Mühürlü Kelime: Rolpa
Morkos, Serdar’ın son cümlesinden sonra ilk kez masanın başında değil, masanın üzerinde duruyormuş gibi hissetti.
Bu, hoşuna gitmedi.
O, yıllardır masalar kurardı. Kantar masası. Borç masası. Mühür masası. Yemek masası. Kayıt masası. Her masanın iki tarafını da bilirdi. Kimin oturduğunu, kimin ayakta kaldığını, kimin yemeğe dokunduğunu, kimin kadehi önce kaldırdığını, kimin altına baktığını, kimin kapıya yakın oturmak istediğini okurdu. Bir insan masaya oturduğunda, Morkos onun fiyatını, korkusunu ya da açlığını bulabileceğine inanırdı.
Ama bu yabancı, sofraya oturmuş ve sofraya ait olmamıştı.
Şaraba dokunmamıştı.
Ekmeğini almamıştı.
Altın anahtara göz dikmemişti.
Kendi adını söylememişti.
Kendi geçmişini satmamıştı.
Ve en kötüsü, Morkos’un kurduğu sorulara cevap vermek yerine, sorunun yerini değiştirmişti.
Bana senin korkman lazım.
Cümle hâlâ mermer masanın üzerinde duruyordu.
Sanki söylenmiş bir söz değil de, sofranın ortasına bırakılmış ince uçlu bir hançerdi. Gümüş tabakların, kırmızı şarabın, altın anahtarın ve bal sürülmüş çöreklerin arasında o cümle, hepsinden daha parlak ve daha keskin görünüyordu.
Morkos, hizmetkârların bunu duymuş olmasından hoşlanmadı.
Muhafızların bunu işitmiş olmasından daha da az hoşlandı.
Korku kelimesinin kendi evinde, kendi sofrasında, kendi yüzüne karşı bu kadar sakin söylenmesi kabul edilebilir değildi. Bir adam Morkos’tan nefret edebilirdi. Korkabilirdi. Pazarlık edebilirdi. Yalvarabilirdi. Tehdit edebilirdi. Ama Morkos’un korkmasını istemek başka bir şeydi.
Bu, tahtanın ters çevrilmesiydi.
Morkos kadehini yavaşça masaya bıraktı.
Bu kez ses çıkarmamaya özen gösterdi. Öfkenin ince bir işareti bile Serdar’a hediye olurdu. Morkos hediye vermeyi sevmezdi; hediye gibi gösterdiği şeyleri bile sonunda borca dönüştürürdü.
“Burada fazla kulak var,” dedi.
Serdar cevap vermedi.
Morkos elini kaldırdı. Hizmetkârlar bir adım geri çekildi. Sonra ikinci işareti verdi. Meşaleciler, kayıtçı ve perde arkasındaki gölge de ağır ağır uzaklaştı. Muhafızlar kapının dışında kaldı. Tamamen yalnız değillerdi; Morkos asla tamamen yalnız kalmazdı. Ama salonun içindeki hava değişti. Kalabalık çekilince, sofra daha çıplak göründü. Gümüş kaplar artık ihtişam değil, tanık gibi duruyordu.
Morkos ayağa kalktı.
“Gel,” dedi.
Bu emir değildi.
Davet de değildi.
İki şeyin arasında, Morkos’un kendine yakıştırdığı o sahiplik tonu vardı. Sanki evindeki her taş, her balkon, her gölge ve her manzara onun diliyle konuşmak zorundaydı.
Serdar bir an oturduğu yerde kaldı.
Kalkmak, Morkos’un yönlendirmesine uymak gibi görünebilirdi.
Kalkmamak, masada kalıp hamleyi reddetmekti.
Ama bazı alanlar görülmeden okunamazdı.
Morkos onu nereye götürmek istiyorsa, orası Morkos’un kendini en güçlü hissettiği yerdi. İnsanın kendini en güçlü hissettiği yer, çoğu zaman en açık yeriydi.
Serdar ayağa kalktı.
Sandalyeyi ses çıkarmadan geri itti.
Kuşağındaki künye bedenine çok hafif değdi. Dokunmadı. Yine dokunmadı. O metal, bu gecenin saklı tarafıydı. Morkos’un görmediği ama kokusunu aldığı şey. Bir sır, bir kez gösterilirse sır olmaktan çıkar; ama gölgesi doğru yere düşerse düşmanın zihninde büyürdü.
Serdar bu gece gölgeyle çalışıyordu.
Morkos, salonun limana bakan geniş balkonuna yöneldi.
Balkon iki mermer sütun arasında açılıyordu. İnce işlenmiş korkulukların üzerinde zeytin yaprağı motifleri vardı. Taş, gece nemiyle soğumuştu. Aşağıda liman ışıkları yanıyor; gemilerin direkleri karanlık gökyüzüne ince kemikler gibi uzanıyor, depoların önündeki meşaleler suyun üzerinde kırık altın çizgiler bırakıyordu. Rıhtım boyunca nöbetçiler hareket ediyor, amfora sıraları siyah kütleler hâlinde diziliyor, uzaktan gelen zincir ve halat sesleri geceye yavaş bir ritim veriyordu.

Balkondan bakıldığında Tralleis, Morkos’un avucuna sığabilecek kadar düzenli görünüyordu.
Bu da balkonun asıl amacıydı.
Manzara değil.
Sahiplik.
Morkos korkuluğun yanına geldi ve aşağıyı eliyle gösterdi.
“Bütün şehir aşağıda,” dedi.
Sesindeki o sahte tanrısallık geri dönmüştü. Sofrada bir an sarsılmış olabilir, ama balkon ona kendi tanıdığı dili yeniden vermişti. Yüksekten bakma dili. Limanı, depoyu, gemiyi, insanı, borcu ve duayı tek bakışta görme arzusu.
“Gemiler, depolar, mühürler, borçlar, dualar… Hepsi aşağıda. Hepsi hareket eder. Hepsi korkar. Hepsi ister. Hepsi sonunda bir yola ihtiyaç duyar. Ve bütün yollar, doğru akla bakar.”
Serdar, limanın ışıklarına değil, Morkos’un yüzüne baktı.
Kandillerin ve liman meşalelerinin karışık ışığı, Morkos’un yüzündeki çizgileri garip biçimde keskinleştiriyordu. Zenginlik, kibir ve uykusuzluk aynı yüzde birleşmişti. Bu adam, aşağıdaki şehri izlerken yalnız malını görmüyordu. Kendi varlığının kanıtını görüyordu. Depolar doluysa, o vardı. Kantar çalışıyorsa, o vardı. Mühür vuruluyorsa, o vardı. İnsanlar bekliyorsa, o vardı. Bir çocuk ilaca geç ulaşıyorsa, o bile onun düzeninin parçasıydı.
Serdar alçak sesle konuştu:
“Hayır.”
Morkos başını çevirmedi.
“Hayır mı?”
“Bütün yollar tek bir akla bakmıyor.”
Morkos gülümsedi.
“Öyle mi?”
“Hepsi bir boğaza takılmış. Sen o boğazı kendin sanıyorsun.”
Bu kez Morkos başını çevirdi.
Serdar bir adım yaklaştı.
“Şehrin nefesi senden geçmiyor Morkos. Sen sadece nefes borusuna elini koymuşsun. İnsanlar nefes alabildikleri her an sana minnet duysun istiyorsun. Alamazlarsa da kendi zayıflıklarından utansınlar.”
Morkos’un gözleri karardı.
“Bana ders vermeye devam edersen, balkondan aşağıya manzara dışında başka şeyler de düşebilir.”
Serdar’ın yüzü değişmedi.
“Beni düşürmezsin.”
“Bu kadar emin misin?”
“Evet.”
“Neden?”
“Çünkü artık öldürmek istemiyorsun.”
Bu cümle Morkos’u kısa bir an susturdu.
Serdar devam etti:
“Öğrenmek istiyorsun.”
Aşağıdan bir halat sesi geldi. Bir gemi hafifçe yana kaydı. Su, rıhtım taşlarına vurdu. Balkonun soğuk mermeri gecenin nemini yukarı taşıyordu.
Morkos’un sesi daha alçak çıktı.
“Benden ne saklıyorsun?”
Serdar cevap vermedi.
Morkos’un bakışı Serdar’ın kuşağına kaymadı bu kez. Bilerek kaymadı. Rasimon’un verdiği bilginin fark edildiğini belli etmek istemiyordu. Ama Serdar onun kaymayan bakışını da okudu. Bazen bakmamak da bakmaktı.
“Sen savaş biliyorsun,” dedi Morkos. “Tünel biliyorsun. Şifa evinin değerini biliyorsun. Halkın açlığını doğru yerden tutuyorsun. Demirci sana itaat ediyor. Şifacı seni dinliyor, her ne kadar buna kızsa da. Ve sen, zaman zaman bu şehrin henüz bilmediği kelimelerle konuşuyorsun.”
Serdar sessiz kaldı.
Morkos yaklaştı.
“Benim bilmediğim hangi kapıyı açtın?”
Serdar’ın içinden mühürlü oda geçti.
Dairesel oda.
Tavandaki kapalı çukur izdüşümü.
Taş nişte bekleyen künye.
El feneri.
Hayat ağacı sembolü.
Tarhun’un elinin altında titreşen geometrik çizgi.
Leya’nın avucunda ısınan kolye.
Bu kapıların hiçbiri Morkos’un duyacağı kelimelerle söylenemezdi. En azından şimdi değil. Gerçeğin tamamını vermek, onu Morkos’un açlığına teslim etmek olurdu.
Ama küçük bir kelime.
Bir tohum.
Bir zehir.
Bir mühür.
Serdar, 2. sahnede Morkos’un zihninde açtığı boşluğu hatırladı. Bilmediğin bir gelecek. Morkos o boşluğu görmüş, korkmuş ve aynı anda ona sahip olmak istemişti. Morkos gibi adamların en tehlikeli ve en işe yarar yanı buydu: Bilmedikleri şeye düşman kesilmeden önce, onun sahibi olma ihtimalini tartarlardı.
Serdar o ihtimali şimdi onun içine bırakacaktı.
Fakat bunu yapmadan önce, ne yaptığının ağırlığını hissetti.
Rolpa.
Bu çağda henüz yeri olmayan bir kelime.
Binlerce yıl sonranın şirket adı.
Murat Erkmen’in lüks ofislerinde, geçmişi “marka değeri”ne çeviren, zeytinin hatırasını, toprağın hikâyesini, kültürel mirası ve acıyı pazarlama diline çeken o soğuk mühür.
Rolpa.
Bu kelimeyi Morkos’a söylemek, ona bir bilgi vermek değildi yalnız.
Zamanın içine bir diken bırakmaktı.
Ya bu kelimeyi ilk kez Morkos’un zihnine kendisi ekiyorsa?
Ya gelecekteki Rolpa’nın tohumunu şimdi, burada, bu balkonda Serdar atıyorsa?
Bu düşünce, kuşağındaki künyeden daha soğuk bir ağırlıkla göğsüne oturdu.
Zaman bazen insanı düşmana karşı kullandığı silahla yaralardı.
Serdar bunu biliyordu.
Ama seçenekleri tarttı.
Morkos’un zihninde zaten sahiplik açlığı vardı. Soy, mühür, kayıt, anlatı, gelecek… Bunlar onda zaten vardı. Rolpa kelimesi sıfırdan bir kötülük yaratmayacaktı. Var olan kötülüğe ayna tutacaktı. Morkos bu kelimeyi anlamayacak, ama ona sahip olmak isteyecekti. Sahip olmak isterken hata yapacaktı. Hata yaparken yolu açacaktı.
Bu, tehlikeli bir hamleydi.
Ama bu bölümde tehlikesiz hamle kalmamıştı.
Serdar Morkos’a yaklaştı.
Liman ışıkları ikisinin yüzüne kırık çizgiler hâlinde vuruyordu.
“Bu boğazın adı çoktan kondu,” dedi.
Morkos’un gözleri daraldı.
“Hangi boğaz?”
“Zeytinin, toprağın, hatıranın ve açlığın bir gün içinden geçeceği boğaz.”
Morkos’un sesi sertleşti.
“Bilmecelerden sıkıldım.”
“Hayır,” dedi Serdar. “Bilmecelerden değil. Cevabı satın alamamaktan sıkıldın.”
Morkos bir adım attı. Aralarındaki mesafe daraldı. Balkonun kenarı birkaç adım ötedeydi. Aşağıda liman ışıkları parlıyor, uzaktan gelen zincir sesi geceyi kesiyordu.
“Cevabı söyle o hâlde.”
Serdar, Morkos’un yüzüne baktı.
Orada kibir vardı.
Açlık vardı.
Korku vardı.
Ve henüz adı konmamış bir gelecek isteği vardı.
Serdar eğildi.
Morkos’un kulağına, binlerce yıl sonrasından çekilip getirilmiş o mühürlü kelimeyi bıraktı:
“Rolpa.”
Kelime çok kısaydı.
Ama balkonun havası değişti.
Morkos hemen geri çekilmedi.
Sanki kelime kulağından girmiş, orada kalmamış, kafatasının içinde bir yere çakılmıştı. Dudakları çok hafif aralandı. Gözleri limana değil, karanlığın içinde görünmeyen bir noktaya takıldı.
Rolpa.
Bu çağın dili değildi.
Tralleis’in pazarında duyulacak bir kelime değildi.
Roma kayıtçılarının yazacağı bir ad değildi.
Bir tanrı, bir kral, bir tüccar hanesi, bir gemi, bir lonca ya da bir zeytin türü gibi de durmuyordu. Buna rağmen kelimenin içinde sert bir tını vardı. Rota gibi. Mühür gibi. Mal gibi. Toprağa vurulan bir işaret gibi. Kısa, köşeli, sahiplenici. Morkos’un zihni kelimeyi hemen kavrayamadı ama kavrayamadığı için daha güçlü tuttu.
“Bu hangi dil?” diye sordu.
Sesi fısıltıya yakındı.
Titremeyi gizleyememişti.
Serdar bunu duydu.
İçinde hiçbir zafer sevinci olmadı.
Çünkü bir düşmanın korkusunu görmek, her zaman sevinç getirmezdi. Bazen insan, kendi attığı taşın hangi dalgayı başlatacağını bildiği için daha çok ürperirdi.
Morkos tekrar sordu:
“Bu bir şehir mi? Bir tarikat mı? Bir krallık mı?”
Serdar’ın cevabı alçaktı.
“Senin soyunun, adını bilmeden hizmet edeceği şey.”
Morkos’un yüzü sertleşti.
“Soyum mu?”
“Bir gün senin kanından gelen biri, zeytini değil, zeytinin hatırasını satacak. Toprağı değil, toprağın hikâyesini mühürleyecek. İnsanların acısını, dedelerinin toprağını, mezarların sessizliğini, eski ağaçların gölgesini alıp parlak sözlerle paketleyecek. Adına da Rolpa diyecek.”
Morkos’un bakışı kımıldamadı.
Ama yüzündeki ifade değişti.
Bu bilgi onun için kehanet miydi?
Tehdit mi?
Hakaret mi?
Ticaret fırsatı mı?
Bunların hepsi aynı anda olabilirdi.
Morkos gibi bir adam için bilinmeyen her şey, önce işgal edilecek bir alan olarak belirirdi. Kelime güç taşıyorsa, ona ilk sahip olan kendisi olmalıydı. Soyundan biri gelecekte böyle bir şey kuracaksa, o geleceğin tohumu bugün kendi elinde olmalıydı. Eğer Serdar bunu biliyorsa, Serdar’ın bildiği şey alınmalıydı. Eğer bu bir düşman mühürüyse, kırılmalıydı. Eğer bir fırsatsa, sahiplenilmeliydi.
Morkos’un zihni kelimeyi yutmaya çalıştı.
Rolpa.
Dudakları kelimeyi sessizce tekrar etti.
Serdar gördü.
Zehirli tohum tutmuştu.
Morkos’un gözleri yeniden Serdar’a döndü.

“Bunu nereden biliyorsun?”
Serdar cevap vermedi.
Morkos bir adım daha yaklaştı.
“Bunu kim söyledi? Hangi kâhin? Hangi yazıt? Hangi mezar?”
Mezar kelimesi havada asılı kaldı.
Serdar’ın içinde mühürlü oda titreşti.
Kendi künyesi.
Taş niş.
Gelecekten bırakılmış metal.
Morkos bilmeden doğru yöne bakıyordu.
Bu, kelimenin etkisiydi. Rolpa, onda yalnız sahip olma açlığını değil, gömülü şeylere duyduğu eski aile korkusunu da dürtmüştü.
Serdar’ın sesi çok alçak çıktı:
“Bazı kelimeler yazıttan gelmez. Bir gün adının üstüne düşecek gölgeden gelir.”
Morkos’un yüzünde öfke belirdi.
Ama öfke tek başına değildi.
Merak onu tutuyordu.
Serdar devam etti:
“Bugün şifa evine mühür vuramadın. Yarın yine deneyeceksin. Sonra başka kapılar. Başka depolar. Başka insanlar. Çünkü sen durmayı bilmiyorsun. Soyun da bilmeyecek. Zeytin ağacının gölgesi bile sana yetmeyecek. Gölgeyi ölçmek, paketlemek, satmak isteyeceksiniz.”
Morkos sertçe fısıldadı:
“Sus.”
Serdar susmadı.
“Rolpa, ilk kez bugün senin zihnine vurulan mühür.”
Bu cümle, balkonda taş gibi durdu.
Morkos’un eli gümüş yüzüğüne gitti. Yüzüğü çevirdi. Bir, iki, üç kez. Bunu fark ettiğinde elini durdurdu. Serdar’ın bunu görüp görmediğini bilmiyordu. Serdar gördü.
Morkos’un bedeni de konuşmaya başlamıştı.
“Sen bir hayal satıyorsun,” dedi Morkos.
“Hayır. Ben sana kendi açlığının gelecekteki adını söyledim.”
“Bunu kullanabileceğimi hiç düşündün mü?”
Serdar’ın yüzü değişmedi.
“Düşündüm.”
“Ve yine de söyledin.”
“Evet.”
“Neden?”
“Çünkü sen artık onu kullanmaya çalışacaksın.”
Morkos’un gözleri daraldı.
Serdar bir adım geri çekildi.
“Ve bir şeyi kullanmak isteyen adam, onu anlamadan sahiplenmeye çalışır. Sahiplenmeye çalışırken iz bırakır. Ben de o izi takip ederim.”
Morkos’un yüzünde yavaş, karanlık bir gülümseme belirdi.
“Belki de ben seni takip ederim.”
“Zaten ediyorsun.”
“Belki daha derine inerim.”
“İn.”
Bu tek kelime, Serdar’ın ağzından çıktığı anda balkonun soğuğu arttı sanki.
Morkos’un gözlerinde tehlikeli bir parıltı belirdi. Çünkü meydan okumalar onun hoşuna giderdi. Ama Serdar’ın bu meydan okuması, basit bir cesaret gösterisi değildi. Sanki aşağıda, yerin altında, zamanın içinde ya da kelimenin kendisinde Morkos’u bekleyen başka bir kapı varmış gibi söylenmişti.
Morkos bunu sezdi.
“Beni nereye çağırıyorsun?”
Serdar cevap vermedi.
Balkonun arkasında, salonun gölgeleri daha koyu görünüyordu. Kapıda bekleyen muhafızlar hâlâ uzaktaydı. Hizmetkârların ayak sesleri kesilmişti. Bu konuşma artık iki adam arasında değil, iki çağ arasında geçiyor gibiydi.
Morkos, Rolpa kelimesini tekrar içinden geçirdi.
Rolpa.
Tadı sertti.
Ağızda kolay dağılmıyordu.
Sanki söylenmek için değil, kazınmak için yapılmıştı. Bir amforanın üstüne, bir mühür taşına, bir kapı kemerine, bir defterin ilk sayfasına. Morkos kelimeyi anlamıyordu ama onu şimdiden bir yere yazmak istiyordu.
Bu, Serdar’ın istediği ilk tepkiydi.
İkinci tepki henüz gelmemişti.
Korku.
Morkos kelimeyi sahiplenmeye çalışırken, aynı anda onun kendisine ait olmadığını hissediyordu. Bu hissi sevmiyordu. Rolpa onun ağzına uymuyordu ama zihnine saplanmıştı. Kendi olmayan ama kendisini çağıran bir şey. İşte bu, Morkos’un en dayanamadığı alandı.
Serdar bunu gördü.
Ve artık yeterli olduğunu anladı.
Daha fazlası, kelimeyi açıklamak olurdu.
Açıklanan zehir, panzehirini de yanında getirirdi.
Serdar arkasını döndü.
Morkos onu durdurmadı.
Çünkü artık Serdar’ı öldürmek yetmezdi.
Bu, Morkos’un yüzünde yazıyordu. Birkaç dakika önce yabancıyı satın almayı, bükmeyi, korkutmayı ya da takip etmeyi düşünen adam, şimdi başka bir şey istiyordu. Serdar’ın bildiği mühürlü geleceği ele geçirmek. Rolpa kelimesinin nereden geldiğini bulmak. O kelimeyi kendi defterine, kendi soyuna, kendi gücüne bağlamak.
Serdar salonun eşiğine doğru yürüdü.
Kuşağındaki künye bu kez daha ağırdı.
Çünkü şimdi başka bir ağırlık daha vardı.
Rolpa kelimesi Morkos’un zihnine bırakılmıştı.
Ve Serdar, bunun gelecekte nasıl bir yankı vereceğini bilmiyordu.
Kapıya yaklaştığında Morkos’un sesi arkadan geldi.
“Serdar.”
Serdar durdu.
Dönmedi.
Morkos, balkonda liman ışıklarına değil, kendi zihnindeki yeni kelimeye bakıyordu.
“Bir kelime bazen bir şehirden daha değerli olur,” dedi.
Serdar’ın cevabı arkası dönük geldi:
“Bir kelime bazen bir şehri de yakar.”
Morkos çok hafif güldü.
“Yakan kelimeye ilk sahip olan, yangının yönünü de belirler.”
Serdar bu kez döndü.
“Hayır. Yangın, ilk kibri yer.”
Morkos’un gülümsemesi kaybolmadı.
Ama gözleri karardı.
Serdar kapıdan çıktı.
Koridora adım attığında köşkün havası yeniden değişti. Balkonun soğuk liman nefesi geride kaldı. Yerine yağ lambası, mermer, muhafız derisi ve alt kattaki mutfaklardan gelen ağır baharat kokusu geldi. Muhafızlar onu görünce düzeldi. Hiçbiri konuşmadı. Ama hepsi artık ona bir misafir gibi değil, içeriden çıkmasına izin verilmiş tehlikeli bir nesne gibi bakıyordu.
Serdar merdivenlere yöneldi.
Arkasında Morkos yalnız kalmıştı.
Ama yalnızlığı eskisi gibi değildi.
Balkonda duruyor, aşağıdaki limana bakmıyordu artık. Gemilerin ışıkları, amfora sıraları, depolar, kantarlar, mühürler ve rıhtım yolları oradaydı. Hepsi hâlâ onun düzeni içinde görünüyordu. Ama Morkos’un bakışı aşağıda değildi.
Dudakları sessizce hareket etti.
Rolpa.
Kelimeyi bir daha denedi.
Rolpa.
Bu kez daha yavaş.
Sanki ağırlığını ölçüyordu.
Bir mühür taşını avucunda tartar gibi.
Bir anahtarın dişlerini parmağıyla yoklar gibi.
Bir ticaret yolunun ilk haritasını çizer gibi.
Morkos’un içinde, kelimenin ne olduğuna karar veremeyen üç ayrı istek kavga ediyordu. Bu bir kehanetse, kırmalıydı. Bu bir tehd itse, susturmalıydı. Bu bir güçse, sahiplenmeliydi. Ama bütün bu ihtimallerin altında daha derin bir dürtü vardı: Bilinmeyeni kendi düzeninin içine almak.
O, her şeyi böyle yapmıştı.
Zeytinlikleri.
Limanı.
Borçları.
Şifa yollarını.
Halkın korkusunu.
Şimdi sıra bir kelimeye gelmişti.
Morkos, parmaklarını balkon korkuluğundaki zeytin yaprağı motiflerinin üzerinde gezdirdi.
Taş soğuktu.
Ama zihni yanıyordu.
“Rolpa,” diye fısıldadı üçüncü kez.
Bu kez kelime ona aitmiş gibi söylemeye çalıştı.
Olmadı.
Kelime yine yabancı kaldı.
Bu, onu daha çok istedi.
Aşağıda liman gece çalışmasını sürdürüyordu. Bir gemi halatı gerildi. Zincir taşta sürtündü. Depo kapılarından biri kapandı. Uzakta bir nöbetçi borusu kısa bir ses verdi.
Morkos nihayet limana baktı.
Ama artık limanı da aynı görmüyordu.
Gemiler, depolar, mühürler, borçlar ve dualar hâlâ aşağıdaydı.
Fakat onların üzerinde görünmeyen yeni bir işaret dolaşıyordu.
Rolpa.
Morkos, Serdar’ın bunu bir tehdit olarak bıraktığını biliyordu.
Ama Morkos’un doğası tehdidi fırsata çevirmeye çalışmaktı.
İşte Serdar’ın zehri de tam oradaydı.
Morkos bu kelimeyi sahiplendikçe, aslında ona doğru yürümeye başlayacaktı. Onu anlamak için kazacak, kazdıkça iz bırakacak, iz bıraktıkça Serdar’a kendi korkusunun haritasını verecekti.
Ama Morkos bunu henüz bilmiyordu.
O yalnızca şunu biliyordu:
Yabancı öldürülmeyecek kadar değerli olmuştu.
Yakalanacak.
Çözülecek.
Ve kuşağında sakladığı metal neyse, alınacaktı.
Morkos, balkondan içeri döndü.
Masaya baktı.
İçilmemiş şarap.
Dokunulmamış yemek.
Kenara itilmiş altın anahtar.
Serdar’ın oturduğu boş sandalye.
Ve masanın üzerinde, görünmeyen ama artık bütün gümüş kaplardan daha ağır duran bir kelime.
Rolpa.
Morkos yavaşça masaya yürüdü.
Altın anahtarı aldı.
Avucunda sıktı.
Bu kez anahtarın hangi kapıyı açtığını düşünmedi.
Hangi kelimeyi kilitleyebileceğini düşündü.
Gece derinleşirken, Tralleis’in üzerinde henüz kimsenin duymadığı bir mühür kurulmaya başladı.
Bir kelime, bir adamın zihnine vurulmuştu.
Ve zaman, o kelimenin yankısını daha şimdiden taşların altına taşımaya başlamıştı.