Bölüm 6 - Barutun Bedeli Görseli
Bölüm 6 - Barutun Bedeli

Nikos’un Kefareti

12. Sahne 18 dk okuma 15 okunma
Avcılardan biri diğerine baktı. Meşale ışığı Nikos’un kan izini yakaladı.
Avcılardan biri diğerine baktı. Meşale ışığı Nikos’un kan izini yakaladı.
Leya yarayı temizledi. Yanında modern antiseptik yoktu.
Leya yarayı temizledi. Yanında modern antiseptik yoktu.

Şifa evinin arka geçidi, toprağın altında unutulmuş bir damar gibi karanlıktı.

Dar koridorun taş duvarları gündüz bile soğuk olurdu; gece baskınının ardından ise o soğukluk, insanın sırtından içeri giren bir suç gibi yapışıyordu. Üst tarafta kırılan kapıların, devrilen rafların ve uzaklaşan ayak seslerinin yankısı hâlâ geçidin tavanından damlıyor gibiydi. Her sarsıntıda taşların arasından ince toz dökülüyor, havadaki is kokusuna nem ve eski kan kokusu karışıyordu.

Nikos, sırtını mermer duvara dayamış, nefes almamaya çalışıyordu.

Nefes almak bile ses çıkarıyordu.

Bunu o gece öğrenmişti.

Daha önce de korkmuştu. Hem de çok. Morkos’un adamları onu ilk kez köşkün arka avlusuna götürdüğünde, dizleri öyle titremişti ki ayakta durabilmek için duvara yaslanmak zorunda kalmıştı. Morkos’un adamları ona vurduklarında değil, konuşmadıklarında daha çok korkmuştu. Çünkü dayak biterdi. Sessizlikte ise insan kendisine ne yapılacağını kendi hayal ederdi.

O zaman bilgi vermişti.

Leya’nın evine kimlerin gelip gittiğini söylemişti.

Serdar’ın hangi saatlerde göründüğünü, Aris’in adamlarının ne zaman ekmek sepeti taşıdığını, Tarhun’un çırağının şifa evine kaç kez geldiğini, hatta Leya’nın hangi sandığı sakladığını bile fısıldamıştı. Önce sadece küçük şeyler söylediğini sanmıştı. Sonra küçük şeylerin, Morkos’un elinde nasıl büyük bir ağ hâline geldiğini görmüştü.

İhanet bazen tek bir büyük satış değildi.

Küçük küçük verilen doğru bilgilerin, yanlış adamın elinde birleşmesiydi.

Şimdi o küçük doğrular, bu rutubetli geçidin üstünde kılıç sesi olarak dönüyordu.

Nikos duvarın dibinde çömelmişti. Sol elini göğsüne bastırıyor, sağ eliyle nefesini kapatmaya çalışıyordu. Karanlığın ilerisinde çocuklar vardı. Leya’nın gizli bölmeye indirdiği ateşli çocuk, yanık kolu sarılan küçük oğlan, doğum yapan kadın, bebeği, bacağı sarılı hamal, ihtiyar adam… Hepsi bu geçidin daha iç kısmındaki alçak bölmede saklanıyordu.

Onların nefesleri bile Nikos’a emanet gibiydi.

Bu düşünce onu daha çok korkuttu.

Çünkü Nikos kendisine emanet edilen şeyleri daha önce koruyamamıştı.

Üst tarafta biri konuştu.

Ses net değildi. Taşların arasından süzülürken fısıltıya dönüşüyordu. Ama kelimelerden bazıları seçiliyordu.

“...iz...”

“...taze...”

“...çocuk...”

Nikos’un midesi kasıldı.

İki gölge, geçidin üst bağlantısına inmişti.

Morkos’un sıradan muhafızları olsaydı, gürültüyle inerlerdi. Küfür eder, meşaleyi yüksek tutar, korkuyu kendi cesaretleri sanırlardı. Ama bunlar farklıydı. Adımları azdı. Her adımın arasında dinliyorlardı. Meşaleyi yüz hizasında değil, yere yakın tutuyorlardı. Taş zemindeki izleri, düşen damlaları, sürtünmüş tozu okuyorlardı.

Sessiz Avcılar.

Nikos onları daha önce uzaktan görmüştü. Morkos’un köşkünün çevresinde bazen gece yarısı hiçbir yere bakmadan yürüyen, ama her şeyi gören adamlar. Pazar muhafızları gibi gülmezlerdi. Liman fedaileri gibi omuz atmazlardı. İnsanları dövmekten zevk alan kaba adamlar da değillerdi. Onları asıl korkutucu yapan buydu. Zevk almıyorlardı. Sadece yapıyorlardı.

Şimdi o adamlardan ikisi, hasta çocukların saklandığı kapağın izini bulmak üzereydi.

Nikos’un boğazı kurudu.

Eski alışkanlık, içinden bir yılan gibi yükseldi.

Saklan.

Hiçbir şey yapma.

Yakalanırsan bilmiyorum de.

Daha kötüsü oldu.

Başka bir ses, çok daha eski ve çok daha utanç verici bir yerden geldi:

Yolu gösterirsen seni bırakırlar.

Nikos gözlerini kapattı.

Bu düşünceyi duyduğu için bile kendinden nefret etti. Ama düşünce oradaydı. Korku dürüsttü. İnsan korkarken en kötü ihtimalini de görürdü.

Meşalenin ışığı dar geçidin köşesine vurdu. Taş zeminde Leya’nın az önce taşıdığı yaralı çocuğun sargısından damlayan su izleri vardı. Bir yerde bitki merheminden düşmüş koyu bir damla parlıyordu. Başka bir yerde hamalın sürüklenen ayağının bıraktığı ince çizgi, doğrudan gizli bölmenin kapağına gidiyordu.

Avcılardan biri diz çöktü.

Parmaklarını o çizginin üstünde gezdirdi.

Nikos’un içindeki bütün kan geri çekildi.

Adam doğru yeri bulacaktı.

Bölmenin kapağı eski taşlarla örülmüştü. Dışarıdan bakınca duvarın bir parçası gibi görünürdü ama dikkatli bir göz, alt kenardaki sürtünme izini fark edebilirdi. Kapak açılırsa içeridekiler kaçamazdı. Çocuklar sessiz kalamazdı. Doğum yapmış kadın yürüyemezdi. İhtiyar adam nefes alırken bile inliyordu.

Nikos’un zihninde Leya’nın sesi belirdi.

O ses bağırmıyordu.

Leya, onu ilk kez yakaladığında da bağırmamıştı. Nikos o gün dayak beklemişti. Lanet beklemişti. Kapıdan kovulmayı beklemişti. Ama Leya onun yüzüne bakmış, patlamış dudağını temizlemiş ve kanayan kaşının üstüne bez bastırmıştı.

“Neden tedavi ediyorsun beni?” diye sormuştu Nikos.

Leya’nın cevabı hâlâ içindeydi:

“Çünkü yara, sahibinin iyi biri olup olmadığını sormaz.”

Sonra biraz durmuş, daha sert bir sesle eklemişti:

“Ama bu seni temize çıkarmaz.”

O an Nikos utanmıştı.

Şimdi o utanç, korkusundan daha derin bir yerden yükseldi.

Avcının eli kapak çizgisine yaklaştı.

Nikos’un parmakları belindeki küçük ekmek bıçağını buldu.

Bıçağı çektiğinde metal karanlıkta neredeyse hiç parlamadı. Küçük, basit, eğri bir bıçaktı. Bir muhafızı öldüremezdi. Sessiz Avcı’ya saldırmaya kalksa daha ilk adımda boğazı kesilirdi.

Zaten Nikos’un aklına saldırmak gelmedi.

O kadar cesur değildi.

Belki de doğru olan da bu değildi.

Avcıların aradığı şey izdi.

Öyleyse onlara iz verecekti.

Nikos sol avucunu açtı.

Bıçağın ucunu derisine dayadı.

Bir an yapamadı.

Bedeni buna izin vermedi. Kendi etini kesmek, başkasının vurmasından daha farklıydı. İnsan kendine acı vermeden önce kendisiyle pazarlık ederdi. Azıcık kes. Vazgeç. Başka yol bul. Bağır. Kaç. Leya’ya seslen.

Ama seslenirse çocuklar duyulurdu.

Kaçarsa kapak bulunurdu.

Başka yol yoktu.

Nikos dişlerini alt dudağına geçirdi ve bıçağı avucunun içinden aşağı doğru çekti.

Acı beyaz bir ışık gibi patladı.

Nefesi boğazında kırıldı ama bağırmadı. Gözlerinden yaş fırladı. Kan hemen doldu, avucunun çizgilerini kapladı, bileğine doğru aktı.

Sıcak.

Çok sıcak.

Nikos o sıcaklığa şaşırdı. Korkudan donmuş bedeninde kanın hâlâ böyle sıcak akması, yaşadığını hatırlatan zalim bir işaretti.

Meşaleli avcı başını hafifçe kaldırdı.

Nikos artık geri dönemezdi.

Yerden kalktı ve bilerek sendeledi. Kanayan elini duvara sürdü. Sonra kapağın tam ters tarafındaki dar koridora doğru birkaç adım attı. Kan taşın üstüne damladı. Bir damla. İki. Üç. Taze, parlak, inkâr edilemez.

Sonra yerde duran boş toprak kabı tekmeledi.

Kap yuvarlandı, taş duvara çarpıp kırıldı.

Ses geçitte bir çığlık gibi büyüdü.

Avcılar aynı anda döndü.

Nikos, sesini kendi sesi olmaktan çıkarmaya çalışarak bağırdı:

“Buradalar! Kuzey çıkışına kaçıyorlar!”

Sesi titredi.

Bu iyi oldu.

Korkan birinin sesi gibi duyuldu.

Çünkü korkuyordu.

Avcılardan biri diğerine baktı. Meşale ışığı Nikos’un kan izini yakaladı. Kapak çizgisinden uzaklaşan taze kan, muhafızların görmek istediği şeye benziyordu: yaralı bir kaçak, panikle yanlış yöne koşmuştu.

Avcılardan biri diğerine baktı. Meşale ışığı Nikos’un kan izini yakaladı.

Nikos tekrar bağırdı:

“Çocukları götürdüler! Çabuk!”

Bu kez neredeyse kendi yalanına inanacaktı.

Çünkü gerçekten çocukları götürmüşlerdi.

Sadece o yöne değil.

İlk avcı peşine düştü. İkincisi bir an kapak tarafına baktı. Nikos’un kalbi duracak gibi oldu. Eğer adam bir nefes daha düşünse, izlerin fazla kolay olduğunu anlayabilirdi.

Nikos koşmaya başladı.

Kanını yere daha belirgin bırakmak için elini aşağıda tuttu. Her adımda avucundan sıcak damlalar koptu. Dar koridorda ayakları kaydı. Bir kez duvara çarptı, omzu acıdı. Arkasından gelen adımlar hızlandı.

Sessiz Avcılar hızlı koşarken bile az ses çıkarıyordu.

Bu daha korkunçtu.

Nikos, çocukların saklandığı bölmeden uzaklaşmayı başarmıştı ama şimdi kendi kaçış yolunu da daraltmıştı. Kuzey çıkışı dediği yer aslında yarı çökmüş eski bir taş boşluğa gidiyordu. Bir yetişkin adam oradan geçemezdi. Küçük bir çocuk belki sürünerek çıkardı ama Nikos’un bedeni sıkışırdı.

Bunu biliyordu.

Yine de oraya koştu.

Çünkü asıl amaç kaçmak değildi.

Uzaklaştırmaktı.

Bir dönemece geldiğinde kısa bir an durdu. Nefesi yanıyordu. Elindeki acı artık bütün koluna yayılmıştı. Arkasındaki meşale ışığı büyüyordu.

O anda bir başka anı geldi.

Morkos’un adamlarının karşısında diz çöktüğü gece.

“Bize sadece kapıdan kimlerin girdiğini söyleyeceksin,” demişlerdi.

Sadece.

Hep böyle başlamıştı.

Sadece bir isim.

Sadece bir saat.

Sadece bir sandık.

Sadece bir geçit.

İnsan kendini böyle kandırırdı. Sadece diyerek. Sadece bu sefer diyerek. Sadece hayatta kalmak için diyerek.

Şimdi ilk kez sadece kendini kurtarmak için koşmuyordu.

Bu yüzden korku aynı korku değildi.

Dönemecin sonunda yarı çökmüş taş boşluğa ulaştı. Eğildi, sanki oradan geçecekmiş gibi yaptı. Kanayan elini taşın kenarına sürdü. Sonra arkasına baktı.

İlk avcı köşeyi döndü.

Gözleri Nikos’un eline, sonra taş boşluğa gitti.

“Kim geçti buradan?”

Nikos cevap vermedi.

Avcı yaklaştı.

“Kim geçti?”

Nikos’un boğazından hırıltı gibi bir ses çıktı.

“Bilmiyorum.”

Avcının yüzünde hiçbir öfke yoktu.

Bu daha kötüydü.

Adam Nikos’un yakasına uzandı. Nikos geri çekilmek istedi ama arkasında taş vardı. Avcı onu duvara bastırdı. Meşale ışığı yüzüne vurdu.

“Yalan söylüyorsun.”

Nikos gözlerini kaçırdı.

Evet.

Yalan söylüyordu.

Ama bu kez doğru şey için.

Avcı, Nikos’un kanayan elini yakaladı. Başparmağını yaranın üstüne bastırdı.

Acı Nikos’un dizlerini çözecek kadar büyüdü.

Bu kez çığlığını tam tutamadı. Boğazından kırık bir ses çıktı.

Avcı başını eğdi.

“Bu yara yeni.”

Nikos dişlerinin arasından konuştu:

“Düştüm.”

“Bıçakla mı düştün?”

Nikos cevap vermedi.

Avcı tam o anda bir şey fark etti. Kan izinin fazla düzgün aktığını. Yaralı bir insanın panikle kaçarken izinin böyle bilinçli, böyle takip edilebilir olmayacağını. Gözleri Nikos’un yüzünden tekrar geçidin geldiği yöne kaydı.

Nikos bunu gördü.

Adam şüphelenmişti.

O zaman ikinci bir yalan gerekiyordu.

Ama artık sesi yoktu.

Gücü de yoktu.

Avcı onu kenara itip geri dönmeye hazırlanırken Nikos son çareyle adamın bileğine sarıldı.

Bu saldırı değildi.

Yapışmaktı.

Çaresiz, zayıf, aptalca bir tutunma.

Ama bir nefes kazandırdı.

Avcı ona baktı. İlk kez yüzünde küçük bir kızgınlık belirdi.

“Bırak.”

Nikos bırakmadı.

Adam onu sertçe itti. Nikos taş zemine düştü. Başının arkası duvara çarptı. Gözlerinin önünde yıldızlar patladı. Elindeki yara yeniden açıldı, kan yere yayıldı.

İkinci avcı da köşeden geldi.

“Ne var?”

İlki kısa konuştu:

“Yem olabilir.”

Nikos’un kalbi çöktü.

Yem olduğunu anlamışlardı.

Ama artık çok geç olmuş olabilir miydi?

Uzakta, gizli bölmenin olduğu yönden çok hafif bir taş sesi geldi. Kapak kapanıyordu. İçeridekiler daha derine alınmıştı.

Nikos o sesi duydu.

Avcılar duymadı.

Ya da duysalar da artık ayıramadılar.

Çünkü tam o sırada yukarıdan demirci ocağı yönünden büyük bir gürültü koptu. Metal metale çarptı. Ardından uzak bir bağırış geldi. Serdar’ın mı, Tarhun’un mu, yoksa bir avcının mı olduğu belli değildi. İki avcı aynı anda başlarını kaldırdı. Gecenin iki cepheli karmaşası, Nikos’un yalanına birkaç nefes daha ekledi.

İlk avcı karar verdi.

“Geri.”

İkisi geldiği yöne döndü.

Nikos yerde kaldı.

Geri dönüyorlardı.

Ama geç kalmışlardı.

Nikos bunu anladığı anda içinde garip bir boşluk oluştu. Zafer gibi değildi. Sevinç hiç değildi. Daha çok, uzun zamandır göğsüne bastırdığı bir taşın milim kadar yerinden oynaması gibiydi.

Yerden kalkmaya çalıştı.

Kalkamadı.

Sol eli kan içindeydi. Başının arkası zonkluyordu. Dizleri titriyordu. Bir süre taş zeminde yan yatıp nefes aldı. Karanlıkta kendi kanının kokusunu duydu. Demir gibiydi. Tarhun’un ocağındaki demir gibi değil; insanın içinden gelen daha sıcak, daha utandırıcı bir demir.

“Korku,” diye fısıldadı.

Cümlenin devamı Leya’nın sesiyle geldi:

“Korku, yaranın üstüne bastırırsan kanı durdurmaz Nikos. Sadece parmaklarını kirletirsin.”

Nikos kanayan eline baktı.

Bu kez parmakları gerçekten kirliydi.

Ama ilk kez, o kirin nereye aktığını kendisi seçmişti.

Leya, arka geçidin ikinci bölümünde son hastayı da güvenli hatta aldıktan sonra Nikos’un olmadığını fark etti.

Bunu hemen söylemedi.

Çünkü etrafında hâlâ insanlar vardı. Yanık çocuk annesinin kucağında titriyordu. Doğum yapmış kadın bitkin hâlde yürütülüyordu. İhtiyar adam her nefeste inliyordu ama inatla “iyiyim” demeye çalışıyordu. Aris’in gönderdiği kadınlardan biri telaşla kuzey mahzenini sormuş, Leya onu eski zeytin presine yönlendirmişti.

Serdar’ın emri doğruydu.

Yakın olan yer tuzak olabilirdi.

Leya bunu kabul etmekten hoşlanmadı ama uyguladı.

“İki grup,” dedi. “Çocuklar ortada. Yaralılar duvar tarafında. Kimse tek başına yürümeyecek.”

Sonra Nikos’u aradı.

Gözleri karanlıkta onu bulamadı.

İçinde eski bir şüphe yükseldi.

Kaçtı mı?

Bu soru, Leya’nın canını beklediğinden fazla acıttı. Çünkü Nikos’un kaçması şaşırtıcı olmazdı. Geçmişi buna uygundu. Korkusu buna uygundu. Kendini koruma içgüdüsü buna uygundu.

Ama az önce onun sandığı taşıdığını, çocukları indirdiğini, kanayan elini saklamaya çalıştığını görmüştü.

İnsan bir anda tamamen değişmezdi.

Ama bir anda hangi yöne dönmek istediğini gösterebilirdi.

Leya, Mara’ya döndü.

“Grubu sen götür. Zeytin presinin altında bekleyin. Ben gelene kadar kimse ışık yakmayacak.”

Mara korkuyla baktı.

“Sen?”

“Eksik var.”

“Kimi?”

Leya cevap vermedi.

Çünkü adı söylemek, endişeyi gerçek yapacaktı.

Dar geçitte geri döndü. Elinde küçük bir kandil vardı ama ışığı bezle kapatmıştı. Tam parlak ışık, insanı ele verirdi. Gözleri karanlığa alışmıştı. Yerdeki izleri gördü: su, merhem, sürtünme, ayak izi.

Sonra kan.

Taze kan.

Leya diz çöktü. Parmaklarını yere değdirmedi; sadece baktı. Kanın yönü gizli bölmeden uzağa gidiyordu. Fazla belirgindi. Fazla çağırıyordu. Bu iz, panikle kaçan birinin değil, takip edilmek isteyen birinin iziydi.

Leya’nın yüzü değişti.

“Nikos,” diye fısıldadı.

Bu kez sesinde hayal kırıklığı yoktu.

Korku vardı.

Kan izini takip etti. Kuzey tarafındaki yarı çökmüş geçide yaklaşırken yerde kırılmış toprak kabı gördü. Duvara sürülmüş kan vardı. Bir yerde avuç izi seçiliyordu; parmaklar açık, düzensiz, acıyla bastırılmıştı. Leya bu izi görünce Nikos’un yarayı kendi açtığını anladı.

Bunu anlamak onu hem öfkelendirdi hem de sarstı.

Aptal çocuk.

Cesur aptal çocuk.

Köşeyi döndüğünde Nikos’u yerde buldu.

Sırtı duvara yaslıydı. Başı yana düşmüştü. Bilinci açıktı ama gözleri bulanıktı. Sol eli kan içindeydi. Yarayı kendi çaputuyla sarmaya çalışmış, ama bez yanlış yere bastırılmıştı. Kan parmaklarının arasından sızıyordu.

Leya dizlerinin üstüne çöktü.

“Nikos.”

Genç gözlerini zor açtı.

“Bulmadılar mı?”

Leya bir an durdu.

Bu soruda kendini değil, çocukları sormuştu.

“Hayır,” dedi. “Bulmadılar.”

Nikos’un yüzünde çok küçük bir rahatlama belirdi. Ardından acı geri geldi.

“İyi.”

Leya onun elini aldı. Nikos irkildi.

“Dokunma, kirli.”

Leya sertçe baktı.

“Ben kirden korksaydım şifacı olmazdım.”

Nikos’un gözleri doldu. Belki acıdan, belki yorgunluktan, belki de bu cümlenin ağırlığından.

Leya yarayı açtı. Kesik derindi ama tendon zarar görmemiş gibi görünüyordu. Kan çok akmıştı. Hemen kemerinden temiz bez çıkardı, bası uyguladı.

Nikos acıyla nefesini tuttu.

“Bağırabilirsin,” dedi Leya.

“Duyarlar.”

“Duyacak kimse kalmadı. Avcılar çekildi.”

Nikos başını duvara yasladı.

“Ben… ben onları başka tarafa götürdüm.”

“Gördüm.”

“Hayır, görmedin. Ben…” Sesi kırıldı. “Ben daha önce de götürdüm. Başka tarafa değil. Size. Onları size ben getirdim.”

Leya’nın elleri bir an yavaşladı.

Ama durmadı.

Nikos konuşmaya devam etti. Artık kelimeler yaradan akan kan gibiydi. Tutamıyordu.

“İlkinde sadece kapıya kim geldi dedim. Sonra Serdar’ın ne zaman çıktığını. Sonra sandığı. Sonra… Leya, ben her şeyi söylemedim ama yeterince söyledim. Hep ‘sadece bu kadar’ dedim. Hep kendime öyle dedim.”

Leya sargıyı sıktı. Nikos acıyla inledi.

“Bu yarayı neden açtın?” diye sordu.

Nikos gözlerini kaçırdı.

“İz lazımdı.”

“Bunu biliyorum.”

“Çocukları bulacaklardı.”

“Bunu da biliyorum.”

“Başka bir şey yapamadım.”

Leya ona baktı.

“Hayır. Başka bir şey yapabilirdin.”

Nikos’un yüzü çöktü.

Leya’nın sesi sertti ama zalim değildi.

“Kaçabilirdin. Saklanabilirdin. Yolu gösterebilirdin. Yine kendini seçebilirdin.”

Nikos’un dudakları titredi.

“Bu kez seçmedim.”

“Evet.”

Bu tek kelime, Nikos’un beklemediği kadar ağırdı.

Leya bezin üstüne ikinci bir sargı sardı. Sonra küçük kemik iğnesini ve ipliğini çıkardı. Nikos’un gözleri büyüdü.

“Dikecek misin?”

“Evet.”

“Acır mı?”

“Evet.”

“Yalan söylemiyorsun.”

“Vaktimiz yok.”

Nikos zayıfça güldü. Sonra gülemeyecek kadar acıdı.

Leya yarayı temizledi. Yanında modern antiseptik yoktu. Steril masa yoktu. Metal aletleri yoktu. Ama eli hâlâ Aylin’in eliydi. Temiz bez, kaynatılmış su, uygun bitki özü, doğru baskı, dikkatli dikiş… Bu çağın imkânları içinde yapabileceğinin en iyisini yapıyordu. Her iğne girişinde Nikos’un nefesi kırıldı. Leya bir yandan dikerken bir yandan onun yüzünü izledi. Solgunluk artarsa kan kaybı tehlikeli olabilirdi.

Leya yarayı temizledi. Yanında modern antiseptik yoktu.

Nikos bir noktada fısıldadı:

“Beni affettin mi?”

Leya’nın eli durmadı.

“Hayır.”

Cevap hızlıydı.

Nikos gözlerini kapattı. Sanki bunu bekliyordu ama yine de canı yandı.

Leya düğümü attıktan sonra devam etti:

“Affetmek, bugün burada sana verebileceğim bir şey değil.”

Nikos gözlerini açtı.

“Peki neden…”

“Çünkü şifa başka bir şey.”

Leya sargıyı sardı. Sıkı ama kan dolaşımını kesmeyecek kadar dikkatli. Sonra Nikos’un elini kendi dizinin üstüne bıraktı.

“Şifa, hak edene verilen ödül değildir. Ben kime bakacağımı Morkos’a sorarsam, onun gibi olurum.”

Nikos’un boğazı düğümlendi.

“Ben sana ihanet ettim.”

“Evet.”

“Sen yine elimi diktin.”

“Evet.”

“Bu nasıl mümkün?”

Leya bir an sustu.

Geçidin uzak ucundan hastaların boğuk sesleri geliyordu. Yukarıda şifa evi aranıyor, belki de rafları dağıtılıyordu. Tarhun’un ocağından metal sesleri yankılanıyordu. Serdar iki cephe arasında hâlâ bir yerlerdeydi. Gece bitmemişti.

“Çünkü ben senin yaptığın kötülüğü küçültmüyorum,” dedi Leya. “Ama Morkos’un seni sadece o kötülükten ibaret yapmasına da izin vermiyorum.”

Nikos’un yüzü buruştu.

Ağlamamak için dudaklarını sıktı.

Bu kez ağlarsa, korkudan değil başka bir şeyden ağlayacaktı. Bu ona daha zor geldi.

“Ben ne yapacağım?” diye sordu.

Leya ayağa kalktı. Sonra ona kalkması için sağlam elini uzattı.

“Şimdilik düşmeyeceksin.”

Nikos onun eline baktı.

“Sonra?”

“Sonra yaptığın her yanlışın arkasından koşup onu düzeltmeye çalışacaksın. Hepsini düzeltemeyeceksin. Bazıları kalacak.”

Bu söz acımasızdı ama gerçekti.

Nikos yavaşça Leya’nın elini tuttu. Leya onu kaldırdı. Genç ayağa kalkınca sendeledi. Leya omzundan tuttu ama onu tamamen taşımadı.

“Yürüyebilir misin?”

“Evet.”

“Yalan söylersen dikişleri sökerim.”

“Biraz yürüyebilirim.”

“Daha iyi.”

Dar koridorda geri yürümeye başladılar. Nikos’un kanı hâlâ yerdeydi ama artık yeni damla düşmüyordu. Leya, sargının düzgün durduğunu gördü. Geçidin bir köşesine geldiklerinde Nikos durdu.

“Leya.”

“Ne?”

“Çocuklar… gerçekten güvende mi?”

“Şimdilik.”

“Şimdilik çok kısa bir kelime.”

Leya ona baktı.

“Bu gece elimizdeki en uzun kelime o.”

Nikos başını eğdi.

Bir süre sessiz yürüdüler.

Sonra uzaktan Serdar’ın sesi duyuldu. Net değildi ama emir verdiği anlaşılıyordu. Ardından Tarhun’un ocağından gelen tok metal vuruşları yankılandı. Gece iki cephede de devam ediyordu.

Nikos duvara tutundu.

“Ben tekrar işe yarayabilir miyim?”

Leya ona baktı.

Bu sorunun içinde yalvarma vardı. Ama sadece affedilme yalvarması değildi. Bir yer edinme, bir daha yalnızca korkak çocuk olarak görülmeme, kendi gözünde biraz daha az kirli olma isteği vardı.

Leya kolay cevap vermedi.

“İşe yaramak için kendini öldürmeye çalışma,” dedi sonunda. “Bu, kefaret değil. Bazen sadece başka bir bencillik olur.”

Nikos şaşırdı.

“Bencillik mi?”

“Evet. İnsan bazen ölerek hesap kapatmak ister. Yaşayıp her gün doğru şeyi seçmek daha zordur.”

Nikos bu cümleyi anlamaya çalıştı.

Belki tamamını anlamadı.

Ama ağırlığını hissetti.

“Ya yine korkarsam?”

Leya yürümeye devam etti.

“Korkacaksın.”

“Ya yine yanlış seçersem?”

“Seçmemeye çalışacaksın.”

“Bu cevap değil.”

“Hayat bazen cevap vermez Nikos. İş verir.”

Bu, Leya’nın savaş gecesinde verebileceği en dürüst cevaptı.

Geçidin sonunda eski zeytin presine açılan dar bölmeye ulaştılar. İçeride hastalar küçük gruplar hâlinde oturuyordu. Çocuklar annelerinin dizlerine sokulmuştu. Yanık kolu sarılı küçük oğlan Nikos’u görünce başını kaldırdı.

“Sen kanadın,” dedi çocuk.

Nikos elini saklamak istedi ama Leya buna izin vermedi.

“Evet,” dedi Nikos.

“Acıyor mu?”

Nikos çocuğa baktı. Az önce kendi yüzünden değil, Serdar’ın dumanlı hamlesi yüzünden yaralanan çocuk. Bu gecenin bütün masum bedellerinden biri.

“Acıyor,” dedi.

Çocuk ciddi ciddi başını salladı.

“Benimki de.”

Nikos’un boğazı düğümlendi.

“Biliyorum.”

Çocuk bir an düşündü.

“Sen ağladın mı?”

Nikos, Leya’ya baktı. Leya hiçbir şey söylemedi.

“Az,” dedi Nikos.

Çocuk bunu kabul etti. Sonra annesinin dizine döndü.

Bu küçük konuşma Nikos’un içini beklenmedik bir yerden kırdı. Çocuk onu suçlamamıştı. Kahraman da yapmamıştı. Sadece acıyı tanımıştı.

Leya hastaların arasından geçerek sargıları kontrol etti. Nikos kenarda kaldı. Kimse ona yaklaşmadı. Bazıları onun kim olduğunu biliyordu. Bazıları bilmiyordu. Bilenlerin gözlerinde hâlâ güvensizlik vardı.

Bu da haklıydı.

Nikos bunu ilk kez savunmaya çalışmadı.

Bir köşeye oturdu. Kanayan elini dizinin üstünde tuttu. Sargıya baktı. Leya’nın düğümü sıkıydı. Dikişler düzgündü. Acı dalga dalga yükseliyordu ama kan durmuştu.

Korku, yaranın üstüne bastırınca kanı durdurmamıştı.

Ama doğru yerden bağlanan bir sargı durdurmuştu.

Nikos başını duvara yasladı.

Dışarıda hâlâ savaş vardı. Morkos’un adamları hâlâ sokaklarda olabilirdi. Serdar hâlâ iki cephe arasında koşuyordu. Tarhun’un ocağı hâlâ yanık kokuyordu. Leya’nın şifa evi yağmalanmıştı. Hiçbir şey bitmemişti.

Ama Nikos’un içinde bir şey başlamıştı.

Küçük.

Ağrılı.

Güvensiz.

Her an yeniden korkuya yenilebilecek kadar zayıf.

Yine de gerçek.

Leya onun yanından geçerken durdu. Elindeki küçük su kabını Nikos’a uzattı.

Nikos kabı aldı.

“Teşekkür ederim,” dedi.

Leya ona baktı.

“Bunu bana değil, hayatta kalanlara borçlusun.”

Nikos başını salladı.

“Öder miyim?”

Leya’nın yüzünde gülümseme yoktu.

“Bir borç ödenince biter. Bazı şeyler bitmez. Sadece her gün yeniden seçilir.”

Sonra hastalara döndü.

Nikos suyu içmedi hemen. Kabı iki eliyle tutmaya çalıştı ama sol eli sızladı. Sağ eliyle kavradı. İçindeki suya baktı. Titreyen yansımasında kendi yüzünü gördü: solgun, kirli, korkmuş, ama tamamen kaybolmamış.

O gece Nikos kahraman olmadı.

Kahramanlık, onun için fazla temiz bir kelimeydi.

O sadece ilk kez korkusunu Morkos’un değil, kendisinin yönlendirdiği bir kan izine çevirdi. Bir zamanlar ihanetle açtığı yolu, bu kez kendi avucunun kanıyla kapattı.

Leya, Nikos’un kanayan elini sardığında ihaneti affetmedi; ama şifanın kime verileceğine Morkos’un karar vermesine de izin vermedi.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.