Gökyüzünün Emaneti Görseli
Gökyüzünün Emaneti

Yırtık Sayfanın Birleşmesi

1. Sahne 3 dk okuma 13 okunma
Otuz beş yıl sonra Salih’in cüzdanındaki yırtık kâğıt köşesinin Hangar Defteri’yle birleşmesi
Otuz beş yıl sonra Salih’in cüzdanındaki yırtık kâğıt köşesinin Hangar Defteri’yle birleşmesi
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

“Pistte kalanların emeği olmasa hiçbir kanat yerden kesilmez. Defter kapandı; gökyüzü açık.”
— Hangar Defteri (Son Kayıt), 1969

Cemal, çalışma odasından elinde kalın bez kaplı Hangar Defteri ile salona döndüğünde, odadaki bütün zaman bir anlığına durmuş gibiydi.

Otuz beş yıl sonra Salih’in cüzdanındaki yırtık kâğıt köşesinin Hangar Defteri’yle birleşmesi

Defteri orta sehpanın üstüne, Kerem’in az önce koyduğu o küçük, sararmış üçgen kâğıt parçasının hemen yanına bıraktı. Yavaş, titrememeye çalışan parmaklarıyla sayfaları çevirdi ve 1926 Nisan tarihli o eski sayfayı açtı.

Sayfanın üstünde hâlâ Teğmen Salih’in ilk yalnız uçuşunun saati, rüzgâr yönü ve on dakikalık kusursuz inişinin kaydı duruyordu. Sağ alt köşesinde ise otuz beş yıldır eksik kalan o yırtık kenar vardı.

Kerem, nefesini tutarak o küçük kâğıt parçasını eline aldı ve sayfanın eksik köşesine yaklaştırdı.

İki yırtık kenar, tıpkı yıllar sonra birbirini bulan iki eski dost gibi, tek bir lifi bile şaşmadan kusursuz biçimde birleşti.

Birleşen köşede, Usta Rasim’in 1926 akşamı kurşun kalemle yazdığı o tek satır ve altında Cemal’in küçük imzası yeniden bütün oldu:

“Korktuğunda rüzgâra değil, yere güven; aşağıda seni bekleyenler var — Rasim & Cemal”

Salonda uzun, derin bir sessizlik oldu. Münevver, elinde çay tepsisiyle kapının eşiğinde durmuş, birleşen sayfaya bakıyordu.

Nermin Hanım, parmaklarını dudaklarına götürüp fısıldadı: “Bütün bu yıllar boyunca, bu cümleyi kimin yazdığını, hangi defterden koptuğunu bilirdik ama defterin hâlâ yaşadığını bilmezdik Albayım.”

Cemal, birleşen o iki kâğıt parçasına uzun uzun baktı. Aklına 1921 sonbaharında, Konya’da boş hangarda Usta Rasim’e sorduğu o soru geldi: “Bir gün bunları kimse hatırlayacak mı usta?”

Cevabı, tam kırk yıl sonra bu sehpanın üstünde duruyordu. Ne gazeteler yazmıştı, ne sokak tabelalarına kazınmıştı; ama bir babanın cüzdanında, bir annenin duasında, bir oğlun hafızasında bütün canlılığıyla yaşamaya devam etmişti.

Ve o an, 1914’ten beri ne Çanakkale’nin uçaksavar ateşinde, ne Berlin’in buzlanan gökyüzünde, ne de mütarekenin mühürlü kapılarında bir kez bile başkasının önünde çözülmeyen o eski askerin—Albay Cemal’in—gözleri ilk kez doldu. Tek bir damla yaş, yılların çizdiği yanağından aşağı sessizce süzüldü.

Cemal, gözyaşını saklamaya çalışmadı. Elini uzatıp Kerem’in elinin üstüne koydu.

“O kâğıt sizin evladım,” dedi sesi boğuk ama derinden huzurluydu. “Defterde köşesi eksik kalsın. Eksik kaldıkça, bir yerlerde hâlâ korunduğunu bilirim.”

Kerem, o küçük üçgeni saygıyla yeniden katlayıp babasının eski deri cüzdanına yerleştirdi. O ikindi, çaylar soğuyana kadar, iki kuşak boyunca yalnızca gökyüzünden değil, yere sağlam basan insanların bıraktığı silinmez izlerden konuştular.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.