Morkos’un Elindeki Gelecek
Şafak sökmeden hemen önce, Morkos’un mühür odasında zaman ağırlaşmıştı.
Bu oda, köşkün diğer bölümlerine benzemezdi. Limana bakan büyük salonlarında parlak kandiller, kokulu yağlar, boyalı perdeler ve misafirleri etkilemek için yerleştirilmiş pahalı eşyalar bulunurdu. Morkos orada tüccar görünürdü; güçlü, zengin, eli açıkmış gibi davranan, her şeyi hesaplayan bir liman efendisi. Meydana çıktığında ise başka bir suret takardı: halkı korkutan, tanrıları ağzına alıp kendi menfaatini kutsal söz gibi satan bir tiran.
Ama mühür odasında ne tüccar maskesi vardı ne kutsal adam pelerini.
Burada Morkos’un gerçek yüzü dururdu.
Duvarların bir yanında eski depo anahtarları asılıydı. Her anahtarın altında küçük bir kil tablete kazınmış işaretler bulunurdu: kuzey ambarı, liman kapısı, zeytinyağı mahzeni, kurutulmuş bitki deposu, tuzlu balık odası, eski borç sandığı… Diğer duvarda balmumu mühür kalıpları sıralanmıştı. Kimi şehir meclisinin resmî işaretini taşır, kimi Morkos’un özel ticaret damgasını, kimi de yalnızca çok az kişinin bildiği gizli defter sembollerini.
Morkos bu odayı severdi.
Çünkü burada dünya küçülürdü.
Kapılar anahtara, insanlar isme, mallar sayıya, korku deftere, sadakat balmumuna dönüşürdü.
Dönüştürülen şey yönetilebilirdi.
Yönetilen şey mülk sayılırdı.
O gece Morkos masasının başında oturuyordu. Önünde açılmış üç defter vardı. Birinde şifa eviyle bağlantılı isimler, diğerinde demirci ocağına girip çıkanlar, üçüncüsünde ise yeni başlık vardı:
ROLPA.
Bu kelimeyi artık yalnızca bir fısıltı olarak görmüyordu. Serdar’ın ağzından çıkan o tek sözcük, Morkos’un zihninde önce gizli örgüte, sonra kehanete, sonra kutsal bir tehdide, şimdi de ele geçirilmesi gereken bir gelecek düzenine dönüşmüştü. Morkos kelimeyi anlamıyordu.
Bu yüzden daha çok istiyordu.
Anlamadığı şeyi yok etmek acelecilikti.
Önce adını değiştirir, sonra mühürler, sonra satardı.
Masasının üstünde siyah barutun kalıntısı bulunan küçük bir taş parçası, Leya’nın şifa evinden alınmış birkaç not, bitki kokusu sinmiş bir bez, Tarhun’un ocağından koparılmış kararmış bir demir pulu ve Morkos’un eski mühürlü anahtarı yan yana duruyordu. Her nesne kendi başına eksikti. Ama Morkos eksik parçaları sevmiyordu; onları kendi yalanıyla tamamlamakta ustaydı.
Dışarıda köşkün avlusunda ayak sesleri duyuldu.
Morkos başını kaldırmadı.
Bekliyordu.
Bekleyen insanın iki türü vardı. Umutla bekleyenler ve sahip olmak için bekleyenler. Morkos ikincisiydi. Geceden dönecek adamların ona yalnızca rapor değil, gelecek getireceğine inanıyordu. Bu inanç dindarlık değildi. Daha soğuk, daha aç bir şeydi.
Kapının dışında üç kez hafifçe vuruldu.
Bir uzun.
İki kısa.
Morkos’un gözleri kapıya döndü.
“Gir.”
Kapı sessizce açıldı.
Önce mühür taşıyıcı girdi.
Adamın üzerinde gecenin rutubeti vardı. Elbisesi is kokuyordu. Sağ yanağında ince bir çizik, sol bileğinde kurumuş kan lekesi vardı; ama yaralı bir savaşçı gibi görünmüyordu. Çünkü savaşmamıştı. Morkos’un en değerli adamlarından biri olmasının sebebi buydu. Kılıç kullanan adam çoktu. Ama savaşın ortasında yere düşen hakikati görebilen adam azdı.
Mühür taşıyıcı içeri girince başını eğdi.
Konuşmadı.
Morkos bundan hoşlanırdı.
Çünkü gereksiz söz, değeri düşürürdü.
Adam masaya yaklaşmadı. Morkos’un izin vereceği mesafede durdu. Sonra sağ elini yavaşça kaldırdı. Parmakları kapalıydı. Avucunun içinde bir şey saklıydı.
Morkos’un kalbi göğsünde yavaşladı.
Bu yavaşlama korkudan değildi.
Açlıktan.
Mühür taşıyıcı avucunu açtı.
Küçük, paslı metal parçası yağ lambasının zayıf ışığında göründü.
O an odadaki bütün nesneler önemini yitirdi.
Defterler, anahtarlar, balmumu kalıpları, Leya’dan alınan notlar, Tarhun’un ocağından getirilen kül, siyah tozun izi… Hepsi masanın üstünde geriye çekilmiş gibi oldu. Metal küçüktü. Kirliydi. Üzerinde kan, is ve pas vardı. Sıradan bir adam onu eski bir at koşumundan kopmuş değersiz bir parça sanabilirdi.

Morkos öyle sanmadı.
Sıradan değersiz şeyler böyle düşmezdi.
Serdar’ın göğsünden saklanan şey, değersiz olamazdı.
Morkos yerinden kalktı. Yavaş yürüdü. Bir avcı gibi değil; bir rahip gibi de değil. Daha çok bir tüccar gibi. Ama kutsal sandığı bir mala yaklaşan tüccar gibi.
Elini uzattı.
Mühür taşıyıcı künyeyi onun avucuna bıraktı.
Metal soğuktu.
Morkos ilk temas anında kaşlarını çattı. Bu soğukluk sıradan bir maden soğukluğu değildi. Mermerin serinliğine, tunç parçasının ağırlığına, eski gümüşün ölü parlaklığına benzemiyordu. Bu metalin soğuğunda insandan uzak bir düzen vardı. Sanki bir ustanın eliyle değil, nefes almayan bir aklın buyruğuyla kesilmişti.
Morkos onu parmakları arasında çevirdi.
Kenarları düzenliydi.
Delikleri ölçülüydü.
Yüzeyindeki yazılar, pas ve kanın altından bile bir nizam taşıyordu.
Morkos yağ lambasını yaklaştırdı.
Alev titredi.
Harfler ortaya çıktı.
SERDAR YALIN0 Rh+
Morkos okuyamadı.
Ama okuyamamak onu durdurmadı.
Tam aksine, gözleri parladı.
Çünkü anlamadığı işaretlerin gücü, halk karşısında daha büyüktü. Halk bildiği yazıdan şüphe ederdi. Bilmediği yazıya ise kendi korkusunu doldururdu. Morkos’un bütün sanatı da buydu: insanların içindeki boşluğu kendi sesiyle doldurmak.
“Bu yazı…” dedi.
Sesi kısık çıktı.
Mühür taşıyıcı başını eğdi.
“Bu çağın yazısı değil, efendim.”
Morkos ona baktı.
“Sen bu çağın bütün yazılarını bilir misin?”
“Hayır.”
“Öyleyse bunu nereden biliyorsun?”
Mühür taşıyıcı kısa süre sustu.
“Çünkü hiçbir yazıcı böyle yazmaz.”
Morkos’un dudaklarında ince bir gülümseme belirdi.
Bu cevap hoşuna gitmişti.
“Devam et.”
Mühür taşıyıcı künyeyi işaret etti.
“Bir süs değil. Kenarlarında dua yok. Tanrı adı yok. Soy işareti yok. Ticaret damgası değil. Mühür gibi ama balmumuna basmak için yapılmamış. Bir kimliği taşımak için yapılmış.”
Morkos’un parmakları metali daha sıkı kavradı.
“Kimlik.”
Kelimeyi yavaşça söyledi.
Kimlik, onun sevdiği türden bir kavramdı. Bir insanın kendisini nasıl bildiği değil, başkalarının onu hangi adla çağıracağı meselesi. Adı kim verirse hikâyeyi o yönetirdi. Morkos bunu iyi bilirdi.
“Üzerinde onun adı var,” dedi Morkos.
Mühür taşıyıcı başını kaldırmadı.
“Okuyabiliyor musunuz?”
“Hayır.”
“Öyleyse—”
Morkos’un bakışı keskinleşti.
“Bir adamın sakladığı şey, saklayan adamı anlatır. Bu yabancı elini hep göğsüne götürüyordu. Bunu para için yapmaz. Bıçağı için yapmaz. Kadının verdiği basit bir hatıra için yapmaz.”
Bir an durdu.
Aklına Serdar’ın Leya’ya bakışı geldi. Bu düşünce hoşuna gitmedi. Çünkü insanların birbirlerine sadakatle bağlanması, Morkos’un düzeninde satın alınması zor olan şeylerden biriydi.
“Kolyeyi de saklıyordu,” dedi mühür taşıyıcı.
Morkos’un gözleri ona döndü.
“Gördün mü?”
“Evet. Boğuşmada iki nesne yerinden çıktı. Gümüş bir kolyeyi yakaladı. Bunu düşürdü.”
Morkos’un yüzündeki ifade değişti.
Bu bilgi, metal kadar değerliydi.
“Yani,” dedi yavaşça, “kadının hatırasını kurtardı. Bunu kaybetti.”
Mühür taşıyıcı sustu.
Morkos’un gülümsemesi büyümedi. İncelendi.
“İnsan refleksle neyi kurtarırsa kalbi ondadır,” dedi. “Refleksle neyi düşürürse aklı onu saklıyordur.”
Künyeyi lambaya daha da yaklaştırdı.
“Bu, kalbin değil. Aklın sakladığı şey.”
Kapının yakınındaki karanlıkta bir gölge kıpırdadı.
Sessiz Avcı içeri girdi.
O, mühür taşıyıcı gibi başını tamamen eğmedi. Saygısızlık da etmedi. Morkos’la arasındaki ilişki, köleyle efendi arasındaki basit çizgiye sığmazdı. Avcı emir alırdı ama yalnızca aptalların görmediği şeyleri söyleme hakkını da kendinde bulurdu. Morkos bunu sevmezdi. Ama bu yüzden onu kullanırdı.
Avcı’nın üzerinde de gecenin izleri vardı. Omzunda ince bir kesik, bileğinde is, ayakkabısında kül. Yine de nefesi düzenliydi. Baskın onun için başarısızlık değildi; tamamlanmamış bir hesap sayılırdı.
Morkos künyeyi ona gösterdi.
“Gördün mü?”
Avcı metale baktı.
Uzun uzun değil.
Yeteri kadar.
“Evet.”
“Ne görüyorsun?”
Avcı’nın cevabı gecikmedi.
“Yabancının korktuğu şeyi.”
Morkos memnun oldu.
“Ben daha fazlasını görüyorum.”
“Bundan korkmuştum.”
Morkos’un gözleri Avcı’ya kaydı.
Başka biri bunu söylese, odadan sağ çıkamazdı. Avcı ise cümlenin ağırlığını bilerek kurmuştu.
“Konuş,” dedi Morkos.
Avcı, masadaki defterlere, Rolpa başlığına, Leya’dan alınan notlara ve Tarhun’un ocağından getirilen kül parçasına baktı.
“Metal değerli. Ama halkın önünde fazla büyütülürse iki sonuç doğurur. Halk yabancıdan daha çok korkar. Bu işinize yarar. Ama yabancı, ne kaybettiğini anlayınca daha dar ve daha sert vurur. Bu da zarar verir.”
Morkos künyeyi avucunda çevirdi.
“Korku iki tarafa da işler.”
“Evet,” dedi Avcı. “Ama korkmuş halk çöker. Korkmuş asker saldırır.”
“Yabancı asker midir?”
Avcı kısa süre sustu.
“Evet.”
Bu cevap odadaki havayı değiştirdi.
Morkos’un gözleri parladı. Çünkü Avcı kolay kolay böyle kesin konuşmazdı.
“Neden?”
“Yürüyüşü. Emir verme biçimi. Geri çekilme zamanlaması. Adamlarını korurken bilgi saklaması. Ölümcül güç kullanmaktan kaçınması ama şiddetten korkmaması. Bir halk kışkırtıcısı böyle davranmaz. Bir haydut böyle davranmaz. Bir tüccar hiç davranmaz.”
Morkos’un dudaklarında zehirli bir gülümseme belirdi.
“Bir asker.”
“Evet.”
Morkos künyeyi masaya koydu.
Sonra eski mühürlü anahtarını aldı ve künyenin yanına bıraktı.
İki nesne yan yana geldi.
Anahtar ağırdı, eskiydi, tanıdıktı. Morkos’un geçmiş dünyasının sembolüydü: kapılar, ambarlar, mallar, borçlar, kilitler, hesaplar. Künye ise küçük, paslı ve yabancıydı. Fakat Morkos’un gözünde anahtardan daha büyük görünüyordu. Çünkü anahtar geçmişin kapılarını açardı.
Bu metal geleceğin kapısını vaat ediyordu.
Morkos yavaşça konuştu:
“Geçmiş anahtarla tutulur. Gelecek adla.”
Avcı cevap vermedi.
Morkos künyenin üstündeki harflere baktı.
“Bunu okuyamıyoruz. Ama bunun bir ad taşıdığını biliyoruz.”
Mühür taşıyıcı başını hafifçe kaldırdı.
“Bunu nasıl halka göstereceksiniz efendim?”
Morkos’un yüzünde o eski tüccar soğukkanlılığı belirdi. İşte şimdi pazarını kuruyordu.
“Halka yazıyı göstermeyeceğim,” dedi. “Halk yazı okumaz. Halk anlam arar. Ben anlamı vereceğim.”
Avcı’nın gözleri daraldı.
“Ne anlamı?”
Morkos masadaki Rolpa defterini açtı. İlk sayfada kelime büyük ve koyu yazılmıştı. Altında kategoriler vardı: inananlar, korkanlar, şüpheliler, satın alınabilecekler, yakılacak fısıltılar, saklanacak isimler.
Morkos parmağını kelimenin üstünde gezdirdi.
“Rolpa artık bir fısıltı değil. Bir düzen. Yabancı onu ağzıma bıraktı. Aptallık etti. Çünkü adını verdiğin şeyi kaybetmeye başlarsın.”
Avcı usulca konuştu:
“Ya o adı özellikle verdiyse?”
Morkos ona baktı.
“Biliyorum.”
“Bildiğiniz hâlde kullanacaksınız.”
“Elbette.”
Avcı’nın yüzünde çok hafif bir hoşnutsuzluk belirdi.
“Masanın üstüne bırakılan yemi yemek akıllıca değildir.”
Morkos’un sesi soğudu.
“Yemi yiyen aptaldır. Yemi pazara çıkaran tüccar.”
Bu cümle mühür odasının taşlarına çarptı.
Morkos devam etti:
“Serdar beni Rolpa kelimesiyle korkutmak istedi. Şimdi ben aynı kelimeyle halkı onun karşısında diz çöktüreceğim. Onu Rolpa’nın sahibi yapmayacağım. Onu Rolpa’yı kirleten, Rolpa’nın lanetli mührünü taşıyan yabancı ilan edeceğim.”
Künyeyi iki parmağının arasında kaldırdı.
“Bu metal onun suçu olacak.”
Mühür taşıyıcı dikkatle sordu:
“Peki üzerindeki işaretler?”
“Tanrıların değil,” dedi Morkos. “Bunu asla söylemeyeceğiz. Tanrılara ait olmayan ama tanrıların düzenini bozmaya gelen bir işaret diyeceğiz. Halk tanrılardan çalınmış şeylerden korkar. Barutu böyle anlattık. Şifayı böyle kirlettik. Şimdi adı da böyle kirleteceğiz.”
Avcı kısa bir adım attı.
“Adını mı?”
Morkos’un gözleri künyeye döndü.
“Bir adamın adı metalde yazılıysa, o ad artık sadece onun değildir. Onu okuyamayan halk için anlamı ben veririm.”
Bu cümleyi söylerken sesi yükselmedi.
Ama odadaki herkes, bunun bir propaganda cümlesi değil, Morkos’un karakterinin özü olduğunu duydu.
Morkos bir insanı öldürmekle yetinmezdi.
Onun adını da satın almak isterdi.
Ya da çalmak.
Ya da mühürlemek.
Avcı metale tekrar baktı.
“Yabancı bunu geri almak için gelecektir.”
“Gelsin.”
“Doğrudan gelmeyebilir.”
“Daha iyi. O zaman korkusu onu yavaş yavaş kemirir.”
“Morkos,” dedi Avcı.
Bu kez efendim demedi.
Mühür taşıyıcı başını kaldırdı. Odadaki hava gerildi.
Morkos’un gözleri Avcı’ya saplandı.
“Dikkatli konuş.”
Avcı, sanki ölüm ihtimalini çoktan tartmış biri gibi sakindi.
“Onu yalnızca korkmuş sayarsanız hata edersiniz. Bu gece iki cephede de adamlarını kaybetmeden çekti. Şifa evindeki kadını hareket ettirdi. Ocağın altını sakladı. Biz aradığımız şeyi aldık ama o da bizim ne aradığımızı anladı.”
Morkos künyeyi sıktı.
“Bu yüzden değerlidir.”
“Bu yüzden tehlikelidir.”
Morkos’un yüzünde ince bir gülümseme belirdi.
“Tehlikeli olmayan şeyler fiyat etmez.”
Avcı sustu.
Morkos masanın üstündeki küçük su tasını aldı. İçine birkaç damla kokulu yağ damlatılmıştı. Normalde mühür kalıplarını temizlemek için kullanılırdı. Künyeyi suya bırakacak gibi oldu.
Avcı hemen konuştu:
“Yıkamayın.”
Morkos durdu.
“Neden?”
“Üstündeki kan ve is de bilgi.”
Morkos’un gözleri memnuniyetle daraldı.
“Güzel.”
Künyeyi yıkamadı. Bunun yerine temiz bir bez aldı ama yalnızca kenarındaki fazla külü hafifçe sildi. Yazıların üstünü tamamen temizlemedi. Kan, pas ve is metalin hikâyesine dâhil olmalıydı. Halkın önünde fazla temiz bir nesne ikna edici durmazdı. Kir, kutsal gösterilerde gerçeğin en iyi taklidiydi.
“Mühür kalıbı alın,” dedi.
Mühür taşıyıcı hemen küçük balmumu tepsisini hazırladı.
Avcı araya girdi:
“Balmumu metale zarar verebilir.”
Morkos ona baktı.
“Bunun kopyasını istiyorum.”
“Şeklinin mi, yazısının mı?”
Morkos kısa süre düşündü.
“İkisinin de. Ama yazıyı aynen değil. Halkın okuyamayacağı kadar yabancı kalacak. Yazıcılar bu işaretleri kopyalayacak. Sonra rahip kılıklı adamlarım onları yorumlayacak.”
Mühür taşıyıcı balmumunu hazırladı. Künyenin yüzeyini doğrudan bastırmadan, ince bir kömür karasıyla üstteki harflerin gölgesini almaya çalıştı. Bu iş dikkat istiyordu. Morkos onu izledi. Bir insanın adının başka bir yüzeye geçirilmesi, ona neredeyse mülkiyet devri gibi görünüyordu.
“Serdar Yalın,” diye fısıldadı.
İsmi doğru okuduğu için değil.
Daha önce duymuştu.
Ama şimdi o adı metalin üstündeki bilinmeyen işaretlerle birleştiriyordu. Ses ve nesne birleşince, Morkos’un zihninde yalan için gerekli temel oluştu.
“Ser-dar Ya-lın,” dedi heceleri tadarak.
Sonra başını kaldırdı.
“Bu ad halka doğrudan söylenmeyecek.”
Avcı sordu:
“Neden?”
“Çünkü halk insan adını yakın bulur. Yakın bulduğu şeyden tam korkmaz. Önce ona unvan vereceğiz.”
Morkos masadaki boş kil tableti aldı. Üstüne keskin uçlu kalemle birkaç işaret çizdi.
“Rolpa’nın lanetli mühür taşıyıcısı.”
Bir an düşündü.
“Hayır. Daha ağır olmalı.”
Tekrar çizdi.
“Zamansız mühür taşıyıcısı.”
Bundan hoşlandı.
“Evet.”
Avcı’nın yüzü taş gibiydi.
“Bu, halkı böler.”
“Bölünmemiş halk tehlikelidir.”
“Halk çok bölünürse üretmez.”
Morkos ona bakıp gülümsedi.
“Bu yüzden onları tamamen bölmeyeceğim. Bir taraf korkacak. Bir taraf öfkelenecek. Bir taraf izlemek isteyecek. İzleyenler en değerlisidir. Çünkü onlar hangi tarafa eğileceğini bekler. Biz onlara eğilecekleri yönü göstereceğiz.”
Morkos’un zihni artık meydandaydı.
Kendini yüksek taş basamakların üzerinde görüyordu. Elinde paslı metal. Etrafında tütsü. Rolpa işaretli pelerin. Sahte dinî yorumcu, yanında korkuyla titreyen birkaç tanık. Şifa evinin mühürlenmesi, demirci ocağındaki kara toz, gece baskınından getirilen yanık parçalar ve bu metal… Hepsi tek hikâyede birleşecekti.
“Yabancı yalnız gelmedi,” diyecekti halka.
“Onun ardında zamansız bir düzen var.”
“Bu metal onların mührü.”
“Rolpa’yı kirletmeye geldiler.”
“Ben onu sizin için ele geçirdim.”
Morkos’un gözleri parladı.
Bunu söylerken kendisi bile bir an inanabilirdi.
İşte yalanın en güçlü hâli buydu: söyleyenin de içini ısıtacak kadar kârlı olanı.
Avcı daha sert bir sesle konuştu:
“Halk önündeki gösteri başka. Asıl soru başka.”
Morkos başını çevirdi.
“Hangisi?”
“Bu metal nereden geldi?”
Oda sessizleşti.
Morkos’un yüzündeki propaganda ateşi biraz geri çekildi. Yerine daha derin bir açlık geçti.
“Evet,” dedi. “Asıl soru bu.”
Avcı devam etti:
“Yabancı ocağın altını korudu. Şifa evindeki kayıtları korudu. Kadını korudu. Ama asıl sakladığı şey, geldiği yerin yolu olabilir. Ocağın altındaki taşlar boşluk verdi. Eski tüneller var. Daha önce sözünü ettiğiniz çukur…”
Morkos’un parmakları masadaki eski anahtara dokundu.
“Elli metrelik boşluk.”
“Evet.”
Morkos’un gözleri büyümedi. Daraldı.
Bir tüccarın gözü, yeni bir liman hattı duyduğunda nasıl daralırsa öyle. Bir kralın gözü, yeni bir maden damarı öğrendiğinde nasıl keskinleşirse öyle.
“Oraya inilecek,” dedi.
Avcı hemen cevap verdi:
“Bütün adamlarla değil.”
Morkos onu süzdü.
“Bana emir mi veriyorsun?”
“Hayır. Tuzak tarif ediyorum.”
Morkos sustu.
Avcı devam etti:
“Büyük kuvvet, yabancıya haber verir. Halk da görür. Çukur ya da tünel gerçekten onun geldiği yerle bağlantılıysa, oraya kalabalıkla girmek akılsızlık olur. Önce küçük ekip. Sessiz. İz süren. Ölürse gürültü çıkarmayacak adamlar.”
Morkos’un gözlerinde memnuniyetsiz ama kabul eden bir ifade belirdi.
“Kaç kişi?”
“Altı.”
“Sen?”
“Ben inerim.”
Mühür taşıyıcı, çok hafif başını kaldırdı.
Avcı ona baktı.
“Sen de.”
Morkos, mühür taşıyıcıya döndü.
“Bu metalin kokusunu hatırlıyorsun.”
“Evet efendim.”
“Benzer bir iz bulursan?”
“Alırım.”
“Hayır,” dedi Morkos. “Önce işaretlersin. Sonra alırsın. Bu kez yalnız metal istemiyorum. Geldiği boşluğu istiyorum.”
Mühür taşıyıcı başını eğdi.
“Emredersiniz.”
Morkos künyeyi tekrar eline aldı. Eski anahtarın yanına koydu. Sonra ikisinin arasına küçük bir siyah barut izi bulunan taşı yerleştirdi. Üç nesne masanın üstünde bir üçgen oluşturdu.
Anahtar.
Barut.
Künye.
Geçmişin mülkiyeti.
Şimdinin korkusu.
Geleceğin kimliği.
Morkos bu düzeni sevdi.
“Meydan hazırlansın,” dedi. “Ama hemen değil. Önce fısıltı.”
Avcı başını hafifçe eğdi.
“Ne fısıltısı?”
“Yabancının gece bir şey kaybettiği söylenecek. Onun kendisi kadar değerli bir şey. Şifacı kadının notlarıyla, demircinin kara tozuyla ve Rolpa’nın gizli adıyla bağlantılı bir emanet.”
Morkos’un sesi ısındı.
“Sonra halk merak edecek. Merak korkunun küçük kardeşidir. Onu büyüteceğiz.”
Mühür taşıyıcı sordu:
“Peki Serdar?”
Morkos bir an sustu.
Künyeye baktı.
“Serdar Yalın artık yalnızca bir adam değil.”
Bu adı söylerken dudaklarında sahiplenici bir tat vardı.
“Onun adını metalden aldık. Şimdi o adı halkın zihnine biz basacağız.”
Avcı’nın yüzünde gölge gibi bir itiraz geçti.
“Adını çalmak onu öldürmekten daha tehlikeli olabilir.”
Morkos’un cevabı soğuktu:
“Öldürülen adam şehit olur. Adı çalınan adam şüphe olur.”
Bu cümle Avcı’yı bile kısa süre susturdu.
Morkos haklıydı.
Kendi korkunç mantığı içinde.
Morkos devam etti:
“Yabancı halkın beklemesini sağladı. Şimdi halk onun kim olduğunu bekleyecek. Herkes birbirine soracak: Serdar kim? Nereden geldi? Bu metal ne? Rolpa onun mu, bizim mi, tanrıların mı, şeytanların mı? Cevabı ben vereceğim.”
Avcı sessiz kaldı.
Morkos’un gözleri birden sertleşti.
“Ama sen de cevabın gerçek tarafını bulacaksın.”
“Çukur.”
“Çukur. Tünel. Ocağın altındaki boşluk. Nereden geldiyse.”
Morkos künyeyi parmağıyla itti. Metal eski anahtara hafifçe çarptı. İnce bir ses çıktı.
“Gelecekten gelen her neyse, benim mühürlerimden izinsiz bu şehre giremeyecek.”
Avcı bu cümlenin delilik ile strateji arasında bir yerde durduğunu biliyordu. Morkos zamanın ne olduğunu anlamıyordu. Ama anlamadığı şeyi mülkiyet kavramıyla kuşatmaya çalışıyordu. Bu onu aptal yapmıyordu. Tehlikeli yapıyordu.
Mühür odasının dışında ilk kuş sesleri duyuldu.
Şafak yaklaşıyordu.
Morkos, künyeyi yeniden avucuna aldı. Bu kez ona bir ganimet gibi değil, canlı bir şeymiş gibi baktı. Sanki metalin içinde Serdar’ın nefesi, adı, korkusu, geldiği zamanın kokusu saklıydı.
“Serdar Yalın,” dedi.
İsmi daha doğru söyledi.
Sonra fısıldadı:
“Artık adını ben taşıyorum.”
Bu söz odada kimsenin hoşuna gitmedi.
Mühür taşıyıcı bile başını biraz daha eğdi.
Avcı’nın gözleri karardı.
Ama Morkos’un hoşuna gitti.
Çünkü Morkos için sahip olmak, bazen bir şeyi elde tutmak değil; onun anlamını başkasının elinden almaktı.
Masanın üzerindeki Rolpa defterini açtı. Yeni bir sayfa çevirdi. Kalemini aldı. Bir süre düşündü. Sonra yazdı:
ZAMANSIZ MÜHÜR.
Altına bir satır daha ekledi:
Halk için korku.Avcı için iz.Benim için kapı.
Kalemi bıraktı.
Avcı’ya dönüp son emrini verdi:
“Altı adam seçeceksin. Konuşmayanlardan. Korktuğunda dua etmeyenlerden. Açgözlü olmayanlardan. Çukurun izine ineceksiniz. Taş konuşursa dinleyeceksiniz. Metal kokusu alırsanız işaretleyeceksiniz. Yabancının geldiği boşluğu bulacaksınız.”
Avcı başını eğdi.
“Ya Serdar peşimize düşerse?”
Morkos künyeyi sıktı.
“Düşsün.”
Avcı bekledi.
Morkos’un gözlerinde çılgınlık değil artık hesap vardı.
“Düşerse, bu metalin onun için ne olduğunu herkes görür. Düşmezse, korktuğunu ben söylerim. İki durumda da hikâye benim.”
Avcı sessizce onu izledi.
Bu, Morkos’un en büyük gücüydü. Olayları kazanmasa bile anlatısını kazanmaya çalışırdı. Bir baskın tam başarı olmamıştı; ama onun elinde kutsal emanete dönüşecekti. Bir metal parçasının ne olduğu bilinmiyordu; ama onun dilinde zamansız mühür olacaktı. Serdar’ın adı okunamıyordu; ama halkın korkusuna kazınacaktı.
Morkos ayağa kalktı.
Yağ lambasının önüne geçti. Künye avucundaydı. Alev, parmaklarının arasından sızıp paslı metalin kenarına vurdu. Küçük levha bir an kızıl göründü. Sanki ateşe tutulmuş ama yanmayan bir gelecek parçası gibi.
“Bugün meydanı hazırlayın,” dedi. “Ama metal örtülü kalacak. Önce fısıltılar çıksın. Akşama doğru birkaç kişi, benim adamım olduklarını bilmeden, şifa evinden gelenlerin bu metalden korktuğunu anlatsın. Demircinin ocağında gökten düşmüş bir işaret bulunduğunu söylesin. Bir çocuk, yabancının göğsünden ay ışığı gibi bir metal düştüğünü gördüğünü fısıldasın.”
Mühür taşıyıcı başını eğdi.
“Tanık ayarlanır.”
“Tanık ayarlanmaz,” dedi Morkos. “Tanık hatırlar. Biz yalnızca neyi hatırlayacağını gösteririz.”
Bu cümle mühür odasındaki en kirli cümlelerden biriydi.
Çünkü Morkos hafızayı da mülk sayıyordu.
Avcı kapıya yönelmeden önce durdu.
“Kadın?” diye sordu.
“Leya mı?”
“Şifacı.”
Morkos’un yüzü karardı.
“O yaşayacak.”
Mühür taşıyıcı şaşırdı. Avcı ise bekledi.
Morkos devam etti:
“Ölü büyücü hikâyesi kısa sürer. Yaşayan şifacı, halkın zihninde daha uzun kirletilir. Onu yakmayacağız. Onu şüpheye bırakacağız. İnsanlar çocuklarını ona götürmek isteyecek ama korkacak. İşte o korku beni besleyecek.”
Avcı’nın bakışı sertleşti.
“Bu, halkı hasta eder.”
Morkos soğukça güldü.
“Hastalık da pazar yaratır.”
Avcı ilk kez çok hafif tiksinti gösterdi.
Morkos bunu gördü.
“Merhametin mi uyandı?”
“Hayır,” dedi Avcı. “Hesabım.”
“Güzel. Merhamet ucuzdur. Hesap pahalı.”
Sonra Tarhun’u sordu.
“Demirci?”
Avcı cevap verdi:
“Yaralı ama ayakta.”
Morkos’un kaşları çatıldı.
“Ocak?”
“Kısmen yandı. Ama düşmedi.”
“Altı?”
“Boşluk doğrulandı. Tam açılmadı.”
Morkos’un yüzündeki memnuniyetsizlik, künyeyi hatırlayınca yumuşadı.
“Yeter. Şimdilik.”
Avcı son kez künyeye baktı.
“Bu metali koruyun.”
Morkos başını kaldırdı.
“Bana korumayı mı öğretiyorsun?”
“Hayır. Yabancının onu almak için ne kadar ileri gideceğini hatırlatıyorum.”
Morkos künyeyi eski anahtarın yanındaki küçük oyuklu taş kutuya koydu. Kutunun kapağını kapatmadı. Önce altına koyu renkli bir bez serdi. Sonra künyeyi bezin üstüne yerleştirdi. Eski anahtarı yanına koydu. Küçük siyah barut izli taşı da kutunun köşesine bıraktı.
Bir sergi gibi.
Bir sunak gibi.
Bir suç mahalli gibi.
Sonra balmumu aldı ve kutunun kapağına kendi özel mührünü bastı.
Mühür sıcakken parmağıyla kenarına dokundu.
“Artık benim odamda,” dedi. “Benim mührüm altında. Benim hikâyemde.”
Avcı hiçbir şey söylemedi.
Morkos ona baktı.
“Git.”
Avcı ve mühür taşıyıcı kapıya yöneldi.
Kapı açıldığında dışarıdan şafağın ilk soluk ışığı taş zemine düştü. Mühür odasının boğucu sarı kandil ışığıyla dışarıdaki gri sabah bir an birbirine karıştı. Avcı o çizginin üstünden geçti. Mühür taşıyıcı arkasından çıktı.
Morkos odada yalnız kaldı.
Ama yalnız hissetmedi.
Masanın üstündeki mühürlü kutuya baktı.
İçinde paslı bir metal parçası vardı.
Serdar’ın adı vardı.
Morkos’un bilmediği harfler vardı.
Anlamadığı bir kan bilgisi vardı.
Ve bütün bunların üstünde, Morkos’un kendi mührü vardı.
Bu ona yetiyordu.
Şimdilik.
Duvarlardaki anahtarlara baktı. Hepsi tanıdık dünyaya aitti. Ambarlar, kapılar, mallar, borçlar… Hepsi geçmişin düzeniydi. Sonra kutuya baktı. Bu küçük metal, ona geçmişten fazlasını vaat ediyordu.
Morkos, paslı künyeyi mühürlü anahtarının yanına bıraktığında artık limanı değil, Serdar’ın geldiği zamanı da mülkü sanıyordu.
