Bölüm 6 - Barutun Bedeli Görseli
Bölüm 6 - Barutun Bedeli

Yılanın Yeni Derisi

2. Sahne 17 dk okuma 14 okunma
Morkos parmaklarıyla masadaki eski bir mühür taşını çevirdi.
Morkos parmaklarıyla masadaki eski bir mühür taşını çevirdi.
“Eski tünellerden biri kullanılacak. Fazla gizli değil, ama gizli sanılacak kadar kuytu. Meşaleler düzenli olacak. Rolpa
“Eski tünellerden biri kullanılacak. Fazla gizli değil, ama gizli sanılacak kadar kuytu. Meşaleler düzenli olacak. Rolpa

Morkos, mahzenden çıktığında köşkün içindeki bütün sesler ona eskisinden fazla duyulur hâle gelmişti.

Koridorun ucunda bir kandilin fitili kısık çıtırtıyla yanıyordu. Uzakta bir hizmetkârın sandalet tabanı taş zemine sürtündü. Bir kapı kapandı. Sonra bir yerde su testisi yerine kondu. Bunlar sıradan seslerdi. Her gece olurdu. Köşk, zengin bir beden gibi, kendi içinde küçük hareketlerle yaşardı.

Ama o gece Morkos için her ses bir ihtimaldi.

Her ihtimal de bir ihanetti.

Mahzende yeni defterin ilk sayfasına ROLPA yazmış, eski aile mührünü o sayfanın altına bastırmıştı. Bir isim kaydetmemişti yalnız. Kendi korkusunu kayıt altına almıştı. Fakat korku, deftere yazılınca bitmezdi. Yalnız biçim değiştirirdi. Sayfada duran kelime artık ona boyun eğmiş gibi görünüyordu; ama Morkos mahzenden yukarı çıktığında, kelimenin hâlâ zihninde dolaştığını hissetti.

Rolpa.

Kapıda taş.

Defterde mürekkep.

Zihinde zehir.

Pencerede hâlâ zeytin kokusu.

Morkos, özel odasına dönmedi.

Bunu yapamazdı.

Oda temizlenmişti. Rasimon zeytin dalını ve barut tozunun büyük kısmını almıştı. Perde yeniden düzeltilmiş, pencere kapatılmış, muhafızlar dışarıda iki kat dikkatle dikilmişti. Ama Morkos biliyordu: Bir yer bir kere ihlal edildi mi, temizlenmiş olması yetmezdi. Taş aynı taş, perde aynı perde, yatak aynı yatak olsa da mekân artık eski mekân değildi. Orada uyumak, düşmanın bıraktığı sessizliğin içine yatmak olurdu.

Bu yüzden mühür odasına geçti.

Köşkün bütün odaları içinde en sevdiği yerlerden biriydi burası. Büyük salonlar misafirler içindi. Limana bakan balkonlar etki yaratmak içindi. Özel mahzen saklamak içindi. Mühür odası ise hükmetmek içindi.

Kapısı kalındı. Duvarları dışarıdan ses almazdı. Penceresi yoktu. Gün ışığı hiç girmezdi. Oda yalnız duvar nişlerine yerleştirilmiş ağır yağ lambalarıyla aydınlanırdı. Lambaların ışığı durağan değildi; taş duvarların üzerinde yavaşça kımıldar, antik tabletlerin kırık harflerini, mühür kutularının metal kenarlarını, balmumu kaplarının donmuş yüzeylerini ve masanın üzerindeki anahtarları titreştirirdi. Bu titrek ışık, odayı canlı değil, pusuda bekleyen bir şey gibi gösterirdi.

Duvarlarda tabletler vardı.

Bazıları uzak ticaret yollarından gelmişti. Bazıları eski ailelerden borç karşılığı alınmış, bazıları harabe tapınaklardan çıkarılmış, bazıları da anlamı bilinmediği için değerli sayılmıştı. Üzerlerindeki dillerin çoğunu kimse çözemiyordu. Morkos bunu dert etmezdi. Onun için okunmayan yazı da işe yarardı. Hatta bazen okunmayan yazı daha işe yarardı. Anlamı bilinmeyen şey, anlamı bilinen şeyden daha uzun süre korku taşırdı.

Morkos bu tabletleri tarihî miras olarak görmezdi.

Onlar, sahipliğin yaşlanmış biçimleriydi.

Bir zamanlar birileri bu taşlara işaret kazımış, başka birileri o işaretlere boyun eğmişti. İşaretin ne dediği önemli değildi. Önemli olan, işaretin kendisine itaat edilmiş olmasıydı. Morkos’un inancı buydu. Tanrılardan çok işaretlere güvenirdi. Çünkü tanrılar görünmezdi; mühürler ise kapı kapatırdı.

Odanın ortasında ağır bir masa vardı. Üzerinde mühürlü anahtarlar, balmumu tabletler, kazıma bıçakları, küçük kalıplar, boş mühür taşları, yarım bırakılmış işaret taslakları ve özel yazışmalar duruyordu. Rolpa için düşündüğü köşeli halka çizimi de oradaydı. Morkos onu ters çevrilmiş bir tabletin altında saklamıştı.

Saklamak, artık ona yetmiyordu.

Ama henüz tamamen açmaya da hazır değildi.

Masanın başına oturdu.

Birkaç dakika boyunca hiçbir şey yapmadı.

Sadece dinledi.

Kapının dışında iki muhafız vardı. Daha uzakta üçüncü bir nöbetçi. Koridor sonunda bir hizmetkâr. Aşağı katta kandil değiştiren yaşlı kadın. Köşkün iç düzenini zihninde tek tek saydı. Sonra dış hatları düşündü. Avlu. Merdiven. İç kapı. Pencere çıkıntısı. Çatı kenarı. Güvercinlik. Su oluğu. Terk edilmiş servis geçidi var mıydı? Eski ustaların sakladığı bir boşluk? Marna’nın bildiği ama kimsenin sormadığı bir köşe?

Bir köşkün tam olarak kendisine ait olduğunu sanmak, zenginlerin en aptal alışkanlığıydı.

Bunu artık biliyordu.

Kapı hafifçe vuruldu.

Bu sefer sıçramadı.

Bedenini buna zorladı.

“Gir,” dedi.

Kapı açıldı.

Rasimon içeri girdi.

Odaya girişi her zamanki gibiydi: ne fazla sessizliğini belli edecek kadar gösterişli, ne de sıradan bir muhafız gibi kaba. Sanki kapının gölgesinden ayrılıp insan biçimi almıştı. Üzerinde koyu renk pelerini vardı. Elleri boş görünüyordu. Ama Rasimon’un eli asla gerçekten boş olmazdı. Bıçağı yoksa bilgi taşırdı. Bilgi yoksa iz. İz yoksa ihtimal.

Morkos ona oturmasını söylemedi.

Rasimon da beklemedi.

Kapının iç tarafında, masaya çok yaklaşmadan durdu. Bu mesafe saygı mesafesi değildi yalnız. Tehlike mesafesiydi. Morkos’un öfkesinin ne kadar uzağa sıçrayacağını bilen adam mesafesi.

“Rapor,” dedi Morkos.

Rasimon başını hafifçe eğdi.

“Zeytinlikteki birlik geri çekildi. Komutanın omzu ezik, iki adamın kaburgası kırık, dört hafif yaralı. Ölü yok.”

Morkos’un yüzü oynamadı.

Ölü olmaması artık onu rahatlatmıyordu. Tam tersine, Serdar’ın tercih ettiği düzeni hatırlatıyordu. Öldürmemişlerdi. Göstermişlerdi. Morkos’un adamlarının geri çekilebildiğini göstermişlerdi. Korkunun derisine ilk çizik buydu.

Rasimon devam etti:

“Hasat bulunamadı. Boş küpler, yanlış izler, dar patikalarda önceden hazırlanmış taş hatları. Kadınlar, çocuklar ve yaşlıların büyük kısmı çatışmadan önce çıkarılmış. Köylüler rastgele davranmadı.”

“Demirci.”

“Evet. Tarhun sahadaydı.”

“Serdar mı öğretti?”

Rasimon kısa süre sustu.

Bu suskunluk, doğrudan cevaptan daha değerlidir diye düşündü Morkos.

“Sadece Serdar öğretmiş gibi durmuyor,” dedi Rasimon. “Tarhun bazı şeyleri bedeninden çıkarıyor. Sanki daha önce öğrenmiş ama hatırlamıyor.”

Morkos’un gözleri daraldı.

“Hatırlamıyor.”

“Öyle görünüyor.”

“Görünmek yetmez.”

“Bu yüzden izliyorum.”

Morkos parmaklarıyla masadaki eski bir mühür taşını çevirdi. Taşın üzerinde artık kullanılmayan bir aile damgası vardı. O aile borç içinde erimiş, mühür Morkos’un masasına düşmüştü. İnsan ölür, mühür kalırdı. Morkos bu fikri severdi.

Morkos parmaklarıyla masadaki eski bir mühür taşını çevirdi.

“Kuzey deposu?” diye sordu.

Rasimon’un sesi değişmedi.

“Boştu. Bilerek boş bırakılmıştı. Barut kokusu iz olarak yerleştirilmiş. Fitiller eski. Çömlekler sahne. Duvardaki yazı ve ip işareti temizlendi.”

“Temizlendi,” dedi Morkos. “Ama sen hâlâ hatırlıyorsun.”

“Hatırlamam gerekiyor.”

“Benim de mi?”

Rasimon cevap vermedi.

Morkos’un parmakları mühür taşını daha sert kavradı.

Rasimon devam etti:

“Yabancı o depoda bizi öldürmeye çalışmadı. Bizi yavaşlattı. Bakışı çekti. Aynı gece zeytinlik ve şifa hattı hareket etti.”

“Bunu biliyorum.”

“Evet.”

“Peki bilmediğim ne?”

Rasimon’un gözleri lambanın ışığında kısa bir an parladı.

“Bu adam halkı sadece kışkırtmıyor.”

Morkos bekledi.

Rasimon cümleyi ölçerek söyledi:

“Halkın birbirini beklemesini sağlıyor.”

Morkos’un parmakları durdu.

“Beklemek.”

“Evet. Öfke hızlıdır. Kalabalık dağınıktır. Aç insan acelecidir. Korkmuş insan önce kendini kurtarır. Serdar bunları tersine çevirmeye çalışıyor. İnsanlara aynı anda nefes aldırıyor. Taş atan taş atıyor. Şifa bilen şifa taşıyor. Hasadı saklayan sadece kendi küpünü değil, başkasının küpünü saklıyor. Bu öfkeden daha tehlikeli.”

Morkos mühür taşını masaya bıraktı.

“Bu düzendir,” dedi.

Rasimon başını eğdi.

“Evet.”

Morkos’un yüzünde ince bir çizgi belirdi. Öfke değil. Düşünce. Öfkesini sevmezdi bazen; çünkü öfke fazla görünür olurdu. Düşünce daha iyi saklanırdı.

“Düzen,” diye tekrarladı. “Benim kelimem.”

Rasimon cevap vermedi.

Morkos’un sesi alçaldı.

“Serdar benim kelimelerimi çalıyor. Mühür yerine düğüm koyuyor. Defter yerine hafıza. Depo yerine mahzen. Kapı yerine pencere. Korku yerine bekleyiş.”

Son kelimeyi söyledikten sonra durdu.

Bekleyiş.

Evet.

Serdar halkı bekletiyordu. Birbirini bekletmek, birbirine bağlamanın en sessiz biçimiydi. Morkos’un düzeninde insanlar Morkos’u beklerdi: izni, mührü, borç vadesi, fiyatı, şifayı, cezayı. Serdar’ın düzeninde ise insanlar birbirini beklemeye başlıyordu. Bu değişim küçük görünürdü. Ama çok tehlikeliydi.

Morkos masanın üzerindeki ters çevrilmiş tableti açtı.

Rolpa taslağı ortaya çıktı.

Köşeli halka.

Altında zeytin çekirdeğine benzeyen işaret.

İçinde kelime.

Rasimon baktı ama fazla bakmadı.

Morkos bunu gördü.

“Hoşuna gitmedi.”

“İş görüyor.”

“Bu cevap değil.”

“Hoşuma gitmesi gerekmiyor.”

Morkos ince bir gülümseme gösterdi.

“Sen taşın keskinliğine bakarsın. Ben insanların dizine.”

Rasimon sessiz kaldı.

Morkos tablete parmağıyla dokundu.

“Serdar halkın zihninde anlatı kurdu.”

“Evet.”

“Yabancı, şifacı, demirci, zeytinlikler, gizli geçitler, barut, yeminler… Bunların hepsi ayrı ayrı tehlike değil. Bir araya geldiklerinde hikâye oluyorlar. Halk hikâyeye para kadar inanır. Bazen daha fazla.”

“Ve siz hikâyeyi değiştirmek istiyorsunuz.”

“Hayır,” dedi Morkos. “Sahiplenmek istiyorum.”

Rasimon’un yüzü kıpırdamadı.

Morkos konuşurken sesi değişti. Tam olarak fanatik değildi. Çünkü içinde gerçek iman yoktu. Ama imanı taklit eden bir karanlık vardı. Bir tüccarın, iyi pazarlanmış kutsallığın ne kadar kârlı olabileceğini keşfettiği anın sesi.

“Düşmanını yenemiyorsan,” dedi Morkos, “onun tanrısı olacaksın.”

Rasimon’un bakışı hafifçe sertleşti.

Morkos bunu fark etti.

“Tanrılara inandığımı sanma,” dedi. “Ben insanların tanrı dediği şeye nasıl diz çöktüğünü bilirim. Benim işim dizdir.”

“Ve Rolpa?”

“Rolpa onların bilmediği diz çökme sebebi olacak.”

Rasimon yavaşça konuştu:

“Kelimeyi Serdar verdi.”

“Ben anlamını vereceğim.”

“Anlamı tutmazsa?”

“Tuttururum.”

“Anlam halkın elinde başka yöne giderse?”

Morkos’un yüzü sertleşti.

“O yüzden önce ben konuşmayacağım. Önce fısıltı büyüyecek. Sonra ben ona şekil vereceğim.”

Bu, mahzendeki düşüncenin devamıydı. Boşluk ver. İnsanlar boşluğu taşısın. Sonra anlamı sat.

Morkos masanın üzerinde yeni bir balmumu tablet çekti. Kalemi aldı.

“Yaz,” dedi.

Rasimon yazmazdı. O taşırdı, izlerdi, öldürürdü. Morkos’un yaz emri ona değil, odadaki görünmez düzene verilmiş gibiydi. Yine de Rasimon yaklaşmadı. Morkos kendi yazdı.

Birinci satır:

Rolpa yok edilmeyecek.

Altına ikinci satırı yazdı:

Rolpa sahiplenilecek.

Sonra parmağıyla tabletin kenarına vurdu.

“Serdar bu kelimeyi bana zehir diye verdi. Güzel. Ben zehrin şişesini yaparım, dozunu ayarlarım, hastaya ilaç diye içiririm.”

Rasimon sessizdi.

Morkos üçüncü satırı yazdı:

Serdar, kutsal ismi kirleten yabancı yapılacak.

Rasimon ilk kez açıkça konuştu:

“Serdar’a kutsallık vermek de risk.”

“Serdar’a değil,” dedi Morkos. “Kirlettiği şeye.”

“Bu farkı halk ayırır mı?”

“Ben ayırt ettiririm.”

“Nasıl?”

Morkos kalemi bırakmadan cevap verdi:

“Yabancı kara toz taşıyor. Tanrıların gazabını çalıyor. Şifayı bozuyor. Toprağın eski düzenini kirletiyor. Kutsal isme yaklaşmış ama onu taşıyamamış. Rolpa onun ağzında zehir, benim mührümde arınma olacak.”

Rasimon bu cümleleri zihnine aldı.

Morkos yazmaya devam etti:

Leya: ölümü kandıran kadın. Şifa değil, sapma.

Sonra ekledi:

Halkın hastalık korkusu üzerinden işlenecek.

Leya’nın adını yazarken sesi daha soğudu.

“Şifa en güçlü kapılardan biridir,” dedi. “İnsan acı çektiğinde en akıllı adam bile çocuk gibi olur. Leya o anda güven veriyor. Bu kabul edilemez.”

“Onu öldürürseniz şifa evi simge olur.”

“Öldürmeyeceğiz. Önce şüpheleteceğiz.”

“Yanlış keseler?”

“İlk dalga yakalandı.”

“Evet.”

“Bu kötü değil,” dedi Morkos. “Savunmanın şeklini gördük. Kaynak düğümü kullanıyorlar. Bilgi akışını sınırladılar. Demek bilgiye saldırı işe yarıyor.”

Rasimon başını salladı.

Bu Morkos’un en tehlikeli yanlarından biriydi. Başarısızlığı bile malzeme yapardı. Başarısız sahte kese, onun için boşa gitmiş hamle değildi; düşmanın bağışıklık tepkisini gösteren deneydi.

Morkos yeni satır açtı:

Tarhun: demirde şeytan sesi çıkaran adam.

Bu cümle onu memnun etti.

“Demirciyi halk sever,” dedi. “Çünkü demir görünür iştir. Kapı menteşesi, pulluk, bıçak, çivi… Demirci somuttur. Onu soyut korkuya bağlayacağız. Ocağı artık zanaat değil, kara tozun yuvası gibi anlatılacak.”

Rasimon temkinli konuştu:

“Tarhun’u fazla karanlık gösterirseniz zeytinlikler ona daha çok bağlanabilir.”

“Bağlansınlar.”

Rasimon ona baktı.

Morkos’un yüzünde ince bir gülümseme vardı.

“Bağlı oldukları şeyi bilmek işime yarar. Koparmak için önce düğümün nerede olduğunu görmek gerekir.”

Son satır:

Barut: tanrı gazabı çalan kara toz.

Morkos kalemi bıraktı.

“Barut,” dedi. “Serdar’ın en parlak silahı. Halk onu anlamıyor. Anlamadığı için korkabilir. Korktuğu için ondan uzak durabilir. Uzak durursa Serdar’ın elindeki güç halkın gözünde kirlenir.”

Rasimon’un sesi soğuktu:

“Barut gerçekten yaralar.”

“Her güç yaralar.”

“Bu gerçeği kullanacaksınız.”

“Gerçek, doğru kullanılırsa yalandan daha güçlüdür.”

Bu cümle Morkos’un yeni stratejisinin çekirdeğiydi. Serdar barutu savunma için kullanıyordu. Morkos onu anlamlandıracaktı. Bir ses, bir duman, bir yanık, bir korkmuş çocuk… Bunlar doğru anlatıyla tanrı gazabına dönüşebilirdi. Halk, görmediği şeyden korkardı; gördüğü ama anlamadığı şeyden daha çok korkardı.

Rasimon uzun süre sustu.

Sonra dedi ki:

“Halk korkar efendim. Ama çok korkarsa kaçar. Kaçan halktan vergi alınmaz. Kaçan halktan sadakat de alınmaz.”

Morkos tabletin üzerine eğilmişti. Başını yavaşça kaldırdı.

“Kaçmayacak kadar korkutacağız,” dedi. “Diz çökecek kadar umut vereceğiz.”

Rasimon bu cümleyi beğenmedi ama gücünü gördü.

Morkos devam etti:

“Rolpa korku olmayacak yalnız. Korkunun içinden çıkış yolu da olacak. Ama çıkış yolunun kapısını ben tutacağım. İnsan önce korkacak, sonra benden arınma isteyecek. Önce Serdar’ın kara tozundan ürkecek, sonra benim mührümü güven sanacak. Önce Leya’nın şifasından şüphe edecek, sonra benim izin verdiğim otu kutsal sayacak. Önce zeytinlikteki yemin onları heyecanlandıracak, sonra çocuklarının açlığı onları tekrar bana getirecek.”

Rasimon alçak sesle sordu:

“Ya getirmezse?”

Morkos’un yüzü karardı.

“O zaman hangi kapıdan çıkmaya çalıştıklarını öğrenmiş oluruz.”

Mühür odasının yağ lambaları bir an daha çok titredi. Sanki odanın oksijeni azalmıştı. Morkos’un yeni dili gerçekten de odayı boğuyordu. Dinî değildi ama dini kullanıyordu. Ticariydi ama artık maldan çok ruha saldırıyordu. Politikti ama meclis diliyle değil, kehanet ve uğursuzluk diliyle işliyordu.

Rasimon bunu gördü.

Yılan deri değiştiriyordu.

Ama yılan hâlâ yılandı.

Zehir aynıydı.

Yalnız daha parlak bir pula bürünüyordu.

“İlk uygulama?” diye sordu Rasimon.

Morkos’un yüzünde beklediği soru sorulmuş gibi bir ifade belirdi.

“Sahte bir buluşma.”

“Buluşma.”

“Fısıltı yayılacak. Rolpa’nın gerçek kapısı açılacak. Yabancının sakladığı isim konuşacak. Şifa evine bağlı olanlar, zeytinlikte yemin edenler, meraklılar, korkanlar… Hepsi aynı yere çekilecek.”

Rasimon’un gözleri daraldı.

“Tuzak.”

“Hayır,” dedi Morkos. “Ayna.”

“Aynalar da tuzaktır.”

Morkos bunu kabul eder gibi hafifçe başını eğdi.

“Eski tünellerden biri kullanılacak. Fazla gizli değil, ama gizli sanılacak kadar kuytu. Meşaleler düzenli olacak. Rolpa işareti balmumuna basılacak. Birkaç adam fısıltıyı yönetecek. Bir sahte anlatıcı, bu ismin eski kapılardan döndüğünü söyleyecek.”

“Eski tünellerden biri kullanılacak. Fazla gizli değil, ama gizli sanılacak kadar kuytu. Meşaleler düzenli olacak. Rolpa

“Serdar gelir mi?”

“Gelirse yakalarız.”

“Gelmezse?”

“Kimlerin geldiğini görürüz.”

“Gelip izlerse?”

Morkos’un gülümsemesi kaybolmadı.

“O zaman izlediğini izlersin.”

Rasimon başını eğdi.

Bu, iyi bir emirdi.

Çünkü Serdar doğrudan tuzağa düşecek adam değildi. Ama bir tuzağı izlemeye gelirdi. Hele tuzak kendi bıraktığı kelimenin etrafına kurulmuşsa, gelme ihtimali artardı. Serdar’ın zaafı merhamet kadar sorumluluktu. Rolpa kelimesinin büyüdüğünü görünce onu kendi hatası sayacak, hatasının nereye gittiğini görmek isteyecekti.

Morkos bunu seziyordu.

Rasimon ise bunu kullanabilirdi.

“Fısıltı hangi ağızlardan çıkacak?” dedi Rasimon.

“Nikos kullanılmayacak.”

Rasimon başını hafifçe kaldırdı.

Morkos bunu fark etti.

“Nikos artık onların dikkatinde. Onun ağzından gelen her şey koklanır. Başka ağızlar. Pazarda yaşlı bir satıcı. Limanda borçlu bir hamal. Şifa evinden kovulmuş gibi gösterilecek bir kadın. Bir de küçük tüccar. Fısıltı tek yerden değil, dört ayrı ihtiyaçtan doğmuş gibi görünecek.”

“İyi.”

“Nikos yine de izlenecek.”

“Elbette.”

Morkos masadaki Rolpa taslağını Rasimon’a çevirdi.

“Bu işaret kullanılacak.”

Rasimon baktı.

“Köşeli halka, zeytin çekirdeği, kantar çizgisi.”

“Fazla açık mı?”

“Halk anlamaz.”

“İyi.”

“Serdar anlayabilir.”

Morkos’un yüzünde ince bir sertlik belirdi.

“Daha iyi.”

Rasimon, efendisinin ne istediğini anladı. Bu işaret yalnız halka korku vermek için değildi. Serdar’a da mesajdı. Ana kapıya kazınan işaretten sonra şimdi yer altında tekrar edilecek, Serdar’ın kelimesinin Morkos’un sistemine çekildiği gösterilecekti. Bu, kılıçtan daha kişisel bir saldırıydı.

“Ya Serdar işareti tersine çevirirse?” dedi Rasimon.

Morkos’un sesi soğudu.

“O zaman onu çevirirken yakala.”

Rasimon başını eğdi.

“Başka emir?”

Morkos bir süre sustu.

Yağ lambalarının ışığı tabletlerdeki çözülmemiş yazıları titretti. Morkos onları izledi. Anlamadığı dillerin gölgesinde, anlamını kendisinin vereceği yeni bir kelime duruyordu. Bu ona uygun geldi. Geçmişin suskun taşları, geleceğin sahte kutsallığına tanıklık ediyordu.

“Serdar canlı,” dedi.

“Evet.”

“Leya yakalanırsa halk önünde değil. Önce yalnız. Onun bilgisini öğrenmeden onu yakmak aptallık olur.”

Rasimon başını salladı.

“Tarhun?”

“Demirciyi kırmak için ocağına bakacağız. Demirci ateşsiz kalınca neye döndüğünü görmek istiyorum.”

“Barut?”

“Bulunacak. Ama barut bulunmazsa da fark etmez. Onun söylentisi yeterince iş görecek.”

“Bazen söylenti, gerçek baruttan önce patlar,” dedi Rasimon.

Morkos ona baktı.

Bu cümleyi beğendi.

“Bunu kullan,” dedi.

Rasimon başını eğdi.

“Peki Rolpa için ilk anlatı?”

Morkos kalemi yeniden aldı. Balmumu tablete birkaç kelime çizdi. Sonra yüksek sesle okudu:

“Eski kapı. Mühürlü kader. Kirlenmiş isim. Arınma.”

Rasimon hiçbir şey söylemedi.

Morkos devam etti:

“Daha fazla değil. İlk fısıltı kısa olmalı. İnsanların tamamlayacağı kadar eksik bırak.”

“Kim arındıracak?”

Morkos’un gözleri karanlıkta parladı.

“Bunu henüz söylemeyeceğiz.”

Rasimon anladı.

Halk önce kirlenme fikrine alıştırılacaktı. Sonra arınma ihtiyacı doğacaktı. Sonra Morkos, kendi mührünü arınmanın kapısı olarak sunacaktı. Bu yöntem pazar yöntemiydi. Önce eksiklik yarat, sonra çözümü sat.

Sadece bu kez satılan yağ değil, ruh rahatlığıydı.

“Efendim,” dedi Rasimon, “Serdar bunun sahte olduğunu anlayacak.”

“Anlasın.”

“Halktan bazıları da anlayabilir.”

“Anlayanları görmek istiyorum.”

“Yani bu ayin inandırmak için değil.”

Morkos’un gülümsemesi geri geldi.

“İnananları toplamak için. İnanmayanları ayırmak için. İzleyenleri görmek için. Müdahale edenleri yakalamak için. Ve en önemlisi, kelimeyi benim sahneme sokmak için.”

Rasimon bu kez gerçekten başını eğdi.

Planı anlamıştı.

Sahte ayin başarılı olmak zorunda değildi. Rolpa’ya gerçek inananlar üretmese bile işe yarayacaktı. Çünkü fısıltıyı çoğaltacak, halkın tepkisini ölçecek, Serdar’ın ağını hareket ettirecek ve Morkos’a yeni bir propaganda sahnesi verecekti. Bu bir tuzak olduğu kadar pazar araştırmasıydı.

Morkos’un en korkutucu yanı buydu.

Kutsalı bile pazar gibi düşünüyordu.

“Gidebilirsin,” dedi Morkos.

Rasimon dönmeden önce kısa bir an durdu.

“Morkos.”

Normalde efendisine böyle seslenirken dikkatli olurdu. Bu kez sesinde ölçülü bir uyarı vardı.

Morkos başını kaldırdı.

“Ne?”

“Yılan deri değiştirdiğinde başka bir hayvan olmaz.”

Morkos’un gözleri kısıldı.

Rasimon devam etti:

“Ama yeni deri, avcıya eski izleri bir süre saklar. Bu iyi. Fakat yılan kendi eski kokusunu da tanıyamaz hâle gelirse, ilk taşıyan el onu yakalar.”

Oda buz gibi oldu.

Morkos bir süre cevap vermedi.

Sonra çok yavaş konuştu:

“Bana öğüt mü veriyorsun?”

“İzin verirseniz iz söylüyorum.”

“İzin vermiyorum.”

Rasimon başını eğdi.

“Öyleyse sustum.”

Morkos ona baktı.

Bir başkası bu kadar ileri gitse, mühür odasından diliyle çıkamazdı. Rasimon’un değeri, bazen tehlikeli sorular sormasındaydı. Morkos bunu biliyordu. Yine de sorunun zehrini hissetti.

Kendi eski kokusunu tanımamak.

Bu cümle zihnine takıldı.

Rasimon kapıya yöneldi.

Morkos onu son anda durdurdu.

“Avcı.”

Rasimon döndü.

“Evet?”

“Ben deri değiştirmiyorum.”

Rasimon bekledi.

Morkos’un sesi karanlık ve sertti:

“Ben sadece aynı zehri daha derine sokacak diş buluyorum.”

Rasimon başını eğdi.

“Emredersiniz.”

Kapı açıldı.

Rasimon dışarı çıktı.

Mühür odasında Morkos yalnız kaldı.

Yağ lambaları hâlâ titriyordu. Duvarlardaki antik yazılar, anlamlarını saklayarak onu izliyor gibiydi. Masanın üzerinde balmumu tablete yazılmış yeni strateji duruyordu: Rolpa’nın sahiplenilmesi, Serdar’ın kirletici yabancıya çevrilmesi, Leya’nın sapkın şifacı diye damgalanması, Tarhun’un ocağının lanetlenmesi, barutun tanrı gazabı olarak anlatılması.

Morkos tablete baktı.

Sonra Rolpa taslağını yeniden önüne çekti.

Köşeli halka ona artık biraz daha doğru görünüyordu.

Serdar’ın ipi yumuşaktı.

Morkos’un halkası sert olacaktı.

İp çekerdi.

Halka kapatırdı.

O, kapatmayı seçiyordu.

Alçak sesle kelimeyi söyledi:

“Rolpa.”

Bu kez kelimenin içinde sadece korku yoktu.

Kâr da vardı.

Morkos bunu sevdi.

Çünkü korku tek başına insanı uyandırabilirdi.

Ama kârla birleşen korku, düzen kurardı.

O gece mühür odasında bir din doğmadı.

Bir inanç da doğmadı.

Doğan şey daha karanlıktı:

İnanç gibi davranacak bir pazar.

Kehanet gibi konuşacak bir mühür.

Ve kendisini tanrı sanmayan, ama tanrı sözcüğünün kaç altına satılabileceğini çok iyi bilen bir yılanın yeni derisi.

Morkos tableti kapattı.

Dışarıda Rasimon çoktan şehrin karanlık damarlarına karışmıştı.

Yakında fısıltılar başlayacaktı.

Rolpa’nın gerçek kapısı bu gece açılacak.

Yabancının sakladığı isim konuşacak.

Şifa evine bağlı olanlar çağrılıyor.

Zeytinlikte yemin edenler sınanacak.

Halk, bir kez daha karanlığın içine davet edilecekti.

Ama bu kez karanlığın sahibinin kim olduğu belli değildi.

Ya da Morkos öyle sanıyordu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.