Gökyüzünün Emaneti Görseli
Gökyüzünün Emaneti

Epilog: İzmir’de Bir Sokak Tabelası

4. Sahne 3 dk okuma 8 okunma
İzmir Kordon’da Hangar Defteri’ni göğsünde tutup gökyüzündeki beyaz izi izleyen torun Deniz
İzmir Kordon’da Hangar Defteri’ni göğsünde tutup gökyüzündeki beyaz izi izleyen torun Deniz
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

Yıllar sonra, rüzgârlı bir sonbahar ikindisinde İzmir Kordon’da yürüyen Deniz, artık kırklı yaşlarının başındaydı. Şehir, dedesinin ona balkonda uçak seslerini dinlettiği o eski günlerden çok değişmişti; kıyı boyunca yükselen binalar, aceleyle yürüyen kalabalıklar, uğuldayan caddeler vardı.

İzmir Kordon’da Hangar Defteri’ni göğsünde tutup gökyüzündeki beyaz izi izleyen torun Deniz

Deniz, Konak’a doğru uzanan ara sokaklardan birinin köşesinde durdu, başını kaldırıp mavi zeminli beyaz sokak tabelasına baktı. Sonra bir sonraki sokağın tabelasına, ardından da sahildeki küçük parkın boş köşesine…

Dedesinin adını taşıyan bir sokak yoktu. Doğup büyüdüğü, 1922’de halkın onu omuzlarında taşıdığı bu şehirde, henüz dikilmiş küçük bir büstü bile yoktu. Kalabalık, her gün yanından geçip giden tarihin farkında olmadan kendi telaşında akıp gidiyordu.

Deniz, sahildeki bir banka oturup çantasından kalın bez kaplı, köşeleri aşınmış, sayfaları hâlâ belli belirsiz hint yağı ve eski kâğıt kokan Hangar Defteri’ni çıkardı.

Defteri dizlerinin üstünde açtı.

İlk sayfada 25 Haziran 1914 tarihli o satır duruyordu: “Denizden gelen subaylar göğe değil önce rüzgâra bakar. İçlerinden biri pervaneye elini koydu, korkmadı; sadece çivilerin başını saydı.”

Ortadaki sayfalarda 1916’nın motorsuz inişi, 1918’in Berlin mektubu, 1921’de Konya bozkırında üç kırık uçaktan çıkarılan kanat, 1922’de İzmir meydanında yazılmış o tek satır, 1926’da sağ alt köşesi yırtık kalan Teğmen Salih sayfası… Ve en sonda, babaannesinin 24 Haziran 1969 tarihli o sakin kapanış cümlesi: “Pistte kalanların emeği olmasa hiçbir kanat yerden kesilmez. Defter kapandı; gökyüzü açık.”

Deniz’in içinden, şehrin bu sessiz unutkanlığına karşı ince bir sitem geçti. Keşke, diye düşündü, bu caddeden geçen çocuklar onun adını bir tabelada, bir büstün altında okusa; 1914’te rüzgâra karşı tek başına kalkan o sessiz İzmirliyi ve arkasında duran makinist ustasını bilseler.

Tam o sırada, İzmir Körfezi’nin berrak maviliğinde yükseklerden geçen bir uçağın ince, uzun beyaz izi gökyüzünü boydan boya ikiye böldü.

Deniz başını kaldırıp o beyaz çizgiye baktı. Dedesinin sözünü hatırladı: “Görevimizi yaptık, bunun reklamı olmaz.” Ve Usta Rasim’in Konya’daki cevabını: “İnsanlar unutur; ama gökyüzü unutmaz.”

Deniz gülümsedi, Hangar Defteri’ni saygıyla kapattı. Belki bir gün bu şehirde bir sokağa onun adı da verilecekti; ama verilse de verilmese de, İzmir semalarından geçen her kanatta o sessiz emeğin izi yaşamaya devam ediyordu.

Hangar Defteri, erken dönem Türk havacılığının öncü isimlerinden ve dönemin gerçek tarihî atmosferinden ilham alınarak yazılmış kurmaca bir romandır. Eserdeki karakterler, diyaloglar, aile içi sahneler ve Hangar Defteri kayıtları yazarın hayal gücünün ürünüdür.

Bu romanın ruhuna ilham veren, Osmanlı donanmasından havacılığa geçerek dünya havacılık tarihinin bilinen ilk siyah askerî pilotlarından biri olan, I. Dünya Savaşı ve Millî Mücadele’de görev yapan, İstiklâl Madalyası sahibi İzmirli deniz tayyarecisi Ahmet Ali Çelikten (1883–1969)’i ve onunla birlikte erken dönem Türk havacılığını yokluk içinde omuzlayan bütün pilotları ve yer ekiplerini derin bir saygı ve minnetle anıyoruz.

Son.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.