyorsa, çünkü kervan senin mührünle geçiyor. Hamal iş bulamıyorsa, çünkü kantar senin adamlarının elinde. Sen rızkı veren el değilsin. Rızkın boğazına takılmış tıkaçsın.”
Morkos’un gözleri ilk kez çok kısa bir an boşaldı.
Hemen toparlandı.
Ama o boşluk vardı.
Serdar gördü.
Morkos kadehini yeniden aldı, içmedi. Parmakları kadehin gümüş sapında usulca dolaştı.
“Güzel teşhis,” dedi. “Yanlış, ama güzel. Sen halkın kulağına böyle konuşursan seni severler.”
“Sevmeleri için konuşmuyorum.”
“Her konuşan duyulmak ister.”
“Duyulmak başka. Sevilmek başka.”
Morkos gülümsedi.
“Duyulan adam zamanla sevilir. Sevilen adam sonra kullanılır. Halk böyle işler. Önce acısını duyanı arar, sonra ona inanır, sonra ondan mucize bekler, sonra onu kendi korkusuna kurban eder.”
Serdar bu cümleyi küçümsemedi.
Çünkü içinde gerçek vardı.
Morkos’un en tehlikeli yanı buydu. İnsanları sevmiyordu ama onları tanıyordu. Açlıklarını, korkularını, kısa hafızalarını, küçük cesaretlerini, büyük çaresizliklerini biliyordu. Ve bu bilgiyi merhamet için değil, sahiplik için kullanıyordu.
Morkos sözünü sürdürdü:
“Halk olanı değil, kendisine anlatılanı hatırlar yabancı. Bugün sen onların gözünde şifa getiren adam olabilirsin. Yarın bir büyücü. Öbür gün liman hırsızı. Sonra belki Leya’yı tehlikeye atan yabancı. Anlatıyı kim kurarsa hafızayı o mühürler.”
Serdar’ın bakışı sertleşti.
Morkos bunu gördü ve cümleyi derinleştirdi.
“Benim mühürlerim sadece kapıları kapatmaz. Hafızaları da kapatır. Bugün şifa evinin kapısına balmumu sürseydim, halk ne görecekti biliyor musun? Zalimlik değil. Düzen. Hasta çocuğun annesi birkaç gün ağlardı. Sonra biri ona ‘Morkos olmasa sahte şifacılar çocuğunu zehirlerdi’ derdi. Bir ay sonra bunu kendisi söylemeye başlardı.”
Serdar’ın içindeki öfke yükseldi.
Ama yüzüne çıkmadı.
Bu masada öfke göstermek, Morkos’un satranç tahtasında yanlış kareye basmak olurdu. Morkos halkı hor görüyordu ama bunu yalnız nefretle yapmıyordu. Onu gerçekten çözdüğüne inanıyordu. Halkın hafızasını, borç gibi, kayıt gibi, mühür gibi yönetilebilir sayıyordu.
Serdar sakin konuştu:
“Sen hafızayı mühürleyebileceğini sanıyorsun.”
“Sanmıyorum. Yapıyorum.”
“Kapıya mühür vurmak kolay. Çocuğunun ateşi düşen annenin eline kim ot verdiğini unutturmak o kadar kolay değil.”
“Bir anne, çocuğu yaşasın diye her hikâyeyi kabul eder.”
“Hayır,” dedi Serdar. “Bir anne çocuğu yaşasın diye önce hikâyeyi kabul eder. Ama çocuk büyüyüp nefes aldıkça hikâyenin kime ait olduğunu arar.”
Morkos bir süre susarak onu izledi.
“Sen halkın sadakatine fazla güveniyorsun.”
“Hayır.”
“Öyleyse neye güveniyorsun?”
“Toprağa.”
Morkos hafifçe güldü.
“Toprak mı?”
“Evet.”
“Bu yeni. Yabancı savaşçı toprağa güveniyor.”
Serdar’ın sesi değişmedi.
“Toprak, senden önce de vardı. Senin mühründen sonra da olacak. Zeytin ağacı defter tutmaz ama kimin elinin onu suladığını unutmaz.”
Bu cümle, Morkos’un yüzünde hoşnutsuz bir iz bıraktı.
Çünkü zeytin onun malıydı.
Öyle görüyordu.
Zeytinlikler köylülere ait olabilir, ağaçlar onların babalarından kalmış olabilir, ama ürün limana indiğinde Morkos’un düzenine giriyordu. Morkos için sahiplik toprağın kendisinden çok akışın kontrolüydü. Zeytinin kime ait olduğu değil, nereye gidebildiği önemliydi. Ve nereye gidebildiğine Morkos karar veriyorsa, zeytin sonunda onundu.
Serdar bunu görüyordu.
Bu yüzden toprağı söylemişti.
Morkos sandalyesinde biraz geriye yaslandı.
“Sen beni kötü bir adam sanıyorsun.”
“Hayır.”
Morkos’un kaşları hafifçe kalktı.
“Bu kez şaşırttın.”
“Sen bundan daha tehlikelisin. Kötü adam kendini saklar. Sen kendini gerekli sanıyorsun.”
Morkos’un kadehi tutan eli durdu.
Serdar devam etti:
“Kendini şehirle karıştırıyorsun. Liman sensin sanıyorsun. Kantar sensin. Kervan sensin. Şifa yolu sensin. Ekmek sensin. Bu yüzden senden alınan her şeyi şehrin çöküşü gibi anlatıyorsun.”
Morkos’un sesi artık daha alçaktı.
“Çünkü çoğu zaman öyledir.”
“Hayır. Çünkü sen her yolu kendine bağlamışsın.”
“Bu bağlar koparsa şehir dağılır.”
“Ya da ilk kez kendi ayaklarının nerede olduğunu hatırlar.”
Morkos’un yüzünde soğuk bir tebessüm belirdi.
“Bunu zeytinlikte söyle. Köylüler sever. Şehir böyle şiirlerle ayakta kalmaz.”
“Şehir şiirle değil, nefesle ayakta kalır. Sen nefesi sayıyorsun. Leya açıyor.”
Leya’nın adı masada ilk kez bu kadar doğrudan bir karşı güç gibi durdu.
Morkos bunu fark etti.
“Leya,” dedi, adı dilinde bir ölçü birimi gibi tartarak. “Onun ne olduğunu bildiğini sanıyorsun.”
Serdar sessiz kaldı.
Morkos’un gözleri daraldı.
“Hayır, bilmiyorsun. Sen onu kendi kaybının içine yerleştiriyorsun. Böyle adamlar tehlikelidir. Bir kadını olduğu gibi değil, geri alamadığı bir hayaletin şekliyle görürler.”
Serdar’ın içinden soğuk bir şey geçti.
Morkos nişan almıştı.
Tam bilmeden.
Ama doğru yöne.
Aylin.
Leya.
Kolye.
Kapı.
Serdar’ın sustuğu gerçek.
Kuşağındaki künye ağırlaştı.
Morkos bu ağırlığı görmedi ama Serdar’ın gözlerindeki çok küçük değişimi gördü. Hemen oraya yüklendi.
“Demek bir hayalet var,” dedi.
Serdar’ın cevabı geç gelmedi.
“Sen her şeyi satın alınacak ya da kullanılacak şey sanıyorsun. Bu yüzden sevginin neye benzediğini bilmezsin.”
Morkos gülümsedi.
“Sevgi mi? Bu şehirde en pahalı yalanlardan biridir. İnsan sevdiğini söylediği şeyi korumak için en kolay satın alınır.”
Serdar’ın zihninde Nikos’un annesi ve kardeşi belirdi.
Bu cümle Morkos’un dünyasında doğrudan karşılık buluyordu.
Sevgi, onun için ipti.
Kimin kimi sevdiğini bul, ipin ucunu tut.
Nikos böyle kırılmıştı.
Leya böyle sıkıştırılmıştı.
Serdar böyle yoklanıyordu.
Morkos şarabından bir yudum aldı.
“Sen Leya’yı korumak istiyorsun. Tarhun’u da. Köylüleri de belki. Güzel. Bunların her biri iptir Serdar. İyi tüccar yalnız malın değil, iplerin de değerini bilir.”
Serdar yavaşça konuştu:
“İyi asker de ipi kimin tuttuğunu görür.”
Morkos’un gözleri bir an parladı.
Asker.
Serdar bu kelimeyi bilinçli söylemişti.
Kendisini tam açmıyordu. Ama Morkos’un zihnine yeni bir parça daha bırakıyordu. Yabancı. Savaş bilen. Tünel bilen. Mühür açan. Halkı örgütleyen. Şimdi de kendisine asker diyen bir adam. Morkos, bu parçaları birleştirmeye çalışacaktı. Ne kadar çok uğraşırsa, o kadar çok kendi korkusunun içinde yolunu kaybedecekti.
Morkos da kelimeyi yakaladı.
“Asker,” dedi.
“Evet.”
“Hangi ordunun?”
Serdar kadehe baktı.
Şarap hâlâ içilmemişti.
“Henüz kurulmamış bir hatıranın.”
Morkos’un yüzü ilk kez tam anlamıyla ifadesizleşti.
Bu cevap onun bildiği kategorilere girmiyordu. Kabile, kent, paralı asker, kaçak, sürgün, kral adamı, tarikat mensubu, haydut… Bunlardan biri değildi. Ya da hepsini bilerek bozuyordu.
Morkos belirsizlikten nefret ederdi.
Ama güç taşıyan belirsizliği severdi.
Çünkü sahiplenmek isterdi.
“Bilmeceler,” dedi. “Bilmecelerin çok.”
“Sen cevapları satın almaya alışmışsın.”
“Çünkü çoğu cevap satılır.”
“Bazıları kanla gelir.”
Morkos’un gözleri Serdar’ın kuşağına çok kısa bir an kaydı.
Serdar bunu fark etti.
Rasimon söylemişti.
Kesin.
Kuşaktaki metal sır, Morkos’un masasına ulaşmıştı. Morkos onu doğrudan sormuyor, çevresinde dolaşıyordu. Bu iyi. Henüz bilmiyordu. Sadece varlığını hissediyordu.
Serdar elini kuşağına götürmedi.
Bunun yerine masadaki altın anahtarı işaret etti.
“Bunu niye gösterdin?”
Morkos bakışını geri aldı.
“Çünkü kapıları açar.”
“Hayır. Çünkü senin dünyanda her şeyin bir anahtarı olduğunu sanıyorsun. Bir kapıyı açamıyorsan doğru anahtarı bulmamışsındır. Bir insan konuşmuyorsa doğru fiyatı koymamışsındır. Bir halk itaat etmiyorsa doğru korkuyu göstermemişsindir.”
Morkos’un yüzü karardı.
Serdar devam etti:
“Benim sana göstermek istediğim şey şu: Bazı kapılar anahtar yüzünden değil, senin elin değdiği için açılmaz.”
Bu cümle masanın ortasına düştü.
Morkos’un parmakları hafifçe kasıldı.
Kendini tuttu.
Öfkesini göstermedi.
Ama perde arkasındaki gölge bir an kıpırdadı.
Serdar gölgeyi göz ucuyla gördü.
Hâlâ bir adam vardı.
Muhtemelen Rasimon değildi. Rasimon böyle açık gölge vermezdi. Bu daha sıradan, ama hazır bir koruma olmalıydı. Morkos’un öfkesi el işaretine dönüşürse saldıracaktı.
Serdar sandalyesinde milim kadar pozisyon değiştirdi. Sağ ayağını biraz daha sağlam yere bastı. Sol omzunu korudu. Masadaki ağır gümüş tabağın mesafesini yeniden hesapladı. Çıkış kapısına kadar dört adım. İlk adam gelirse masa kenarı. İkinci adam servis geçidinden. Balkon seçeneği riskli ama açık.
Morkos da onun bedensel değişimini gördü.
“Her an savaşmaya hazırlanıyorsun.”
“Her an konuşmaya da.”
“Hangisini tercih edersin?”
“Bugün konuşmayı.”
“Bugün.”
“Evet.”
Morkos bu cevabı sevdi.
Çünkü yarın ihtimalini içinde taşıyordu.
“Peki konuşalım,” dedi. “Sana ne lazım Serdar? Altın değil. İsim değil. Liman değil. Leya’yı istiyorsun desem, ona sahip olamayacağını biliyorum. Tarhun’u istiyorsun desem, o zaten senin sözüne fazla hızlı dönüyor. Halkı istiyorsun desem, halk kimsenin olmaz. Şehir mi? Geçmiş mi? İntikam mı?”
Serdar gözlerini Morkos’tan ayırmadı.
“Sana söyledim.”
“Morkos’un korkması mı?”
“Evet.”
“Bu sana ne kazandırır?”
“Zaman.”
Morkos hafifçe güldü.
“Zaman mı? Altından daha ucuz bir şey istedin.”
“Hayır. Altından daha pahalı.”
“Zaman herkesin elinden akar.”
“Hayır,” dedi Serdar. “Bazıları zamanı başkalarının boğazına da takar. Sen borcu böyle kullanıyorsun. Vade veriyorsun. Erteliyorsun. Uzatıyorsun. Kısaltıyorsun. Bir annenin ilacını bir gün geciktiriyorsun. Bir köylünün yağını bir hafta bekletiyorsun. Bir işçinin ücretini hasada bağlıyorsun. Sen zaman satıyorsun Morkos. O yüzden senden zaman almak, kasandan altın almaktan daha değerli.”
Morkos’un gülüşü yavaşça söndü.
Bu kez Serdar onun düzenini daha derinden tarif etmişti.
Morkos gerçekten de yalnız malı değil, zamanı yönetiyordu. Borcun vadesi. Şifanın gecikmesi. Kervanın bekletilmesi. Kantar sırasının ertelenmesi. Mühür için bekleyen kapı. İnsanları açlıkla değil, beklemeyle terbiye etmek. Bekleyen insan yumuşardı. Bekleyen insan pazarlığa açılırdı. Bekleyen insan sonunda kendisine verilen kırıntıyı nimet sanabilirdi.
Serdar bunu görmüştü.
Morkos artık onu yalnız savaşçı olarak göremezdi.
“Sen çok şey görüyorsun,” dedi.
“Yeterince.”
“Fazla gören adamlar iki türlü ölür. Ya gördükleri şey onları kör eder ya da başkaları gözlerini çıkarır.”
“Sen hangisini deneyeceksin?”
Morkos kadehini kaldırdı.
“Henüz karar vermedim.”
Serdar ilk kez çok hafif başını eğdi.
“Ben de.”
Sofrada ikinci sessizlik başladı.
Dışarıdaki liman sesi bu kez daha belirgindi. Bir zincir taşta sürtündü. Uzakta bir nöbetçi bir başkasına kısa bir şey söyledi. Gemilerden biri hafifçe inledi. Tralleis karanlığa girerken, bu mermer masada iki adam yalnız birbirlerini değil, şehrin damarlarını tartıyordu.
Morkos tekrar konuştuğunda sesi daha yavaş, daha ölçülüydü.
“Şunu bil Serdar. Halkı bana karşı çevirirsen, ilk acı çekecek olan halk olur. Benim depolarım dolu. Benim adamlarım zırhlı. Benim defterlerim eski. Halkın ise çocukları var. Hasta anaları var. Korkuları var. Sen onlara cesaret verirsen, bedelini onlar öder.”
Serdar’ın gözleri karardı.
Bu tehdit açık değildi.
Daha kötüsüydü.
Gerçekti.
Morkos halkı cezalandırabilirdi. Zeytinlikleri yakabilir, yolları kapatabilir, şifa evini mühürleyebilir, Nikos’un annesi gibi insanları ipte tutabilirdi. Serdar bunu biliyordu. İşte bu yüzden basit isyan istemiyordu. İşte bu yüzden barut ikinci plandaydı. İşte bu yüzden bilgi, yanlış yön, örgütlenme ve sabır gerekiyordu.
Serdar sakin kaldı.
“Bu yüzden seni bir günde devirmeye çalışmıyorum.”
Morkos’un gözleri daraldı.
“Ne yapıyorsun?”
“Labirentini çiziyorum.”
Morkos’un yüzünde anlamaya çalışan bir ifade belirdi.
Serdar devam etti:
“Sen bu şehri labirent yaptın. Her yol sana çıkıyor. Her kapıda mührün var. Her borç defterinde gölgen. Her korkunun ucunda adın. Güzel. O zaman seni kendi labirentinde yürüteceğiz.”
“Biz?”
Serdar cevap vermedi.
Morkos bu suskunluğu not etti.
Biz.
Leya.
Tarhun.
Zeytinlikler.
Şifa evi.
Nikos belki.
Halk belki.
Ve belki daha derinde, Morkos’un henüz bilmediği bir şey.
Morkos, masanın üzerine eğildi.
“Sen kendini oyunun dışında sanıyorsun.”
“Hayır.”
“O zaman?”
“Ben oyunun taşlarından biri olduğumu biliyorum.”
“Peki şah kim?”
Serdar yavaşça konuştu:
“Halkın açlığı.”
Morkos anlamadı.
Ya da anlamak istemedi.
Serdar devam etti:
“Sen kendini şah sanıyorsun. Değilsin. Sen kendini koruyan açlığı, korkuyu ve muhtaçlığı yönetiyorsun. Asıl şah onlar. Onlar düşmeden sen kaybetmezsin. O yüzden ben sana saldırmıyorum Morkos. Önce onların etrafındaki kilitleri açıyorum.”
Morkos bu kez hiç gülmedi.
Çünkü cümle oyun değildi.
Tehdit de değildi.
Planın parçasıydı.
Serdar fazla söylemiş miydi?
Belki.
Ama bazen düşmana planın tamamını değil, yönünü göstermek gerekir. Morkos şimdi büyük bir saldırı bekleyecekti. Oysa Serdar’ın asıl hamleleri küçük olacaktı. Bir bitki bilgisi. Bir zeytin küpü. Bir yanlış haber. Bir gecikmiş kervan. Bir fısıltı. Bir ip işareti. Bir kapıya bırakılan dal. Morkos büyük düşmanı ararken, küçük kayıplar onu boğacaktı.
Morkos kadehini sonunda tamamen masaya bıraktı.

“Bana satranç öğretmeye çalışma yabancı.”
“Satranç değil bu.”
“Ne?”
“Labirent.”
“Labirentte kazanan olmaz. Herkes kaybolur.”
Serdar’ın sesi soğuktu.
“Bu yüzden seni oraya sokuyorum.”
Perde arkasındaki gölge yine kıpırdadı.
Morkos bu kez eliyle onu durdurdu.
Hayır.
Henüz değil.
Serdar bunu gördü. Morkos kendini tutuyordu. Bu iyi. Kendini tutan düşman, kendini hangi anda tutmak zorunda kaldığını hatırlar. Hatırladıkça öfkelenir. Öfkelendikçe hata yapar.
Morkos ayağa kalkmadı.
Ama sesi daha alçaldı.
“Bana ne lazım?” diye sordu yeniden. “Altın değil. İsim değil. Liman değil. Korkmamı istiyorsun. Bunu duydum. Peki korkmamı sağlayacak şey ne?”
Serdar’ın bakışı bir an limana bakan balkona kaydı.
Aşağıda gemilerin ışıkları titriyordu.
Zeytinlikler karanlıkta görünmüyordu.
Şifa evi bu açıdan seçilmiyordu.
Mühürlü oda ise yerin altında, hiçbir haritada olmayan karanlıkta bekliyordu.
Kuşağındaki künye ağırlığını hatırlattı.
Rolpa kelimesi dilinin ucunda değildi henüz.
O bir sonraki hamleydi.
Bu sahnede Morkos’un korkmaya hazır hâle gelmesi gerekiyordu. Korku toprağı kabarmadan tohum tutmazdı.
Serdar bu yüzden yalnızca şöyle dedi:
“Bilmediğin bir gelecek.”
Morkos çok yavaş nefes aldı.
“Gelecek herkesin bilmediği şeydir.”
“Hayır. Bazıları onu satın alabileceğini sanır.”
“Sen biliyor musun?”
Serdar cevap vermedi.
Bu suskunluk, herhangi bir cevaptan daha etkili oldu.
Morkos’un gözlerinde o tanıdık parıltı yeniden belirdi: korkuyla karışık sahip olma arzusu.
Serdar içinden not etti.
Tamam.
Zemin hazır.
Morkos artık yalnız Serdar’ın nereden geldiğini merak etmiyordu. Onun neyi bildiğini istiyordu. Bilmediği geleceği bir mal, bir rota, bir mühür, bir kapı gibi düşünmeye başlamıştı. Bu, tehlikeliydi. Ama aynı zamanda kullanılabilirdi.
Morkos sessizliği bozdu.
“Beni eğlendiriyorsun Serdar.”
“Bu iyi değil.”
“Benim için iyi.”
“Hayır. Eğlendiğini sandığın şey, seni masada tutuyor. Masada kaldıkça hamle yapmıyorsun.”
Morkos’un gülümsemesi yavaşça soldu.
Serdar ayağa kalktı.
Bu kez Morkos onu durdurmadı.
Ama konuştu.
“Bu gece sana izin veriyorum.”
Serdar sandalyeyi sessizce düzeltti.
“Bu kelimeyi seviyorsun.”
“İzin mi?”
“Evet.”
“Çünkü gerçek.”
“Hayır,” dedi Serdar. “Çünkü sen her çıkışı kendi kapın sanıyorsun.”
Morkos’un yüzü yeniden sertleşti.
Serdar kapıya yönelmeden önce son kez masaya baktı. Şarap içilmemişti. Yemek yenmemişti. Altın anahtar kabul edilmemişti. Ama bu sofradan hiçbir şey alınmadı sanmak yanlış olurdu.
Serdar Morkos’un üç şeyini almıştı:
Kibrinin yönünü.
Korkusunun kokusunu.
Ve geleceğe duyduğu açlığı.
Kapıya doğru yürüdü.
Morkos arkasından sordu:
“Son bir soru.”
Serdar durdu.
Arkasını dönmedi.
“Sen bu şehri gerçekten kurtarabileceğini mi sanıyorsun?”
Serdar’ın cevabı kapıya doğru çıktı:
“Hayır.”
Morkos beklemediği bu cevaba karşı sustu.
Serdar devam etti:
“Ben bir şehri tek başıma kurtaracak kadar aptal değilim. Ben sadece insanların kendi korkularını senden geri almasına yardım edeceğim.”
Bu cümle, altın anahtardan daha ağırdı.
Morkos cevap vermedi.
Serdar kapıdan çıktı.
Koridorun soğuk taşına adım attığında, içerideki mermer masanın ağırlığı arkasında kaldı. Ama düellonun bittiğini düşünmedi. Asıl oyun şimdi başlayacaktı. Morkos masada pazarlık yaptığını sanmış, sonra sorgulandığını hissetmiş, sonunda da bilmediği bir geleceğin kokusunu almıştı.
Bu yeterliydi.
Henüz Rolpa kelimesi söylenmemişti.
Ama Morkos’un zihninde o kelimenin düşeceği boşluk açılmıştı.
Serdar köşkün koridorunda ilerlerken kuşağındaki künye bedenine bir kez daha değdi.
Küçük, soğuk, paslı.
Kendi adı.
Kendi kanı.
Kendi susulan gerçeği.
Morkos’un bilmediği gelecekten korkması için Serdar’ın her şeyi anlatmasına gerek yoktu.
Bazen gelecek, bir adamın önüne açıkça konulmazdı.
Sadece gölgesi masanın üzerine düşürülürdü.
Ve o gölge, Morkos gibi adamların zihninde her şeyden daha hızlı büyürdü.