Bölüm 6 - Barutun Bedeli Görseli
Bölüm 6 - Barutun Bedeli

Sessiz Avcıların Emri

8. Sahne 15 dk okuma 16 okunma
Köşkün arka duvarına gömülmüş, dışarıdan bakıldığında taş yığını sanılacak kadar ustaca gizlenmiş dar bir geçitten geçil
Köşkün arka duvarına gömülmüş, dışarıdan bakıldığında taş yığını sanılacak kadar ustaca gizlenmiş dar bir geçitten geçil
On iki adam aynı anda hareket etmedi. Aynı anda hareket etmek gösteriydi.
On iki adam aynı anda hareket etmedi. Aynı anda hareket etmek gösteriydi.

Morkos’un köşkünde bazı kapılar misafirleri, bazı kapılar hizmetkârları, bazı kapılar da sadece korkuyu içeri alırdı.

Ama avluya açılan kapı bunlardan hiçbiri değildi.

Köşkün arka duvarına gömülmüş, dışarıdan bakıldığında taş yığını sanılacak kadar ustaca gizlenmiş dar bir geçitten geçilmeden o avluya ulaşılmazdı. Geçidin iki yanında kandiller yanmaz, duvarlarda süs bulunmaz, zemindeki taşlar bile ayak sesini yutacak biçimde yerleştirilirdi. Buraya giren adam, daha ilk adımında şehirden koparılırdı. Tralleis’in pazar gürültüsü, limanın küfürlü sesleri, zeytinyağı ambarlarının ekşi kokusu ve meydanda dolaşan korku fısıltıları o duvarların dışında kalırdı.

Köşkün arka duvarına gömülmüş, dışarıdan bakıldığında taş yığını sanılacak kadar ustaca gizlenmiş dar bir geçitten geçil

İçeride yalnızca soğuk vardı.

Yüksek duvarlı, dar avlunun üstünde gökyüzü ince bir bıçak yarığı gibi görünüyordu. Ay henüz yükselmemişti. Duvar diplerine yerleştirilen kısa meşaleler, ışık vermekten çok gölgeleri belirginleştiriyordu. Alevlerin titremesiyle mermer sütunların üzerine düşen karaltılar bazen insan suretine, bazen de pusuya yatmış hayvanların sırtına benziyordu.

Bu avluda gündüz talimi yapılmazdı. Kılıçlar burada gösteriş için çekilmez, adamlar burada bağırarak yemin etmezdi. Burası Morkos’un sıradan muhafızlarının yeri değildi. Şehir kapılarında rüşvet alan, pazarda halka omuz atan, emir duyunca kılıcını önce havaya sonra aklına kaldıran kaba adamlar bu taşların üstüne basamazdı.

Burada bekleyenler, Sessiz Avcılar’dı.

On iki adam, avlunun ortasında iki sıra hâlinde durmuştu. Üzerlerinde parlayan zırh yoktu. Parlayan her şey gecede ihanet ederdi. Omuzlarını ve göğüslerini koruyan koyu renkli deri parçaları, yağla ovulmuş, kenarları kumaşla sarılmıştı. Tokaların üstü bezle kapatılmış, kılıç kınlarının ağızlarına ince deri geçirilmişti. Bir adam yürüdüğünde metalin değil, yalnızca niyetin hareket ettiği hissedilirdi.

Her biri farklıydı ama hepsi aynı sessizliğin içinden yontulmuş gibiydi.

Birinin kulakları, en ufak çıtırtıda bile hafifçe oynuyordu. Bir diğeri gözlerini adamların yüzüne değil, ayaklarına dikmişti; çünkü insan yalanı diliyle söyler, hakikati topuğuyla ele verirdi. Üçüncüsü ellerini önünde kavuşturmuştu; parmaklarının boğumlarında eski kırıkların izleri vardı. En arkadaki en genç olanıydı. Fakat onun bile yüzünde gençliğe ait sabırsızlık değil, erken öğrenilmiş bir bekleyiş vardı.

Sessiz Avcı onların önünde duruyordu.

Onun adı bu avluda bile yüksek sesle söylenmezdi. Morkos bazen ona “Avcı” derdi. Bazıları arkasından “gölge adam” diye fısıldardı. Eski askerlerin bazıları ise onu tanıdık bir kan kokusuyla hatırlardı; Rasim’in soyunda daha sonra sert bir disiplin, öfkeden arındırılmış bir takipçilik ve emri taş gibi taşıyan o soğuk bakış kalacaksa, bunun tohumu bu adamın kemiklerinde atılmıştı.

Avcı uzun boylu sayılmazdı. Geniş omuzlu da değildi. Onu tehlikeli yapan bedeni değil, bedeninin hiç gereksiz hareket etmemesiydi. İnsanlar çoğu zaman korktuklarında ya büyümeye çalışır ya küçülürdü. Avcı ikisini de yapmazdı. Olduğu yerde kalırdı. Bu yüzden karşısındaki adam, onun nereye hamle edeceğini değil, hamle edip etmeyeceğini bile anlayamazdı.

Elinde kılıç yoktu. Asa yoktu. Mühür yoktu.

Bunlara ihtiyacı da yoktu.

Karanlığa bakar gibi adamlarına baktı. Gözleri tek tek yüzlerden geçti. Kimse başını eğmedi. Kimse göğsünü kabartmadı. Sessiz Avcılar, liderlerinin karşısında sadakat gösterisi yapmazdı. Onların sadakati, gösterilmediği için değerliydi.

Avcı konuşmaya başladığında sesi avluda yükselmedi. Yükselmeye ihtiyaç duymadı.

“Bu gece,” dedi, “bir ev basmayacağız.”

On iki adamdan hiçbiri kıpırdamadı.

“Bir ocak söndürmeyeceğiz.”

Meşaleler çıtırdadı. Uzakta, köşkün dış duvarlarının ötesinde bir köpek kısa bir ses çıkarıp sustu.

“Bir adamın etrafına ördüğü ağı keseceğiz.”

Avcı bir adım attı. Çizmesinin tabanı taşta ses çıkarmadı. Bu bile bir talimdi. Taşa nasıl basacağını bilmeyen adam, insanın boğazına da doğru basamazdı.

“Yabancı,” dedi, “kılıcını bizden daha iyi kullandığı için tehlikeli değil. Daha çok adamı olduğu için de tehlikeli değil. O, insanlara beklemeyi öğrettiği için tehlikeli.”

Ön sıradaki adamlardan biri gözlerini hafifçe kaldırdı. Avcı bunu gördü ama sesini değiştirmedi.

“Öfkeli halk kolay dağılır. Aç halk pazarlık eder. Korkmuş halk saklanır. Ama bekleyen halk…” Kısa bir duraklama oldu. “Bekleyen halk, bir işaret arar. Yabancı onlara işaret verdi. Şifacı kadın onlara nefes verdi. Demirci onlara ellerinin boş olmadığını hatırlattı.”

Bu sözler avluda bir emirden çok teşhis gibi dolaştı.

Avcı, Morkos gibi konuşmazdı. Morkos kelimeleri büyütür, süsler, korkuyu yağ gibi halkın üzerine yayardı. Avcı ise kelimeleri keserdi. Her cümle, gereksiz etinden sıyrılmış bir kemik gibiydi.

“Bu gece üç hedef var,” dedi.

Sağ elini kaldırdı. Parmağıyla ilk sıradaki dört adamı işaret etti.

“Şifa evi.”

İşaret edilenler bir adım öne çıkmadı. Sadece bakışları değişti. Avcı için bu yeterliydi.

“Kapısında mühür var. Bu sizi aldatmasın. Mühür, içeride hayat olmadığı anlamına gelmez. Aksine, orada hâlâ nefes vardır. Kadın mühürden korkmaz. Hastaları dışarı atmamıştır. Bu yüzden içeride zayıflar, çocuklar, yaralılar ve onlara yol gösterecek insanlar bulunacak.”

Bir adamın çenesi kasıldı. Avcı onu gördü.

“Zayıfı öldüren adam korku yaratmaz,” dedi. “Kir yaratır. Bu gece kir istemiyorum.”

Söz, tokat gibi kısa düştü.

“Halkın içinde büyük kan dökülmeyecek. Çığlık, ancak işe yarıyorsa çıkar. Yangın, ancak yolu kapatıyorsa yakılır. Korku kontrollü kalacak. Fazlası Morkos’un pazarını boşaltır.”

Bu cümleyle avludaki herkes Morkos’un asıl ölçüsünü yeniden hatırladı. Tiranın öfkesi bile hesapla yürürdü. Çok korkan halk kaçar, kaçan halk vergi ödemezdi. Morkos’un merhameti yoktu; ama kayıp hesabı vardı.

Avcı devam etti:

“Şifa evinde arayacağınız şey merhem değil. Ot değil. Kök değil. Kadının hangi yaraya hangi yaprağı bastığını bilmek Morkos’un işine yaramaz. Asıl arayacağınız şey kayıtlar. Bitki listeleri. Hastaların isimleri. Şifacının tuttuğu küçük notlar. Yabancıyla konuştuğu, sakladığı, çizdiği ne varsa alınacak.”

İkinci sıradaki yaşlı avcı hafifçe başını eğdi. Avcı ona baktı.

“Özellikle kadının kişisel eşyaları,” dedi. “Saç tokası, bez parçası, küçük kutu, sakladığı taş, sakladığı kâğıt… Sır bazen defterde olmaz. İnsan sevdiği şeyi, korktuğu şeyin yanına koyar. Şifacının neyi sakladığını bulursanız, yabancının neyi kaybetmekten korktuğunu da bulursunuz.”

Bu söz, avluda sessiz bir ağırlık yarattı. Çünkü bu adamlar öldürmeyi öğrenmişti; ama Avcı onlara her zaman daha zor olanı öğretmişti: öldürmeden iz bırakmayı, kırmadan içeri girmeyi, bir insanın evinden onun ruhunun haritasını çıkarmayı.

Avcı bu kez sol taraftaki beş adama döndü.

“Demirci ocağı.”

Bu kez meşalelerden biri rüzgâr yemiş gibi eğildi. Kızıl ışık adamların yüzünden kaydı.

“Tarhun sıradan bir demirci değil.”

Avcı bunu söylerken sesinde saygı yoktu. Küçümseme de yoktu. Sadece doğruyu yerine koyan bir soğukkanlılık vardı.

“Ocağına giren adam, sıcak demirden korkuyorsa ölür. Ateşe bakarsanız gölgeyi kaçırırsınız. Gölgeye bakarsanız çekici yersiniz. Demirci, mekânını bilir. Kapının nereden kırılacağını, adamın nereye sıkışacağını, ateşin hangi anda göz alacağını bilir. Onun evinde onun düzenine göre yürümeyeceksiniz.”

Beş adamın en önde olanı, bileğindeki sargıyı parmaklarıyla yokladı. Eski bir yanık iziydi. Avcı’nın bakışı oraya indi.

“Yanığınızı unutmayın,” dedi. “Ateş unutmaz.”

Sonra avucunu açıp kapattı.

“Ocakta aranacak şey kılıç değil. Her demircide kılıç bulunur. Arayacağınız şey kara tozun izi. Taşa sinen koku. Mermer üzerinde çizilmiş düzenekler. Delinmiş kaplar. Normal demircinin yapmayacağı küçük ölçüler. Metalin savaş için değil, ses ve ışık için hazırlanmış biçimleri.”

Burada durdu. Teknik ayrıntıya girmedi. Bu adamların ne aradıklarını bilmesi yeterliydi; nasıl yapıldığını öğrenmeleri gerekmezdi. Bilgi de ateş gibiydi. Yanlış ele erken verilirse sahibini yakardı.

“Ocak altında tünel bağlantısı olabilir,” dedi. “Demirci ateşi yukarıda yakar, sırrı aşağıda saklar. Zemin taşlarını, kül çukurlarını, su kanallarını, duvar diplerini kontrol edeceksiniz. Bir boşluk sesi duyarsanız işaret bırakın. Açmaya kalkmayın. Yabancının tuzakları aceleyi sever.”

Bu kez üçüncü gruba, en geride duran üç adama baktı.

Onlar diğerlerinden daha sade giyinmişti. Omuzlarında belirgin silah yoktu. Kemerlerindeki küçük keseler, balmumu parçaları, ince ipler ve mühür kalıpları ilk bakışta onları savaşçıdan çok yazıcı yardımcısı gibi gösterirdi. Fakat avludaki herkes bilirdi ki bazen savaşın sonucunu kılıç değil, yerden eğilip alınan küçük bir nesne belirler.

“İz grubu,” dedi Avcı.

Üç adamın ortasında duran zayıf yüzlü kişi başını çok az kaldırdı. Gözleri açık renkliydi; meşale vurduğunda su değil, cam gibi parlıyordu. Onun adı burada da söylenmedi. Morkos’un mühür taşıyıcısıydı. Dövüşmezdi. Öne atılmazdı. Bağırmazdı. Ama bir odadan çıktığında arkasında eksilen şey bazen bir anahtar, bazen bir mektup, bazen de bir hayat olurdu.

“Yabancının üzerinde taşıdığı bir şey var,” dedi Avcı. “Morkos bunu birkaç kez gözlemiş. Elini göğsüne götürüyor. Bazen konuşurken. Bazen kadına bakarken. Bazen yalnız kaldığını sandığında.”

Adamların yüzünde ilk kez çok hafif bir değişim oldu. Çünkü bir savaşçının kılıcı görülebilirdi; ama göğsüne sakladığı şey, ya korkusu ya geçmişi ya da geleceğiydi.

“Bu şey küçük,” dedi Avcı. “Bir bıçak değil. Bir kese değil. Para değil. Morkos bunun bir mühür, bir işaret ya da yabancının geldiği yerle bağlantılı bir emanet olduğunu düşünüyor.”

“Düşünüyor mu?” diye sordu yaşlı avcı.

Bu, avluda duyulabilecek en cesur sorulardan biriydi. Ama Avcı öfkelenmedi. Çünkü doğru soru, bazen yanlış itaatten daha değerlidir.

“Morkos inanmak istediğini düşünür,” dedi. “Biz gördüğümüzü alırız.”

Yaşlı adam başını eğdi. Cevap yeterliydi.

Avcı, mühür taşıyıcısına döndü.

“Senin işin öldürmek değil. Serdar Yalın’ın neyi koruduğunu görmek. Cebi yırtılırsa yere bakacaksın. Eğilirse eline bakacaksın. Kadına dönerse gözünün nereye kaçtığını izleyeceksin. Bir nesne düşerse savaşın içine girmeyeceksin. Savaş bitti sanıldığı anda alacaksın.”

Mühür taşıyıcısı konuşmadı. Ama sağ elinin başparmağı, kemerindeki boş kesenin ağzını yokladı. Bu, emri aldığını gösteriyordu.

Avcı yeniden bütün birliğe baktı.

“Serdar mümkünse canlı alınacak.”

Bu cümle diğerlerinden daha ağır indi.

Bazı emirler adamın kulağına girer. Bazıları doğrudan bileğine iner. Çünkü canlı yakalamak, öldürmekten daha zordu. Hele Serdar gibi bir adamı.

Avcı bunu biliyordu.

“Onu öldürmek kolay sanan ölür,” dedi. “Onu sağ almak imkânsız sanan da ölür. Bu yüzden ikisini de düşünmeyeceksiniz. Onu yoracaksınız. Ayıracaksınız. Önceliklerini çoğaltacaksınız. Şifacı, demirci, hastalar, tünel, halk… Bir adam aynı anda her şeyi korumaya kalkarsa sonunda kendini açık eder.”

Söz burada ilk kez Serdar’ın kalbine doğru uzandı. Avcı, yabancıyı sevmiyordu; ama onu küçümseyecek kadar aptal da değildi. Serdar’ın gücünü yalnızca cesaretinde değil, bağlılıklarında görüyordu. Bağlılık bir zırh olabilirdi. Fakat doğru yerinden çekilirse boğaza dolanan bir ip hâline de gelirdi.

“Yabancı dumanı sever,” dedi Avcı.

Bu cümleyle avludaki hava değişti. Daha önce Serdar’ın kullandığı sis, ışık, ani ses ve şaşırtma düzenleri artık avcıların eğitimine girmişti. Düşman öğreniyordu. Bu, gecenin en tehlikeli gerçeğiydi.

“Duman varsa gözünüzle değil, ayağınızla dinleyin. İnsan korkunca yere farklı basar. Yaralı adam topuğunu saklar. Yalan yere kaçan adam hızlı görünür ama ağırlığını arkada bırakır. Gerçekten kaçan adam arkasını düşünmez. Metal havada sallandığında koku bırakır. Deri ısındığında başka kokar. Kan yere düşmeden önce nefeste duyulur.”

Adamlar bu sözleri ezberlemeye çalışmadı. Zaten biliyorlardı. Avcı sadece bilgiyi bu geceye bağladı.

“Dumanın içine bakmayacaksınız. Dumanın içinden çıkan sesi bekleyeceksiniz. Göz, korkunun ilk aldattığı organdır.”

Bir süre sustu.

Bu sessizlik emirlerin sonu değildi. Asıl emrin önündeki boşluktu.

Avcı başını hafifçe yana çevirdi. Duvarın karanlık köşesinde, orada ne zamandır beklediği anlaşılmayan bir gölge kıpırdadı.

Morkos avluya girdi.

Üzerinde gündüz meydanda giydiği gösterişli pelerin yoktu. Rolpa mührüyle işlenmiş kumaşı, halkın önünde korku ve hayranlık uyandıran o sahte kutsallığı yanında getirmemişti. Burada süse ihtiyacı yoktu. Dar, koyu renkli bir giysi giymişti. Saçları her zamanki gibi düzgün taranmıştı ama yüzündeki çizgiler, günlerdir uyumayan bir adamın değil, uykudan korkmaya başlamış bir adamın çizgileriydi.

Morkos’un gözleri önce avcıların üzerinde gezdi. Sonra Avcı’nın yanında durdu. Bu yan yana gelişte dostluk yoktu. İkisi de birbirine ihtiyaç duyan iki tehlike gibiydi. Biri korkuyu pazarlıyordu, diğeri korkunun içinden yürüyordu.

“Duydunuz,” dedi Morkos.

Sesi, meydandaki gibi dolgun değildi. Orada kelimelerini halka atar, geri dönen uğultudan güç alırdı. Burada ise sesi daha kısıktı. Daha çıplaktı. Bu çıplaklık onu zayıf göstermiyordu; aksine içindeki hırsın kemiksiz hâlini ortaya çıkarıyordu.

“Şifacının evini susturun.”

Bir an durdu.

“Susturun dedim, yakın demedim. Ölünün ağzından sır çıkmaz. Korkmuş olan konuşur. Evde ne yazılıysa alın. Kadının hangi isimleri sakladığını öğrenin. Hangi hastayı iyileştirdi, kime dokundu, kimin çocuğunu ölümden çevirdi… Bunların hepsi borçtur. Borç da bir gün tahsil edilir.”

Leya’nın şifası bile onun zihninde alacak defterine dönüşmüştü.

“Demircinin ocağını soğutun,” diye devam etti. “Ama külünü dağıtmayın. Kül, ateşin ne yaktığını söyler. O ocakta yalnızca demir dövülmedi. Kara tozun kokusu oradan geçti. Yabancının elindeki güç, taşın üstünde iz bırakmadan yürüyemez.”

Morkos’un bakışı mühür taşıyıcısına kaydı.

“Ve en önemlisi…”

Avludaki bütün sessizlik sanki biraz daha derinleşti.

“Yabancının cebinde ne sakladığını bulun.”

Morkos bu cümleyi söylerken kendi sağ elini istemsizce göğsüne götürdü. Parmakları boş kumaşı kavradı. O an Avcı bunu fark etti. Morkos’un takıntısı artık düşünce olmaktan çıkmış, bedenine yerleşmişti.

“Elini sürekli buraya götürüyor,” dedi Morkos. “Bir adam parasını böyle yoklamaz. Bıçağını böyle saklamaz. Sevdiği kadının hatırasını bile böyle taşımaz.”

Kendi söylediği son ihtimalden hoşlanmamış gibi kaşları gerildi.

“Orada başka bir şey var. Rolpa’nın asıl anahtarı. Ya da o kelimeyi bana fısıldarken güvendiği şey. Onu bana getirin.”

Avcı hafifçe başını çevirdi.

“Canlı yakalama emri öncelikli mi kalacak?”

Morkos’un gözleri bir an parladı. İçindeki tüccar, tiran ve paranoyak aynı anda cevap aradı.

“Canlıysa dili konuşur,” dedi. “Ölüyse eşyası konuşur. Ben ikisini de isterim.”

Bu cevap, adamların yüzünde değişiklik yaratmadı ama anlamını herkes aldı: Serdar’ın hayatı değerliydi; fakat cebindeki sır daha değerli olabilirdi.

Avcı soğuk bir sesle araya girdi:

“Birbirine karışan emir, adam öldürür. Öncelik: iz. İkinci öncelik: canlı hedef. Üçüncü öncelik: kontrollü geri çekilme.”

Morkos ona baktı. Bir başkası böyle konuşsa, o bakışın ardından cellat çağrılırdı. Ama Avcı’ya ihtiyaç vardı. Üstelik Avcı doğru söylüyordu. Morkos doğruyu sevmezdi; fakat işine yaradığında kullanırdı.

“Öyle olsun,” dedi.

Sonra adamlara yaklaştı. Her birinin gözünün içine baktı. Onlara cesaret vermek için değil; üzerlerine kendi korkusunun mührünü basmak için.

“Bu şehirde artık sadece zeytin, demir ve şifa yok,” dedi. “Bu şehirde gelecek saklanıyor. Geleceği ilk kim tutarsa, geçmişi de o yazar.”

Cümle avluda asılı kaldı.

Morkos’un dünyasında her şey mülkiyete dönüşürdü. Liman, depo, defter, mühür, insan, korku, inanç… Şimdi bunların yanına zaman da eklenmişti. Henüz neyi aradığını bilmiyordu. Fakat bilmemek onu durdurmuyordu. Aksine daha aç yapıyordu.

Avcı, Morkos’un konuşmasının uzamasına izin vermedi. Bir adım öne çıktı. Bu hareket saygısızlık gibi görünmedi; operasyonun başladığını ilan eden sessiz bir kesme işaretiydi.

“İşaretler,” dedi.

Adamlar sağ ellerini kemerlerine götürdü. Her biri küçük, koyu renkli bir bez parçası çıkardı. Bezlerin üzerine balmumuyla basılmış ince bir işaret vardı. Morkos’un Rolpa mührüne benzemiyordu. Daha sade, daha işlevseldi. Avcı’nın işaretiydi. Bir kapı pervazına, kırık taşın altına, külün kenarına bırakıldığında diğer grup oradan geçildiğini anlayacaktı.

“Şifa evi grubu doğu hattından girecek. Kapı yemdir. Pencere ikinci yemdir. Kadın kapıyı beklemez. İçeride hasta varsa gizli çıkış vardır. Hastaları takip etmeyin; onları takip edenleri takip edin.”

Dört adam başlarını eğdi.

“Ocak grubu güney duvarından yaklaşacak. Ateşin karşısında durmayın. Su kovalarını devirin ama hepsini değil. Demirci suyun nerede olduğunu bilirse oraya koşar. Koştuğu yerde zemin konuşur.”

Beş adam emri aldı.

“İz grubu ikiye ayrılmayacak. Mühür taşıyıcı ortada kalacak. Savaşın kenarından yürüyün. Yere düşen her şey sizin için adamdan kıymetlidir. Ama hiçbir şeyi elinizde uzun süre tutmayın. Bulduğunuz nesne balmumuna basılacak, sonra keseye alınacak. Kanlıysa kanıyla kalacak. Temizlemeyin. Temiz el bazen delili öldürür.”

Mühür taşıyıcısı bu kez hafifçe başını eğdi.

Avcı son kez konuştu:

“Hiçbiriniz kahraman olmayacaksınız. Kahramanlar meydanda ölür. Biz meydanda görünmeyiz.”

Morkos’un dudaklarında ince bir gülümseme belirdi. Bu cümleyi sevmişti. Çünkü görünmeyen güç, halkın zihninde görünen güçten daha büyüktü.

Avcı sağ elini indirdi.

Bu, dağılma emriydi.

On iki adam aynı anda hareket etmedi. Aynı anda hareket etmek gösteriydi. Önce en arkadaki iki kişi gölgeye karıştı. Sonra şifa evi grubu, duvar dibindeki dar geçide yöneldi. Ayak sesleri yoktu. Sadece meşale ışığında bir an görünen omuzlar, sonra karanlığın yuttuğu sırtlar vardı. Ocak grubu diğer kapıdan çıktı. Onların ardından hafif bir deri kokusu kaldı. İz grubu en son ayrıldı. Mühür taşıyıcısı geçitten çıkmadan önce bir kez avlunun zeminine baktı; sanki daha başlamadan, düşecek şeyi arıyordu.

On iki adam aynı anda hareket etmedi. Aynı anda hareket etmek gösteriydi.

Birkaç nefes içinde avlu boşaldı.

Boşalınca daha da soğudu.

Morkos, adamların kaybolduğu geçide bakmayı sürdürdü.

“Onu yakalayabilecek misin?” diye sordu.

Avcı cevap vermeden önce meşalenin alevine baktı. Alevin davranışı rüzgârı söylerdi. Rüzgârın yönü de bazen gecenin niyetini.

“Bir adamı yakalamak için önce neyi bırakmayacağını bilmek gerekir,” dedi. “Bu gece onu değil, bağlarını sıkacağız.”

Morkos bu cevaptan tam hoşnut kalmadı. O sonuç isterdi. Avcı ise süreçten konuşurdu. Ama bazen süreç, sonucun boğazına takılan görünmez kementti.

“Ben onun sırrını istiyorum,” dedi Morkos.

“Biliyorum.”

“Hayır,” dedi Morkos. “Bildiğini sanıyorsun. Ben onun kılıcını, tozunu, kadına olan düşkünlüğünü istemiyorum. Bunlar küçük şeyler. Ben ona bu kadar emin yürümeyi öğreten şeyi istiyorum. Bir adam bilmediği bir çağda böyle bakamaz. Ya arkasında bir ordu vardır ya önünde gördüğü bir gelecek.”

Avcı, Morkos’a döndü.

“Gelecek görülmez.”

Morkos’un gülümsemesi inceldi.

“Görülmüyorsa,” dedi, “birinin cebinde saklanıyordur.”

Avcı bu kez cevap vermedi.

Çünkü paranoya bazen yanlış yerden yola çıkar ama doğru kapıya varırdı.

Uzakta, köşkün dışında Tralleis gecesi ağır ağır koyulaşıyordu. Şifa evinde Leya hastaların nefesini dinliyor, Tarhun ocağında ateşi başka bir gözle tartıyor, Serdar ise belki de ilk kez düşmanın kendi taktiklerine uyum sağlamaya başladığını henüz bilmiyordu.

Morkos’un avlusundan çıkan adamlar savaşa gitmiyordu.

Bir evi yakmaya, bir ocağı yıkmaya, bir kadını susturmaya da gitmiyorlardı sadece.

Onlar o gece, bir adamın cebinde saklanan geleceği aramaya gönderilmişlerdi. Ve hiçbirinin bilmediği şey şuydu: Tralleis’in kaderini değiştirecek olan nesne, henüz sahibinin göğsünde sessizce duruyor; paslı yüzeyiyle, düşeceği anı bekliyordu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.