Bölüm 6 - Barutun Bedeli Görseli
Bölüm 6 - Barutun Bedeli

İki Cephe Arasında

11. Sahne 19 dk okuma 17 okunma
Serdar aynı anda iki yöne bakmak zorunda kaldı.
Serdar aynı anda iki yöne bakmak zorunda kaldı.
Karanlığın içindeki mühür taşıyıcı bunu gördü.
Karanlığın içindeki mühür taşıyıcı bunu gördü.

Tralleis gecesi artık tek bir yerden yanmıyordu.

Şifa evinin kırılmış kapısından çıkan duman, dar sokakların arasına sinmiş; bitki, is, kan ve korku kokusunu taş duvarlara bulaştırmıştı. Demirci ocağından yükselen kızıl parıltı ise kentin öteki ucunda başka bir yara gibi atıyordu. İki ayrı yangın değildi bunlar. Serdar bunu ilk bakışta anladı.

Aynı elin açtığı iki kesikti.

Biri Leya’nın nefesine, diğeri Tarhun’un ateşine uzanıyordu.

Serdar, şifa evinin altındaki dar geçitten çıkıp ocağa vardığında zaman kavramı bozulmuştu. Dakikalar genişliyor, nefesler kısalıyor, her ses ayrı bir emir gibi zihnine çarpıyordu. Şifa evinden gelen çocuk ağlaması hâlâ kulağındaydı. Leya’nın bakışı da. “Her güç bir yara açar,” dememişti belki ama bakışı bunu söylemişti. Şimdi demirci ocağında Tarhun’un “Komutanım” diye seslenişi aynı bakışın yanına yerleşmişti.

İki ayrı cephe.

İki ayrı yara.

Ve ikisinin ortasında, Serdar’ın göğsünde soğuk bir metal ağırlığı.

Künye.

Serdar ocağın arka kısmındaki taş zemine diz çöktü. Ateşin ışığı duvarlarda titriyor, Tarhun ve gençlerin gölgelerini uzatıp kısaltıyordu. Sessiz Avcılar geri çekilmişti ama arkalarında bir yenilginin dağınıklığını değil, hesaplı bir aramanın izlerini bırakmışlardı. Zemin taşlarında ince çizikler vardı. Bir taşın kenarında silinmiş ama tamamen yok olmamış koyu balmumu lekesi duruyordu. Kül çukurunun çevresinde ayak izleri birbirine karışmıştı; yine de bazıları diğerlerinden ayrılıyordu.

Hafif basan, doğrudan savaşmayan, gereksiz iz bırakmayan birinin ayak izleri.

Serdar parmaklarını taşın üstünde gezdirdi.

“Buraya kadar gelmiş,” dedi.

Tarhun kolundaki kanı bir bezle bastırıyordu. Yüzü is içindeydi, sakalının bir ucu yanmıştı. Ama gözlerinde hâlâ az önce ağzından dökülen kelimenin sersemliği vardı.

“Kim?”

Serdar cevap vermeden önce dışarıdaki sokağa baktı.

“Savaşanlardan biri değil.”

Kiros, kırılmış tezgâhın yanında duruyordu. Hâlâ nefes nefeseydi. Elindeki demir çubuğu bırakmamıştı.

“Girenlerin hepsi savaşıyordu.”

Serdar başını iki yana salladı.

“Hayır. Bazıları savaşır. Bazıları savaşın içinde bakar.”

Melan anlamamış gibi baktı.

“Bakmak da iş mi?”

Serdar’ın yüzü sertleşti.

“Bazen en tehlikeli iş.”

Tarhun bunu anladı. En azından bir parçası anladı. Çekici örsün üstüne bıraktı, ağır adımlarla Serdar’ın yanına geldi.

“Ne arıyorlardı?”

Serdar kısa bir süre sustu.

Bütün gerçeği söyleyemezdi. Henüz değil. Ama yalan da artık dar geliyordu.

“Beni buraya bağlayan şeyi.”

Tarhun’un kaşları çatıldı.

“Ocak mı?”

“Ocak değil.”

“Şifa evi mi?”

“Yalnızca o da değil.”

Tarhun’un bakışı Serdar’ın göğsüne indi. Serdar bunu fark etti ve istemsizce elini ceketinin iç tarafına götürdü. Kumaşın altında iki metal parçası birbirine hafifçe çarptı.

Kolye.

Künye.

Birinin ağırlığı hatıraydı.

Diğerinin ağırlığı kanıttı.

Serdar elini hemen çekti ama artık geç kalmıştı. Tarhun görmüştü. Belki anlamamıştı, ama hareketi görmüştü. Daha kötüsü, eğer Tarhun gördüyse, karanlıkta izleyen başka biri de görmüş olabilirdi.

Serdar’ın içinden soğuk bir düşünce geçti:

Bir adam cebinde geleceği taşıyorsa, yere düşmemek yetmez; geleceği de düşürmemesi gerekir.

Dışarıdan uzak bir ses geldi. Şifa evinin yönünden.

Bir kadın bağırışı.

Ardından taşta koşan ayak sesleri.

Serdar başını kaldırdı. Bütün vücudu o sese döndü. Leya’nın sesi değildi. Bunu hemen anladı. Ama o hatta hâlâ hastalar vardı. Nikos vardı. Aris’in kadınları vardı. Çocuklar vardı.

Aynı anda ocağın arka tarafında Kiros seslendi:

“Komu—”

Kendini tuttu.

“Serdar! Bu taş oynuyor!”

Serdar ona döndü. Kiros’un bastığı yer, az önce avcının yokladığı taşın biraz gerisiydi. Demir levha yangın sırasında kaymış, altındaki ince çizginin ucu görünmüştü. Bu doğrudan geçit değildi ama geçide giden hatlardan biriydi. Morkos’un adamları ilk hamlede tamamen açamamışlardı; fakat zeminin konuştuğunu duymuşlardı.

Serdar aynı anda iki yöne bakmak zorunda kaldı.

Serdar aynı anda iki yöne bakmak zorunda kaldı.

Şifa evi hattı.

Ocağın altındaki sır.

Leya’nın hastaları.

Tarhun’un yarası.

Künyenin ağırlığı.

Ve Morkos’un artık gelişen aklı.

Bu, basit bir baskın değildi. Serdar bunu artık kesin olarak biliyordu. Morkos, yabancıyı yakalama hırsıyla sağa sola adam savuran kaba bir tiran olmaktan çıkıyordu. Serdar’ın bağlarını tek tek tanımıştı. Leya, Tarhun, şifa evi, ocak, kara toz, kayıtlar, zemin, tünel, göğsündeki saklı metal…

Hepsi aynı haritanın parçalarıydı.

Morkos haritayı görmüyordu belki.

Ama parçaları toplamaya başlamıştı.

Serdar ayağa kalktı.

“Dinleyin,” dedi.

Ocağın içindeki herkes ona baktı.

Kiros, Melan, iki zeytinlik gözcüsü, kolunu tutan Tarhun… Hepsi yorgun, korkmuş, is ve ter içindeydi. Ama artık dağınık değillerdi. Tarhun’un emirleri onları bir çizgiye sokmuştu. Şimdi Serdar’ın yapması gereken, o çizgiyi iki cepheye bölünmeden ayakta tutmaktı.

“Birinci öncelik,” dedi, “şifa evinden çıkan herkes gizli hatta kalacak. Kimse açık sokağa çıkmayacak. Yaralı taşınacak, yürüyen destek olacak. Çocuklar ortaya alınacak.”

Kiros yutkundu.

“Biz mi gideceğiz?”

“Melan gidecek. Yanına bir kişi alacak. Şifa hattına ulaşacak, Leya’ya ocağın düşmediğini söyleyecek.”

Melan’ın yüzünde korku belirdi.

“Dışarıda avcılar varsa?”

“Vardır,” dedi Serdar. “O yüzden düz gitmeyeceksin. Ekmek fırınının arkasından dolanacaksın. Üçüncü sokakta durmayacaksın. Durursan seni kapana alırlar. Bir köpek havlarsa geri dönmeyeceksin; köpek senden önce onları duymuş demektir.”

Melan başını salladı ama yüzü hâlâ solgundu.

Serdar onun omzuna dokundu.

“Kahramanlık istemiyorum. Haber götür, geri dönme. Leya ne derse onu yap.”

Melan’ın yüzündeki korku biraz şekil değiştirdi. Görev verilen korku, başıboş korkudan daha az öldürücüydü.

“İkinci öncelik,” diye devam etti Serdar, “bu zemin bu gece değişecek. Gerçek geçidin üstü kapanacak. Yanlış iz bırakacağız. Buraya tekrar geldiklerinde gördükleri şey onları başka yere götürecek.”

Tarhun başını kaldırdı.

“Yanlış boşluk.”

Serdar ona baktı.

“Evet.”

Tarhun’un gözlerinde yine o tanıdık olmayan tanıdıklık parladı.

“Bunu daha önce yaptık mı?”

Serdar’ın boğazı sıkıştı.

“Buna benzer şeyleri.”

“Nerede?”

Serdar cevap vermedi.

Tarhun bir adım attı.

“Ben kimim Serdar?”

Ocağın içindeki gençler dondu. Bu soru, yangından ve baskından daha garipti onlar için. Tarhun’un sesi de değişmişti. Bir demircinin öfkesi değil, kendi içinden çıkan bir gölgeye hesap soran bir adamın sesi vardı.

Serdar onun gözlerine baktı.

Şimdi anlatırsa Tarhun dağılabilirdi.

Anlatmazsa zaten dağılmaya devam edecekti.

Ama bu gece ikisine de izin yoktu.

“Şu an,” dedi Serdar, “bu hattın komutanısın.”

Tarhun’un yüzü sertleşti.

“Cevap bu değil.”

“Hayır,” dedi Serdar. “Ama bu gece yaşayabilmemiz için gereken cevap bu.”

Tarhun bir an ona baktı. Sonra gülümsedi. Gülümsemesi acıydı.

“Konuşmayı hep böyle mi keserdin?”

Serdar’ın zihninde bir an Yılmaz’ın sesi canlandı:

“Komutanım, emir veriyorsun ama açıklamıyorsun.”

Serdar’ın yüzünde istemsiz bir ifade belirdi.

“Sen de hep böyle itiraz ederdin.”

Tarhun’un gözleri kısıldı.

Bu kez soruyu sormadı.

Ama cevap biraz daha yakına gelmişti.

Dışarıdan bir ıslık sesi duyuldu.

Kısa.

Kesik.

İnsan ıslığına benzemeyen bir kuş sesi.

Serdar hemen kapıya döndü.

“Yere!” dedi.

Herkes tam anlamasa da eğildi.

Bir ok kapı aralığından içeri süzüldü ve arka duvardaki tahtaya saplandı. Okun ucunda bez vardı. Bez yanmıyordu; ama keskin, ağır bir koku yayıyordu. Serdar oku çekip aldı. Kokladı ve hemen yüzünü çevirdi.

Uyutucu değil.

Göz yakıcı.

İçeri girmeye çalışmıyorlardı. İçeridekileri dışarı çıkmaya zorluyorlardı.

“Kapıyı kapatın!”

Kiros ve Tarhun birlikte kırık kapı kanadını itti. Melan yere çömelmiş, gitme emrini bekliyordu.

Serdar oku kırdı, bez parçasını suya bastırdı.

“Oyalıyorlar,” dedi.

Tarhun soluk soluğa sordu:

“Neyi?”

Serdar cevap vermeden önce göğsüne bir baskı hissetti.

Bir göz.

Bunu açıklayamazdı. Savaşta bazı anlar vardır; görülmediğini bilmezsin, görüldüğünü hissedersin. Serdar yavaşça başını çevirdi. Ocağın doğu duvarında, yangından kararan küçük aralıkta bir gölge kıpırdadı. Bir adamın yüzü görünmedi. Sadece gözlerin bulunduğu yer, ateşin ışığını bir an alıp geri verdi.

Serdar’ın eli yine göğsüne gitmek istedi.

Gitmedi.

Bu kez kendini tuttu.

Gölge kayboldu.

Ama Serdar artık emindi.

Mühür taşıyıcı.

Dövüşmeyen adam.

Savaşın içine girmeyen, savaşın bıraktığı kırıntıları toplayan adam.

O kılıca bakmıyordu.

Baruta da bakmıyordu.

Serdar’ın eli nereye gidiyor, hangi nesneyi yokluyor, hangi anlarda göğsüne kapanıyor; onu izliyordu.

Serdar içinden küfretti.

Morkos’un emri doğru yere ulaşmıştı.

Yabancının cebinde ne sakladığını bulun.

Serdar bu cümleyi duymamıştı ama artık hissetmişti.

“Tarhun,” dedi.

“Ne?”

“İç cebime baktığım anları fark ettin mi?”

Tarhun şaşırdı.

“Ne?”

“Az önce. Birkaç kez. Gördün mü?”

Tarhun kaşlarını çattı.

“Gördüm.”

“Düşman da gördü.”

Tarhun’un yüzü değişti.

“Orada ne taşıyorsun?”

Serdar kısa bir süre sustu.

“Adımı.”

Tarhun bunu anlamadı.

Ama kelimenin ağırlığını anladı.

“Adını mı?”

“Bu çağda olmaması gereken hâliyle.”

Tarhun’un nefesi yavaşladı. Hafızasının bir yerinde bir kapı daha kıpırdadı. Metal bir parça. Boyunda sallanan soğuk levha. Üzerinde harfler. Kan grubu. Sicil. Ad. Bir askerin öldüğünde bile kaybolmaması için taşıdığı şey.

Tarhun’un dudakları aralandı.

“Künye,” dedi.

Serdar dondu.

Kiros ve Melan kelimeyi anlamadı. Onlara yabancıydı. Ama Serdar için bu kelimenin Tarhun’un ağzından çıkması, az önceki “Komutanım” kadar ağırdı.

“Hatırlıyor musun?”

Tarhun elini başına götürdü.

“Bilmiyorum. Kelime geldi.”

“Başka ne geldi?”

Tarhun gözlerini kapattı.

“Metal. Boyun. Kan. Bir liste… Hayır.” Gözlerini açtı. “Yok. Gitti.”

Serdar ona yaklaşmak istedi ama dışarıdan ikinci ok geldi. Bu kez ok kapıdan değil, çatı aralığından içeri düştü. Kiros onu ayağıyla ezdi.

Serdar kendini toparladı.

“Burayı tutacaksın.”

Tarhun hemen cevap verdi:

“Sen nereye?”

“Şifa hattına.”

“Az önce Melan’ı gönderiyordun.”

“Artık yetmez. Bizi oyalıyorlar. Mühür taşıyıcı burada beni izliyorsa, diğer hatta da biri vardır. Leya’nın aldığı hastalar açıkta kalabilir.”

Tarhun’un yüzü karardı.

“Ya burası?”

“Sen varsın.”

Bu cümle basitti. Ama Tarhun’un içinde derin bir yere indi.

Serdar devam etti:

“Geçidi açmayacaksın. Kaldırmayacaksın. Merak etmeyeceksin. Sadece üstüne yalan kuracaksın.”

“Nasıl?”

“Yangından zarar görmüş gibi göstereceksin. Taşların bir kısmını bilerek çökmüş gibi yap. Ama gerçek çizginin üstüne değil, soluna. Su kanalı varmış gibi göster. Düşman geri geldiğinde boşluğu orada arayacak.”

Tarhun başını salladı.

“Yanlış yara.”

“Evet.”

Tarhun hafifçe gülümsedi.

“Bunu sevdim.”

Serdar onun koluna baktı.

“Kanaman var.”

“Senin de zamanın yok.”

Bu cevap Yılmaz’a aitti.

Serdar bunu duydu ama söylemedi.

Melan’a döndü.

“Sen benimle geliyorsun. Kiros burada kalıyor.”

Kiros hemen itiraz etti:

“Ben de geleyim.”

“Hayır.”

“Ben korkmuyorum.”

Serdar ona sert baktı.

“Yanlış cevap. Korkacaksın. Korkmuyorsan kapıdan çıkamazsın. Burada kal, Tarhun’un dediğini yap.”

Kiros’un yüzü kızardı ama sustu.

Serdar kapıya yöneldi. Çıkmadan önce bir kez daha göğsündeki metali düşündü. Onu çıkarıp Tarhun’a mı bırakmalıydı? Hayır. Ocak da hedef altındaydı. Leya’ya mı vermeliydi? Şifa hattı da hedef altındaydı. Saklamalı mıydı? Nereye? Bu şehirde artık hiçbir taş güvenilir değildi.

En tehlikeli nesne, en tehlikeli adamın üstünde kalacaktı.

Kendisi.

Bu iyi bir çözüm değildi.

Sadece o anki en az kötü çözümdü.

Serdar kapıdan çıktı.

Tralleis’in gece sokakları dumanla doluydu. Uzakta şifa evinin olduğu tarafta boğuk bir uğultu vardı. Bir yerde köpek havladı, sonra aniden sustu. Bu susturulmuş havlama Serdar’a dışarıda hâlâ avcılar olduğunu söyledi.

Melan arkasından geldi. Genç, elindeki kısa sopayı iki eliyle sıkıyordu.

“Bana yakın durma,” dedi Serdar.

Melan şaşırdı.

“Niye?”

“Beni hedef alırlarsa sen de düşersin. Bir sokak geriden gel. Ben durursam sen durma. Ben düşersem Leya’ya gideceksin.”

Melan’ın gözleri büyüdü.

“Sen düşersen?”

Serdar ona bakmadı.

“O zaman daha hızlı gideceksin.”

Dar sokakta ilerlediler.

Serdar doğrudan ana yola çıkmadı. Fırının arkasındaki dar geçide girdi. Duvarların arasında un kokusu, nem ve eski kül vardı. Bu geçit gündüzleri çocukların saklambaç oynadığı bir yerdi. Gece ise iki adamın yan yana zor yürüdüğü bir boğaza dönüşüyordu. Serdar burada adımlarını yavaşlattı.

Takip ediliyorlardı.

Ayak sesi duymuyordu.

Bu yüzden takip edildiklerini biliyordu.

İyi takipçi ses çıkarmazdı; ama çevre onun yüzünden farklı davranırdı. Bir kedi duvardan atlayıp kaçtı. Uzakta asılı bir bez parçası rüzgâr olmadığı hâlde hafifçe oynadı. Serdar sol duvardaki küçük yağ lambasının sönmüş olduğunu fark etti. Biraz önce burada biri durmuştu.

Melan fısıldadı:

“Bir şey mi var?”

Serdar cevap vermedi. Eliyle dur işareti yaptı.

Sonra cebinden küçük bir taş aldı ve sağdaki boş sokağa attı. Taş yuvarlandı. Sıradan bir tıkırtı çıktı.

Hiçbir şey olmadı.

İkinci taşı daha uzağa, kırık bir küpün içine attı.

Bu kez karanlığın içinden çok hafif bir hareket geldi.

Bir refleks.

Bir adam, boş sokağa bakmıştı.

Serdar yön değiştirdi. Melan’ın omzuna dokunup sol geçide itti.

“Koşma,” dedi. “Hızlı yürü.”

“Arkamızda kim var?”

“Göz.”

“Adam değil mi?”

“Adamdan kötü.”

Ana yola yaklaştıklarında şifa evi hattından gelen göçü gördüler. Aris’in ağına bağlı kadınlar, hastaları ikişer üçer küçük gruplar hâlinde taşıyordu. Kimse tek bir büyük kalabalık oluşturmuyordu; bu iyi işaretti. Leya krizi dağınık damarlar hâlinde akıtıyordu. Bir grup ekmek sepetleri taşıyormuş gibi görünüyordu ama sepetlerin altında sargı bezleri vardı. Bir başka grup yaralı hamalı iki kişi arasında yürütüyordu. Doğum yapmış kadın ve bebeği görünmüyordu. Serdar, bunun iyi mi kötü mü olduğunu anlayamadı.

Sonra Leya’yı gördü.

Dar bir kapı aralığında diz çökmüş, Nikos’un elindeki sargıyı kontrol ediyordu. Yanında yanık çocuk vardı. Çocuk hâlâ ağlıyordu ama sesi azalmıştı. Leya’nın yüzü dumanla kirlenmiş, saçları dağılmıştı. Gözleri yorgundu fakat dağılmamıştı.

Serdar ona doğru gitmek istedi.

Tam o sırada karşı sokağın ağzında iki Sessiz Avcı belirdi.

Bu kez doğrudan saldırmadılar.

Biri hastaların bulunduğu hatta baktı.

Diğeri Serdar’a.

Serdar hemen anladı.

Onu seçime zorluyorlardı.

Hastalara saldırırlarsa Serdar onları korumaya giderdi. Serdar onlara giderse Leya’nın yanındaki hat açılırdı. Serdar Leya’ya giderse hastalar açık kalırdı. Morkos artık Serdar’ı öldürmekten çok onun önceliklerini çoğaltıyordu.

Bir adam aynı anda her şeyi koruyamazdı.

Ama bir komutan her şeyi kendi korumazdı.

Serdar geriye, Melan’a döndü.

“Leya’ya git. Ocağın düşmediğini söyle. Tarhun yaralı ama ayakta. Tünel hattı işaretlendi, sahte iz kuruyoruz de.”

Melan şaşkınlıkla baktı.

“Bunların hepsini mi?”

“Unutursan sonunu söyle: Sahte iz kuruyoruz. Leya anlar.”

Melan başını sallayıp koşmadan ilerledi.

Serdar sokak ortasında tek başına kaldı.

Avcılar bunu bekliyordu.

İlk avcı sağdan yaklaştı. İkincisi hastaların olduğu hatta doğru kaydı. Serdar ikisine birden saldırmadı. Bunun yerine yerdeki kırık pazar tahtasını ayağıyla kaldırıp ikinci avcının yoluna itti. Tahta basit bir engeldi ama dar sokakta bir nefes kazandırdı. Sonra birinci avcıya döndü.

Kılıçlar çarpışmadı.

Serdar’ın elinde kılıç yoktu.

Kısa bıçağıyla adamın kılıç kolunun içine girdi, bileğini kontrol etti, dengesini bozdu. Avcı beklenenden daha hızlı toparlandı. Dizini Serdar’ın kaburgasına vurdu. Serdar nefesini kaybetti ama bırakmadı. Adamın omzunu duvara çarptı. Bu sırada ceketinin iç kısmı yeniden çekildi.

Metal göğsüne sertçe vurdu.

Künye.

Serdar’ın eli yine oraya gitmek istedi.

Gitmedi.

Ama bir anlık refleks omzunu kapatmasına yetti.

Karanlığın içindeki mühür taşıyıcı bunu gördü.

Karanlığın içindeki mühür taşıyıcı bunu gördü.

Serdar da onun gördüğünü gördü.

Aralarındaki mesafe yirmi adım kadardı. Adam duvar dibinde duruyordu. Ne bıçak çekti ne koştu. Sadece baktı. Sanki bütün savaş, Serdar’ın göğsündeki küçük hareketi görmek için kurulmuştu.

Serdar’ın içinden buz gibi bir öfke yükseldi.

Beni değil, cebimi izliyor.

İkinci avcı hasta hattına yöneldi. Leya başını kaldırdı, durumu gördü. Elindeki sargıyı Nikos’a verdi.

“Baskı uygula.”

Nikos tereddüt etmedi.

Leya ayağa kalktı. Elinde silah yoktu. Ama karşısındaki adam bunu silahsızlık sanacak kadar aptal değildi. Leya yerdeki küçük kireç torbasını aldı ve avcının önüne fırlattı. Torba patladı. Beyaz toz havaya yayıldı. Adam bir an durdu. Leya geri çekilmedi; hastaların önünde yan durdu, onları doğrudan hedef olmaktan çıkardı.

Serdar bunu gördü.

Leya yine hattını tutuyordu.

Serdar birinci avcıyı etkisiz hâle getirdi ama öldürmedi. Adamı dizlerinin üstüne düşürdü, sonra kılıcını uzağa itti. İkinci avcı, Leya’ya ulaşamadan Nikos yerden aldığı kırık sepeti adamın ayağına doladı. Avcı çocuğu bir darbeyle savurabilirdi; fakat öldürme emri yoktu. Bu tereddüt, Leya’ya zaman verdi. Leya avcının bileğine sargı bezini doladı, yönünü değiştirdi ve onu duvara çarptı. Adam düşmedi ama hattı bozuldu.

Serdar yetişti.

Avcıyı omzundan tutup geriye çekti.

“Geri,” dedi.

Avcı ona baktı.

Gözlerinde nefret yoktu.

Görev vardı.

“Canlı istiyorlar seni,” dedi avcı.

Serdar’ın yüzü değişmedi.

“Biliyorum.”

“Bilgin için.”

“Yanlış bilgi pahalıdır.”

Avcı ilk kez küçük bir tepki verdi.

Serdar bu tepkiyi yakaladı.

Morkos bilgi istiyordu. Ama bilgiye aç bir adam, yanlış bilgiye de açıktı. Bu, Serdar’a küçük bir manevra alanı bırakıyordu.

Avcıyı duvara bastırdı.

“Efendine söyle,” dedi. “Aradığı kapı ocakta değil.”

Avcının gözleri kısıldı.

Serdar devam etti:

“Kapı suyun altında.”

Bu cümle yalandı.

Ama tamamen rastgele değildi. Tralleis’in eski su kanalları gerçekten vardı. Morkos zaten yeraltına takılmıştı. Eğer bu yem tutarsa, avcıların bir kısmı ocağın gerçek hattından uzaklaşabilirdi.

Avcı konuşmadı.

Serdar onun boğazına kısa bir baskı yaptı. Adamın bilinci kapandı.

Nikos korkuyla sordu:

“Onu neden öldürmedin?”

Serdar gözlerini baygın avcıdan ayırmadan cevap verdi:

“Çünkü bazı adamlar geri dönmek için bırakılır.”

Leya bunu duydu.

“Yanlış bilgi mi verdin?”

“Evet.”

“Bu defa bedelini hesapladın mı?”

Soru doğrudan göğsüne indi.

Serdar bir an sustu.

“Hayır,” dedi. “Ama seçenekler daha kötüydü.”

Leya’nın yüzünde yorgun, acı bir ifade belirdi.

“Bu cevaptan nefret ediyorum.”

“Ben de.”

Bu kısa konuşmanın arasında mühür taşıyıcı kayboldu.

Serdar bunu fark ettiğinde geç kalmıştı. Adam ne savaşa girmişti ne de yenilmişti. Sadece gözlemiş, öğrenmiş, sonra gölgeye çekilmişti. Onun taşıdığı bilgi, yerde yatan iki avcıdan daha tehlikeliydi.

Leya, Melan’dan haberi almıştı. Serdar’a döndü.

“Tarhun?”

“Yaralı. Ama ayakta.”

“Ocağın altı?”

“Az kaldı.”

Leya’nın yüzü karardı.

“Yani asıl hedef orası.”

“Bir kısmı.”

“Diğeri?”

Serdar bu kez cevap vermedi.

Leya’nın gözleri onun göğsüne indi. Serdar elini götürmedi ama artık bunun da bir cevap olduğunu biliyordu.

“Yine benden bir şey saklıyorsun,” dedi Leya.

“Evet.”

“Bu gece de mi?”

Serdar ona baktı.

“Özellikle bu gece.”

Leya’nın yüzünde öfke belirdi ama hemen bastırdı. Çünkü çevrelerinde hastalar vardı. Yanık çocuk vardı. Nikos’un kanayan eli vardı. Aris’in kadınları korkuyla emir bekliyordu. Bu konuşma burada açılamazdı.

“Peki,” dedi Leya. “O zaman sakladığın şeyin hastaların üstüne düşmemesine dikkat et.”

Serdar bu cümleyi hak ettiğini biliyordu.

“Dikkat edeceğim.”

Leya, “yetmez” demedi.

Ama bakışı söyledi.

Serdar çevreye baktı. Şifa hattı kısmen güvenliydi. Hastalar küçük gruplar hâlinde taşınıyordu. Ocağa sahte iz kurulacaktı. Ama mühür taşıyıcı bilgiyle kaçmıştı. Bu gece hâlâ bitmemişti; hatta asıl tehlike yeni başlıyordu.

Serdar iki cephe arasında bir karar daha verdi.

“Leya, hastaları kuzeydeki mahzene değil, eski zeytin presinin altına götür.”

Leya şaşırdı.

“Kuzey mahzeni daha yakın.”

“Bu yüzden orayı beklerler.”

“Zeytin presinin altında hava kötü.”

“Çocukları en öne değil ortaya alın. İki grup hâlinde gidin. Nikos önden gitmeyecek.”

Nikos başını kaldırdı.

“Ben gidebilirim.”

Serdar ona sert baktı.

“Senin elin kanıyor. Kan izi bırakıyorsun.”

Nikos utandı, elini sakladı.

Leya araya girdi.

“Bu gece yeterince yaptı.”

Serdar başını salladı.

“Biliyorum. O yüzden yaşayacak.”

Nikos’un yüzünde garip bir ifade oluştu. Azarlanmış gibi değil, ilk kez hesaba katılmış gibi.

Uzakta ocağın yönünden bir metal sesi geldi.

Tek bir tok vuruş.

Tarhun’un işareti.

Serdar sesi tanımadı aslında; ama bedeninin bir yeri tanıdı. Bu, “hat duruyor” demekti. Tarhun sahte izi kurmaya başlamıştı.

Serdar kısa bir nefes aldı.

Sonra göğsündeki metale dokunmadan yürümeye başladı. Artık elini oraya götürmeyecekti. En azından gören gözler varken. Ama bu, künyenin tehlikesini azaltmıyordu. Aksine, ona dokunamamak onu daha ağır yapıyordu.

Leya yanından geçerken kısaca konuştu:

“Serdar.”

Durdu.

“Az önce çocuğun kolu…”

“Biliyorum.”

“Hayır. Sadece bilme.” Leya’nın sesi alçaldı. “Bir daha kullandığında önce odadaki en zayıf kişiyi düşün.”

Serdar gözlerini kapatıp açtı.

“Düşüneceğim.”

“Düşünmek de yetmez.”

Serdar’ın yüzünde acı bir gülümseme belirdi.

“Bunu senden öğreniyorum.”

Leya cevap vermedi. Hastalara döndü.

Serdar tekrar sokağın ortasına çıktı. Şifa hattı solunda, ocak hattı sağındaydı. İki taraftan da duman yükseliyordu. Bir tarafta bitki ve kan, diğer tarafta demir ve kül kokusu vardı. İkisinin arasında duran Serdar için gece artık bir savaş alanı değil, çözülmesi gereken dar bir denklem hâline gelmişti.

Öncelikler.

Tahliye.

Geçit.

Yanlış bilgi.

Canlı bırakılan avcı.

Mühür taşıyıcının gözleri.

Künye.

Kolye.

Leya.

Tarhun.

Zaman.

Her şeyi aynı anda koruyamazdı. Ama neyin feda edilmeyeceğini bilmek zorundaydı.

O an karanlığın içinden hafif bir taş sesi geldi.

Serdar döndü.

Uzak duvarın dibinde mühür taşıyıcı yeniden belirmişti. Bu kez daha uzaktaydı. Yüzü hâlâ seçilmiyordu. Ama başının hafif eğiminden Serdar’a değil, Serdar’ın göğsüne baktığı anlaşılıyordu.

Serdar onun peşinden koşabilirdi.

Koşmadı.

Çünkü o adam yem de olabilirdi.

Çünkü Leya’nın hattı hâlâ hareket ediyordu.

Çünkü Tarhun ocağın altında sahte iz kuruyordu.

Çünkü Morkos’un en büyük tuzağı belki de tam buydu: Serdar’a koruması gereken her şeyi gösterip onu bir tanesinin peşinden koşturmak.

Serdar karanlıktaki adama bakarak çok hafif başını eğdi.

Gördüm seni.

Mühür taşıyıcı kıpırdamadı.

Sonra gölgeye karıştı.

Serdar bu kez göğsüne dokunmadı.

Ama iç cebindeki künye sanki kendi kendine ağırlaştı. Koşarken sallanıyor, eğilirken yer değiştiriyor, her ani dönüşte kumaşa çarpıyordu. O küçük metal parçası artık yalnızca geçmişinden kalan bir kimlik değildi. Serdar’ın bu çağa ait olmadığını kanıtlayan, Morkos’un eline geçerse bütün yalanlarına kemik verecek bir nesneydi.

Bir asker için künye, ölürse kim olduğunu söylesin diye taşınırdı.

Serdar içinse ölmeden önce kim olduğunu ele verebilirdi.

Ocağın yönünden ikinci metal sesi geldi.

Ardından üçüncü.

Tarhun çalışıyordu.

Şifa hattında Leya hastaları yürütüyordu.

Serdar iki sesin arasında durdu.

Ve ilk kez, bu savaşın artık yalnızca Morkos’a karşı verilmediğini bütün ağırlığıyla hissetti. Morkos’un hedefi Serdar’ın canı değildi sadece. Onun etrafındaki bağları, hatıraları, sırları ve geleceğe açılan bütün izleri hedef alıyordu.

Karanlıkta Serdar’ın her hamlesini izleyen göz, kılıcın değil, cebin peşindeydi.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.